Жаяу әскердің ескі түрі: 17-19 ғасырлардағы Еуропа армияларындағы "желілік жаяу әскер" тактикасы, құрамы, формациялары. Қазіргі британ әскерінде де қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеңіл жаяу әскердің түрі, қазіргі британдық армияның жаяу әскер полктері 'жолақты жаяу әскер' деп аталады.
Type of light infantry arranged in lines, now obsolete
the modern British Army infantry regiments named 'line infantry'
Жолақты жаяу әскер – 17 ғасырдың ортасынан 19 ғасырдың ортасына дейін Еуропаның көптеген құрлық әскерлерінің негізгі бөлігін құраған жаяу әскер түрі. Морис Нассау мен Густав Адольф оның негізін қалаушылары деп есептеледі, ал Туренн мен Монтекукколи 1648 жылдан кейін жолақты жаяу әскер тактикасын дамытумен тығыз байланысты. Олар соғыс және парадтық жаттығуларда қатар тұрған екі-төрт қатарлы жаяу әскерден тұратын, қатаң түзуліп, осылайша атыс күшін барынша арттыратын. Кейіннен бұл термин, жеңіл жаяу әскер, шабуылшылар, милиция, тыл қызметкерлері және ауыр фронттық шайқасқа қатыспайтын басқа да арнайы жаяу әскер бөлімдерінен өзгеше, "жол" әскерлеріне қолданылатын болды.
Line infantry was the type of infantry that formed the bulk of most European land armies from the mid 17th century to the mid 19th century. Maurice of Nassau and Gustavus Adolphus are generally regarded as its pioneers, while Turenne and Montecuccoli are closely associated with the post 1648 development of linear infantry tactics. For both battle and parade drill, it consisted of two to four ranks of foot soldiers drawn up side by side in rigid alignment, and thereby maximizing the effect of their firepower. By extension, the term came to be applied to the regular regiments "of the line" as opposed to light infantry, skirmishers, militia, support personnel, plus some other special categories of infantry not focused on heavy front line combat.
Сызықтық тактика және оның қызметі
Желілік жаяу әскер ұрыстарда негізінен үш құрылымды қолданды: желі, квадрат және бағана. 17 ғасырдың ортасынан бастап жаяу әскер бөлімдерінде ұсақ қарудың (зеңбіректерден гөрі қолмен алып жүруге болатын атыс қаруының) кеңінен қолданылуымен, майданға сызықтық тактика басым болды. Оған сәйкес жаяу әскер ұзын, жіңішке сызықтарға, иықтан иыққа тіреліп, залпы оқтар атты. Желіде екі, үш немесе төрт қатар сарбаз тұрды. Сарбаздар офицерлердің бұйрығымен залпы атуға тиіс болған, бірақ іс жүзінде мұндай оқ ату шайқастың алғашқы минуттарында ғана орын алды. Бір-екі залптан кейін әр сарбаз өз мылтығын зарядтап, офицерлердің бұйрығын естімей, өз қалауынша атып тастады. Бұл жүйенің бұзылуына әкелді, ал атыс түтіні дәл атуға кедері келтірді. Мұндай түтін бұлттарындағы атыс ұзаққа созылуы мүмкін еді, ал нәтижесі алдын ала болжауға қиын болды. Сонымен қатар, қызу шайқас кезінде сарбаздар атуға осылайша бейілді болғандықтан, жақтан шабуыл жасайтын атты әскерге назар аудармайтын. Осы себептерге байланысты тәжірибелі офицерлер мұндай белгісіз жағдайлардан аулақ болуға тырысып, сарбаздарын жаудың желісіне мүмкіндігінше жақын келгенше ертерек атудан тыйды, осылайша олар жақын қашықтықтағы бірнеше құрып тастайтын залптар жіберуге мүмкіндік алды. Кейде жауды жақын аралықтан бір ғана залппен жеңуге болатын. Желі – ең негізгі ұрыс құрылымы саналды, себебі ол оттық күшті барынша кеңінен пайдалануға мүмкіндік берді. Жаудың атты әскеріне қарсы, желілік жаяу әскер жылдам түрлену арқылы квадрат құрылымды қабылдап, қорғанышқа өте алатын. Мұндай квадраттар (төрт қатардан тұратын) пикмендер мен ескі үлгідегі