Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Баба Будангири, сондай-ақ Чандрадрона деп те аталады (табиғи түрде жарты ай пішінін құрайды), Үндістанның Батыс Гаттарында, Карнатака штатының Чиккамагалуру ауданында орналасқан төбе және тау жүйесі. Бұл тау жотасындағы басты шыңдар – атаулы Баба Будангири (биіктігі 1895 м), Муллаянгири (1930 м) және басқалары. Муллаянгири – бұл тау жотасының ең биік шыңы. Биіктігі 1930 м (6317 фут) болатын ол Гималай мен Нилгири аралығындағы төртінші ең биік шың. Муллаянгири мен Баба Будангири арасында танымал жаяу жүру жолы бар. Бұл аймақ кең кофе плантацияларымен белгілі, бұл Үндістандағы ең ерте және ең кең плантациялардың бірі, суфи қадірлісі Баба Будан бастаған деп есептеледі, ол кофеді Йеменнің Моха қаласынан контрабанда арқылы елге әкелген алғашқы адам деп саналады. Оның Баба Будангири төбесіндегі үш үңгірдің арасында орналасқан қабір-ғибадатханасы индустар мен мұсылмандар үшін әлі де қажылық орыны болып табылады. Даттатрея Пеета (немесе Датта Пеета) – Даттатрея құдайына арналған индуистік діни орын.
Baba Budangiri , also known as Chandradrona (, as the range naturally forms the shape of a crescent moon), is a hill and mountain range in the Western Ghats of India, located in the Chikkamagaluru district of Karnataka. The main peaks in this range are the eponymous Baba Budangiri (height 1895 m), Mullayanagiri (1930 m) and others. Mullayanagiri is the highest peak in the range. With a height of 1930 m (6317 ft), it is the fourth highest peak between the Himalayas and the Nilgiris. There is a famous trekking trail between Mullayanagiri and Baba Budangiri. The range is known for its extensive coffee plantations, one of the earliest and most extensive in India, said to have been started by the Sufi saint Baba Budan who is believed to be the first person to have brought coffee to the country by smuggling them out of Mocha, Yemen. His shrine located amongst three caves on the Baba Budangiri hill still serves as a pilgrimage site for both Hindus and Muslims. Dattatreya Peetha (or Datta Peetha), a Hindu religious place dedicated to the deity Dattatreya, is coextensive with the shrine.
Дарға мен Даттапита
Баба Будангири қасиетті орны – мұсылмандар мен индуистер қадір тұтатын суфи әулиесі Баба Буданның есімімен аталатын қасиетті орын. Оның пайда болуы 11-ші ғасыр суфиі Дада Хаятқа (Абдул Азиз Макчи) деген құрметтің, 17-ші ғасыр суфиі Баба Буданның, Үндістанға кофе әкелгендігінің, және Шиваның (немесе Брахма, Шива және Вишнудың) жаратылысы саналатын Даттатреяға деген құрметтің бірігуінен туған сияқты. Бұл қасиетті орның біртұтас діни ерекшеліктеріне байланысты саяси және діни шиеленістер тудырып, даулы мәселеге айналды.
The Baba Budangiri shrine is shrine named after the Sufi saint Baba Budan, who is revered by both Muslims and Hindus. Its origin appears to be a syncretization of reverence for an 11th century Sufi, Dada Hayath (Abdul Azeez Macci); for the 17th century Sufi Baba Budan, said to have brought coffee to India; and for Dattatreya, an incarnation of Shiva (or of Brahma, Shiva and Vishnu). It has been controversial due to political and religious tension over its status as a syncretic shrine.
