Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей елшісі Борис Иванович Куракин (Князь Борис Иванович Куракин; 30 шілде 1676 жыл, Мәскеу – 28 қазан 1727 жыл, Париж) – Ресейдің шетелдегі үшінші тұрақты елшісі, Гаагада Андрей Матвеевтің орнын басып, Ұлы Петрдың ең жақын серіктестерінің бірі болды. Ол патшаның күйеу баласы, Федор Абрамович Лопухинның қызы Ксенияға үйленген және Евдокия Лопухинаның інісі.
Russian ambassador
Prince Boris Ivanovich Kurakin (Князь Борис Иванович Куракин; 30 July 1676, Moscow – 28 October 1727, Paris) was the third permanent Russian ambassador abroad, succeeding Andrey Matveyev in The Hague and one of the closest associates of Peter the Great. He was also the tsar's brother in law, being married to Xenia, daughter of Feodor Abramovich Lopukhin and sister of Eudoxia Lopukhina.
Мансап
Борис 1676 жылғы 30 шілдеде Куракин әулетіне, Московияның ең ірі Гедиминд әулеттерінің біріне дүниеге келді. Оның мүшелері тікелей околоничий шеніне көтеріліп, стольник сияқты төменгі шендерді өткізіп кетті. Федор III патшалық құрған тұстағы дүрбелеңдерге байланысты, ол Петр I патшаның сүйемелдемесіне тағайындалды. Мәскеу сарайындағы байланыстары оны Петрдің бірінші әйелі Евдоксияның қарындасына үйленуге әкелді. 1697 жылы Азов жорықтарына қатысты.
Boris was born on 30 July 1676 to the House of Kurakin, one of the greatest Gedyminid families of Muscovy, whose members were promoted straight to the rank of okolnichy, skipping lower ranks like the stolnik. Due to the upheavals during the rule of Tsar Feodor III, he was appointed as part of the retinue of Tsar Peter the Great. The connections he made while in Muscovite court life led him to marry the sister of Eudoxia (Peter's first wife). In 1697, he participated in the Azov campaigns
Оның ұзақ және құрметті дипломатиялық мансабы 1707 жылы басталды, ол Римге Папаны Карл XII-нің үміткері Станислав Лещинскийді Польша патшасы ретінде танудан қайтарту үшін жіберілді. 1709 жылы Борис Куракин Полтава шайқасы кезінде Семенов полкінің командирі болып тағайындалды. 1708 жылдан 1712 жылға дейін ол Ресейді Лондонда, Ганноверде және Гаагада кезекпен өкілдік етті, ал 1713 жылы Утрехт бейбітшілік конгресінде Ресейдің басты уәкілі болды. 1716-1722 жылдары ол Париждегі елші қызметін атқарды. 1722 жылы Петр Парсы жорығына аттанғанда, Куракин Еуропаның түрлі елдеріне аккредиттелген барлық орыс елшілерінің бақылаушысы болып тағайындалды. 1723 жылы ол Елизавета Петровнаның Людовик XV-ке үйленуін ұйымдастыруға тырысты. Ол 1727 жылғы 28 қазанда қайтыс болды.
His long and honourable diplomatic career began in 1707, when he was sent to Rome to induce the pope not to recognize Charles XII's candidate, Stanislaus Leszczynski, as king of Poland. In 1709, Boris Kurakin was appointed commander of the Semenovsky Regiment during the Battle of Poltava. From 1708 to 1712, he represented Russia at London, Hanover, and the Hague successively, and, in 1713, was the principal Russian plenipotentiary at the peace congress of Utrecht. From 1716 to 1722, he held the post of ambassador at Paris, and when, in 1722, Peter set forth on his Persian campaign, Kurakin was appointed the supervisor of all the Russian ambassadors accredited to the various European courts. In 1723, he attempted to arrange the marriage of Elizaveta Petrovna to Louis XV. He died on 28 October 1727.
Бағалау
"Орыс дипломатиясының әкесі" деп әділ бағаланған Куракин өзінің мансабы бойында шексіз ептілік пен көрегендік, сондай-ақ адамдар мен оқиғаларды тамаша дұрыс түсіну қабілетімен ерекшеленді. Ол, әсіресе, Ұлы Солтүстік соғысы аяқталуға жақын тұрған кезде Ресейге ең көп пайдасын тигізді. Көрінетін нәрсе, ол Ұлыбританияның Петрдің жақын одақтасы Данияға қарсы соғыс жариялауына тосқауыл қойды. Сен-Симон герцогі айтқандай, "ол ұлы адам, әдемі келген, өзінің тегінің мәртебесін терең сезінген, зерек, өткір және білімді болған". Куракин өз заманындағы ең білімді орыстардың бірі болды, ал оның 1709 жылға дейінгі автобиографиясы – аса маңызды тарихи құжат. Ол Ұлы Петрді орталық тұлға етіп, өзінің заманының тарихын жазуды жоспарлаған, бірақ "Царь Петр Алексеевичтің тарихы және оған жақын адамдар (1682-1694)" деген атпен қысқаша мазмұндамадан әрі жұмыс істеуге үлкермеді. Оның кең ауқымды мұрағаты 19 ғасырда жарияланды, бұл Куракиннің әдеби стильдің шебері екенін көрсетті. Ол орыс тіліне көптеген жаңа сөздерді енгізген адам ретінде танылады.
"The father of Russian diplomacy", as Kurakin has justly been called, was remarkable throughout his career for infinite tact and insight, and a wonderfully correct appreciation of men and events. He was most useful to Russia, perhaps, when the Great Northern War was drawing to a close. Notably, he prevented Great Britain from declaring war against Peter's close ally, Denmark, at the crisis of the struggle. As Duc de Saint Simon put it, "c'etait un grand homme, bien fait, qui sentait fort la grandeur de son origine, avec beaucoup d'esprit, de tour et d'instruction". Kurakin was one of the best educated Russians of his day, and his autobiography, carried down to 1709, is an historical document of the first importance. He intended to write a history of his own times with Peter the Great as the central figure, but got no further than the summary, entitled History of Tsar Peter Aleksievich and the People Nearest to Him (1682 1694). His vast archive was published in the 19th century, revealing Kurakin as a master of literary style. He is held responsible for introducing many new words to the Russian language.
Отбасы
Куракиннің ұрпақтары дипломатиялық қызметтерімен де көзге түсті. Оның ұлы Александр (1697–1749) Парижге елші болып тағайындалған, ал оның немересі Александр Куракин (1752–1818) Александр I тұсында Париж мен Венада елшілік қызмет атқарды және 1796 жылы Ресей империясының вице-канцлері болды.
Kurakin's descendants were also noted for their diplomatic careers. His son Alexander (1697–1749) was likewise ambassador to Paris, whereas the latter's grandson Alexander Kurakin (1752–1818) served as ambassador to Paris and Vienna under Alexander I and Vice Chancellor of the Russian Empire in 1796.