мушкетерлердің квадраттарынан өзгеше, ішкі кеңістігі бос болды. Шабуылға дайындықпен тұрған әскерлер, жасырынып, бастамашылықты қолдана алғанымен, атты әскерге өте осал болды және жаяу әскердің алға жылжуына қарсы тұра алмады. Желілік жаяу әскер шабуылдаушылар мен атты әскердің шабуылынан қорғану үшін шабуылдаушылар мен атты әскердің артына шегінуге мүмкіндік беретін "тірек" қызметін атқарды. Желідегі қозғалыс баяу болды, ал батальон жеткілікті даярлықтан өтпесе, әсіресе тегіс емес немесе орманды жерде, үйлесімділіктің бұзылуына кепілдік берілді. Сондықтан желі көбінесе атыс құрылымы ретінде қолданылды, ал әскерлер бағана құрамында қозғалып, содан кейін өздерінің бағытына қарай орналасты. Әдетте, бағаналар қозғалыс пен жақын шайқасқа қолданылатын. Желілік жаяу әскер қару-жарақпен жұмыс істеудің нұсқаулықтары бойынша оқытылды, оның негізгі мақсаттары – желіні жылдам құру, жылдам ату және маневр жасау.
Line infantry mainly used three formations in its battles: the line, the square, and the column. With the universal adoption of small arms (firearms that could be carried by hand, as opposed to cannon) in infantry units from the mid 17th century, the battlefield was dominated by linear tactics, according to which the infantry was aligned into long thin lines, shoulder to shoulder, and fired volleys. A line consisted of two, three, or four ranks of soldiers. The soldiers were expected to fire volleys at the command of officers, but in practice this happened only in the first minutes of the battle. After one or two volleys, each soldier charged his musket and fired at his own discretion, without hearing the commands of the officers. This disrupted the system, while the gunsmoke prevented accurate shooting. Such a shootout in clouds of smoke could occur for an extended period of time and the result was unpredictable. In addition, at the time of the “hot” shootout, the soldiers were so engaged and focused on shooting that they were not watching out for an attack of cavalry from the flank. For these reasons, experienced officers tried to avoid such uncertain exchanges and restrained their soldiers from premature firing in order to get as close to the enemy’s line as possible so that they could deliver several devastating volleys at a short distance. In some cases, it was possible to defeat the enemy with just one volley at close range. The line was considered the fundamental battle formation as it allowed for the largest deployment of firepower. Against surrounding enemy cavalry, line infantry could swiftly adopt square formations to provide protection. Such squares were hollow (consisting of four lines), unlike the pikemen's and old style musketeers' square. Troops in skirmish formation, though able to take cover and use initiative, were highly vulnerable to cavalry and could not hold ground against advancing infantry columns. Line infantry provided an 'anchor' for skirmishers and cavalry to retreat behind if threatened. Movement in line formation was slow, and unless the battalion was superbly trained, a breakdown in cohesion was assured, especially in uneven or wooded terrain. As a result, the line was mostly used as a firing formation, with troops moving in column formations and then deploying to the line at their destination. Usually, columns would be adopted for movement and melee attacks. Line infantry was trained in the manual of arms evolutions, the main objectives of which were fast deployment of a line, rapid shooting, and manoeuvre.