Даттатреяның инкарнациясы
Тарихтағы деректерге сүйенсек, бір Дада Хаят, шын аты Абдул Азиз Макчи, Мұхаммед пайғамбардың тікелей шәкірті саналды және 11 ғасырда Ислам мен бейбітшілік туралы хабар тарату үшін Сауд Арабиясынан Үндістанға жіберілді, осылайша суфизм дәстүрін жалғастырды. Шындығында, Дада Хаяттың діни үгіті индустарды діни қауым ретінде бағытқа алмады. Оның орнына, ол қара халыққа зорлық көрсеткен жергілікті жер иелерін (жергілікті тілде палегарлар деп аталды) бағытқа алды. Тарихқа қарағанда, палегарлар Дада Хаяттың өздерінің билігіне араласуына қарсы болды, себебі оның миссиясы олардың бекінісі мен үстемдігіне нұқсан келтіруі мүмкін еді. Олар оны бірнеше рет жоюға тырысты, бірақ сәтті болмады. Кейбір мәліметтер бойынша, Даттатрея кейінірек пайда болған және шайва, вайшнава және суфи мәдениеттерін біріктіре отырып, синкретикалық мәдениетті дамытуға мүмкіндік берді. Аймақ тұрғындары Бабабуданды Даттатреяның жанындағы тұлға деп санайды. Карнатакада ұзақ тарихы бар Даттатрея дәстүрі – аудхут дәстүрінің бір бөлігі, формасыз Құдай идеясын қолдайды және брахмандардың орындайтын касталық және құрбандық рәсімдерін айыптайды. Баба Будан мен Даттатреяның бірін-бірі алмастыруы Даттарея мен суфизмнің ұзақ тарихының куәсі болып табылады.
The available history says that one Dada Hayath, his real name being Abdul Azeez Macci, considered to be a direct disciple of Muhammad, was sent to India in the 11th century from Saudi Arabia to spread the message of Islam and peace, in true tradition of Sufism. In fact, Dada Hayath's religious preaching did not target Hindus as a religious community. Rather, it targeted local landlords (palegars in local parlance) who were highly oppressive against the common masses. History says that the palegars did not tolerate the intervention of Dada Hayath into their domain, as his mission was about to affect their stronghold and dominance. On many occasions, they tried to eliminate him but failed. According to some accounts, Dattatreya is a later phenomenon and it could develop a syncretic culture by synthesizing Shaivite, Vaishnavite and Sufi culture together. The people of the region believe that Bababudan is an incarnation of Dattatreya. Having a long history in Karnataka, the Dattatreya tradition – a part of Awadhut tradition, upholds the idea of a formless god, and condemns caste and sacrificial rituals performed by Brahmin priests. Also a long tradition of the Dattatreya and Sufism going hand in hand can be witnessed by the fact that Baba Budan and Dattatreya have become interchangeable.
Үңгір
Даттатрея, киелі орынға бір кезде есімі берілген, кейбір индустар оны Авадхутха (Құдай маскүнемдік монах) пәнінде аскет түрінде Брахма, Вишну және Махешвара (Шива) құдайлық Үштіктің инкарнациясы деп санайды. Кейіннен Баба Будан деп аталатын суфи дінінің әулиесі де сол үңгірде біраз уақыт болған деп есептеледі. Кейбір индустар мұсылмандар бақылайтын ғибадатханаға өздерінің иелігін талап етеді. Бұл екі қауым арасында шиеленіске әкелді. Бұл жерде Үрс мерекесі мен желтоқсан айында Датта-Джайанти мерекесі кезінде қоғамдық тәртіпсіздіктер орын алады. Хинду Шобха-Ятрасы да бір уақытта ұйымдастырылып, қауымдық қақтығыстарға себепші болады. Үндістанның Жоғарғы соты тек 1975 жылға дейін өткізілген діни рәсімдерді