Кіріспе

Парагвай саясаткері (1873–1941)

Эдуардо Шарер Вера и Арагон (2 желтоқсан 1873 – 12 қараша 1941) – швейцариялық парагвайлық кәсіпкер, баспагер және саясаткер. Ол 1912 жылдан 1916 жылға дейін Либералдық партиясынан Парагвай президенті болды, ал президенттік лауазымына кіріспес бұрын 1912 жылдың 22 наурызынан 1912 жылдың 15 тамызына дейін қысқа мерзімге Ішкі істер министрі қызметін атқарды. Бұрын ол 1908 жылдан 1911 жылға дейін Асунсьон қаласының мэрі болған. Президенттік қызметтен кейін ол 1921 жылдан 1940 жылға дейін Парагвай Сенатында қызмет етті. 1919 және 1920 жылдары Сенат төрағасы болды. Шарер 1925 жылы Парагвайдың ең маңызды күнделікті газеттерінің бірі – «La Tribuna» газетін құрды.

Ерте өмір және білім

Шарер 1873 жылғы 2 желтоқсанда Парагвайдың Каазапа қаласында Сантьяго Шарердің (туған Якоб Отто Шарер; 1834-1895) және Элизабет Вера и Арагон отбасында дүниеге келген. Оның әкесі бастапқыда Швейцарияның Вордемвальд қаласынан шыққан, ол бұрын үйленген, бірақ үшінші баласы туғанда әйелін жоғалтқан. Ол 1862 жылы Уругвайға көшіп, «Ньюэва-Хельвесия» колониясын құрды. Аргентинада тұрғаннан кейін 1869 жылы Парагвайға келді. Шарер Швейцария және Парагвай азаматтығын бірдей иеленді. Ол туған қаласында бастауыш білімін аяқтаған соң, Асунсьондағы Colegio Nacional de la Capital колледжін бітірді.

Мансап

Шарер жас кезінен бастап бизнес, саясат және журналистика салаларымен айналысты. Шарер Гуальберто Кардус, Адольфо Хуерта және Адольфо Риквелмемен бірлесіп El Diario газетін құрды. 1925 жылы Шарер Парагвай тарихындағы ең маңызды күнделікті газеттердің бірі – La Tribuna газетін іске қосты.

Парагвай төрағалығы

Эдуардо Шерер болашақта туындауы мүмкін қиын жағдайларда елді басқара алатын жалғыз адам деп есептелді. Ол 1912 жылдың 15 тамызынан 1916 жылдың 15 тамызына дейін Республика Президенті қызметін атқарды. Оның үкімет құрамына: сыртқы істер министрі Эусебио Аяла; соғыс және теңіз күштері министрі Мануэль Гондра; әділет, мәдениет және білім министрі Феликс Пайва; қаржы министрі Геронимо Зубизаррета және ішкі істер министрі Хосе П. Монтеро кірді. Кейіннен өзгерістер енгізілді: Гондра канцлерлікке, полковник Патрисио А. Эскобар соғыс және теңіз күштері министрі болды; Эусебио Аяла қазынашылық, мәдениет және білім министріне, ал Белисарио Риварола әділет министріне тағайындалды.

