Таракан шайқасы (1945) – Борнео кампаниясының бастауы. Аустралиялық әскерлердің қатысуымен жапондықтардан аэродромды басып алу мақсатындағы операция. Жеңіс болғанымен, шығын көп болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Таракан шайқасы – 1945 жылғы Борнео науқанының бастапқы кезеңі болды. Ол 1 мамырда одақтас күштердің десанттық қонуымен басталды, бұл операция Oboe One деп аталды; одақтас құрлықтағы күштердің басым бөлігі Австралияның 26-шы бригадасынан құралды, бірақ олардың қатарында Нидерландтік Индонезиядан келген шағын топ та болды. Қонудың негізгі мақсаты – аралдағы әуежайды басып алу еді. Шайқас одақтас күштердің жапондық қорғаушылардан жеңісімен аяқталғанымен, бұл жеңіс көтерілген шығындарға сай келмейді деп есептеледі. Әуежай тым көп зақымданғандықтан, Борнеодағы одақтастардың келесі кезеңдерінде пайдалану үшін оны уақтылы жөндеу мүмкін болмады.
The Battle of Tarakan was the first stage in the Borneo campaign of 1945. It began with an amphibious landing by Allied forces on 1 May, code named Operation Oboe One; the Allied ground forces were drawn mainly from the Australian 26th Brigade, but included a small element of Netherlands East Indies personnel. The main objective of the landing was the capture of the island's airfield. While the battle ended with success for the Allied forces over the Japanese defenders, this victory is generally regarded as having not justified its costs. The airfield was so heavily damaged that it ultimately could not be repaired in time to make it operational for other phases of the Allied campaign in Borneo.
География
Таракан – Борнео жағалауынан 4 шақырым қашықтықта орналасқан үшбұрышты арал. Аралдың ең солтүстік нүктесінен оңтүстік ұшына дейін ұзындығы шамамен 24 шақырым (15 миль), ал аралдың солтүстігіне қарай ені 18 шақырым (11 миль) шамасында. Садау деген кішкентай арал Тараканның батыс жағалауынан шамамен 1 шақырым қашықтықта орналасқан. Тараканның жағалауының көп бөлігі батпақты, ал 1945 жылы аралдың солтүстік жартысындағы мангр тоғайлары 2-3 шақырымға дейін ішке қарай созылған. Аралдың оңтүстік бөлігіндегі жағалаудағы мангр тоғайлары таррақ болған. Батпақтардан ішкі жаққа қарай, орталық Тараканның көп бөлігі 30 метрден аса биіктіктегі тік және тығыз орманды төбелерден тұрады. Таракан экватордан солтүстікке қарай үш градусқа орналасқан және тропикалық климатқа ие. Көптеген күндері ең жоғары температура шамамен, ал салыстырмалы ылғалдылық тұрақты түрде 90 пайызға жуық. 1945 жылы Таракан қаласы аралдың негізгі елді мекені болған. Бұл қала ішкі аймақта орналасқан және оңтүстік-батыс жағалаудан бірнеше кішкентай төбелермен бөлінген. Мұнай танкерлерін қабылдауға арналған төрт пирс Лингкас елді мекенінің жағалауында орналасқан және Таракан қаласына үш жолмен қосылған. Таракан әуежайы Таракан қаласынан солтүстік-батысқа қарай 2 шақырым жерде орналасқан. Аралдың екі мұнай кен орнының ішінде Сесанип мұнай кен орны әуежайдың солтүстік-шығыс жиегінде, ал ірі Джуата немесе Жуата мұнай кен орны солтүстікке қарай 5 шақырым жерде орналасқан. Джуата ауылы Тараканның солтүстік-батыс жағалауында орналасқан және Джуата мұнай кен орнына жолмен байланысқан.
Tarakan is a triangle shaped island 2.5 mile (4 km) off the coast of Borneo. The island is roughly 15 mile (24 km) long from its northernmost point to the southern tip and 11 mile (18 km) wide towards the north of the island. The small island of Sadau is located about 0.5 mile (1 km) off Tarakan's west coast. Almost all of Tarakan's coastline is swampy, and in 1945 mangroves on the northern half of the island stretched 1 mile (2 km) to 2 mile (3 km) inland. The coastal mangroves in the southern portion of the island were narrower. Inland from the swamps, most of central Tarakan comprised a series of steep and densely forested hills just over 100 feet (30 m) high. Tarakan is located three degrees north of the equator and has a tropical climate. The maximum temperature for most days is about , and relative humidity is consistently high at about 90 percent. In 1945, Tarakan Town was the main settlement of the island. This town was located inland, and was separated from the south west coast by several small hills covered in low vegetation. Four piers used to dock oil tankers were located on this coastline at the settlement of Lingkas, and were connected to Tarakan Town by three surfaced roads. Tarakan airfield was located about 1 mile (2 km) north west of Tarakan Town. Of the island's two oilfields, Sesanip Oilfield was located at the north east edge of the airfield while the larger Djoeata or Juata Oilfield was 3 mile (5 km) to the north. The village of Djoeata was located on Tarakan's north west coast and linked to Djoeata Oilfield by a track.
