Кіріспе
4-ші жаяу әскер полкі – АҚШ армиясының жаяу әскер полкі. Ол АҚШ қарулы күштерінде шамамен 200 жылдан бері қызмет етеді. Гаррисон кейін АҚШ президенті болды, Типпекано шайқасында Конфедерацияға қарсы 4-ші жаяу әскер полкінен, сондай-ақ ополченниктер мен еріктілерден құралған күштерге жетекшілік етті. Шайқас барысында американдық әскерлер өз үнді қарсыластарын жеңіп, 80-ге дейін үндіні өлтірді, ал өзі 188 адамдық шығынға ұшырады. Содан кейін Гаррисон өз күштеріне Пророфтстаун үнді қонысын тонап, өртеп жіберуге бұйрық берді; оның бұйрығымен американдықтар қоныстың зиратын да қиратты. Полк кейін Винсенс бекінісіне қайтып оралды, ал 1812 жылы Огайо арқылы марш жасағаннан кейін генерал Уильям Халлмен бірікті.
1812 жылғы соғыс
Типпекано шайқасынан кейінгі айлардың ішінде АҚШ Ұлыбританияға қарсы соғыс жариялады. Бұл Тұрақты армияның қатарын арттыруды қажет етті. Қазіргі заманғы 4-ші жаяу әскер полкі 1812 жылдың 11 қаңтарында Тұрақты армияда алғашқы 14-ші жаяу әскер полкі ретінде құрылды және 1812 жылдың наурыз айында Вирджиния, Мэриленд, Делавэр және Пенсильвания штаттарында ұйымдастырылды. 12 шілдеде генерал Халл өзінің жасағымен Канадаға (кейін Британдық Солтүстік Америка) өтіп, Канада-АҚШ шекарасындағы Сандвич (қазіргі Виндзор) қаласында лагерь құрды. Полк сол айдың қалған бөлігінде белсенділік танытпады және көңілсіздікке толы болды. Содан кейін 4-ші полкке Мичиган штатының Детройт бекінісіне кейбір жабдықты сүйемелдеу міндеті жүктелді, өйткені бұрынғы сүйемелдеушілер шабуылға ұшырап, жеңіліске ұшыраған еді. Капитан Кук басқаратын 4-ші жаяу әскер полкі бұл міндетті құлшыныспен орындады. Детройттан 14 миль төмендегі Магуага шайқасында британдық (тұрақты және отарлық) әскерлері мен үндістерден құралған басым күштің шабуылына ұшырағанына қарамастан, АҚШ-тың тұрақты әскерлері жаудың жасырын бекіністерін басып алды, басшысы Текумсехті жаралады және қарсыластарын толық жеңді. Олар өздерінің сәттіліктерін пайдаланып, жеңіске жеткенше, 4-ші полк генерал Халлдан Детройт бекінісіне қайтуға бұйрық алды. Онда Кук пен 4-ші полкке 1812 жылдың 16 тамызында генерал Халл өзінің барлық күштерін, соның ішінде 4-ші полкті, британдық 41-ші полкінің лейтенанты Буллокқа тапсырғаны туралы хабарланды. Осының салдарынан генерал Халл «Қорқақтық» және «Қызметтік міндеттерді орындамауы» үшін кінәлі деп танылды. Президент Монро генерал Халлты ату жазасын жеңілдетіп, былай деді: «Армия тізімінде енді бригадир генерал Халлдың аты болмайды». Халлдың бұйрығымен британдықтар басып алған 4-ші жаяу әскер полкінің тулары 1889 жылға дейін Лондон мұнарасында сақталды, содан кейін көп жылдар бойы Корольдік Челси ауруханасының шіркеуінде 1961 жылға дейін ілінді. Үлкен залдың қабырғаларында оның көшірмелері (түпнұсқалары мұражайда) орналасқан. Қазіргі уақытта олар Уэлш полкінің мұражайында сақталуда. Бірнеше ай Канадада соғыс тұтқыны ретінде болғаннан кейін офицерлер мен сарбаздар Бостонға шартты түрде қайтарылды және британдық соғыс тұтқындарымен айырбасталғанға дейін демалысқа жіберілді. 1813 жылдың басында айырбас жасалды және полк қайта құрылып, толықтырылды. Ол 1814 жылы Канададағы Лаколль Миллс және Платсбург шайқастарында шайқасты. Бұл әрекеттер 4-ші жаяу әскер полкіне 1812 жылғы соғысқа қатысқандығын растады. 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан кейін және Тұрақты армияның қатарын азайтумен байланысты, бастапқы 4-ші жаяу әскер полкі 1815 жылдың мамыр-қазан айларында 9-шы және 13-ші жаяу әскер полктерімен (екеуі де 1812 жылдың 11 қаңтарында құрылған), 21-ші жаяу әскер полкімен (1812 жылдың 26 маусымында құрылған), 40-шы жаяу әскер полкімен (1813 жылдың 29 қаңтарында құрылған) және 46-шы жаяу әскер полкімен (1814 жылдың 30 наурызында құрылған) біріктіріліп, 5-ші жаяу әскер полкін құрды. Содан кейін жеке тарихы қалыптасты. Сол кезеңде 14-ші жаяу әскер полкі 1815 жылдың мамыр-қазан айларында 18-ші жаяу әскер полкімен және 20-ші жаяу әскер полкімен (екеуі де 1812 жылдың 11 қаңтарында құрылған) және 36-шы жаяу әскер полкімен және 38-ші жаяу әскер полкімен (екеуі де 1813 жылдың 29 қаңтарында құрылған) біріктіріліп, қазіргі 4-ші жаяу әскер полкі құрылды. 1816 жылдың 21 тамызында 4-ші жаяу әскер полкінің белгісіз роталары 4-ші жаяу әскер полкінің А және В роталары болып қайта аталды. Бұл роталар кейіннен 4-ші жаяу әскер полкінің бастапқы ұйымдастыру моделін қайта ұйымдастыруға ықпал етті, онда штаб элементі және батальондық құрылымы жоқ 10 әріптік роталар болды. А және В роталары 1-ші және 2-ші батальондарының штаб-пәтеріне айналды.
Негро бекінісі
1814 жылы британдықтар АҚШ-тың Мексика шығанағы жағалауына жасаған сәтсіз шабуылдың бөлігі ретінде Апалачикола орманында бекініс салған. Фортты басып алған кезде британдық әскерилері АҚШ экспансиясына қарсы тұрған мускоги және семиноль тайпаларымен бірге қашқан американдық құлдарға пана берді. 1815 жылы британдықтар кеткеннен кейін, американдықтар "Негр форты" деп атаған бекіністі қара және үндістандық одақтастарына қалдырды. Форт американдық құлдыққа қарсы тұру символы болғандықтан және қашқан құлдарды тартып алғандықтан, оңтүстік плантация иелері фортты жоюды талап етті. Осы талаптарға жауап ретінде Эндрю Джексон АҚШ армиясының офицерлері Эдмунд П. Гейнс пен Дункан Ламонт Клинчқа испан Флоридасына заңсыз басып кіріп, фортты жоюды бұйырды. Гейнс пен Клинч 4-ші жаяу әскер полкінің батальоны мен 2 АҚШ әскери-теңіз канонерлік кемесімен Конгресс мақұлдауысыз испан Флоридасына басып кірді және форттың оқ-дәрі қоймасын тигізген сәтті оқтан кейін фортты жойды. Жарылыстан аман қалғандардың көпшілігі 4-ші жаяу әскер полкімен Грузияға қайта құлдыққа жіберілді, ал біреуі армияның оқ ату отрядымен дереу жазаланды.