Саяси жұмыс

1904 жылы ол либералдық көтерілістің басты азаматтық көшбасшыларының бірі болды, ол Ñeembucú-дағы Pilar қаласындағы Our Lady of Pilar рөлін атқарды. Шерер 1908 жылғы 4 шілдеде оқылған «Халыққа» манифестіне қол қойғандардың бірі ретінде көзге түсті, ол мэр Albino Jara жоспарлаған көтерілісті ақтауға тырысқан «радикалды» топтың күшін көрсетуге бағытталған болатын. Ол 1908 жылғы 5 шілдеден 1911 жылғы 17 қаңтарға дейін Асунсьон қаласының әкімі болды. Сонымен қатар ол Кеден басқармасының директоры, Ішкі істер министрі (1912) және сенатор (1921) лауазымдарын атқарды. Сол жылдың 7 тамызында ол сол үлгідегі жиналысқа қатысуға шақыру қағазына қол қойды, ол 15 тамызда Ұлттық театрда өтті, онда «ірі үкіметтік партия құру» мақсаты көзделген. Шерер өкілеттігін ешқандай соққысыз немесе әскери көтеріліссіз аяқтаған алғашқы азаматтық президент болды. Ол мемлекеттік институттарды нығайтуда және Парагвайдың азаматтық басшылығын дамытуда маңызды рөл атқарды және гуарани ұлтының ұлы құрылысшыларының бірі ретінде еске алынады. Оның билігімен саяси тұрақтылық пен экономикалық өркендеудің шамамен он жылға созылған кезеңі басталды. 1912 жылы доктор Manuel Franco университеттің ректоры болып тағайындалды. 1913 жылы доктор Teodosio González қылмыстық құқық кафедрасынан босатылды. Simeon Carísimo Вильяррика қалалық мектебінің директоры болды, онда Francisco Ruffinellis география кафедрасын басқарды. C.A.L.T. (A.N.D.E-нің алдыңғысы), елдегі алғашқы электр жарықтандыру жүйесі, алғашқы телефон және электр трамвай жүйелері іске қосылды. Оның билігі басталған кезде Парагвайда Вильяррика қаласына дейін 180 шақырым теміржол бар еді. 1916 жылы оның билігі аяқталған кезде олар 700 шақырымға жуық теміржолға ие болды. 1913 жылы теміржолдар Энкарнасьон қаласына жетіп, Аргентинаның Посадас қаласына қарайтын теміржол желісімен қосылды, бұл Парагвай өнімдерінің Атлант мұхитына жылдам жеткізілуіне мүмкіндік берді. Concepción департаментінде Бразилия жүйесімен және Чако аймағындағы Carlos Casado жаңа теміржол компаниясымен байланысуға арналған теміржол желісін салу басталды. Абайдағы филиалды салу өте маңызды болды, ол Парагвайды Бразилиямен байланыстырып, экспорттық өнімдерді теңізге жеткізуге тұрақты бағытты қамтамасыз етті. Manuel Gondra және оның министрлері, сондай-ақ Eusebio Ayala осы елдің дамуының және Парагвай үшін жаңа геосаяси тұжырымдаманың бастамашылары болды. Осыған байланысты 1915 жылы Saltos del Guaira су электр станциясын дамыту бойынша алғашқы зерттеулер ұсынылды, бұл қазіргі Itaipu бөгетінің алғашқы идеясы болды. Қалалық жағынан қарағанда, оның өкілеттігі кезінде жаңа қалалық заң күшіне енді, Асунсьонда көптеген қоғамдық жұмыстар басталды және ірі қалалық өзгерістер кезеңі басталды. Оның басқару кезінде жаңа қалалық заң күшіне енді. Қоғамдық саябақтарды жақсарту, көшелерді асфальттау, ескі орталық базарды бұзу және ауыстыру, бұрынғы Губернаторлар үйін бұзу және Жүз жылдық шеруді ашу сияқты бірнеше қоғамдық жұмыстар жүргізілді. Білім беру саласында ол жарлық арқылы ағылшын тілін орта мектептің оқу бағдарламасына енгізді. Вильяррика, Энкарнасьон, Пилар, сондай-ақ Барреро-Грандеде: үш тарихи қаланың бірінде алғашқы ауылдық нормалдық мектептер құрылды. Карлос Антонио Лопестен бері Еуропа мен АҚШ-қа стипендия жіберген Парагвайдың алғашқы президенті болды. Оның үкіметі кезінде 200-ден астам парагвайлық маңызды еуропалық университеттерге жіберілді, олардың арасында Silvio Pettirossi, Bruno Guggiari, Nicolas Sarubbi, Tomas Romero Pereira, Pedro Ciancio, Pedro Calunga, Anselmo Jover Peralta және тағы да көптеген үміткерлерді атап өтуге болады. Қорғанысқа қатысты көмек көрсетілді, ветерандарға көтерілді және 23 маусымда 1915 жылы әскери академия құрылды, ол кейінірек Чаконы қорғайтын жоғары деңгейдегі әскери кадрларды дайындау үшін маңызды болды. 1913 жылы оның өкілеттігі кезінде Американың бұрынғы президенті Теодор Рузвельт Парагвайға келді. Сот жүйесінің тәртібі бойынша доктор Cecilio Báez Жоғарғы сотқа тағайындалды, Federico Chaves қылмыс прокуроры және Luis Ruffinelli кедей тұтқындардың қорғаушысы болып тағайындалды, ал 1915 жылдың тамызында доктор Enrique Bordenave президенттіктің бас хатшысы болып тағайындалды. Сол жылы ол Коммерциялық мектептің оқу бағдарламасын қабылдады және орта және жоғары білім беруді реттеу туралы заң кеңейтілді. Елдің мәдени жағдайы сол кездегі ең маңызды зиялылардың бірі Дон Manuel Gondraның «ойлаушы адам» деген сөзінен қозғау алды. Шерер Rubén Darío, Narciso Colmán, Leopoldo Jiménez Ramos, Eloy Fariña Núñez, Delfín Chamorro, Manuel Ortiz Guerrero, Modesto Delgado Rodas, Justo Pastor, Federico García және тағы да басқалар сияқты ақындар мен суретшілерді тағайындады. Ең маңызды нәрселердің бірі 1913 жылдан бастап қабылданған заңдардың саны болды. Олардың арасында: Сан-Лоренсо Ñu Guazú пошта бөлімін жабуға рұқсат беру (1912); Табиғат тарихы мұражайы үшін материалдарды сатып алу туралы шешім (1913) және Ораторияны (Батырлар пантеоны) қайта құру жұмыстарын жалғастыруды белгілеген басқа да бір заң бар. 1915 жылғы 1 қаңтарда Асунсьон тұрғындары таңғы сағаттарда Freire Gomes Esteves және оның інісі Luis Freire Esteves басқаратын көтеріліспен оянды. Полковник Manuel J. Duarte болмағандықтан, әскери командирлер капитан, лейтенант және сержант болды. Олар президентті ұстады, бірақ әрекет сәтсіз аяқталды. Шерер өкілеттігін соққысыз немесе әскери көтеріліссіз аяқтаған алғашқы азаматтық президент болды.