Жапондықтар басып алған жер
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Таракан Голландияның Шығыс Үндістанының (NEI) құрамына кірді және маңызды мұнай өндіру орталығы болды. 1941 жылы аралдағы екі мұнай кені айына 80 000 баррель мұнай өндірді. Тараканның мұнай кендерін бақылау Тынық мұхиты соғысы кезінде Жапонияның алғашқы мақсаттарының бірі болды. Жапон әскерлері 1942 жылдың 11 қаңтарында аралдың шығыс жағалауына қонды және екі күнге созылған шайқаста голланд гарнизонын жеңіп, қорғаушылардың жартысы шайқаста қаза тапты немесе кейіннен атылды. Голландтықтар бас сауғалағанға дейін мұнай кендерін саботаждауға ұмтылғанмен, жапон инженерлері оларды жылдам қалпына келтіріп, 1944 жылдың басына қарай айына 350 000 баррель мұнай өндірді. Голландтың капитуляциясынан кейін Тараканның 5000 тұрғыны Жапонияның оккупациялық саясатынан зардап шекті. Аралдағы үлкен әскер контингенті азық-түлік тапшылығын тудырды, нәтижесінде көптеген азаматтар дұрыс тамақтанбады. Жапон билігі Явадан Тараканға 600 жұмысшы әкелді. Жапондықтар сондай-ақ шамамен 300 явандық әйелді Тараканда "қылық әйелдері" ретінде жұмыс істеуге мәжбүр етті, оларды кеңсе және киім тігу жұмысы туралы жалған уәделермен алдап келді. 1944 жылы аймаққа одақтас күштердің жылдам ілгерілеуімен Тараканның жапондықтар үшін құндылығы төмендеді. Соңғы жапондық мұнай танкері 1944 жылдың шілдесінде Тараканды тастап кетті, ал одақтастардың сол жылдың соңындағы ауыр әуе шабуылдары аралдағы мұнай өндіру және сақтау нысандарын қиратты. Бұл шабуылдар кезінде жүздеген индонезиялық азаматтар қаза тапқан болуы мүмкін. Одақтастар Тараканға жақын жерге миналар қойды, бұл әуе және теңіз күштерінің патрульдерімен бірге жапон сауда кемелері мен көліктерінің аралға тоқтауына кедергі келтірді. Аралдың маңыздылығы төмендегендіктен, 1945 жылдың басында Таракандағы жапон гарнизоны қысқартылды. Аралдағы екі жаяу әскер батальонының бірі (454-ші тәуелсіз жаяу әскер батальоны) Баликпапанға қайтарылды. Бұл батальон шілде айында Баликпапан шайқасында Австралияның 7-ші дивизиясы тарапынан жойылды.
Prior to World War II, Tarakan formed part of the Netherlands East Indies (NEI) and was an important oil production centre. The island's two oilfields produced 80,000 barrels of oil per month in 1941. Securing Tarakan's oilfields formed one of Japan's early objectives during the Pacific War. Japanese forces landed on the island's east coast on 11 January 1942 and defeated the small Dutch garrison in two days of fighting in which half the defenders were killed in battle or executed thereafter. While the oilfields were successfully sabotaged by the Dutch before their surrender, Japanese engineers were able to swiftly restore them to production and 350,000 barrels were extracted each month by early 1944. Following the Dutch surrender, Tarakan's 5,000 inhabitants suffered under Japan's occupation policies. The large number of troops stationed on the island caused food shortages and many civilians suffered from malnutrition as a result. The Japanese authorities brought 600 labourers to Tarakan from Java. The Japanese also forced an estimated 300 Javanese women to work as "comfort women" on Tarakan after enticing them to travel with false offers of clerical and clothes making jobs. Tarakan's value to the Japanese evaporated with the rapid advance of Allied forces into the area during 1944. The last Japanese oil tanker left Tarakan in July 1944, and heavy Allied air raids later in the year destroyed the island's oil production and storage facilities. Hundreds of Indonesian civilians may have also been killed by these raids. The Allies also laid mines near Tarakan, which, combined with patrols by air and naval units, prevented Japanese merchant vessels and transports from docking at the island. In line with the island's declining importance, the Japanese garrison on Tarakan was reduced in early 1945. One of the two infantry battalions stationed on the island (the 454th Independent Infantry Battalion) was withdrawn to Balikpapan. This battalion was destroyed by the Australian 7th Division in July during the Battle of Balikpapan.
