Кіріспе

Муннар – Үндістанның оңтүстік-батысындағы Керала штатының Идукки ауданында орналасқан қала және тау курорты. Муннар Батыс Гат тауларында, теңіз деңгейінен шамамен биіктікте орналасқан. Муннарды "Оңтүстік Үндістанның Кашмиры" деп те атайды және ол жаңа үйленгендер үшін танымал демалыс орны.

Этимология

Муннар атауы жергілікті малаялам/тамил тілдеріндегі "Мунну" және "Аару" сөздерінің қосындысынан құралған. Бұл сөздер "үш өзен" деген мағынаны білдіреді, ол Мүтирапұжа, Наллатанни және Кундали өзендерінің тоғысқан жерінде орналасқандығына сілтеме жасайды.

Тарих

Бұл аймақта мыңдаған жылдар бойы Малайараян және Мутхуван сияқты аңшы-жинақшы тайпалары тұрып келді. Алғашқы кездері онда негізінен тамилдер мен аздаған малаялылар ғана өмір сүрді. Олар шай плантацияларында жұмыс істеу үшін әкелінді. Дәстүр бойынша, полковник Артур Уэлсли, кейін Веллингтон герцогы, Траванкордағы Типу Сұлтанның жорығы кезінде Муннар арқылы өткен алғашқы британдық болған, бірақ бұл факті расталмаған. Жерді алғаш рет 1816–1817 жылдары Бенджамин Суэйн Уорд зерттеді. Ол Периярдың ізімен Батыс Гаттарға барып, үш өзеннің қосылған жерінде лагерь құрды. Муннар аты осы жерден шыққан. Шамамен 50 жыл өткен соң, Мадрас губернаторы сэр Чарльз Тревелян полковник Дуглас Гамильтонға Мадрас президенттігінің батыс бөлігіндегі төбелі аймақты зерттеуді тапсырды. Ол оңтүстікте британдықтар үшін санаторийлер салу және қоршаған ортаға зиян келтірмей, табыс әкелетін жобаларды дамыту мүмкіндігі туралы арнайы кеңес сұрады, өйткені Цейлонде кофе жаңбырлы орманды ғана емес, сондай-ақ ежелгі Цейлонның солтүстік-орталық аймағындағы күріш егісін де жойған болатын. Гамильтон Муннар аймағындағы Гаттарды аралап шықты. 15 жылдан кейін Джон Дэниел Мунро Муннардың көп бөлігі кофе плантацияларына жарамды екенін анықтады. Мунро, Генри Терн және оның жартылай бауыры А.В. Тернер Траванкор Раджасынан Кардамон тауларын иеленді және 1879 жылы Девикулам маңындағы орманды тазарта бастады. Көп ұзамай 1880 жылдары көптеген еуропалықтар аймақта шай плантацияларын құруға кірісті. Алғашқы плантацияларда жабдықтар аз болды және олар көбінесе сабаннан жасалған шатырлар еді. Бірте-бірте төменгі жазықтарға жолдар салынды және Батыс Мадрас президенттігіндегі Бодайаканурда плантаторлар жергілікті басшы Супан Четтиден азық-түлік алды. Ол және оның ұлы Алаганан Четти (кейіннен заң шығарушы депутат) аймақтағы шай шаруашылықтарына жабдық жеткізуді жалғастырды. 1894 жылға қарай таулы аймақта 26 шаруашылық құрылды, бірақ олардың барлығы зиянға ұшырады. 1897 жылы жеке компания, Каннан Деван Хиллз Корпорациясы (KDHC) шай шаруашылықтарын басқару үшін тіркелді, кейін оны 26 шаруашылыққа ие болған Американың тікелей шай сауда компаниясы сатып алды. Олардың көп бөлігі кофемен, ал кейбіреулері цинхонамен айналысты, төменгі аймақтардағы бірнешеуін қоспағанда. 1900 жылы арқанмен жүретін жол салынды, ал кейін тауарларды жазыққа оңай тасымалдау үшін монорельстер орнатылды. 1901 жылы П.Р. Бьюкенен бас менеджер болып тағайындалды және плантациялар үшін орманды кең ауқымда тазарта бастады. 1908 жылы 1909 жылы ашылған жаңа темір жолдың құрылысы басталды. 1911 жылға қарай аймақтың 16 000 акр жері өңделді. 1924 жылы Муннарда су тасқыны болды, ол жолды зақымдап, темір жолды жойды. Оның орнына шай тасымалдау үшін арқанмен жүретін жол салу туралы шешім қабылданды. 1930 жылы бұл жол көлікті жеңілдететін заманауи жолмен ауыстырылды. 1952 жылға қарай 28 000 акр жер өңделді. Тәуелсіздік алғаннан кейін үнді плантаторлары оны иеленді. 1964 жылы KDHC, көптеген шай шаруашылықтарына ие болған компания, Tata және Finlay компаниялары сатып алынды, олар елдегі алғашқы шұғыл шай фабрикасын құрды. 1971 жылы Керала үкіметі плантациялар үшін пайдаланылмаған төбедегі барлық жерді қайта орманды етуді жоспарлады. Алайда, келіссөздер нәтижесінде Tata компаниясы жердің көп бөлігін сақтап қалды, нәтижесінде 57 000 акр жер қалды. Күні бүгінге дейін шай шаруашылықтарының көптеген жұмысшылары жерсіз. 2000 жылдардың басында Тамил Надудан шыққан Видуталай Чирутайгал Катчи ұйымы жұмысшыларға жер беруді талап етіп, Кералаға еніп кірісті. 2009 жылы В.С. Ачутанандан негізінен тамилдік далиттерге жер беруге қолдау көрсетуге уәде берді. Алайда, процесс өте баяу болды және 2018 жылға қарай көптеген отбасылар әлі де жерсіз қалды. Муннардағы бұрынғы Құнда аңғары темір жолы 1924 жылы су тасқынынан қирады, бірақ туризм шенеуніктері туристерді тарту үшін темір жол желісін қайта құруды қарастырып жатыр.