ғана рұқсат ету туралы шешім шығарды. Баба Будан-Гири – бұл мұсылмандар мен индустар арасындағы ерекше мәдениет, мұнда екеуі де үңгір тәрізді құрылыста дұға етеді. Оның аты мұсылман суфи дінінің әулиесі Дада Хаят Мир Халдандардың шәкірті болған Суфи дінінің әулиесінен алынған. Дада Батыс Азиядан Үндістанға суфизмді уағыздау үшін келген алғашқылардың бірі болды (1005 жылы). Оңтүстік Үндістанға келген соң, ол осы үңгірді ой жүгірту үшін таңдады. Шын мәнінде, Пурандағы таулардың атауы Чандра Дона болды, өйткені ол жарты айға немесе жылқының аяқкиіміне ұқсайды. Дада таңдаған жер Вишнудың соңғы аватары деп саналатын Даттарай Свамидің ордасы деп саналады. Тағы бір сенім бойынша, Дада Халландар мен Даттарай Свами бір адам. Тарихқа сүйенсек, Дада сол жерді тазалағаннан кейін, медитация жасау үшін қоныстанды. "Ол намазын оқуға су керек еді. Ол осы аймақта жат адам еді, сондықтан судың қайдан келетінін білмейтін. Ол дұға етіп, ой жүгірту үшін таңдаған жерінің алдында жер қазып, мәңгілік бұлақ тапты. Ол Құдайға шүкірлік етіп, түні бойы сиынып мінажат етті. Ертеңіне бір брахман мен жангам өздерінің дәстүрі бойынша ғибадатқа кірді. Даданың медитацияға шомылып жатқанын көріп, олар оны Шри Даттарай Свамидің инкарнациясы деп ойлады". Дәл осы сияқты индустар мен мұсылмандар да Даданың Мекке мен Мәдинадағы үңгірлердің бірінен жоғалып кеткеніне сенуде. Одан кейін оның ең жақын шәкірттерінің бірі Баба Будан өзінің миссиясын одан әрі жалғастырды. Әдетте Бағдадқа дейін жалғасқан Баба Будан Малабар мен Мангалор арқылы Чикмагалурға жеткен. Баба Будан қазіргі үңгірдің жанында болған тұзақта өлтіріліп, үңгірдің ішінде басқа екі суфимен бірге жерленген. Ол сондай-ақ Сәйед Меран Баба және Жан-Е-Пак Шахид деп аталады. Сайттың қамқоршы институтының түп-тамыры Дададан басталғанымен, басқа бір суфи дінінің әулиесі Сайид Шах Жамалуддиннің өлімінен кейін бір отбасында орталықтандырыла бастады. "Білімсіз себептермен Жамалуддин өзінің өмірінде Баба Будан деген атпен танымал болды". Бұл жердің/қасиетті орынның қамқоршысы Саджаде Нишин деп аталады. Оған бірнеше ерекшелік қосылған: "саядтар ғана суами бола алады, олар Хусейндер немесе Хадрилер, Хуссеннің немесе Хасанның ұрпақтары, Әлидің ұлдары. Қадірлік басталғаннан кейін, қадірлі шах қадірлі болады, ал елшілік орын алғаннан кейін, ол сажда деп аталады. Үйленбеген ер адам Саджаде бола алмайды". Қазір Чиккамагалуру қаласында және оның маңындағы аймақтарда тұратын Баба Буданның ұрпақтары бар. Саяда (Сейд) отбасының ұрпақтары және ата-бабадан қалған Ша-Хадрилер, мысалы, марқұм Сейед Меран Ша-Хадри, Сейед Гхаус Ша-Хадри, Сейед Исмаил Ша-Хадри, Сейед Муртаза Ша-Хадри, Сейед Будан Ша-Хадри, Сейед Хусайн Ша-Хадри, Сейед Бахуддин Ша-Хадри, Сейед Гхаус Мохидин Ша-Хадри, Сейед Пир Мохаммад Ша-Хадри, олар Дада Хаят Меерхандар мен Халдар үңгірінің қарама-қарсысында жерленген. Саид Гаус Мохидин Шах-Хадри осы институттың қазіргі Саджадасы. Институттың басқа да мұрагерлері - Сайид Хассейн Шах, Сайид Фақруддин, Сайид Мағдум пашалар және тағы басқалар. Кейбір ұрпақтардың сенімгерлік қорлары Сайид Будан Шах Хадри ұрпақтарының атынан тіркелді. Сангх паривар ұйымдары 2000-шы жылдардың соңында "Шри Гуру Даттатрея Свами Даттапит" деп аталатын жерді иеленуге қарсы күрестің бір бөлігі ретінде Датта Джаянти мерекесін тойлауды бастады.