Достасқандардың жоспарлары
Тараканға қарсы одақтастардың шабуылының негізгі мақсаты ("Oboe One" коді бойынша) аралдағы әуежайды бақылауға алып, дамыту болды, осылайша оны Бруней, Лабуан және Баликпапанға болашақ десанттар үшін әуе қорғанысын қамтамасыз етуге пайдалануға болар еді. Операцияның қосымша мақсаты – Тараканның мұнай кен орындарын бақылауға алып, оларды майдан шебіндегі одақтас күштерге мұнай көзі ретінде пайдалануға беру болды. Бұл жұмысты KNIL техникалық батальонының 3-ші ротасы атқарды. 9-шы дивизия және 26-шы бригада штабы Тараканға шабуылды жоспарлауға жауапты болды. Бұл жұмыс наурыздың басында екі бөлімше Моротайға келгеннен кейін басталды, ал соңғы жоспарлар 24 сәуірде дайын болды. Жоспарлаушылардың жұмысына нашар жұмыс жағдайы және генерал Макартурдың Лейтедегі бас штабымен байланыс орнатудағы қиындықтар кедергі келтірді. Жоспарлау процесінің бөлігі ретінде Тараканның әрбір төбесіне коділік атау берілді (мысалы, "Margy" және "Sykes"). Жаңа Гвинеядағы Австралия армиясының науқандары кезінде географиялық нысандар ресми емес түрде аталды, және шайқасқа дейін атауларды таңдау келешек жоспарлау мен байланыстың дәлдігін арттырады деп үміттенілді. Одақтастардың жоспарлары Тараканды жылдам басып алуды көздеді. Операцияның басында әуежай үшін қысқа шайқас күтілді, содан кейін аралдың әуежайы мен портын одақтас операцияларын қолдау үшін дамыту кезеңі басталар еді. Жоспарлаушылар Тараканның ішкі аймағында ірі шайқастарды күтпеді, сондықтан қону жағалауларынан, Таракан қаласынан және әуежайдан басқа аймақтарда операцияларды жүргізу жоспарлары жасалмады. Дегенмен, жоспарлаушылар жапондықтардың негізгі қарсылығы қону жағалауынан басқа аймақта болатынын және олардың ірі қарсы шабуылға қабілетті еместігін дұрыс болжады. Одақтастардың жоспарлары Тараканның қонудан кейін бірнеше күн ішінде маңызды базаға айналатынын күткен. Алдын ала жоспарлау бойынша, ұшақтар қанаты қонудан кейін алты күннен соң Тараканға орналасатын еді, ал тоғыз күннен соң шабуыл қанаты қосылып, 21 күн ішінде тағы төрт эскадрилья ұшақтары үшін база құрылатын еді. Сондай-ақ, 26-шы бригада тобы мен оның жағажайлық тобы 21 мамырға дейін Тараканнан кетуге дайын болады деп күтілді, ал РААФ бөлімшелері Баликпапанға қонуға қолдау көрсеткеннен кейін маусымның ортасында қайта орналастырылатын еді. Одақтастардың жоспарлаушылары Таракан және оның қорғаушылары туралы толық мәліметтерге ие болды. Бұл мәліметтер түрлі көздерден жиналды, оның ішінде сигналдық барлау, фотосуреттік барлау рейстері және голландтық отарлық шенеуніктер. Таракан 1944 жылдың қарашасынан бастап Австралиялық қызметтердің барлау бөлімінің (SRD) басымдығы болды. Шайқасқа дейін I корпус SRD-ден Солтүстік және Орталық Таракандағы жапондық позициялар туралы мәліметтер беруді сұрады. Бес адамнан тұратын топ 25-26 сәуір түнінде аралға қонды және Тараканның солтүстік жағалауындағы қорғанысты сәтті барлады, бірақ аралдың ортасына тағайындалған барлаушы жоғалып, осы аймаққа жетпеді. SRD барлаушылары 29-30 сәуір түнінде Тараканнан кетуге үлкерді және Борнео құрлығына қонды. Алайда, радио жабдығы бұзылғандықтан, олар жинаған мәліметтерді жіберуге мүмкіндік алмады. Топ мүшелері 3 мамырда 26-шы бригадаға хабар беру үшін Тараканға қонды, бірақ Уайтхед осы операцияның нәтижесіне көңілі толмады және шайқас кезінде SRD-ді одан әрі пайдаланбады.
