Камелот 30К: Мұз әлеміндегі байланыс

Кіріспе

1993 жылы Роберт Л. Форвардтың романы

"Камелот 30K" – Америка Құрама Штаттарының физигі Роберт Л. Форвард жазған қатты ғылыми фантастика романы. Ол 1993 жылы Tor Books баспасынан жарық көрді. Романның негізгі тақырыбы – қоршаған орта температурасы 30 К немесе -240 °C болатын мұзды әлемде мекендейтін, дамыған өркениетке ие шетелдік өмір формаларымен адамзаттың байланысы және өзара әрекеттесуі. "Камелот 30K" романында Форвард осы жаратылыстардың ерекше биологиясы мен анатомиясын түсіндіру үшін экзотикалық төмен температуралық химияны пайдаланады.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

2009 жылы адамдар алғашқы сыртқы әлем тұрғындарымен байланыс жасайды. Сигнал Нептуннан, тіпті Плутоннан да әрі, 1999 ZX аспан денесінен келеді – ол комета мен планета арасындағы, Күннен 35 АЕ қашықтықтағы Койпер белдеуінде орналасқан дене. Жиырма жыл өткен соң ғалымдардың тобы Оорт бұлтындағы, Күн жүйесінің шеткеріне орналасқан, мұзбен қапталған шағын планетоидқа сапар шегеді. Бұл суық, қараңғы планетоид керемет әлем екені шығады. Онда жұқа ғарыштық сутек қабаты ғана бар, ол дерлік вакуум, ал орташа температура 30 К (-243 °C, -406 °F) шамасында. Бұл температурада тек сутек, гелий және неон газ күйінде сақталады, ал қалған барлығы қатты күйде болады. Дегенмен, мұзды, тоңған осы әлемде тіршілік табылады: шамамен бірнеше сантиметрлік керактарлар "әсем киім киген, бір көзді үлкен шаян тәрізді". Керактарлар кішкентай болғанына қарамастан, өз планетоидтарында шағын қалалар салып, "Мұз" деп атаған күрделі қоғамды құрған. Олардың мәдениеті бай және Англияның Артур патша дәуіріндегі мәдениетке ұқсас. Адамдармен алғашқы байланыс Керак қаласының әйгілі сиқыршысы Мерлин арқылы жүзеге асады. Адамдардың дене бітімі керактарларға қарағанда үлкен және ыстық болғандықтан, олар тікелей байланысқа жарамсыз. Сондықтан олар Мерлинмен және басқа керактармен байланысу үшін "телеботтар" құрастырады. Мерлин адамдармен әңгімелесуді ұнатады, соның нәтижесінде адамдар мен керактарлар бір-бірінің әлемі мен мәдениеті туралы көп нәрсе біледі. Адамдар Мерлинге ғылым мен технологияны үйретеді, бұл керактарлардың дамуына көмектеседі деп үміттенеді. Адам ғалымдары керактарлардың энергия көзін анықтайды: олар іштен уран бөліп шығарады және оның ыдырауын борға бай қабықша арқылы баяулатады, бұл оларға ішкі жылу береді. Керак өлгенде оның уран түйіршігі колонияның патшайымына жиналады. Ғалымдар керактарлардың өмір циклының трагикалық соңына Мерлинге көмектесу үшін тым кеш байқалады: колония жеткілікті мөлшерде уран жинағанда, патшайым инстинктивті түрде оны ядролық жарылыс тудыратын етіп орналастырады, бұл керактарлардың спораларын Койпер белдеуіндегі басқа денелерге таратып, жаңа отарлар құруға мүмкіндік береді. Керактар отарлары жарылғандықтан, ешбір тірі керак олардың тағдырынан хабарсыз. Кітап Мерлиннің басқа колонияларды кеңейіп бара жатқан уран қорының салдары туралы ескерту үшін саяхатқа шығуымен аяқталады.

In 2009, humans make contact with their first extraterrestrials. The signal comes from beyond Neptune and even Pluto, on 1999 ZX, a celestial body between comet and planet in size, out in the Kuiper belt at 35 AU from the Sun. Twenty years later they send a scientific team to this small, ice bound planetoid in the farthest reaches of the Solar System in the Oort cloud. This cold, dark planetoid ends up being a strange world indeed. There is only a thin hydrogen atmosphere, almost vacuum, and the average temperature is some 30 K ( 243 °C, 406 °F), where only hydrogen, helium, and neon are gaseous in state and nearly everything else is a solid. Yet on this icy, frozen world, life manages to thrive: the keracks, which are no bigger than a few centimeters in length resemble "large one eyed prawns dressed in elaborate clothing". The keracks, despite their small size, have built rather small cities and developed a complex society on their planetoid which they dubbed "Ice". They have a collectivistic hive like society with a rich culture suggesting that of England in the time of King Arthur. The human visitors' first contact is the female kerack Merlene, wizard of the kerack city of Camalor. The humans themselves, being too hot and large, are unsuited for direct contact with the natives on this chilly world. So, instead, they have built "telebots" through which they can communicate with Merlene and the other keracks. Merlene develops a fondness for conversing with the humans and eventually the humans and the keracks get to learn much about each other's worlds and cultures. The humans also teach Merlene more about science and technology which would hopefully advance the kerack race. The human scientists also uncover mysteries about the energy source of the keracks, who secrete an internal pellet of uranium and moderate its decay with a boron rich carapace to provide internal warmth. Whenever a kerack dies its pellet is taken to be stockpiled by the colony's queen. The scientists discover the tragic conclusion of the kerack life cycle almost too late to save Merlene; when a kerack colony accumulated a large enough stockpile the queen would instinctively arrange it in such a way as to trigger a nuclear explosion, blasting kerack spores off of the Kuiper belt object to colonize other objects in the belt. Since the kerack colony is exploded in the process no living kerack had known of their fate. The book concludes with Merlene going traveling to warn other colonies of the consequences of their expanding stockpiles.

1999 ж. ZX атауы

Форвард кішкентай планетасына есім қоюда қателік жіберіп, мүмкін емес атау берді. Кішкентай планеталардың алдын ала берілетін белгілемелері көрсеткендей, "1999 ZX" форматындағы есім болуы мүмкін емес.