Крик және Семинольдер науқаны
Келесі жиырма жыл бойы полк Джорджиядағы крик тайпасымен және Флоридадағы семинол тайпасымен, болашақ президент генерал Эндрю Джексонның басшылығымен, дерлік үздіксіз соғысты. Ұзақ және қиын жағдайларда полк батпақтар арқылы марш жасап, қазіргі Джорджия, Алабама және Флорида штаттарын ашу үшін бекіністер салып, жолдар ашты. Генерал Лоренцо Томас жазған хатта былай делінген: «Әрбір рота өзінің екі қабатты бөлмесін және офицерлерге арналған бір қабатты үйін салды. Сонымен қатар, әскерлер еденге арналған ағаш тақтайларын сақтап, шатырларға қарағай шатырларын тіліп алды. Шындығында, әскерлер барлық жұмысты өзі жасады, квартирмейстерлік бөлім жұмыс істеуге қажетті бірнеше құралдарды ғана – мысалы, шегелер мен басқа да аппараттық жабдықтарды ұсынды. Шатырларды бекіту үшін тіпті бір шеге де қолданылмады, олар ағаш тікшелерге ағаш штырғылармен ілінді. Бөлмелердің арасындағы кеңістіктер мүк пен сазбен толтырылды, содан кейін барлығы әктелді. Бәрі де үкіметке аз шығынмен аяқталды». 1835 жылдың желтоқсанында Оскеоланың семинолдары шекаралық бекеттердің біріне – Форт Кингке байланыс және жабдықтау жолын үзіп тастады. Форт Бруктегі майор Гарднердің басшылығындағы жүз артиллериялық сарбаз байланысты қайта орнатуға бұйрық берілді. Соңғы сәтте майор Гарднердің бірнеше апта бұрын үйленген әйелі ауырып қалды. Төртінші жаяу әскердің капитаны және бривет-майор Фрэнсис Л. Дейд майор Гарднердің орнына басшылыққа өтті. Дейд экспедицияға 4-ші жаяу әскердің B ротасынан он бір сарбазбен қосылды. Марш 20 желтоқсанда басталды; 28 желтоқсанда Форт Кингке қырық миль жетпеген жерде майор Дейдтің колоннасына Оскеола шабуыл жасады. Шабуылдан үш ауыр жараланған сарбаз ғана аман қалды. Олар команда таңғы сегізден кешкі беске дейін қаһармандықпен соғысқандарын, бірақ оқ-дәрілері бітіп, олар қаза болғандарын хабарлады. Қаза тапқандар мен жараланғандар: Фрэнсис Л. Дейд, бривет-майор, сарбаз Джон Барнс, сарбаз Дональд Кэмпбелл, сарбаз Марвин Каннингем, сарбаз Джон Доути, сарбаз Корнел Донован, сарбаз Уильям Даунс, сарбаз Енох Йейтс, сарбаз Сэмюэл Холл, сарбаз Уайли Джонс, сарбаз Джон Массакер. Кейіннен шығынға ұшырағандар: сарбаз Дэвид Хилл 1836 жылдың 21 тамызында Форт-Каллде қаза тапты, сарбаз Дэвид Маклафлин мен сарбаз Уильям Уокер 1836 жылдың 26 тамызында Тонотосассада қаза тапты, сержант Леви Кленденинг 1837 жылдың 9 ақпанында Кристал Риверде қаза тапты, сарбаз Отиел Латц, сарбаз Джон Стюарт және сарбаз Батол Шумард 1837 жылдың 25 желтоқсанында Окичобиде қаза тапты, ал сарбаз Уильям Фостер 1841 жылдың 20 желтоқсанында Биг Сайпресте қаза тапты. 1842 жылға қарай төртінші жаяу әскер үндістерді жете алды және Оскеоланы Мотридегі түрмеге жіберді, онда ол өліміне дейін қалды. Осы аймақтарда тұрған жауынгер тайпалары Миссисипидің батысына қашып кетті. Бір ротаның бір жылдық қаза тізіміне үндістерден болған жарақаттар, холера және бес түрлі қызба аурулары кірді. Сол тізімде тағы екі сарбаздың есімінен кейін «Жаман әдеттер» деген жазу бар. Батыс армиясының №15 бұйрығы, 1832 жылдың 28 тамызында генерал Винфилд Скотт былай деді: «Жоғарыда айтылғандарға қоса, қатысушы аға бастық дәрігер фланельді жейделер, фланельді шұлықтар және жүн шұлықтарды қолдануды ұсынады; бірақ көп ауруларды көрген бас қолбасшы атмосфераның қазіргі жағдайында апатты тудыратын және таратушы шамасыздық екенін біледі, ал бір рет тарағаннан кейін жақсы және қалыпты адамдар инфекцияға шалдығуы мүмкін. Сондықтан ол осы бұйрық жарияланғаннан кейін мас немесе айқын мас болған әрбір сарбаз немесе рейнджерді, күші жеткенше, өзіне арналған орынға жеткілікті үлкен қабір қазуға міндеттейді, өйткені мұндай қабір жақын арада мас адамның өзі немесе басқа мас серігі үшін қажет болуы мүмкін. Бұл бұйрық маскүнемдікті жазалау үшін де, жақсы және қалыпты адамдарды өздерінің арсыз серіктері үшін қабір қазудан сақтап қалу үшін де берілді».
"In addition to the foregoing, the senior surgeon present recommends the use of flannel shirts, flannel drawers, and woolen stockings; but the commanding general, who has seen much of disease, knows that it is intemperance which, in the present state of the atmosphere, generates and spreads the calamity, and that when once spread, good and temperate men are likely to take the infection. "He, therefore, peremptorily commands that every soldier or ranger who shall be found drunk or sensibly intoxicated after the publication of this order be compelled, as soon as his strength will permit, to dig a grave at a suitable burying place, large enough for his own reception, as such grave cannot fail soon to be wanted for the drunken man himself or some drunken companion. This order is given as well to serve for the punishment of drunkenness as to spare good and temperate men the labor of digging graves for their worthless companions."