Оқыту және жұмысқа қабылдау
Қатардағы жаяу әскер Еуропа елдерінде ең көп таралған жаяу әскер түріне айналды. Бұрынғы элиталық әскерлер – мушкетерлер мен гранадерлер біртіндеп қатардағы жаяу әскер құрамына кіріп, сызықтық тактикаға көшті. Уақыт өте келе, қатардағы жаяу әскер тактикасы Еуропадан тыс жерлерде де кеңінен тарады, көбінесе Еуропалық империализмнің нәтижесінде. Еуропалық отарлар мен аз халық саны бар елді мекендерде қатардағы жаяу әскер күштері көбінесе жергілікті тұрғындардан құрылды, оның ең танымал мысалы – Британдық Шығыс Үндістан компаниясының сепойы. Сызықтық тактика қатаң тәртіпті және екінші табиғатқа айналғанша үйретілген қарапайым қимылдарды талап етеді. Оқу кезінде жаттығулар мен тәртіптік жазалар кеңінен қолданылды. 1814 жылы Алтыншы коалиция соғысында коалиция күштерінің үздіріспей шабуылдауына байланысты француздық жаңа сарбаздардың дайындығы шектеулі болды. Жаңа сарбаз тек екі патрон мен төрт бос оқпен ату арқылы жаттықтырылды. Сонымен қатар, бірнеше формация құру бойынша жеңіл жаттығулар да жүргізілді. Дегенмен, элиталық жаяу әскерді көптеп даярлау әдетте күрделі процесс болды.
Line infantry quickly became the most common type of infantry in European countries. Musketeers and grenadiers, formerly elite troops, gradually became part of the line infantry, switching to linear tactics. Over time the use of line infantry tactics spread outside of Europe, often as a result of European imperialism. In European colonies and settlements with small populations from the home country, line infantry forces were often raised from the local population, with the British East India Company's sepoys perhaps being the most historically significant example. Line tactics required strict discipline and simple movements practiced to the point where they became second nature. During training, the drill and corporal punishments were widely used. During 1814, in the War of the Sixth Coalition, the training of regular French line infantry recruits was limited due to the relentless attack of the Coalition Forces. A recruit was trained by firing only two cartridges and four blanks. There was also light training of forming several formations. However, training large quantities of elite line infantry was generally a complicated process.
Қару-жарақ пен жабдық
XVI ғасырдың ортасында кейбір қатарлы жаяу әскерлердің шұңқырлы мылтықтары штыкпен жабдықталды. Штықтар қанатын бекітіп, жаяу әскерлері қаз-қалпында шайқасқа кіргенде қолданылды. Олар сондай-ақ атты әскерден қорғануға да көмектесті. XVII ғасырдың соңында шұңқырлы мылтықтардың конструкциясындағы кемшіліктерді жоюға тырысты. Шұңқырлы мылтық баяу жанатын жіпті пайдаланғандықтан, кейде жіп мылтықтағы ұңғынға кездейсоқ от тілдіріп, оқ-дәрінің ертерек жануына, оператордың ауыр жарақатануына немесе қазасына әкеп соқты. Осы және басқа да себептерге байланысты шұңқырлы мылтықтар Францияда, содан кейін басқа елдерде жеңіл және арзан жаяу әскер мылтықтарымен, калибрі 0,7 мм, салмағы белгілі бір мөлшерде алмастырыла бастады. Көптеген елдерде жаңа мылтықтар «мушкет» деген атауын сақтады. Мушкеттер мен мылтықтардың екеуі де тегіс ұңғылы болды, бұл олардың дәлдігі мен қашықтығын азайтатын болды, бірақ оқ тиеуді жылдамдатып, ұңғыдағы ластануды азайтып, мықтырақ және күрделі емес қарулар жасады. Тегіс ұңғылы мушкеттердің дәлдігі жаяу әскер немесе атты әскер қатарына қарсы шамамен 100 метрге жететін. Бірақ жалғыз жауға қарсы тиімді қашықтық одан аспады. Қарапайым қатарлы жаяу әскерлердің оқ-дәрі мен қорғасынның қымбаттығына байланысты нысанаға дәл атуға нашар оқытылғандығын ескеру керек (қазіргі заманғы қайта жандандырушылар тегіс ұңғылы мушкеттерді ату арқылы жақсы нәтижелерге жетеді). Қатарлы жаяу әскерлерге оқ тиеуді жылдам орындауға үйретілді. Жас сарбаз минутына 3 оқ тиеуі керек болса, тәжірибелі сарбаз минутына 4-6 оқ тиеуге қабілетті еді. Шайқас жағдайында бұл көрсеткіш төмендеп, алғашқы минуттардан кейін тіпті жақсы даярланған әскерлерден де минутына 2 оқтан артық күтуге болмайтын. Қатарлы жаяу әскердің көп бөлігі қорғаныс жабдықтарынан айырылған, өйткені мушкеттен қорғанатын броня тым қымбат және ауыр саналды. Тек бұрынғы элиталық әскерлер ғана дәстүр бойынша қорғаныстың кейбір элементтерін сақтай алды, мысалы, гранадерлердің мыс бас киімдері.
