Кіріспе

Хамберстоун және Санта-Лора селитра зауыттары – Чилидің солтүстігінде орналасқан екі бұрынғы селитра өңдеу зауыты. Олар 2005 жылы ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілді, Чилидегі селитра өндірісінің тарихи маңыздылығын және 19 ғасырдың соңында оның айналасында қалыптасқан мәдениет пен әлеуметтік жағдайды көрсетеді. Сол жылы зауыттардың құлап жатқан ғимараттарының нашарлығына байланысты олар Әлемдік мұра тізімінің қауіпті тізіміне қосылды, бірақ 2019 жылы тізімнен алынды.

География

Хамберстоун және Санта-Лора Чилидің солтүстігіндегі Тарапака аймағындағы Атакама шөлінде Икике қаласынан шығысқа қарай 45 шақырым қашықтықта орналасқан. Басқа тұз жұмыс істейтін орындар немесе "нитрат қалалары" ішінде Чакабуко, Мария Елена, Педро де Вальдивия, Пуелма және Агуас Сантас бар.

Тарих

1872 жылы Гильермо Венделл нитратты өндіру компаниясы Санта-Лаура тұздық өндірісін құрды, ал ол аймақ әлі де Перудің бір бөлігі болып келді. Сол жылы Джеймс Томас Хамберстон «Перу нитраты компаниясын» құрып, «Ла Палма» зауытын іске қосты. Екі зауыт та тез өсіп, ағылшын стиліндегі ғимараттарымен ерекшеленетін қарбалас қалаларға айналды. Ла-Пальма бүкіл аймақтағы ең ірі тұздық өндірушілердің бірі болса, Санта-Лаурада өндіріс аз болғандықтан жақсы нәтижелерге қол жеткізе алмады. 1902 жылы оны Тамаругал нитраты компаниясы сатып алды. 1913 жылы Санта-Лаура өндірісті тоқтатты, бірақ Шенкс өндіру процесі енгізілгеннен кейін өнімділігі арта түсті. Дегенмен, 1929 жылғы Ұлы депрессия кезінде экономикалық модель құлдырады, себебі неміс ғалымдары Фриц Хабер мен Карл Бош аммиак синтезін жасап, тыңайтқыштардың өнеркәсіптік өндірісіне жол ашты. Практикалық жағдайда банкротқа ұшыраған екі зауытты 1934 жылы COSATAN (Compañía Salitrera de Tarapacá y Antofagasta) компаниясы сатып алды. COSATAN Ла-Пальманы оның негізін қалаушының құрметіне «Офисина Сантьяго Хамберстон» деп атады. Компания Хэмберстонды жаңғырту арқылы бәсекеге қабілетті табиғи тұздық өндіруге тырысты, нәтижесінде 1940 жылы ол ең табысты тұздық зауытына айналды. Екі зауыт та 1960 жылы тастап кетілді, себебі COSATAN компаниясы 1958 жылы тарап кетті. 1970 жылы олар сөнген қалаларға айналғаннан кейін ұлттық ескерткіштер деп жарияланып, туристерге ашылды. 2005 жылы ЮНЕСКО оларды Әлемдік мұра нысаны деп таныды.