Мексика-Америка соғысы
1842 жылы полкке Миссури штатындағы Джефферсон казармасына бару бұйрығы берілді, онда полк жарты ғасырлық өмірінде алғаш рет тұрақты казарманың ыңғайлылығын сезінді. Полк Джефферсон казармасында екі жылдай жаттықты, содан кейін 1844 жылы Мексикамен соғыс үшін Луизиананың батыс шекарасына жіберілді. Қақтығысқа полковник Кростың қазасы және мексикалық шабуыл жасаушылардың 4-ші жаяу әскер полкінің кішкентай тобымен бірге лейтенантты өлтіруі себеп болды. Бұл оқиға сәуір айында болғанмен, байланыс баяу болғандықтан команда қыркүйекке дейін Техас штатының Корпус-Кристи қаласына жеткізілді. Мұнда 3-ші, 5-ші, 7-ші және 8-ші жаяу әскер полктері, жаяу әскер ретінде қолданылған бір артиллерия полкі, жеті драгун ротасы және төрт жеңіл артиллерия ротасы генерал Закари Тейлордың басқаруымен «Байқау армиясын» құрады. Жалақы айына жеті доллар болды, ал жазалаудың ең көп қолданылатын тәсілі – қамшымен жазалау еді. Сол кезде 4-ші жаяу әскер полкінің лейтенанты болған У.С. Грант жеке естеліктерінде былай деп жазды: «Генерал Тейлордың Мексика немесе Техас жеріндегі алғашқы екі шайқаста басқарған әскерінен гөрі, саны мен қару-жарағы жағынан тиімді әскер болған емес деп санаймын». «Байқау армиясы» көп ұзамай «Оқпан армиясына» айналды. Пало-Альто, Ресака-Де-Ла-Пальра және Монтерейдегі шайқастарда 4-ші полктің музыкалық тобы аспаптарын тастап, мексикалық жеңіл батареяны басып алып, қарсыластарына қарсы қолданды. Ресми мақтау қағазына сәйкес, оларға және олардың кейінгендеріне берілген құрмет белгісі – артиллерияның қызыл түсіндегі көкірек бауы, олардың жаяу әскер ретінде артиллерия шеберлері екенін көрсету үшін. Генерал Тейлордың қолбасшылығында лейтенант Улисс С. Грант және капитан Роберт Э. Ли, инженерлік рота командирі ретінде қызмет етті. Бұл шайқастар Америка Азамат соғысының болашақ көшбасшыларын қалыптастыруға зор ықпал етті. Генерал Тейлор Солтүстік Мексиканы сәтті басып алғаннан кейін, активті операциялардың базасын шығыс жағалаудағы Вера-Круз қаласына көшірді. 1847 жылдың қаңтар айында 4-ші жаяу әскер полкі теңіз арқылы Вера-Круз портына жеткізілді, ал қаланы қоршаудан кейін қала капитуляциялады. Вера-Круздегі армияға қолбасшылық еткен генерал Скотт сәуір айында астана, Мексика қаласына шабуыл жасауға бұйрық берді. 17 және 18 сәуірде генерал Скотттың әскерлері Герро-Гордо тау асуынан өтті, онда генерал Санта Анна асығыс шегіну кезінде ағаш аяғын жоғалтты. Мексикалық сарбаздар батырлықпен шайқасты, алайда асу тек қанағатсыз шабуылдардан кейін ғана бағынып берді.
Гарнизондық қызмет
Соғыс аяқталғаннан кейін 4-ші жаяу әскерлері Вера-Крузден шығып, 23 шілдеде 1848 жылы Миссисипи штатының Паскагула қаласында Джефф Дэвис лагеріне жетті. Полкке теңіз арқылы Нью-Йоркке бару және Макинак пен Платсбургтің арасындағы көлдердің бірнеше нүктелерінде орналасу бұйырылды. Қалыпты гарнизондық міндеттер 1852 жылдың маусымына дейін орындалды. Полк Нью-Йорктегі Форт-Коламбус қаласында жиналып, SS Ohio кемесіне мініп, 5 шілдеде Панама тасмуындағы Аспинволлге сапар шегеді. Олардың міндеті – Панама тасмуын кесіп өтіп, Тынық мұхитының жағалауында Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы алғашқы қоныстарды қорғау үшін лагерь құру еді. Ұзақ сапардан кейін, көп адам жиналған кеменің ішінде (1100 офицер, сарбаз және лагерьдегі еріктілер) полк қауіпсіз Аспинволлға 16 шілдеде 1852 жылы жетті. Бұл кезде сулы-жауынды маусым қарқынымен жүріп, елде холера ауруы кеңінен таралған болатын. Панама тасмуындағы сапарға көлік жетпеді, джунглилер, таулар мен өзендерді қиындықпен өту қиын болды; және холера ұйымды, сондай-ақ ер адамдармен бірге келген отбасыларды құртты. Полк Панама тасмуына келгеннен бастап батыс жағалаудағы Бенисияға келгеннен кейін бірнеше апта өткенге дейін холерадан, қызбадан және басқа да аурулардан қайтыс болғандардың жалпы саны бір офицер мен 106 сарбазға жетті. Тынық мұхитының жағалауына жеткенде полк көптеген шағын бекеттерге бөлінді. Ванкувер казармасы, Форт Таунсенд, Форт Хоскинс, Форт Гумбольдт, Форт Даллес, Форт Стилакум, Форт Джонс, Форт Бойз, Форт Лейн, Форт Рединг, Форт Ямхилл, Орфорд, Форт Уолла Уолла, Крук, Форт Тер Вау, Форт Каскадс, Форт Симко, Форт Гастон, Чехалис, Форт Юма және Форт Мохаве барлығы гарнизондық болып, олардың көпшілігін 1852 және 1861 жылдар аралығында 4-ші жаяу әскер құрамасы салған. Майор Гранвилл О. Хэллер 4-ші жаяу әскердің Форт-Даллздан Вашингтонның ортасына экспедиция жүргізді, ал лейтенант Уильям А. Слотхер де 4-ші жаяу әскердің Fort Steilacoom-нен 48 адамымен бірге Natchez Pass-тен өтіп, майор Холлерге көмек көрсетті, өйткені Пьюджет-Саундтағы үндістерді резервацияларға көшіру арасында олар мен кейбір ақ қоныс аударушылардың арасында қиындықтар туды. 4-ші жаяу әскердің капитаны Малони мен Вашингтон еріктілерінің капитаны Гилмор Хейз Якимаға Natchez Pass арқылы 1855 жылы 29 қазанда бас қолбасшы Лесчидің басшылығымен Нискулли тайпасы басып алған кезде жолға шықты. Лейтенант Слотхер мен оның адамдары, сондай-ақ капитан Хейздің күші үндістермен Ақ өзеннен өтіп, 1855 жылы 4 қарашада шешуші нәтижелерсіз шайқасты. Келесі күні әскерлер ақ және жасыл өзендер арасындағы қиын жерде жаумен кездесті. Әскерлер аңғарларға кері қайтып кетті және 1855 жылы 24 қарашада лейтенант Слотхер 4-ші жаяу әскердің взводы мен еріктілердің ротасына қолбасшылық етіп, Пуялуптағы лагерінде шабуылға ұшырады. Лейтенант Оберннің қазіргі орнына көшіп барды, ал осында тағы да үндістер шабуыл жасады. Сол жерде Слотхер мен ерікті ротаның екі елордасы қаза тапты, тағы төрт адам жарақат алды, біреуі кейіннен жарақаттан қайтыс болды. Осы жерде пайда болған қала бірнеше жыл бойы 4-ші жаяу әскердің офицерінің құрметіне Slaughter деп аталды; кейін ол Оберн деп өзгертілді. Жаулық кезінде көптеген қоныс аударушылар Стейлакум фортына бас сауғалап, әйелдер мен балалар сол жерде қалды, ал ер адамдар еріктілерге тіркелді. Езэр Микер, қоныс аударушылардың бірі, төртінші жаяу әскердің бірінші лейтенанты Джон Нугенге келесідей құрмет көрсетті, ол капитан Малони далада болған кезде Форт Стейлакомға қолбасшылық етті. Егер оның тірі екенін білсем, тіпті әлі де болса, мейірімді әрі мейірімді лейтенант Нюгенге, оның сабырлылығы мен үрейленген азаматтардың қауіпсіздігі мен жайлылығына үлес қосқан күш-жігері үшін алғыс айту қуаныш болар еді. Тіпті, кеш кешке оның есіне осы куәлікті беру, егер ол өлімнен өткен болса, бұл терең қанағаттандырудың көзі болып табылады. Оның әскерлері үшін уақытша баспаналар жасалып, олардың көпшілігі күзетке қойылды, әйелдер мен балаларға әскери бөлмеде орын берілді, ал ер адамдар аздаған солдаттармен күзетке қойылды". 