In the middle of the 16th century, the matchlock muskets of some line infantry were equipped with bayonets. Bayonets were attached to the muzzles and were used when line troops entered melee combat. They also helped to defend against cavalry. At the end of the 17th century, a solution was sought to a flaw within the design of matchlock muskets. Since the matchlock musket used a slow burning piece of twine known as a slow match, the twine sometimes would accidentally set fire to the gunpowder reservoir in the musket prematurely setting off the gunpowder, resulting in serious injury or death to the operator. For this reason and others, matchlock muskets began to be replaced by lighter and cheaper infantry fusils with flintlocks, weighing with a caliber of , first in France and then in other countries. In many countries, the new fusils retained the name "musket". Both muskets and fusils were smoothbore, which lessened their accuracy and range, but made for faster loading, lesser amount of bore fouling and more robust, less complicated firearms. The accuracy of smooth bore muskets was in the range of against a line of infantry or cavalry. Against a single enemy, however, the effective range was no more than It should be borne in mind that ordinary linear infantrymen were poorly trained in aimed shooting, due to the expense of gunpowder and lead (modern reenactors achieve much better results by firing smooth bore muskets). Line infantrymen were trained in rapid reloading. The recruit was expected to load 3 rounds a minute, while an experienced soldier could load 4–6 rounds per minute. In battle conditions, this number was reduced and after the first few minutes of combat, no more than 2 rounds per minute could be expected even from well trained troops. The bulk of the line infantry had no protective equipment, as armor that could provide protection from musket fire were considered too expensive and heavy. Only the former elite troops could keep by tradition some elements of protection, for example, the copper mitre caps of grenadiers.
Желілік жаяу әскер және жаяу әскердің басқа да қазіргі заманғы түрлері
Бастапқыда, атыс қаруымен жабдықталған сарбаздар көптеген әскерлердің жаяу әскерінің шағын бөлігін құрады, себебі олар жаудың атты әскеріне осал болды. Пикемендер жаяу әскердің басым бөлігін құрап, ауыр жаяу әскер ретінде танымал болды. Жаяу әскердің маңызды бөлігін ескі үлгідегі мушкетерлер құрады, олар тізімдік тактиканы қолданбай, ашық формацияда шайқасты. Алайда, 17 ғасырдың ортасына қарай, тізімге орналасқан мушкетерлер Батыс Еуропа армияларының көп бөлігінде жаяу әскердің шамамен жартысын құрады. Нассаулық Морис Еуропада тізімдік тактиканы кеңінен қолданған алғашқы қолбасшы ретінде танылды, ол мушкетерлердің үздіксіз атуын қамтамасыз ететін «қарсы жүріс» тәсілін енгізді. Байонеттің ойдағыдай табылуынан кейін мушкетерлер жаудың атты әскерінен өзін қорғай алды, ал пикемендердің үлесі біртіндеп төмендеді. 1699 жылы австриялық армия соқаларын қолданудан бас тартты. 1703 жылы француз армиясы, 1704 жылы британдық, ал 1708 жылы голланд армиясы да осылай істеді. 