The primary objective for the Allied attack on Tarakan (code named "Oboe One") was to secure and develop the island's airstrip so that it could be used to provide air cover for subsequent landings in Brunei, Labuan and Balikpapan. The secondary objective for the operation was to secure Tarakan's oilfields and bring them into operation as a source of oil for the Allied forces in the theatre. The 3rd Company, Technical Battalion, KNIL was responsible for this. The 9th Division and 26th Brigade headquarters were responsible for planning the invasion of Tarakan. This work began in early March when both units had arrived at Morotai, and the final plans were completed on 24 April. The planners' work was hampered by poor working conditions and difficulties in communicating with General MacArthur's General Headquarters at Leyte. As part of the planning process each of Tarakan's hills was assigned a code name (for instance "Margy" and "Sykes"); during the Australian Army's campaigns in New Guinea geographic features had been named on an ad hoc basis, and it was hoped that selecting names prior to the battle would improve the precision of subsequent planning and communications. The Allied plans anticipated that Tarakan would be secured quickly. It was expected that the operation would involve a short fight for the airfield followed by a 'consolidation' phase during which the island's airfield and port would be developed to support Allied operations. The planners did not foresee significant fighting in Tarakan's interior, and no plans were developed for operations in areas other than the landing beaches, Tarakan Town and airfield. The planners did, however, correctly anticipate that the Japanese would make their main stand in an area other than the invasion beach and would not be capable of mounting a large counterattack. The Allied plans also expected that Tarakan would be transformed into a major base within days of the landing. Under the pre invasion planning it was intended that a wing of fighter aircraft would be based at Tarakan six days after the landing and this force would be expanded to include an attack wing nine days later and staging facilities for a further four squadrons of aircraft within 21 days of the landing. It was also expected that the 26th Brigade Group and its supporting beach group would be ready to leave Tarakan by 21 May and the RAAF units could be redeployed in mid June after providing support for the landing at Balikpapan. The Allied planners possessed detailed intelligence on Tarakan and its defenders. This intelligence had been gathered from a variety of sources which included signals intelligence, photographic reconnaissance flights and Dutch colonial officials. Tarakan was the Australian Services Reconnaissance Department's (SRD) first priority from November 1944. Prior to the invasion, I Corps requested that the SRD provide intelligence on Japanese positions in northern and central Tarakan. A five man strong party landed on the island on the night of 25/26 April and successfully reconnoitered the defences on Tarakan's north coast, though the operative who was assigned to the centre of the island became lost and did not reach this area. The SRD operatives withdrew from Tarakan on the night of 29/30 April and landed on the mainland of Borneo. They were unable to transmit the intelligence they had collected, however, as their radio set malfunctioned. Members of the party eventually landed within the Allied beachhead on Tarakan on 3 May to report to the 26th Brigade, but Whitehead was disappointed with the results of this operation and made no further use of the SRD during the battle.
Достастар
Тараканды басып алуға жауапты болған одақтас күштер негізінен 12 мыңға жуық сарбаздан тұратын, өте тәжірибелі Австралияның 26-шы бригадалық тобының айналасында шоғырланған болатын. 26-шы бригада 1940 жылы құрылған және Солтүстік Африка мен Жаңа Гвинеяда әрекеттер жүргізген. Бригаданың жаяу әскер бөлімдеріне 2/23-ші, 2/24-ші және 2/48-ші батальондары кірді, олардың барлығының да көптеген соғыс тәжірибесі болды. Бұл батальондарға 2/4-ші коммандос эскадрильясы және 2/3-ші пионерлік батальон қосылды, олар осы шайқаста жаяу әскер ретінде күш көрсетті. Бригадалық топқа сондай-ақ 24 дана 25 фунттық зеңбірекпен жабдықталған 2/7-ші далалық артиллериялық полкі, 2/9-шы бронетанкілік полкінен 18 «Матильда» танкысы, 2/2-ші пулемет батальонының ротасы, 53-ші біріктірілген зениттік полкі және екі инженерлік далалық эскадрильясы кірді. Бұл жауынгерлік бөлімдерге үлкен мөлшерде логистикалық және медициналық бөлімдер көмек көрсетті, оның ішінде 2-ші жағажай тобының міндеті – шабуылдық флоттан жабдықтауды түсіру болды. 26-шы бригадалық тобы Тараканның жапондық қорғаушыларының белгілі күштерінен салмақты басымдыққа ие болғанымен, одақтастар осы үлкен күшті салған себебі, олардың бұрынғы тәжірибесі жапондық күш Тараканның қиын-қыстау ішкі аймағына шегінсе, оны жеңудің қиын болатынын көрсеткен. 26-шы бригадалық топқа одақтас әуе және теңіз күштері қолдау көрсетті. Әуе күштері Австралияның Бірінші тактикалық әуе күштерінен (1 TAF) және АҚШ-тың Он үшінші әуе күштерінен алынған, сондай-ақ истребительдер мен бомбалаушы эскадрильяларын қамтыды. Теңіз күштері АҚШ-тың жетінші флотынан алынған және бірнеше Австралия Корольдік теңіз күштерінің соғыс кемелері мен көлік кемелерін қамтыды. Тараканға шабуыл жасаудың басты мақсаты аралдағы әуежайды пайдалану болғандықтан, шабуылға қатысушы күштерге Австралия Корольдік әуе күштерінің көптеген жердегі бөлімдері де кірді, оның ішінде No. 61 әуежай құрылыс қанатын, оған No. 1 және No. 8 әуежай құрылыс эскадрильялары кірді. Тараканға түскен күштерге АҚШ пен Нидерландтың шамамен мың әскері кірді. АҚШ әскерлеріне АҚШ армиясының инженерлері кірді, олар шабуылдық күштің LCM және LCVP кемелерін басқарды, сондай-ақ АҚШ армиясының 727-ші амфибиялық трактор батальонының Co. A компаниясы, олар LVT машиналарын басқарды, және АҚШ теңіз күштерінің «Seabee» жасақтары кірді. Нидерланд күштері голланд офицерлері басқаратын амбон жаяу әскерлерінің ротасынан және азаматтық істер бөлімінен құралды.