1856 жылы 26 қаңтарда Сиэтлге жау тайпалары шабуыл жасап, екі қоныс аударушы қаза тапты. Осы арада тұрақты күштерді Ванкувер казармаларынан 4-ші жаяу әскердің қосымша роталары және 9-шы жаяу әскердің үш ротасы көбейтті. 1856 жылы 12 ақпанда олар Стиллакум фортынан көшіп, оларға Патканим бас және достық үндістер қосылды. Бұл күш Муклсшутта жауларға қарсы алға жылды, бір адамын жоғалтып, тоғыз жарақат алды, екінші шайқаста Ақ өзендегі үнділердің лагерін басып алды. Лесчи Natchez Pass арқылы шегініп, полковник Райтқа, 4-ші жаяу әскердің бас қолбасшысына бағынды, ол Якима үндістеріне және олардың одақтастарына қарсы қарқынды науқан жүргізіп жатқанда, батыстағы оқиғалар орын алды. Лесчи соғысының аяқталуымен 4-ші жаяу әскердің қазіргі және өткен офицерлерінің тізіміне Роберт К. Бьюкенен, Кристофер К. Огур, Алден, Уильям Уоллес Смит Блисс, Юлисс С. Грант, Филипп Шеридан, Генри М. Джуда, ДеЛанси Флойд Джонс, Р. Н. Скотт, Льюис Касс Хант, Гранвилл О. Хэллер, Генри С. Ходжес, Уоллер, Дэвид Аллен Рассел, Генри Принс, Бенджамин Алворд, Август Каутц, Роберт Макфили және Джордж Крук кірді. Осы офицерлердің көптегені кейін Американдық Азаматтық соғысында қызмет етті. 1859 жылы генерал Уильям С. Харни Сан-Хуан аралын АҚШ территориясының бір бөлігі ретінде басып алуға бұйрық берді. Капитан Джордж Пикетттің басшылығымен төртінші жаяу әскердің үш ротасы және тоғызыншы ротаның бірі басып алды. Британдық қолбасшының өзінде 167 қаруы бар бес соғыс кемесі және 2000 теңізші мен морпехтер болды. Британдықтар төртінші жаяу әскердің офицерін флагмандық кемедегі әдепті кешкі асқа шақырды. Американдық ағымдағы Екінші Италия Тәуелсіздік соғысындағы шайқас туралы ескерту жасады. 1859 жылдың қыркүйегі болды; Маджента 4 маусымда шайқасты. Британдықтар американдықтарда одан да жаңа ақпарат бар деп ойлады. Нью-Орлеандағы Пэкенхемнің жоғалғандарының естелігі (соғыс аяқталғаннан кейін шайқаста) есінде болғандықтан, британдықтар күте беруге шешім қабылдады. Шындығында, ағымдағы жағдай туралы ең жақсы хабардар болған адам британдық қолбасшы болды, бұл генерал Винфилд Скотттың генерал Харнидің шешімін ветолаған бұйрықтарымен келесідей дәлелденді. Сан-Хуан әскерлері қан төгілмей тыныш түрде алынып шықты. Пьюджет-Саундтағы осы оқиға Шошқа соғысы деп аталады.
Азаматтық соғыс
1861 жылы оңтүстік штаттарының бірнешеуінің Америка Конфедерациялық Штаттарын құру үшін бөлінуіне байланысты, полк кез келген сепаратистік көтерілісті басу үшін Тынық мұхиты департаментіндегі шашыраңқы бекеттерінен Оңтүстік Калифорнияға көшті. 14 тамызда Лос-Анджелес, Сан-Бернардино, Сан-Диего және Санта-Барбара округтерін бақылауға міндеттелген майор Уильям Скотт Кетчем 26 тамызда жылдам марш жасап, Сан-Бернардино, Калифорнияның жанында D және G компанияларымен орналасты, кейіннен қыркүйек айының басында тоқсан бірінші АҚШ драгундарының жасағы және гаубицамен күшейтілді. Лагерінде жиі шабуылдар болғаннан басқа, бұл қимыл сепаратистік көтерілісті тоқтатты және қыркүйекте Сан-Бернардино округіндегі Калифорния губернаторы сайлауы кезінде сепаратистік саяси демонстрациялардың алдын алды. 1861 жылдың қазан айының соңында полк Калифорния еріктілерімен алмастырылды және Вашингтонға барар алдында полктің қалған бөлігі жиналған Сан-Педро портына жүріп барды, одан кейін капиталды қорғау үшін гарнизонның бір бөлігі болды. Полк еріктілер армиясының басқа тұрақты әскер бөлімдерімен Джордж Сайкстың V корпусының «Тұрақты дивизиясының» бірінші бригадасы ретінде ұйымдастырылды. Полктің алғашқы Азамат соғысы шайқасы 1862 жылдың сәуір және мамыр айларында Йорктаунды қоршау кезінде болды. 1862 жылдың маусым айында Гейнс-Милл шайқасындағы жылдам әрекеттерінің арқасында тұрақты әскерлер Вуд пен Тидболдың артиллериялық батареяларын Конфедерация жаяу әскерінен құтқарып қалды. Ол Потомак армиясының құрамында Булл-Раның екінші шайқасына және одан кейін Мэриленд кампаниясына қатысты. Антиетам шайқасында тұрақты әскерлер Антиетам ағысының үстіндегі Орталық көпірді ұстап тұрып, маңызды өткелді күзетті. Олар 1862 жылдың 17 қыркүйегінде түстен кейін Конфедерация бақылауындағы Шарпсбург қаласына қарай жылжыды, бірақ кейін өздерінің қатарларына қайтарылды. 1862 жылдың желтоқсанында Фредериксбург шайқасында шектеулі қатысқаннан кейін полк қысқы лагерьге кірді және бірнеше ай бойы шайқасқа қатыспады. Ол Джозеф Хукердің Канселлорсвиллдегі артқы күзетінің бір бөлігі болды. Геттисбург кампаниясы кезінде полк жаңа тағайындалған командирі Ромейн Б. Айрес басқаратын Тұрақты дивизияда қызмет етті. Геттисбург шайқасында ол екінші күнгі шайқасқа қатысты, Devil's Den және Wheatfield маңындағы Конфедерация жаяу әскерін кері итеруге көмектесті. Шайқастағы қазалар салдарынан қатты азайған полк, 1864 жылы Улисс С. Грант басшылығымен Құрлықтық науқан кезінде Потомак армиясының маңызды науқандарына қатысуын жалғастырды. Қалған әскерлер Уайлдернес, Спотсильвания соты, Колд-Харбор және Петербургты қоршау шайқастарына қатысты. Полк Петербургтің төңірегіндегі бекіністерді бақылап тұрғанда, аға офицер ретінде лейтенант Джордж Рэндалл командалық міндетті атқарды. 1864 жылдың 22 маусымында 150-ден аз адамы қалған 4-ші жаяу әскері Вирджиния штатының Сити-Пойнт қаласына генерал Улисс С. Грант штабының күзетшісі ретінде келді. Көптеп азайған полк Роберт Лидің капитуляциясын көрді, ол Аппоматтокс сотында болды. Грант, сол кезде Одақ армиясына қолбасшылық еткен, Мексикада және шекарада лейтенант болып қызмет еткен 4-ші жаяу әскерін ешқашан ұмытқан жоқ. Азамат соғысы кезінде көрсеткен батырлығы үшін ол оны ресми капитуляциялау рәсімі кезінде күзетшілік бөлім ретінде тағайындады. 4-ші АҚШ жаяу әскерінің аман қалғандары 1865 жылдың мамыр айында соғыстан кейін Вашингтондағы әскерлердің әсем маршында жүріп өтті.