1699–1721 жылдары Петр I барлық ресейлік жаяу әскер полктерін тізімдік жаяу әскерге айналдырды. Соқаны қолданудан бас тарту, сондай-ақ жаңа кремнийлік мылтық пен қағаз оқпен қамтамасыз етілген жылдам ату мүмкіндігі, жаяу әскерге бағытталған пикемендерге қолайлы терең формацияларды атыс күшін барынша арттыратын жаяу әскер тізімімен алмастыруға әкелді. Тәртіптік тізімдік жаяу әскерден басқа, элиталық әскерлер (патша гвардиясы және басқа да таңдалған элиталық полктер) және жеңіл жаяу әскер де болды. Жеңіл жаяу әскер тізімдік жаяу әскер қолданған тығыз формацияларға қарамай, кеңейтілген формацияда (сонымен қатар шайқас формациясы деп те аталады) әрекет етті. 18 ғасырдың соңынан бастап, Еуропа елдерінің көпшілігіндегі жеңіл жаяу әскер негізінен мылтықшылардан (мысалы, неміс Егерлері) құралды, олар ойыстырылған мылтықтармен қаруланған және нысанаға ату және қорғаныс позицияларын пайдалануда жаттықтырылған. Ұлыбританияда жеңіл жаяу әскердің көп бөлігі тегіс ұңғылы мылтықтармен қаруланды, тек бірнеше полк ғана ойыстырылған мылтықтарды қолданды. Францияда революциялық және Наполеон соғыстары кезінде гвардия, тізімдік және жеңіл жаяу әскерге бөліну формалды түрде сақталды. (Наполеон жылдам қайта зарядтау үшін тегіс ұңғылы қаруларды артық көретін.) Алайда, тізімдік және «жеңіл» полктердің әр батальонында вольтижерлер ротасы болды, олар шайқасқа қатысуға және тізімге орналасуға дайын болуы керек еді. Ресей империясында жеңіл жаяу әскердің құрылысы қарқынды жүрді; 18 ғасырдың соңында жеңіл жаяу әскер полктері 40 000 сарбазды құрады (Егерлер). Жеңіл жаяу әскердің қарулануы тізімдік жаяу әскердің қарулануынан мүлдем өзгеше болды. Олар жоғары сапалы мылтықтармен, сондай-ақ жақын шайқас үшін пистолеттермен қаруланды. Павел I-нің сәтсіз әскери реформаларынан кейін Ресей армиясындағы жеңіл жаяу әскердің саны айтарлықтай азайды және барлық далалық жаяу әскердің тек 8% құрады. Алайда, Ресей армиясы 18 ғасырда басталған жеңіл жаяу әскердің санын арттыру тенденциясына оралды. 1811 жылы Ресей армиясында 50 жеңіл жаяу әскер полкі құрылды. Сонымен қатар, әр тізімдік батальондағы үздік ату дағдыларына ие 100 сарбаз бос формацияда соғысып, өз батальондарын жаудың шабуылшыларынан қорғауы керек болды. Жеңіл жаяу әскердің жалпы саны барлық далалық жаяу әскердің 40% құрады. Жеңіл жаяу әскердің санының күрт өсуі олардың дайындық және жабдық деңгейіне үлкен әсер етті. 1854 жылғы Ресей жаяу әскері 108 полктан тұрды, оның 42-сі тізімдік жаяу әскері болды. Қалғандары гвардия, гранадерлер және Егерлер сияқты арнайы немесе элиталық бөлімшелер болды. Ресейдің жеңіл жаяу әскерінің бір бөлігі ғана M1854 мылтығымен жабдықталған, ал қалғаны тегіс ұңғылы перкуссиялық мылтықтарды сақтап қалды. 19 ғасырдың екінші жартысында жаппай өндіріс пен Мине оғы сияқты жаңа технологиялардың дамуы еуропалық армияларға барлық жаяу әскерлерін біртіндеп ойыстырылған қарулармен жабдықтауға мүмкіндік берді, ал тізімдік жаяу әскердің мылтықпен жабдықталған үлесі азайды. Америка Азамат соғысында одақ және Конфедерация армияларының тек бірнеше тізімдік полктері ғана ескі үлгідегі тегіс ұңғылы мылтықтармен жабдықталған. Алайда, Наполеон I-ге табынушылығымен белгілі Наполеон III-тің ықпалымен Францияда 1870 жылы да 300 тізімдік батальон болды (олардың көп бөлігі). Француз тізімдік жаяу әскері 1866 жылы Chassepot мылтықтарын алса да, олар әлі де жақын формацияларда (тізім, баған және шаршы) жаттығулар жасады, ол Наполеон III тақтан құлатылғаннан кейін ғана өзгертілді. Бұл 19 ғасырдың соңына дейін барлық конвенциялық Батыс армияларында кең таралған практика болды, себебі жаяу әскер тактикасы мен әскери ойлау әлі де технологиялық жетістіктерге жете қоймаған еді.
