Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Людвиг ван Бетховеннің фортепиано концерті № 1 до мажор, Op. 15, 1795 жылы жазылған, кейін 1800 жылы қайта жөнделген. Бетховен оны алғаш рет 1795 жылғы 29 наурызда Венадағы алғашқы қоғамдық концертінде орындаған болуы мүмкін. Ескерту: дәл сол күні орындалған осы концерт пе, әлде № 2 фортепиано концерті Op. 19 пе (іс жүзінде № 1-ге дейін жазылған) екені нақты емес.
Ludwig van Beethoven's Piano Concerto No. 1 in C major, Op. 15, was written in 1795, then revised in 1800. It was possibly first performed by Beethoven at his first public concert in Vienna on 29 March 1795. refn|Evidence is unclear as to whether it was this concerto that was performed on that date or the Piano Concerto no. 2 op. 19 (actually written earlier than no. 1)
Бұл Бетховеннің жарияланған алғашқы фортепиано концерті болғанымен, шындығында ол осы жанрдағы үшінші тынысы болды, 1784 жылғы жарияланбаған ми-бемоль мажор фортепиано концертінен және № 2 фортепиано концертінен кейін жазылды. Соңғысы 1801 жылы Лейпцигте № 1 фортепиано концертінен кейін жарияланды, бірақ бірнеше жыл бойы жазылған, шамамен 1788 жылдан бастау алған болуы мүмкін.
Although this was Beethoven's first piano concerto to be published, it was actually his third attempt at the genre, following an unpublished piano concerto in E flat major of 1784 and the Piano Concerto No. 2. The latter was published in 1801 in Leipzig after the Piano Concerto No. 1, but was composed over a period of years, perhaps beginning ca. 1788.
Қозғалыстар
"Сыңрау" атты екінші фортепиано концерті сияқты, бұл До мажорлық концертте Бетховен Моцарт пен Гайдн стильдерін қабылдағанын көрсетеді, ал күрт гармониялық өзгерістер Бетховеннің музыкалық ерекшелігін аңғартады. Ол соната формасының концерттік түріне сай келеді және жеке фортепиано мен флейта, 2 гобой, 2 кларнет, 2 фагот, 2 валторна, 2 труба, литавра және скрипкалар тобынан тұратын оркестр үшін жазылған. Екінші бөлімде флейта, гобойлар, трубалар мен литавралар үнсіздікте қалады.
As with the Piano Concerto No. 2, this C major concerto reflects Beethoven's assimilation of the styles of Mozart and Haydn, while its abrupt harmonic shifts demonstrate Beethoven's musical personality. It adheres to the concerto variant of sonata form and is scored for solo piano and an orchestra consisting of flute, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons, 2 horns, 2 trumpets, timpani, and strings. The flute, oboes, trumpets, and timpani are tacet during the second movement.
III. Рондо. Шырқап көңілді
Үшінші бөлім - жеті бөлімді соната рондосы (АБАКАБА), бұл классикалық концерттердегі үшінші бөлімнің дәстүрлі түрі. Фортепиано басты тақырыпты орындайды, содан кейін оркестр оны қайталайды. Екі B бөлімі (қосалқы тақырыптар) сәйкесінше G мажор және C мажорда. Ортаңғы бөлім А минорында. Бетховен осы бөлімде екі қысқа каденцияны белгілеген, біреуі басты тақырыпқа соңғы оралуға дейін, ал екіншісі бөлімнің соңына дейін, ол керемет динамикалық контрастпен аяқталады; фортепиано әуенді тыныш орындайды, бірақ оркестр бөлімді күшпен аяқтайды. Бұл бөлім әдетте сегіз-тоғыз минутқа созылады.
The third movement is a seven part sonata rondo (ABACABA), a traditional third movement form in classical concerti. The piano states the main theme, which is then repeated by the orchestra. The two B sections (subordinate themes) are in G major and C major respectively. The middle section is in A minor. Two short cadenzas are indicated by Beethoven in this movement, one just before the final return to the main theme, and another one immediately before the end of the movement, which finishes with a striking dynamic contrast; the piano plays a melody quietly, but the orchestra then ends the movement forcefully. The movement typically lasts around eight to nine minutes.
Баламалы үдеулер
Неміс пианині Вильгельм Кемпф туындының бірінші және соңғы бөлімдері үшін өзіндік каденцияларын жазды және оларды шығарманың әртүрлі жазбаларында орындады. Канадалық пианист Гленн Гулд та өзінің жеке каденциясын жазды, ол Barger and Barclay баспасынан шығарылды және 1996 жылы Ларс Вогт Саймон Рэттл басқаратын Бермингем қаласының симфониялық оркестрімен бірге EMI үшін жазылды.
German pianist Wilhelm Kempff wrote his own cadenzas for both the first and last movements and played these in his various recordings of the work. Canadian pianist Glenn Gould also wrote his own cadenza, which was published by Barger and Barclay, and recorded for EMI in 1996 by Lars Vogt with the City of Birmingham Symphony Orchestra under Simon Rattle