Азамат соғысынан кейінгі
Азамат соғысынан кейін полк Батысқа, енді 1866 жылы Вайоминг аймағындағы Форт-Ларамиге оралды. 1867 жылы 4-ші жаяу әскері қазіргі Дуглас, Вайоминг қаласының жанында Форт Феттерманды салдырды, оны шілде айында аяқтап, гарнизонмен жабдықтады және жаңа фортты полк штабы етті. 1869 жылдың 31 наурызында 4-ші жаяу әскері бастапқы 30-шы АҚШ жаяу әскері полкімен біріктірілді, бірақ біріктірілген полк 4-ші жаяу әскерінің атауын сақтап қалды. Әрбір ұйымның А және В роталары бастапқы статустарын сақтау үшін мұқият араластырылды. 1869 жылдың 9 желтоқсанында полктің жеке сарбазы Джонатан Шэвен Вайоминг аймағындағы Ат өзенінде үнді шабуылында қаза тапты. 1871 жылы 4-ші жаяу әскерінің жасағы Луисвиллге (Кентукки штаты) жіберілді және 1872 жылға дейін Кентуккидегі кіші топтарға бөлініп, айқын емес арақ жасаушыларды қуды. 1876 жылдың 4 наурызында 4-ші полктің сержанты Патрик Салливан Форт-Феттерманда заңнан тыс адамдардың қолынан қаза болды. 1876 жылдың наурыз айында 4-ші жаяу әскерінің C және I роталары бригадир генерал Джордж Р. Круктың Биг Хорн экспедициясына қатысты және 1876 жылдың 5 наурызында Вайоминг аймағындағы тастап кетілген Форт-Рено маңындағы Форт-Рено шайқасына қатысты. 1876 жылдың мамыр және маусым айларында 4-ші жаяу әскері полкінің D және F роталары генерал Круктың оңтүстік колоннасымен бірге болды және 10 маусымда Прайри Дог Крик шайқасында және 17 маусымда Роузбад шайқасында шайқасты. Капитан Эйвери Б. Кейннің басқаруымен D ротасының 4-ші жаяу әскері Роузбадтың солтүстігіндегі төбенің басына бірінші болып жетіп, атыс ашты. 4-ші жаяу әскерінің F ротасы және 9-шы АҚШ жаяу әскері полкінің C, G және H роталары D ротасының шабуылын қолдады. Осы бес жаяу әскері ротасының сәттілігі Роузбад шайқасының нәтижесіне шешуші әсер етті. Олардың күшейтілген оттық қуаты сиу және шайен жауынгерлерін ұстап тұрды, ал 2-ші және 3-ші АҚШ атқыштар полкінің сарбаздары қолдау көрсетті. 1879 жылдың 29 қыркүйегінде 4-ші жаяу әскерінің майоры Томас Т. Торнбург және тағы 12 сарбаз Колорадодағы Милк-Ривердегі Микер қырғынында үндістердің қолынан қаза тапты. 1892 және 1893 жылдары полковник Роберт Холлдың басшылығымен 4-ші жаяу әскері Коксидің армиясын Вашингтон және Айдахо арқылы Солтүстік Тынық мұхиты теміржолын Коксидің адамдарынан қорғау үшін сүйреп әкелді.
Испан-Америкалық соғыс, Филиппин-Америкалық соғыс жылдары
1898 жылы Төртінші полк шығысқа аттанып, Тампадан Кубаға "Конхо" пароходымен жол тартты. Дайкириде жағалауға түскен полк Эль-Кэни шайқасына және Сантьягоны басып алуға қатысты. Сарбаздардың саны азайып, жорық аяқталды. Төртінші полк 1898 жылдың тамызында Нью-Йоркке оралды. Форт Шериданнан жылдам жиналған полк 1899 жылдың қаңтарында Суэц каналы арқылы Манилаға аттанды. 1899 жылдың наурыз айында жаяу әскер полктері дәстүрлі он емес, он екі желілік ротамен қайта ұйымдастырылды. Он екі рота үш-төрт роталық батальонға бөлінді, әрқайсысына майор басшылық етті. Төртінші жаяу әскер полкі немесе оның бөлімшелері Ла-Лома шіркеуінің, Варикима, Дисмариниас, Имус, Пуэнто-Жулиен және Филиппиннің басқа да жерлеріндегі шайқастарға қатысып, соңында Аквиналдоның оң қол оңшылы генерал-лейтенант Триасты тұтқынға алды. 1899 жылдың 20 қарашасында 4-ші жаяу әскер полкінің Л ротасының жеке сарбазы Джон К. Уэзерби Филиппиннің Лусон штатындағы Имус қаласының жанында майдан даласында маңызды бұйрықтарды жеткізіп бара жатып жараланды. Жүре алмай, бұйрықтарды жеткізу үшін ол үлкен қашықтықты сүзіп өтті. Сарбаз Уэзерби көрсеткен ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. 1901 жылдың 2 шілдесінде 4-ші жаяу әскер полкінің 2-ші лейтенанты Аллен Дж. Грир Филиппиннің Лагуна провинциясындағы Маджада маңында болған кезде, ол жеке тапаншасымен көтерілісшілердің аванпостына шабуыл жасап, біреуін өлтіріп, екеуін жарақаттап, үш көтерілісшіні қаруларымен бірге тұтқынға алды. Оның көрсеткен ерлігі үшін 2-ші лейтенант Грир Құрмет медалімен марапатталды. 1901 жылдың 23 қарашасында 1-ші лейтенант Луис Дж. Ван Шаик Филиппиннің Батангас штатындағы Насугбу маңында көтерілісшілердің тобын қуып жететін болды. Каньоннан бірінші болып шығып, көтерілісшілер колоннасын көріп, олар каньоннан бірінен соң бірі шыққанда, өз әскеріне шабуыл жасауы мүмкін деп қорқып, алға жүгіріп, көтерілісшілерге жақындады. 1-ші лейтенант Ван Шаик көрсеткен ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. 1902 жылы полк жер шарын айналып, Сан-Францискоға оралды. 1903 жылдан 1906 жылға дейін полк тағы бір рет Филиппинге оралды. 1906 жылдың қазан айында полк Уайомингке Уте көтерілісін тоқтату үшін көшіп барды, бұл оның жауыз индейлерге қарсы соңғы науқаны болды. 1908 жылы полк үшінші рет Филиппинге жіберілді, ол 1910 жылға дейін қалды. Мексикамен болған қиындықтар 1913 жылы полк Техас шекарасына орналасты. 