The Allied force responsible for capturing Tarakan was centred around the very experienced Australian 26th Brigade Group of nearly 12,000 soldiers. The 26th Brigade had been formed in 1940 and had seen action in North Africa and New Guinea. The brigade's infantry component was the 2/23rd, 2/24th and 2/48th Battalions, also with much war experience. These battalions were joined by the 2/4th Commando Squadron and the 2/3rd Pioneer Battalion, which fought as infantry in this battle. The brigade group also included the 2/7th Field Regiment equipped with 24 25 pounder guns, a squadron from the 2/9th Armoured Regiment operating 18 Matilda tanks, a company of the 2/2nd Machine Gun Battalion, the 53rd Composite Anti Aircraft Regiment and two engineer field squadrons. These combat units were supported by a large number of logistics and medical units, including the 2nd Beach Group whose role was to land supplies from the invasion fleet. While the 26th Brigade Group greatly outnumbered the known strength of Tarakan's Japanese defenders, the Allies committed this large force as their previous experience indicated that it would be difficult to defeat the Japanese force if it retreated into Tarakan's rugged interior. The 26th Brigade Group was supported by Allied air and naval units. The air units were drawn from the Australian First Tactical Air Force (1 TAF) and United States Thirteenth Air Force and included fighter and bomber squadrons. The naval force was drawn from the United States Seventh Fleet and included several Royal Australian Navy warships and transports. Since the main objective of attacking Tarakan was to use the island's airstrip, the invasion force also included a large number of Royal Australian Air Force ground units, including No. 61 Airfield Construction Wing comprising No. 1 and No. 8 Airfield Construction Squadrons. The force which landed on Tarakan included nearly a thousand United States and Dutch troops. The U. S. troops included the U. S. Army engineers who manned the invasion force's LCMs and LCVPs and the U. S. Army's 727th Amphibian Tractor Battalion, Co. A, who manned the LVTs and United States Navy Seabee detachments aboard the Landing Ship Tanks. The Dutch forces were organised into a company of Ambonese infantry commanded by Dutch officers and a civil affairs unit.
Жапония
Одақтастардың қону кезінде Таракан аралындағы жапон күштері Императорлық Жапон Армиясы мен Императорлық Жапон Әскери-теңіз күшінен таңдалған 2200 сарбаздан тұрды. Ең ірі бөлім – 740 сарбаздан құралған 455-ші тәуелсіз жаяу әскер батальоны, оған майор Тадао Токой (常井忠雄) басшылық етті. Тараканға 150 әскери қолдау тобы да келді. Әскери-теңіз күшінің Таракан гарнизонына қосқан үлесі командир Каору Кахару басқаратын 980 теңізшіден тұрды. Басты әскери-теңіз бөлімі – 600 сарбаздан тұратын 2-ші әскери-теңіз гарнизондық күш болды. Бұл бөлім жаяу әскер ретінде күресуге дайындалған және бірнеше жағалау қорғаныс қаруларын пайдаланған. Таракандағы 350 жапон азаматы, мұнайшылар да одақтастар шабуыл жасаған жағдайда соғысқа қатысуға міндетті болды. Жапон күштерінің құрамында 50 индонезиялық, жергілікті қарулы күштерде қызмет еткендер де болды. Майор Токой Тараканның жалпы қорғанысын басқарды, алайда армия мен теңіз күші арасындағы қарым-қатынас жақсы болмады. Жапон күштері Лингкас аймағында шоғырланды, ол Тараканның негізгі порты және әскерлерді түсіруге жарамды жағажайлардың орналасқан жері еді. Бұл қорғаушылар басып кіруге дейін айлар бойы қорғаныс позицияларын құрып, миналар орнатқан. Бұл бекітілген қорғаныс ұрыстар кезінде кеңінен қолданылды, жапондық тактикасы алдын ала дайындалған позицияларды қатал қорғауға бағытталды. Жапондықтар ірі қарсы шабуылдар жасаған жоқ, ал көптеген шабуылдық әрекеттер австралиялық шепке енуге тырысқан шағын топтармен шектелді.
At the time of the Allied landing, the Japanese force on Tarakan numbered 2,200 men drawn from the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy. The largest unit was the 740 man strong 455th Independent Infantry Battalion which was commanded by Major Tadao Tokoi (常井忠雄). 150 Army support troops were also on Tarakan. The Navy's contribution to Tarakan's garrison comprised 980 seamen commanded by Commander Kaoru Kaharu. The main naval unit was the 600 strong 2nd Naval Garrison Force. This naval unit was trained to fight as infantry and operated several coastal defence guns. The 350 Japanese civilian oil workers on Tarakan were also expected to fight in the event of an Allied attack. The Japanese force included about 50 Indonesians serving in a home guard unit. Major Tokoi directed the overall defence of Tarakan, though relations between the Army and Navy were poor. The Japanese forces were concentrated around Lingkas, Tarakan's main port and the site of the only beaches suitable for landing troops. These defenders had spent the months before the invasion constructing defensive positions and laying mines. These fixed defences were used extensively during the battle, with Japanese tactics being focused on tenaciously defending pre prepared positions. The Japanese did not conduct any large counter attacks, and most offensive actions were limited to small parties of raiders which attempted to infiltrate the Australian lines.