География

Мұнар және оның төңірегіндегі аймақтың биіктігі теңіз деңгейінен басталып, дейін жетеді. Қыста температурадан аралығында, ал жаздадан аралығында өзгереді. Мұнардың Севенмалл аймағында температура дейін төмендеген жағдайлар тіркелді. Көппен-Гейгер климат жіктеу жүйесі бұл аймақты субтропикалық таулы (Cwb) климаттық аймаққа жатқызады.

Теміржол

Ең жақын теміржол станциясы Тамил Надудағы Бодинайакканур (68 км) қашықтықта орналасқан, ал Кераладағы ең жақын ірі теміржол станциялары – Ернакулам (126 км) және Алува (110 км). Керала мемлекеттік жол көлігі корпорациясының (KSRTC) автобус аялдамасы Алува теміржол станциясынан жаяу арада, және Мұнарға әр сағат сайын автобустар қатынайды.

Әуежай

Ең жақын әуежай – Кочин халықаралық әуежайы, ол жақын жерде орналасқан. Коимбатур және Мадурай әуежайлары Муннардан алыс.

Әкімшілік

1961 жылдың 24 қаңтарында құрылған Муннар панчаяты әкімшілік қолайлылығы үшін 21 бөлімшеге бөлінген. Солтүстікке қарай Коимбатур ауданы, оңтүстікке қарай Палливасал, шығысқа қарай Девикулам және Марайур, ал батысқа қарай Манкулам және Куттампужа панчаяты орналасқан.

Демография

2011 жылғы халық санауы бойынша Муннар ауылдық әкімшілігінің (Грама Панчаят) жалпы халқы 32 039 адамды құрады. Оның ішінде 16 061 ер адам және 15 968 әйел болды, барлығы 7 968 отбасы тұрды. 0-6 жас аралығындағы балалардың саны 2 916 (жалпы халықтың 9,1% құрайды), оның ішінде 1 478 ер бала және 1 438 қыз бала бар. Муннар Панчаяттағы жалпы сауаттылық деңгейі 84,85% болды, бұл Керала штатының орташа көрсеткіші 94,00% -дан айтарлықтай төмен. Ер адамдардың сауаттылық деңгейі 91,05%, әйелдердің сауаттылық деңгейі 78,64% құрайды.

Флора мен фауна

Муннардың жергілікті флорасы мен фаунасының көп бөлігі плантациялардың құрылуына байланысты туындаған, тіршілік ортасының күрт фрагментациясы салдарынан жойылды. Дегенмен, кейбір түрлер жақын маңдағы бірнеше қорғалған аумақтарда, оның ішінде шығыстағы жаңа Куринджимала қорығында, Чиннар жабайы табиғат қорығында, Манжампатти аңғарында және солтүстік-шығыстағы Индира Ганди жабайы табиғат қорығының Амаравати қорық орманында, солтүстіктегі Эравикулам ұлттық паркі мен Анамуди Шола ұлттық паркінде, оңтүстіктегі Пампадум Шола ұлттық паркінде және шығыстағы жоспарланудағы Палани төбелері ұлттық паркінде тіршілік етуде және көбейіп жатыр.

Эндемиялық түрлер

Бұл қорғалған аумақтар ерекше түрде Нилгири Тар, сұр алып құйрық, Нилгири орман көгершіні, піл, гаур, Нилгири лангуры, самбар және он екі жылда бір рет гүлдейтін Нилакуринджи сияқты қауіпті және эндемикалық түрлерімен танымал.

Жерге меншік

Жер мафиясының жерді тартып алу мәселесіне қарсы шаралар қабылданды, бұл мәселе, түрлі үкіметтердің мәлімдемесінше, аймақты ұзақ жылдар бойы мазалап келген. 2011 жылы үкімет 20,000 гектар жердің заңсыз түрде иеленілгенін анықтап, 2007 жылдан бері талқыланып келген көшіру науқанын бастады.