1914 жылдың 1 қаңтарында полк 5-ші бригаданың құрамында Техастың Галвестон қаласында болды, ол 1913 жылдың ақпанынан бері осы жерде орналасқан еді. Сан-Хассино шайқасын еске алу шеруіне қатысу үшін полк 21 сәуірде Хьюстон қаласына келді, ал 20 сәуірде Галвестонға оралуға бұйрық алды, онда 24 сәуірде армия көлігімен Веракрусқа аттанды, 28 сәуірде әскери-теңіз күштерін алмастыру үшін келді. Аляскаға жеткен осындай үлкен ұйым алғаш рет болды, полк Форт Ричардсон үшін жерді тазарта бастады. 4-ші полк Аляска қорғаныс қолбасшылығының ядросын құрады, ол жапондықтардың Аляскаға басып кіруіне жол бермеу үшін құрылды. Жапондықтар Алясканың ең оңтүстік аралдарында күш жинауға кірісті, ал Төртінші полктің соғыстағы басты шайқасы – жапондықтар ұстаған Ату аралындағы шайқас болды. 1943 жылдың 8 мамырында Төртінші полктің сарбаздары көлік кемелерінен секіріп, Massacre Bay-ге қонды. Майор Джон Д. О'Райли Сиэтлдің батальон командирі, кейін майдан даласында подполковник шындығына көтерілді, генерал-майор Юджин М. Ландрумға есеп берді. Қосымша азық-түлік пен оқ-дәрі алып, әскерлер жаумен күресуге 24 сағаттан аз уақыт өткеннен кейін аттанды. Ату аралында 1-ші батальон қарлы тауларда 2000 фут биіктікте жапондықтармен шайқасты. Чичагоф аңғарының батыс жотасымен солтүстікке қарай жылжуда, 1943 жылдың 21 мамырында батальон автомат пен снайперлік позициялардан күшті қарсылыққа тап болды. Сол күні батальон тау жотасымен аралдың қарама-қарсы жағында орналасқан Холц шығанағы аймағынан ішкі жерге қарай жылжыған басқа американдық күштермен көзге көрінетін байланысқа келді. Бес күн қатарынан жаудың қатаң қарсыласуынан кейін Бірінші батальон демалуға және келесі тапсырмаға дайындалуға алынды. Бір күндік демалыс алғаннан кейін Бірінші батальонға Балық Құқық қырқасының биік шыңдарынан жапондық қорғаушыларды тазарту міндеті берілді. А отрядының әскерлері тек миномет пен пулемет отына сүйеніп, жаудың қатты атысына тап болып, жарлы жарлардан өрлеп шықты. Жаудың биіктеріне қарай кішкентай топтар жайлап өрлеп келе жатқанда, олар айқын көрінді. Көптеген сарбаздар жарақат алды немесе қаза тапты, бірақ батальон 1943 жылдың 27 мамырында шыңның солтүстік-шығыс бөлігін басып алды, бұл оларға Чичагоф аңғарына қарай созылған басты жотаға қарап тұруға мүмкіндік берді. Түнге дейін шайқас жалғасты, ал келесі күні сағат 19:00-ға дейін 4-ші жаяу әскер полкі өз міндетін орындады. Бірінші батальон шайқаста көрсеткен ерлігі үшін Президенттік бірлік цитатымен марапатталды. Келесі күні американдық шабуыл жасаушы күштер Сарана аңғарының жанындағы 1000 жапондық сарбазды жоюға белсенді шабуыл жасады. Төртінші полкке Чичагоф аңғарының аумағын белсенді түрде аралауға, жапондық сарбаздарды іздеуге және тұтқынға алуға немесе өлтіруге міндет берілді. Бұл полк үшін жапондықтармен соңғы шайқас болды. Жапондықтар Алясканың Алеут аралдарынан ығыстырылды. Шайқаста полк шамамен бес офицер мен алпыс сарбазды жоғалтты. 4-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны үлкен әскери көшкінге қатысты. 1942 жылдың 19 мамырының таңында батальонға Арктика шекарасына жақын Алясканың Номе қаласына, белгісіз ұшақтар басып кіруге қауіп төндіріп, жылжуға бұйрық берілді. Армия көлік ұшақтарының саны шектеулі болды. Жағдай қиын болды және күштің алғы шебі, 20 зениттік қару және олардың экипаждары 24 сағат ішінде Номеде болуы керек еді. Сол күні Аляскадағы барлық азаматтық авиация тоқтатылды және көшкінге барлық қолданыстағы ұшақтар тартылды. Ұшақтар паркіне Stinson, Bellanca және екі ескі Ford Tri Motor кірді. Сол күні түнгі уақытқа дейін, 39 жеке рейс жасағаннан кейін, зениттік бөлімдер Номеге жеткізілді және үлкен көшкін басталды. Ауа райы кейде ұшақтарды жерге отырғызды, бірақ барлық күштер мен жабдықтар, үлкен артиллерия мен басқа да ауыр жабдықтарды қоспағанда, 18 күн ішінде Номеге жеткізілді. Ауа райы қолайлы болғанда, көшкін бір аптада аяқталар еді. Қытайдан келіп жатқан коммерциялық ұшақтар әуе армадасын толықтыру үшін пайдаланылды. Күндізгі уақыттың шамамен 24 сағаты болатын жартылай түн астындағы күн кейбір ұшақтарға бір күніне екі рейс жасауға мүмкіндік берді. Оқ-дәрі, азық-түлік, шатырлар, тіпті 37 миллиметрлік зениттік қарулар мен далалық асханалар, күштің өзін-өзі қамтамасыз етуі үшін қажет болған барлық нәрсе апатсыз жеткізілді. Ауыр қарулар кейінірек қайықпен жеткізілді. Әскерлер Номеде ұшақтан түсіп, жабдықталған және шайқасқа дайын болды. Барлық рейс саны 218-ге жетті. Әскерлер 20 градустан 35 градусқа дейін төмен температурада маневр жасады. Армия ұсынған барлық жол аяқ киімдері ешқайсысы да ескімолардың бұғы мүйізінен және терісінен жасалған муклуктері сияқты жақсы қорғамайтынын анықтады. 2-ші батальон бір жыл Номеде тұрды, содан кейін Алеут аралдарына көшті. Біріншісі Датч-Харборға, содан кейін Адакқа, онда олар басқа да жаман ауа-райымен танысты. Соғыстан бұрын көп жылдар бойын Чикоот казармасында орналасқан екі ротадан тұратын 3-ші батальон Форт Ричардсон мен Лэдд Филд сияқты екі үлкен базаны құруға көмектесті. 1943 жылдың 2 желтоқсанында 4-ші полк Төменгі 48 штатына оралды, ал полкті Вашингтондағы Форт Льюисте консолидациялағаннан кейін 1944 жылдың 23 қаңтарында Форт Беннингке көшті.