Dattatreya, for whom the shrine was once named, is considered by some Hindus to be God who is an incarnation of the Divine Trinity Brahma, Vishnu and Maheshwara (Shiva), in the form of an ascetic in the discipline of Avadhuutha (God intoxicated monk). A Sufi saint known as Baba Budan is believed to have later been in the same cave for some time. Some Hindus have making a claim over the shrine, which is controlled by Muslims. This has led to tension between the two communities. This has become the place of communal riots on the occasion of Urs (the death anniversary of the Sufi saint) and the occasion of Datta Jayanti in the month of December. Hindu Shobha Yatras have been organized at the same time give rise to the communal conflict. The Supreme Court of India has ruled that only religious ceremonies which were performed prior to 1975 be permitted. As Shobha Yatra was not performed prior to 1975, police have in some years denied buses permission to approach Bababudangiri on Datta Jayanti. Baba Budan Giri represents a unique syncretic culture of Hindus and Muslims where both offer prayers in a cave like structure. It derived its name from a Muslim Sufi saint who was in turn the disciple of another Sufi saint called Dada Hayath Meer Khalandar. Dada was one of the earliest to arrive in India (1005 AD) from west Asia to preach Sufism in India. When he came to south India, he selected the present cave for his meditation. In fact, the Puranic name of the hills was Chandra Dona, as it look like a crescent or a horse shoe. The place Dada selected was equally believed to be the seat of Dattaraya Swamy, who is said to be the last avatar of Vishnu; he is believed to have vanished from one of the caves to Kashi to be reincarnated in future. Another belief is that Dada Khalandar and Dattaraya Swamy are one and the same person. The story goes that after clearing the area Dada decided to settle down for meditation. "He needed water to perform 'wazu' for his prayers. He was a stranger in this area and did not know where water was available. He prayed and started digging the ground in front of the place he had selected as his seat of meditation and found a perennial spring. He thanked god and spent the night in prayers and meditation. Early in the next morning a Brahmin and a jangama entered the cave, as per their custom, for worship. Seeing Dada absorbed in meditation they thought that he was the incarnation of Sri Dattaraya Swamy". Likewise the Hindus, Muslims also believe that Dada had disappeared from one of the caves to Mecca and Madina and is alive and will in due course appear before the disciples. After him, Baba Budan, one of his closest disciples who introduced coffee to this hilly region, brought from Mocha in the west Asia, carried his mission further. Baba Budan, whose history is usually traced to Bagdhad, reached Chickmagalur via Malabar and Mangalore. Baba Budan was killed in an ambush near the present cave and was buried along with two other Sufis inside the cave. He is also called Syed Meran Baba and also Jan e Pak Shaheed. The institution of custodian of the site although it is traced to Dada, began to centralise in a single family after the death of another Sufi saint, Syed Shah Jamaluddin. "For reasons not known Jamaluddin also became famous as Baba Budan during his lifetime.". The custodian of the site/shrine is called Sajjade Nishin. There are a few characteristics attached to him: "only Sayyads can become swami, either Husseins or Khadris, the descendents of Hussen or Hassan, sons of Ali. After initiation, a Khadri becomes Shah Khadri, and after apostolic seat, he is styled Sajjade. No unmarried man can become Sajjade". Now Some of the Baba Budan Descendants living in Chikkamagaluru City and across the city. Some of the Decsendants Who are from Sayyads (Syed's) family and hereditary Sha Khadris like late Syed Meeran Sha Khadri, Syed Ghouse Sha Khadri, Syed Ismail Sha Khadri , Syed Murtaza Sha Khadri, Syed Budan Sha Khadri, Syed Husain Sha Khadri , Syed Bahuddin Sha Khadri , Syed Ghouse Mohideen Sha Khadri ,Syed Peer Mohammad Sha Khadri Who have been buried opposite the Cave of Dada Hayat Meer a Khalandar Cave. Syed Ghouse Mohideen Sha Khadri is the present Sajjada of this Institute. and other hereditary Sha Khadria of Institute are Syed Hassain Sha Khadri, Syed Faqruddin Sha , Syed Maghdoom Pasha and so many other who belongs to Baba Budan Dargah Descendants. Some of the Descendants have the trust registered in the name of Syed Budan Sha Khadri Descendants. Sangh parivar organisations started Datta Jayanti celebrations in the late 2000s in the area as part of their fight to claim "Sri Guru Dattatreya Swami Dattapit".
