Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Людвиг ван Бетховеннің B-bemol мажордағы, Op. 19 нөміріндегі фортепиано концерті негізінен 1787 және 1789 жылдар аралығында жазылған, бірақ 1795 жылға дейін жарияланған түріне қол жеткізген жоқ. Бетховен 1798 жылы Прагада орындау үшін оған екінші финал жазды, бірақ ол жарияланбады. Композитор бұл концертті жас виртуоз ретінде өзінің жеке орындауы үшін пайдаланды, бастапқыда Бонн сарай капелласымен бірге орындауды жоспарлаған. Ол 1801 жылдың желтоқсанында Op. 19 ретінде жарияланды, бұл сол жылдың наурыз айында жарияланған C мажордағы фортепиано концерті No. 1, Op. 15-тен кейін болды, осылайша ол композитордың екінші фортепиано концерті деп аталды. B-bemol мажор фортепиано концерті Бетховеннің Бонннан Венаға көшкеннен кейін өзін таныстыруға тырысқан кезде маңызды өнер көрсетуі болды. Ол оны 1795 жылдың 29 наурызында Венадағы Бургтеатрде өзінің алғашқы ресми концертінде орындаған болуы мүмкін. Алайда, пианист Питер Серкин атап өткендей, Бетховеннің концерттің бірінші бөлімінің каденциясын концерт жазылғаннан әлдеқайда кейін жазуы, оның ерте концертке деген құрметін көрсетеді. 1795 жылы премьерасы өткен нұсқасы бүгінгі таңда орындалып, жазылып таралды.
The Piano Concerto No. 2 in B flat major, Op. 19, by Ludwig van Beethoven was composed primarily between 1787 and 1789, although it did not attain the form in which it was published until 1795. Beethoven did write a second finale for it in 1798 for performance in Prague, but that is not the finale that was published. It was used by the composer as a vehicle for his own performances as a young virtuoso, initially intended with the Bonn Hofkapelle. It was published in December 1801 as Op. 19, later than the publication in March that year of his later composition the Piano Concerto No. 1 in C major as Op. 15, and thus became designated as his second piano concerto. The B flat major Piano Concerto was an important display piece for the young Beethoven as he sought to establish himself after moving from Bonn to Vienna. He may have premiered it on 29 March 1795, at Vienna's Burgtheater in a concert marking his public debut. However, the pianist Peter Serkin has noted that Beethoven's writing of the cadenza of the first movement much later than the concerto proper "indicates [his] own regard for his early concerto". The version that he may have premiered in 1795 is the version that is performed and recorded today.
Қозғалыстар
Бұл шығарма жеке фортепиано, флейта, екі гобой, екі фагот, екі валторна және скрипкалар тобы үшін жазылған. Бұл Бетховеннің аяқталған фортепиано концерттерінің ішінде кларнет, труба және литавраларды қамтымайтын жалғыз туындысы. Концерт үш бөлімнен тұрады:
The work is scored for solo piano, flute, two oboes, two bassoons, two horns and strings; it is the only one of Beethoven's completed piano concertos that omits clarinets, trumpets and timpani. The concerto is in three movements:
Бірінші бөлім тоникалық аккордта оркестрдің қуатты ашылуымен басталады, сонымен бірге солисттің шеберлігін көрсету үшін хроматикалық өткелдерді пайдалана отырып, көңілді мінезін сақтайды. Екінші бөлім әдеттегідей тыныш және бейбіт, ал соңғы рондо бастапқы бөлімде естілген жастыққа толы көңілділікке оралады.
The first movement begins with a triumphant orchestral opening on the tonic chord, and maintains a playfulness while using chromatic passages to show off the soloist's technique. The second movement is characteristically serene and peaceful, while the closing Rondo brings back the youth filled playfulness heard in the opening movement.