4-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны
1958 жылдың 15 ақпанында қайта ұйымдастырылып, 4-ші жаяу әскердің 2-ші шайқас тобының штаб-пәтері және штаб-компаниясы ретінде қайта тағайындалды және 3-ші жаяу әскер дивизиясына бекітілді (бір мезгілде органикалық құрамдағы бөлімдер құрылып, жұмыс іске қосылды), 1963 жылдың 18 сәуірінде 3-ші жаяу әскер дивизиясына тағайындалудан босатылды, 1963 жылдың 3 маусымында Батыс Германияда таратылды. 1969 жылдың 21 шілдесінде 4-ші жаяу әскердің 2-ші батальоны ретінде қайта тағайындалды және Кентукки штатының Форт-Кэмпбелл қаласында жұмыс іске қосылды. 1970 жылдың 18 қыркүйегінде батальон Батыс Германияның Швабиш-Гмүнд қаласында орналасқан 56-шы далалық артиллерия бригадасына бекітілді. Штаб-пәтері және штаб-компаниясы (HHC) мен А компаниясы Людвигсбургтегі Флак казармасында орналасты. B компаниясы Ней-Ульмдегі Нельсон казармасында, ал C компаниясы Хейлбронндағы артиллерия казармасында болды. 1971 жылы HHC Ней-Ульмдегі Нельсон казармасына көшірілді. А компаниясы 1986 жылы Корнвестхаймдегі Уилкинс казармасына, содан кейін Ней-Ульмдегі Нельсон казармасына көшірілді. C компаниясы 1971 жылы Хейлбронндағы Уортон казармасына көшірілді. 1974 жылы HHC Корнвестхаймдегі Уилкинс казармасында, батальон штабымен бірге орналасты. Бөлімше ракеталық батальондарды ұлтшыл жасыл партияның және басқа да наразылық білдірушілердің шабуылынан қорғады. 4-ші жаяу әскердің 2-ші батальонының міндеті – Першинг ядролық зымырандары мен зымырандарды сақтау орындарының қарулы күзетін, оның ішінде патрульдеуді қамтамасыз ету болды; Мутланген зымырандарды сақтау орталығы болды, ал Иннеринген (А компаниясы), Фон Штубен (B компаниясы) және Қызыл аяқ (C компаниясы) – 3 жауынгерлік дайындық орны (CAS) болды. Қосымша міндеттерге Першинг ядролық жүйелерін далалық жаттығулар кезінде қорғау, көптеген ядролық қарсылық акцияларын тоқтату, сондай-ақ қатаң жаяу әскерлік оқу кестесін орындау кірді. Бастапқыда HHC (Хурон) және А компаниясы (Апачи немесе Альфа) Штутгарттың сыртындағы Корнвестхаймдағы Уилкинс казармасында, B компаниясы (Блэкфит) Ней-Ульмдегі Нельсон казармасында, ал C компаниясы (Чероки) Уортон казармасында орналасты және ақырында Хейлбронндағы Баденерхоф казармасына көшірілді. HHC және А компаниясы Ней-Ульмдегі Нельсон казармасына көшірілді. 4-ші жаяу әскердің 2-ші батальоны әр жылғы қыста Баумхолдер, Хоэнфельс, Вайлдфлекен және Графенвөр сияқты оқу полигондарында ірі жаттығуларға қатысты. Бұл бөлімшені ракеталық нысандарға шабуыл жасалған жағдайда Варшава шартының әскери күштерімен кездесуге дайындауға көмектесті. "Салқын соғыс" жылдарында мұндай оқиғаның болуы әбден мүмкін деп есептелді. Сонымен қатар, әрбір желілік компания жыл сайын Берлиннің Doughboy City қаласына ауысып, қалалық жерлердегі әскери операцияларды (MOUT) оқыды. 1971 жылдың 18 тамызында батальон штабынан ауыр миномет взводының сарбаздары CH-47A тікұшағымен Людвигсбургтен Графенвөрге тірі оқпен жаттығуларға апаралып бара жатқанда, тікұшақ апатқа ұшырап, жарылып, оның ішінде 4-ші авиациялық ротаның 4 мүшесі бар 38 адам қаза тапты. 1986 жылдың 17 қаңтарында батальон жауынгерлік қару-жарақ полк жүйесінен шығарылып, АҚШ армиясының полк жүйесіне қайта құрылды. 1987 жылы Орталық ядролық күштер туралы (INF) келісімге қол қойылды, 1989 жылы Берлин қабырғасы құлатылды және 1991 жылы Кеңес Одағы таратылды, бұл "салқын соғыстың" аяқталғанын білдірді және нәтижесінде 4-ші жаяу әскердің 2-ші батальоны таратылды. 1991 жылдың 15 мамырында 56-шы далалық артиллерия командасы және оған қарасты барлық бөлімшелер таратылды.
OPFOR-тің рөлі
1990 жылғы 16 қарашада 1-ші батальон, 4-ші жаяу әскер Германияның Хоэнфелс қаласындағы Ұрыс маневрлерін оқыту орталығында (CMTC) Қарсы Күштер (OPFOR) ретінде тағайындалды. Батальон үш мылтық ротасынан, танк ротасынан, Жауынгерлік қолдау ротасынан, штабтан және штаб ротасынан құралған. Жауынгерлік қолдау ротасы 1995 жылы таратылып, взводтары HHC-ге қайта тағайындалды. АҚШ Еуропа армиясы командирінің оқу стратегиясын қолдау мақсатында батальон бригадалық тактикалық топты немесе ротациялық бөлімшелердің ұрыс алаңындағы барлық операциялық жүйелерін күшпен сынап бақатын бүлікшілдерді бейнелейді. Батальон жоғары қарқындылықтағы қақтығыс ротациялары мен міндеттілікке дайындық жаттығулары барысында Босния, Косово, Ирак және Ауғанстанға аттанған бөлімшелерді даярлады. Сонымен қатар, батальон басқа елдерге әскери күштерді 2004 жылы Афиныде (Грекия) өткен жазғы Олимпиада ойындарына қауіпсіздік күштерін даярлауды қамтитын оқу-жаттығуларға қатысу үшін жіберді. OPFOR миссиясынан өзге, батальон армиядағы басқа жаяу әскер батальондары сияқты оқу талаптарына ие. Батальон жасақтың сыртқы бағалауын, танк атуын, танкке қарсы атуын, қалалық операцияларға дайындық, ату шеберлігін және тікелей оқ ату жаттығуларын жүргізеді.