Өлеңдер
Даданың дарғасының айналасында көптеген әңгімелер құрылған. Бұл әңгімелер рухани және емдік күштерге қатысты, соның ішінде бала беру, дене мүшелерінің ауруларын емдеу, мүлік дауларын шешу және т.б. Осының бірі осы орынның танымал болуының себебі. Дада бір ханшайымды қалай қорғағаны туралы әңгімелер бар, кейін ол индустар арасында Сати Самиукта, ал мұсылмандар арасында Мама Джигни деп белгілі болды. Ең маңыздысы – Даданың Майсур князьдығына тақ мұрагерін сыйлағаны және махараджаның үңгір алдындағы тасты қалай сындыра алатыны туралы әңгіме. Бұл – суфи қасиеттісі Назрат Шаһ Салидің батасымен дүниеге келген Джахангир мен Аркоттың Типу Аулиясының батасымен дүниеге келген Типу Сұлтанның тууы туралы әңгімелерге ұқсас әдеттегі оқиға. Бұл оқиға екі себеппен маңызды: біріншіден, ол суфи қасиеттілерінің рухани күші туралы мәлімдемелердің заңдылығын растады, екіншіден, мемлекетті либералдық, орташа және секулярлы болды.
A large number of stories have been constructed around Dada's dargah. These stories pertain to the spiritual and healing powers including the power to bestow children, relief to physical disorders, property disputes, etc. This is one of the reasons why the site has become famous. There are stories about how Dada protected a princess who later on came to be known as Sathi Samyukta by Hindus and Mama Jigni by the Muslims. Most important is the story about how the princely state of Mysore was bestowed with an heir to the throne by Dada, and how the maharaja would be able to break the stone laid before the cave. This is a typical story which has similarities with the stories surrounding the birth of Jahangir (with the blessings of Sufi saint Nazrath Shah Sali) and Tippu Sultan (with the blessings of Tippu Aulia of Arcot). This story is important for two obvious reasons: It provided legitimacy to the claims of spiritual power of the Sufi saints, secondly, it made the state liberal, moderate and secular:
Шри Кришна Раджа Вадьярдың отбасында ұзақ уақыттан бері ұл болмады. Ол бұл жайлы қатты уайымдады. Бір күні дарғадан шығып, дұға етушілер кокос жаңғақтарын сындыратын тас плитаны көрді. Бір идея келді, ол отбасында ұл туғанда, сол тасты кокос жаңғақтарымен екіге бөлетініне серт берді. Одан кейін көп ұзамай оның інісінен Шри-Джая Чамараджа Вадьяр деген ұл туды. Ол сертін орындау үшін дарғаға кокос жаңғақтарын толы арбамен әкеліп, бірінен соң бірін сындыра бастады. Бірақ көп арба кокос жаңғақтары сындырылғаннан кейін де тас бұзылған жоқ. Ол қиын жағдайға түсті. Ол сертін орындауы керек еді, бірақ бұл мүмкін емес сияқты көрінді. Соңында ол уайымдап, мүмкін емес серт бергенін түсінді. Ол жағдайды түсіндіріп, Хазрат Пирден өзін Дадаға алып барып, кешірім сұрап, шешім табуға көмектесуін өтінді. Хазрат Пир "Фатеха" дұғасын оқығаннан кейін, Махараджа Дадаға алғысын айтты, ақымақтығына өкінді, дарғадан шығып, берілген нұсқауларды орындап, тас плитаға кокос жаңғағын сындырды. Оның қуанышына орай, тас жарыққа толы болды.
Sri Krishna Raja Wadiyar had no son in his family for a long time. He was worried much about it. Once, coming out of the dargah, he saw the stone slab where devotees broke the offered coconuts. Struck with an idea, he made a vow quietly that he would split that stone with coconuts on the birth of a son in the family. Soon after that his brother had a son, Sri Jaya Chamaraja Wadiyar. He came to the dargah with cart loads of coconuts to fulfil his vow and began breaking coconuts one by one. The stone remained solid even after many cart loads were finished. He was in a dilemma. He had to fulfil his vow but it appeared impossible. At long last he realised that in his anxiety he made a vow which was apparently impossible. He explained the situation and requested Hazrath Peer to take him to Dada and pray for his pardon and suggest a solution. After Hazrath Peer recited the Fateha, Maharaja expressed his gratitude to Dada, repented his folly, sought out of the dargah and following the instructions, he broke the coconut on the stone slab. To his pleasant surprise the stone developed a crack"