Initially, soldiers equipped with firearms formed only a small part of the infantry branch of most armies, because of their vulnerability to hostile cavalry. Pikemen formed the majority of infantrymen and were known as heavy infantry. A significant part of infantry consisted of old style musketeers, who did not use the linear tactics, instead skirmishing in open formation. However, by the middle of the 17th century, musketeers deployed in line formation already provided about half of the foot troops in most Western European armies. Maurice of Nassau was noted as the first large scale user of linear tactic in Europe, introducing the 'counter march' to enable his formations of musketeers to maintain a continuous fire. After the invention of the bayonet, musketeers could finally defend themselves from the enemy's horsemen, and the percentage of pikemen fell gradually. In 1699, the Austrian army abandoned their pikes. In 1703, the French army did the same, in 1704 the British and 1708 the Dutch. In 1699–1721, Peter I converted almost all Russian foot regiments to line infantry. The abandonment of the pike, together with the faster firing rate made possible by the introduction of the new flintlock musket and paper cartridge, resulted in the replacement of the deeper formations of troops more suitable for the melee oriented pikemen with shallower lines that maximized the firepower of an infantry formation. Besides regular line infantry, there were elite troops (royal guards and other designated elite regiments) and the light infantry. Light infantry operated in extended order (also known as skirmish formation) as opposed to the close order (tight formations) used by line infantry. Since the late 18th century, light infantry in most European countries mostly consisted of riflemen (such as the German Jäger), armed with rifled carbines and trained in aimed shooting and use of defilades. In Britain, much of the light infantry was armed with smooth bore muskets, only a few regiments used rifled muskets. In France, during the Revolutionary and Napoleonic Wars, the division into the Guard, line infantry and light infantry formally continued to exist, line and "light" regiments had identical weaponry (smooth bore fusils) and tactics. (Napoleon preferred smooth bore weaponry for their faster reload speeds.) However, each battalion in both line and "light" regiments included a company of voltigeurs, who were expected to act as skirmishers as well being able to deploy into line. In the Russian Empire, light infantry was forming at a very fast pace; by the end of the 18th century, regiments of light infantry totaled 40,000 soldiers (Jaeger). The armament of light infantry was very different from the armament of linear infantry. They were armed with high quality muskets, as well as pistols (for close combat). After the unsuccessful army reforms of Paul I, the number of light infantry in the Russian army was significantly reduced and made up only 8% of the entire field infantry. However, the Russian army soon returned to the trend of increasing the number of light infantry, begun in the 18th century. By 1811, 50 light infantry regiments were formed in the Russian army. In addition, each linear battalion was required to have 100 of the best shooting soldiers fight in loose ranks and cover their battalions from the enemy skirmishers. The total number of light infantry reached 40% of the entire field infantry. The sharp increase in the number of light infantry greatly influenced their quality of training and equipment. The Russian infantry of 1854 comprised 108 regiments, of which 42 were line infantry. The remainder were specialized or elite units such as Guards, Grenadiers and Jägers. Only part of the Russian light infantry were equipped with the M1854 rifle, the remainder retaining smoothbore percussion muskets. In the second half of the 19th century, the development of mass production and new technologies, such as the Minié ball, allowed European armies to gradually equip all their infantrymen with rifled weapons, and the percentage of line infantry equipped with muskets fell. In the American Civil War, both Union and Confederate armies had only a few line regiments equipped with the old style smooth bore muskets. However, France, due to Napoleon III, who admired Napoleon I, had 300 line battalions (comprising an overwhelming majority) even in 1870. Although the French line infantry received Chassepot rifles in 1866, it was still being trained in the use of close formations (line, column and square), which was changed only after the dethronement of Napoleon III. This was common practice in all conventional Western armies until the late 19th century, as infantry tactics and military thinking had yet to catch up with technological developments.