Ауғанстан
2004 жылдың тамызында батальон «Тұрақты бостандық» операциясын қолдау үшін «А» ротасын Ауғанстанға жіберді. «Apache» командасы 2004 жылдың тамызынан желтоқсан айына дейін Халықаралық қауіпсіздікке көмек көрсету күштеріндегі АҚШ күштерінің жалғыз бөлімшесі болғандығы үшін «Құрметті бірлік мақтау белгісімен» (MUC) марапатталды. MUC цитаты былай делінген: 2004 жылдың 31 тамызынан 12 желтоқсанына дейінгі кезеңде «А» ротасы, 1-ші батальон, 4-ші жаяу әскер, Солтүстік Атлант келісім ұйымы басқаратын Халықаралық қауіпсіздікке көмек көрсету күштерінің операциясын қолдаған кезде ерекше көзге түсті. Олар Ауғанстанның ұлттық президенттік сайлауын қауіпсіз және сәтті өткізуге көмектескен коалициялық күштерге тамаша қолдау көрсетті. Операция бойында рота тиімді, жауапты және маңызды жауынгерлік күш ретінде өзін көрсетті, тікелей өңірдегі қауіпсіздік пен тұрақтандыру күштерін қолдады. Дағдарысқа жауап беру қабілеті жоғары болды. «А» ротасының, 1-ші батальонның, 4-ші жаяу әскердің күш-жігері өздеріне, Солтүстік Атлант келісім ұйымына және АҚШ армиясына үлкен құрмет әкелді. 2005 жылдың тамызында батальон «D» ротасын Ауғанстанға «Тұрақты бостандық» операциясын қолдау үшін жіберді. «Dragon» командасы жаңадан құрылған Ауғанстан сайлауын қорғау үшін күш ретінде пайдаланылды. «Dragon» командасы қызметі үшін «Бірлескен құрметті бірлік мақтау белгісімен» марапатталды. «Dragon» командасының көп бөлігі 2006 жылдың қарашасында елге оралды. 2006 жылы 4-ші жаяу әскердің 2-ші батальоны Ауғанстанның шығысындағы Забол провинциясына «Тұрақты бостандық» операциясы үшін жіберілген топтың ядросын құрады. 10-шы тау дивизиясының 4-ші бригадасының басқа бөлімшелерімен бірге 2-4 жаяу әскері және TF Boar Ауғанстанның біріккен күштерінің қолбасшылығы мен Халықаралық қауіпсіздікке көмек көрсету күштерін қолдап, жауынгерлік операциялар жүргізді. 2006 жылдың шілдесінен 2011 жылдың қаңтарына дейін 1-ші батальон, 4-ші жаяу әскер, Ауғанстанның Забол провинциясындағы өздерінің бауырлас батальонын ауыстырды, бұл провинция үшін ISAF жауапкершілігін қабылдаудың бір бөлігі болды. Румыниялық қолбасшылық астында, 1-4 провинцияның таулы солтүстік аймақтарында күшті жаяу әскер ротасын ұстады, ол сол аймақтағы барлық жауынгерлік операцияларға жауапты болды. Батальон әр 7-8 ай сайын роталарды ауыстырды, бастапқыда «C» ротасы, содан кейін «B», «A» және «D» роталары кезекпен ауысты. Әрбір топ орналасқан кезде, 1-4 компаниясының қалған бөлігі Германияның Хоэнфельс қаласында OPFOR миссиясын жалғастырды, сондай-ақ Ауғанстандағы келесі жауынгерлік миссияға дайындық жүргізді. 2-4 жаяу әскері 2007 жылдың соңында 4-ші бригадамен, 10-шы тау дивизиясымен бірге 15 айға «күшею» стратегиясының бөлігі ретінде Иракқа қайтадан жіберілді. Олардың міндеттемесі 2009 жылдың қаңтарында аяқталды. 2-4 жаяу әскері 2010 жылы «Тұрақты бостандық» операциясын қолдау үшін 4-ші бригаданың 10-шы тау дивизиясымен бірге Ауғанстанға қайтадан жіберілді. 2011 жылдың 7 қаңтарынан бастап 1-ші батальон, 4-ші жаяу әскері «C» ротасы оралғаннан кейін Ауғанстанға барлық жөніндегі жұмыстарын тоқтатты және қазір Германияның Хоэнфельс қаласында OPFOR бөлімшесі ретінде қызмет етеді. «C» ротасы, 2-4 жаяу әскері «Тұрақты бостандық XX» операциясын қолдап, Логар, Вардак және Кабул сияқты үш провинцияда жауынгерлік операциялар жүргізді. Олар 7 түрлі ауылдық тұрақтылық бекеттеріне таралып, 7 түрлі ОДҚ және 3 жеке әскери-теңіз күштерінің арнайы жасақтарын тікелей қолдады. Олар 2014 жылдың көктемінде 9 айлық міндеттемесін аяқтады.
Германиядағы операциялар
2012 жылғы 23 ақпандағы Stars & Stripes басылымында Косоводағы бейбітшілік миссиясы кезінде, "жас сарбаздарды дайындау үшін қатал тактика қолданған деген айыптаулар бойынша армия жүргізген тергеуден кейін" 560-шы майданды бақылау бригадасының (Грузия Ұлттық гвардиясы) 108-ші атқыштар полкінің 3-ші эскадрильясынан 17 офицер мен сержант шығарылғаны хабарланды. Мақалада сондай-ақ, "[генерал-лейтенант] Гертлингтің айтуынша, Грузиялық компания басшыларының көп саны қызметтен алынғандықтан, USAREUR жақында Хоэнфельс қаласында орналасқан 1-ші батальонның 4-ші жаяу әскер полкінен екі взвод пен командалық топты компанияға көмек көрсету үшін жіберді." 2014 жылғы 27 маусымдағы Stars & Stripes басылымында Хоэнфельсте өткен салтанатты шарада 1-ші батальонның 4-ші жаяу әскер полкінің броньды бөлімшесі – D ротасы таратылғаны туралы жазылды. 2 Бавариялық бөлімшелер екі салтанатты шарада таратылды.
Операция Індетті шешу
2017-2018 жылдар аралығында 4-ші жаяу әскер полкі Операция Inherent Resolve аясында Иракқа жіберілген АҚШ әскерлерінің бірі болды. Осы кезеңде полкке Ирак қауіпсіздік күштеріне ИДҚ-ға қарсы күресте кеңес беру және көмек көрсету міндеті жүктелді. Бұл ирак әскерлеріне оқу және логистикалық қолдау көрсетуді, сондай-ақ олармен бірлескен патрульдер мен операцияларды жүргізуді қамтиды. Кеңес беру және көмек көрсету рөлінен өзге, 4-ші жаяу әскер полкі ИДҚ нысаналарына қарсы тікелей әрекеттер операцияларын жүргізді. Бұл операцияларға жау бекіністеріне шабуылдар жасау және маңызды нысаналарды қолға түсіру немесе жою кірді.
Үшінші батальон
2009 жылдың 15 шілдесінде Германияның Баумхольдер қаласында қайта құрылды (170-ші жаяу әскер бригадасының ұрыс тобына бекітілді). 2012 жылдың қазан айында таратылды.