I. Аллегро конбрио
Бұл бөлім соната формасының концерттік түрінде (қос экспозициялы соната формасы). Оркестр өзінің экспозициясында басты және қосалқы тақырыптарды ұсынады. Екінші экспозиция F мажорда. Даму бөлімі түрлі тональдықтарда шарлап, ұзақ B♭ мажор гаммасында аяқталады. Рекапитуляция экспозицияға ұқсас және B♭ мажорда жазылған. Бетховеннің өзі жазған, бірақ концерттен кейін көп уақыттан соң жазылған, қиын каденца бар. Стильдік тұрғыдан каденца концерттен өте өзгеше, бірақ ол алғашқы тақырыпты пайдаланады. Бетховен бұл мелодияны каденцада әртүрлі тәсілдермен қолданады, оның мінезін әр жолы өзгертіп, музыкалық тақырыпты пайдалану мен сезінудің сан алуан мүмкіндіктерін көрсетеді. Бұл бөлім 1787 және 1789 жылдар аралығында Бонн қаласында жазылған. Орташа орындалу мерзімі он үш-он төрт минутты құрайды.
This movement is in the concerto variant of sonata form (double exposition sonata form). The orchestra introduces the main theme and the subordinate theme in its exposition. The second exposition is in F major. The development wanders in key and ends on a long B flat major scale. The recapitulation is similar to the exposition and is in B flat major. There is a rather difficult cadenza composed by Beethoven himself, albeit much later than the concerto itself. Stylistically, the cadenza is very different from the concerto, but it makes use of the first opening theme. Beethoven applies this melody to the cadenza in several different ways, changing its character each time and displaying the innumerable ways that a musical theme can be used and felt. This movement was written between 1787 and 1789 in Bonn. Average performances last from thirteen to fourteen minutes.
II. Адагио
Бұл шығарма ми-бемоль мажор, субдоминант тональностьда жазылған. Көптеген баяу бөлімдер сияқты, оның ABA (үш бөлімді) формасы бар, онда алғашқы бөлім тақырыптарды таныстырады, ал ортаңғы бөлім оларды дамытады. Бұл шығарма 1787 және 1789 жылдар аралығында Бонн қаласында жазылған. Орташа орындалу мерзімі сегіз-тоғыз минутты құрайды.
This movement is in E flat major, the subdominant key. Like many slow movements, it has ABA (ternary) form, where the opening section introduces the themes, and the middle section develops them. This movement was written between 1787 and 1789 in Bonn. Average performances last from eight to nine minutes.
III. Рондо, Molto allegro (көктемгі ойын)
Бұл қозғалыс рондо (АБАКАБА) нысанында құрылған. Мұнда Бетховеннің ерте кезеңіндегі ойнақылығын естуге болады. 6/8 тактіндегі мелодияның өзінде Бетховен рондо тақырыбының әр қайталануымен ойнайтын тұрақты, өткір сезім бар. C бөлімі де өзге бөлімдерден өте өзгеше, себебі ол минор тональностьда және мағынасы күшті әрі қатаң. Сонымен қатар, рондо тақырыбының соңғы рет пайда болуына дейін Бетховен фортепианоны G мажор тональностьдағы "бұрыс" кілтте енгізеді, ал оркестр бұл қателікті "байқап", дұрыс тоник кілтке оралады. Бұл музыкалық әзіл Бетховеннің кейінгі көптеген шығармаларында кездеседі. Бұл рондо Бетховен 1795 жылы жазып, сол жылы Венада тұсауы кесілді. Онда Хайднның ықпалы көрінеді, әсіресе сонаталық рондо формасын қолдануда. Орташа орындалу ұзақтығы бес-алты минутты құрайды.
This movement takes the form of a rondo (ABACABA). Beethoven's playfulness of his early period can be heard here. There is a constant angular feel within the 6/8 melody itself that Beethoven plays on with each return of the rondo theme. The C section is also highly contrasting with the others, being that it is in a minor key and more forceful and stern in meaning. Also, prior to the last appearance of the rondo theme, Beethoven brings the piano in in the "wrong" key of G major, before the orchestra "discovers" the discrepancy and returns to the correct tonic key. This musical joke can be seen in many of Beethoven's subsequent compositions. This rondo is the one that Beethoven wrote in 1795 and premiered in Vienna that year. It does show Haydn's influence, particularly in usage of sonata rondo form. Average performances last from five to six minutes.