Құлдырау
Наполеон соғыстарынан кейінгі жылдары қатардағы жаяу әскер негізгі күш ретінде сақталды, ал жеңіл жаяу әскер оттық қолдау көрсетіп, бөлімшелердің қимылын жабды. Ресей, Ұлыбритания, Франция, Пруссия және басқа да мемлекеттерде сызықтық тактика мен қатар тұру тәртібі 19 ғасырдың соңына дейін сақталды. Жаңа қару-жарақтардың пайда болуымен қатардағы жаяу әскер ұғымы төмендеді. Minié допасы, жақсартылған мылтық оқ-дәрісі, жеке жаяу әскерлерге дәлдікті арттырып, ату қашықтығын ұлғайтуға мүмкіндік берді. Бір қатарға тұрып жүрген жауынгерлер оңай нысанаға айналды, бұл туралы Американдық Азамат соғысы көрсетті. 1866 жылғы Аустрия-Пруссия соғысы, жекелеген атысшыға ату жылдамдығын арттырып, тік тұрған күйде қайта зарядтау мүмкіндігін беретін, қақпақпен зарядталатын мылтықтардың, тұмсықтан зарядталатын мылтықтардан әлдеқайда артық екенін көрсетті. 1860 жылдары Германияның көптеген мемлекеттері мен Ресей өздерінің қатардағы жаяу әскерлерін және мылтықшыларын мылтық пен шайқас тактикасын қолданатын «біріктірілген» жаяу әскерге айналдырды. Франко-Пруссия соғысынан кейін Германия империясы мен Францияның үшінші республикасы да осылай істеді. Дегенмен, Ұлыбритания «қатардағы жаяу әскер» атауын сақтап қалды, бірақ 1853 жылдан бастап мылтықтарды, ал 1867 жылдан бастап қақпақпен зарядталатын мылтықтарды қолданды және Бур соғыстары кезінде жабық қатарлардан кеңейтілген түзеліске көшті. Мылтықтардың дәлдігінің, қашықтығының және ату жылдамдығының артуы, сондай-ақ 1883 жылы Максим пулеметінің ойлап табылуы, жаумен бетпе-бет кездеспес бұрын қатардағы жаяу әскердің ауыр шығынға ұшырауына әкелді, ал жақсартылған қару-жарақ есебінен майданнан шабуылдаушы кавалерия алынғандықтан, кавалерияға қарсы жаяу әскердің қорғаныс артықшылықтары маңызсыз болды. 20 ғасырдың басында бұл жаяу әскердің шайқаста жеңіл жаяу әскер тактикасын қабылдауына, бірақ оқу үшін қатардағы жаяу әскердің жаттығуларын сақтап қалуына әкелді.
In the years after the Napoleonic Wars, line infantry continued to be deployed as the main battle force, while light infantry provided fire support and covered the movement of units. In Russia, Great Britain, France, Prussia, and some other states, linear tactics and formation discipline were maintained into the late 19th century. With the invention of new weaponry, the concept of line infantry began to wane. The Minié ball, an improved rifle ammunition, allowed individual infantrymen to shoot more accurately and over greatly increased range. Men walking in formation line abreast became easy targets, as evidenced in the American Civil War. The Austro Prussian War in 1866 showed that breech loading rifles, which gave the individual shooter a greatly increased rate of fire as well as the capability to reload from a prone position, were greatly superior to muzzle loaded rifles. In the 1860s, most German states and Russia converted their line infantry and riflemen into 'united' infantry, which used rifles and skirmish tactics. After the Franco Prussian War, both the German Empire and the French Third Republic did the same. However, Great Britain retained the name "line infantry", although it used rifled muskets from 1853 and breech loading rifles from 1867, and switched from closed lines to extended order during the Boer wars. The growing accuracy, range, and rate of fire of rifles, together with the invention of the Maxim machine gun in 1883, meant that close order line infantry would suffer heavy losses before being able to close with the enemy, while the defensive advantages given to line infantry against cavalry became irrelevant with the effective removal of offensive cavalry from the battlefield in the face of the improved weaponry. With the turn of the 20th century, this slowly led to infantry increasingly adopting skirmish style light infantry tactics in battle, while retaining line infantry drill for training.