Дайындық операциялары
Таракандағы жапондық күштеріне сәуір айында, одақтастар аралға шабуыл жасамас бұрын, жақындап келе жатқан шабуыл туралы ескертілген болатын. Аралдың командирі жақын арада шабуыл жасалатынын ескертетін радиосигнал алды, ал Тараканның мұнай қоймасының командиріне 15 сәуірде мұнай ұңғымаларын жою туралы бұйрық берілді. Бұл ескерту Қытай Республикалық Армиясының Австралиядағы өкілі немесе МакАртурдың штабынан шыққан қауіпсіздік туралы ақпараттың жария болуына байланысты болуы мүмкін. Бұл содан кейінгі шайқасқа әсер етпеді, өйткені жапондықтар бірнеше ай бойы шабуылға қарсы тұру үшін қорғанысты дайындаған және жапондықтар Борнеоға шабуыл жасау үшін Моротайда жиналған одақтас күштердің үлкендігін білген. Жапондықтар Тарканда және Борнеодағы жапон гарнизонын 12 сәуірден 29 сәуірге дейін қарқынды әуе және теңіз шабуылына ұшырады. RAAF және USAAF сонымен қатар Қытайдағы, Француз Индокитайындағы және NEI-дегі жапондық базаларға әуе шабуылын жасады. Бұл шабуылдар Таракан аймағындағы барлық жапон ұшақтарын жойды. Тараканды әуеден бомбалау қарқындылығы қонуға бес күн қалғанда артты. Бұл шабуылдар Линкаста жоспарланған қону жағажайларына жақын аймақтарға бағытталған және осы аймақтардағы жапон қорғанысын бейтараптандыруға тырысты. Лингастағы мұнай қоймалары басты мақсат болды, өйткені бұл резервуарлардағы мұнай тұтанып, одақтас әскерлерге қарсы қолданылуы мүмкін деп қорқынышты. Бұл бомбалаулар Тараканның көпшілік тұрғындарын ішкі аумаққа қашуға мәжбүр етті. Кем дегенде 100 бейбіт адам қаза тауып, жараланды. Тараканның шабуыл күштері 1945 жылдың наурыз және сәуір айларында Моротайда жиналды. 26-бригадалық топ Австралиядан Моротайға АҚШ армиясының көлігімен жеткізілді және сәуірдің ортасында келіп, амфибиялық қонуға арналған жабдықтарын дайындауға кірісті. Кеме қатынасының жетіспеушілігіне байланысты барлық бөлімшелерге 20 сәуірде шабуыл көлігіне кірісе бастағанда Моротайда қажетті емес көліктерді қалдыруға бұйрық берілді. 1-ші тактикалық әуе күштерінің командирі бұл бұйрыққа қарсылық көрсетуге тырысты, бірақ оның жоғары тұрған офицері, авиация вице-маршалы Уильям Босток оны басып алды. Көптеген бөлімшелер 22 сәуірге дейін ұшып кетті және шабуыл жасақтары бірнеше күн бойы десанттық операцияларды жаттықты. Таракан жағалауындағы Саду аралын басып алуға бұйрық берілген кемелерден тұратын шағын конвой 26 сәуірде Моротайдан шығып, келесі күні 150 кеменің негізгі басқыншылық конвойы жүзіп кетті. Тараканның айналасына салынған көптеген теңіз миналарын және Лингкастағы кең жағалаудағы кедергілерді жою қажеттілігіне байланысты одақтастар күтпеген жерден қонуға тырыспады. 27 сәуірде Америка Құрама Штаттарының әскери-теңіз флотының мина сыпырушы кемелері мен эсминдері Тараканға келіп, көбінесе одақтас ұшақтар қойған миналарды тазарта бастады. Бұл операция 1 мамырға дейін аяқталды, екі шағын мина сығушы кеме зақымдалды. 28 сәуірде Тараканға АҚШ-тың ПТ-қайықтары да келіп, жапондықтардың жағажай қорғанысын жөндеуден өтуіне жол бермеу үшін түнде жағалауларды жарықпен және оқпен қоршады. PT қайықтары сонымен қатар Лингкаста зәкірленген жеті шағын жапон жүк кемесі мен жүк тасушыларына шабуыл жасап, олардың бірінен басқасының бәрін батты немесе зақымдады. 30 сәуірде 2/4 коммандос эскадрильясы мен 2/7 далалық полкінің 57-батареясы жақында орналасқан Саду аралына басып кіру жағалауларындағы кедергілерді жоюға арналған инженерлерге қолдау көрсету үшін қонды. Бұл күш тез арада қорғалмаған аралды қорғай алды. Саду аралына қону 1941 жылдың соңында Австралиялық сарбаздардың Тынық мұхиттағы Австралиядан тыс аумаққа қонуы болды (Австралияның 1942 жылдан бастап Жаңа Гвинея кампаниясына қатысуы Жаңа Гвинеяның австралиялық бөлігімен шектелген). Бұл операцияда одақтастардың жалғыз зардабы Женкинс кемесі болды, ол қонуды қолдаған кезде минаға соққан кезде зақымдалды. Лингкастағы жағажайдағы кедергілерді жою міндеті 2/13 далалық ротаға жүктелді. Бұл қорғаныс қатары тікенекті сым, ағаш бағаналар мен болат рельстерден тұрады, олар жағажайдан 125 метрге дейін созылған. 30 сәуір күні сағат 11:00-де инженерлердің сегіз тобы кедергілерді жою үшін ЛВТ және десант кемелерімен алға шықты. Инженерлерге Саду аралындағы қару-жарақтар, одақтас әскери кемелер мен ұшақтар қолдау көрсетті. Жапондықтардың атысы астында жұмыс істеп тұрған инженерлер қону жағалауларын бөгеп тұрған барлық кедергілерді жойды. 2/13-ші полк үлкен зардап шекпеді және тапсырмасын орындады.
