Кіріспе
Итальяндық дворяндар тізілімі "Libro d'Oro" (Алтын кітап), алғаш рет 1315 және 1797 жылдар аралығында жарық көрген, Венеция Республикасының (Иония аралдарын қоса алғанда) дворяндарының ресми тізілімі. Ол Италия дворяндығының "Libro d'Oro della Nobiltà Italiana" (Италия дворяндығының Алтын кітабы) деген жеке басылым ретінде қайта жандандырылды. Кітап Италияның белгілі ақсүйек отбасылары мен олардың тармақтарын тізімдейді.
The Libro d'Oro (The Golden Book), originally published between 1315 and 1797, is the formal directory of nobles in the Republic of Venice (including the Ionian Islands). It has been resurrected as the Libro d'Oro della Nobiltà Italiana (The Golden Book of Italian Nobility), a privately published directory of the nobility of Italy. The book lists some of Italy's noble families and their cadet branches.
Венециялық Libro d'oro
Олигархиялық Венеция Республикасында 1297 жылы Серата дель Маджор Консильо жарлығымен, яки Ұлы Кеңестің жабылуымен басталган Ұлы Кеңеске мүше болуға қойылған шектеулер сериясы 1315 жылы лайықты отбасылардың тізімі, "Алтын кітап" деп аталатын Libro d'Oro құрастырылуына әкелді. Кітап 1797 жылы Венеция Республикасы құлағанда мәңгілік жабылды.
19 ғасыр
1896 жылы «Libro d'oro» құрылды. Оның мүшелері – патшадан дворяндық атақ беру, жаңару немесе бекіту туралы қаулы алған, немесе патша қаулыларымен, немесе министрлік мойындауымен дворяндық атаққа ие болған отбасылар еді. Бұл бірігуге дейінгі мемлекеттердегі қолданыстағы атақтарды сақтаудағы теріс асылдар мен өзгерістерді болдырмау мақсатында құрылды және атақтарды ресми түрде пайдалану үшін мүшелік міндетті болған «дворяндық атақтар тізімін» жүргізуге жауапты болды. 1889 жылы Италия біріккеннен кейін дворяндық атақтарды беру немесе мойындау туралы қаулы алған отбасылардың тізімі жасалды, сондай-ақ бірігуге дейінгі мемлекеттердің ресми тізімдерінде тіркелген отбасылардың 14 аймақтық тізімі дайындалды. Бұл бастапқыда Италия Корольдігінің геральдикалық кеңесшілерімен құрастырылған, Римдегі Мемлекеттік орталық архивінде сақталған ресми тізілім болды, ол 1869 жылы Ішкі істер министрлігінде құрылған мемлекеттік орган еді.
ХХ ғасырдың басында
Алғаш рет 1910 жылы қазіргі түрінде жарық көрген, оған шамамен 2500 отбасы кіреді, бірақ оны толық деп санауға болмайды. Бұл тізімге Италия Корольдігінің Аталымы кеңесінің алғашқы «Libro d’Oro della Consulta Araldica» тізімінде және кейіннен 1921 және 1933 жылдардағы «Elenchi Ufficiali Nobiliari» тізімінде тіркелгендер де кіреді. 1921 жылы ол «Италия Корольдігінің асыл және танымал отбасыларының ресми тізімі» деп жарияланды. Тізімге аймақтық тізілімдерде тіркелген барлық отбасы мүшелері енгізілді, бірақ патшалық немесе министрлік жарлығымен атақ алғандар жұлдызшамен белгіленді. 1933 жылы екінші «Италия дворяндығының ресми тізімі» жарияланды, оған дворяндық атағын растау талаптарының тізімі қоса берілді. Италияның ресми дворяндық тізіміне (1921–1933 және SUPL. 1934–36) енгендер 1933 жылғы «Алтын кітапқа» енгізу үшін құжаттама ұсынуға үш жыл мерзім берілді, сондықтан бұл 1921 жылғы басылымнан әлдеқайда қысқа.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және референдум арқылы монархияны жою туралы шешім қабылданғаннан кейін, жаңа Италия Республикасы Италияның жаңа конституциясында атақтар мен мұрагерлік құрметтерді мойындауды ресми түрде тоқтатты, сондай-ақ, дворяндықты реттеген үкіметтік орган болған, Ішкі істер министрлігінің бөлімшесі Consulta Araldica-ны күтуін тоқтатты. Қазір ешқандай атақ мойындалмайды. Тек 1922 жылдың 28 қазанына дейін (яғни фашизм билікке келгенге дейін) атақ алған отбасылар ғана осындай атаулардың белгілерін өздерінің атының бір бөлігі ретінде пайдалануға рұқсат етілді. Бұл заңдар Рим Папасының дворяндарына қатысты болмады, себебі олардың атақтарын Рим Папасы, ол Рим Папасы мемлекетінің тәуелсіз басшысы болған кезде (яғни Рим 1870 жылдың 20 қыркүйегінде басып алынғанға дейін) берген болатын. Нақтылық жоқ кезеңнен кейін итальяндық аристократия өз атақтарын бұрынғы ғасырлардағыдай қолдана берді. Бұл мінез-құлық «Итальян дворяндарының Алтын кітабының» жариялануымен бекітілді, ол белгілі дворяндардың тізімін жасаумен қатар, өзін-өзі аристократ деп таныстырғандардың әлеуметтік жағдайына көтерілуіне де тосқауыл қойды.
Штаттар мен қалалар
Венециядағы "Libro d'oro"-дан басқа, Италия бірігуге дейін мұндай кітаптар итальяндық көптеген мемлекеттер мен қалаларда болған. Мысалы, Венеция лагунасындағы шыны жасау аралы Мураноның "Libro d'Oro" кітабы 1602 жылы құрылды, ал 1605 жылдан бастап Ондық Кеңестің басшылары аралда туған немесе кем дегенде жиырма бес жыл тұрған отбасы басшыларына "cittadino di Murano" атағын берді. Сондай-ақ, жергілікті қоғамдық кеңестер мүшелерінің дворяндық тізімі ретінде Венецияның Ион аралдарының әрқайсысы үшін "Libro d'Oro" кітабы жасалды (Занте 1542, Корфу 1572 және Кефалония 1593). 1797 жылы Ион аралдарын басып алып, Наполеон Бонапартқа қосылғаннан кейін "Алтын кітап" салтанатты түрде өртеліп жіберілді. 1576 жылы реформаланған Генуя республикасында 1528 жылы жабылған Генуяның "Libro d'Oro" кітабы жаңа адамдарды қабылдау үшін қайта ашылды. Сонымен қатар, "Libro d'Oro" – кез келген дворяндық тізімдеменің атауы, мысалы, Al. Н. Оикономид "жақында жарық көрген ежелгі Афинаның бай адамдарының 'алтын кітабына' (Дж. К. Дэвис, Афинаның 600-200 жылдардағы иеленуші отбасылары (Оксфорд, 1971)) сілтеме жасайды".