The Japanese force on Tarakan was warned of the impending invasion in April, before the Allies began their pre invasion bombardment of the island. The island's commander received a radio signal warning him of imminent attack, and the commander of Tarakan's oil depot was ordered to destroy the oil wells on 15 April. It is possible that this warning may have been issued as a result of a security leak from either the Chinese Republican Army's representative to Australia or MacArthur's headquarters. This did not have any effect on the subsequent battle, however, as the Japanese had been preparing defences to resist invasion for several months and the Japanese were aware of the large Allied force which was being assembled at Morotai to attack Borneo. Prior to the arrival of the invasion force the Japanese garrison on Tarakan and Borneo was subjected to intensive air and naval attacks from 12 April to 29 April. The RAAF and USAAF also mounted air attacks against Japanese bases in China, French Indochina and the NEI to suppress Japanese air units throughout the region. These attacks destroyed all Japanese aircraft in the Tarakan area. The aerial bombing of Tarakan increased in intensity five days before the landing. These attacks were focused on the areas adjoining the planned landing beaches at Lingkas and sought to neutralise the Japanese defences in these areas. The oil storage tanks at Lingkas were a key objective as it was feared that the oil in these tanks could be ignited and used against Allied troops. These bombardments forced much of Tarakan's civilian population to flee inland. At least 100 civilians were killed or wounded. The Tarakan attack force was assembled at Morotai during March and April 1945. The 26th Brigade Group was transported from Australia to Morotai by United States Army transports and arrived in mid April and began to prepare their equipment for an amphibious landing. Due to a shortage of shipping all units were ordered to leave non essential vehicles at Morotai when they began to embark onto assault transports on 20 April. The commander of the 1st Tactical Air Force attempted to resist this order, but was over ridden by his superior officer Air Vice Marshal William Bostock. Most units were embarked by 22 April and the assault troops practiced landing operations for several days. A small convoy of ships carrying a force ordered to capture Sadau Island off the coast of Tarakan left Morotai on 26 April, and the main invasion convoy of 150 ships sailed the next day. Due to the need to clear both the large number of naval mines which had been laid around Tarakan and the extensive beach obstacles at Lingkas, the Allies did not attempt a surprise landing. A group of United States Navy minesweepers and destroyers arrived off Tarakan on 27 April and began clearing mines, most of which had been originally laid by Allied aircraft. This operation was completed by 1 May at a cost of two small minesweepers damaged. USN PT boats also arrived off Tarakan on 28 April and illuminated and strafed the invasion beaches at night to prevent the Japanese from repairing their beach defences. The PT boats also attacked seven small Japanese freighters and luggers which were found anchored at Lingkas, sinking or damaging all but one of them. On 30 April, the 2/4th Commando Squadron and the 57th Battery of the 2/7th Field Regiment were landed on the nearby Sadau Island in order to support the engineers tasked with clearing the obstacles off the invasion beaches. This force rapidly secured the undefended island. The landing on Sadau Island was the first time Australian soldiers had landed on non Australian territory in the Pacific since late 1941 (Australian participation in the New Guinea Campaign from 1942 onwards was limited to the Australian portion of New Guinea). The only Allied losses in this operation were aboard Jenkins, which was damaged when she struck a mine while supporting the landing. The task of clearing the beach obstacles at Lingkas was assigned to the 2/13th Field Company. These defences comprised rows of barbed wire, wooden posts and steel rails which extended 125 yards from the beach. At 11:00 on 30 April, eight parties of engineers went forward in LVTs and landing craft to clear the obstacles. The engineers were supported by the guns on Sadau Island and Allied warships and aircraft. Operating under Japanese fire the engineers cleared all the obstacles obstructing the landing beaches. While heavy casualties had been expected, the 2/13th completed their task without loss.
Құтқару
Басты шабуыл күштері 1 мамыр күні таңертең Тараканға теңіз арқылы келді. Ауадан және теңізден ауыр бомбалау арқылы қолдау тапқан 2/23-ші батальон мен 2/48-ші батальон таңғы сағат 08:00-де қонуға кірісті. 2/23 батальон америкалық ЛВТ-дан жағажайдың оңтүстік жағындағы "Грин Бич" деген жерде терең сазға түсіп, Лингкас маңындағы төбелерде бірнеше шағын жапондық позицияларын жеңді. Түнгі уақытта ол Таракан қаласына (австралиялық жоспаршылар оны "Гленелг тас жолы" деп атаған) астаналық негізгі жол бойында бекінді. 2/48-ші батальонға жағалаудың солтүстік шетіндегі "Қызыл жағажайға" жету әлдеқайда оңай болды, өйткені әскерлердің көпшілігі құрғақ жерге жақын жердегі ЛВТ-ден түсірілді. Батальон "Анзак тас жолы" және жақын маңдағы төбелер бойымен солтүстікке қарай жылжыды және жағажайдың артында бірнеше пулеметтік ұяларды және мұнай қоймаларын тез бақылауға алды. Күннің соңында 2/48-ші батальон Таракан қаласынан батысқа қарайғы таулы жерлерде бекінді. 2/24 батальон да Red Beach-ке таңғы 9.20-ден бастап қонуға кірісті және күннің көп бөлігін резервте өткізді. Бірлік түстен кейін түнде Anzac тас жолымен солтүстікке қарай ілгерілеу туралы бұйрық алды, бірақ ешқандай қарсылыққа тап болмады. Түнгі уақытта Австралия жағалауындағы жағажайдың беті ішкі аумаққа дейін созылып кетті. Алайда, 1/2 мамыр түнінде жапондық снайперлер осы периметрде белсенді болды, ал 2/2 Пионер батальоны (ол 2-ші жағажай тобының негізгі бөлімін құрды) оқшауланған жапондық күштермен бірнеше шағын шайқастар өткізді. Одақтастардың зардаптары күткеннен аз болды, 11 адам қаза тауып, 35 адам жарақат алды. Жапондықтардың жеңіл қарсыласуы қону алдындағы ауыр бомбалауға байланысты болды, бұл Тараканның қорғаушыларын Лингкастағы қорғаныс позицияларын тастауға мәжбүр етті. Жаяу әскердің жағажайды бақылауға алуы сәтті болғанымен, жағажайдың нашар жағдайы қонуға кедергі келтірді. Австралиялық көптеген көліктер Лингкас жағалауының жұмсақ саздарына батып қалды, ал жеті LST кемесі олардың командирлері кемелердің жағаға жақындағанын дұрыс бағаламағаннан кейін қиын жағдайда қалды. Жағажайдың ішінде қатты жердің аз мөлшері қатты тығырыққа әкелді және 2/7-ші далалық полкінің бірде-бір пулеметін қонудың түстен кейін дейін іске қосуға мүмкіндік бермеді. Бұл жағдай 1 мамырда RAAF-тың көптеген көліктерімен қонуынан да туындады. Жеті LST 13 мамырға дейін қайтадан жүзбеді. Жағажайды бақылауға алғаннан кейін 26-шы бригадалық топ Таракан қаласына шығысқа қарай және әуежайға қарай солтүстікке қарай алға жылды. Австралиялықтар жапондықтардың күшейе түскен қарсылығына тап болды. Тараканның әуежайын басып алу міндеті 2/24 батальонға жүктелді. Батальонның 2 мамыр күні түнде әуежайға алғашқы шабуылы жапондықтардың үлкен жарылғыш зарядтар жібергенінен кейін кешіктірілді, ал әуежай 5 мамырға дейін бақылауға алынбады. Әуежайды басып алу 26-шы бригадалық топтың негізгі міндетін орындағанмен, жапондықтар әлі де Тараканның қиын-қыстау ішкі аумағын ұстады. Басып алудың алғашқы аптасында 7000 индонезиялық босқын Австралияның алға қарай жылжып келе жатқан майдан шебінен өтті. Бұл күткеннен көп адам болды, ал денсаулығы нашар босқындардың көпшілігі Голландтың азаматтық істер бөлімін басып қалды. Одақтастардың бомбалауынан және басып алуынан болған апатқа қарамастан, көптеген азаматтар австралиялықтарды азат етушілер ретінде қарсы алды. Кейін жүздеген индонезиялық азаматтар одақтастар үшін жұмысшылар мен жүк тасушылар болып жұмыс істеді. Австралия әскери күштерінің қолбасшысы генерал Томас Блэйми 8 мамырда Тараканды тексеруге барды. Уайтхедпен кездесу кезінде Блэйми 26-шы бригадалық топқа аралдың қалған бөлігін тазартуда "сақтықпен әрекет етуін" бұйырды, енді басып алудың негізгі мақсаттары орындалғаннан кейін.
The main invasion force arrived by sea off Tarakan in the early hours of 1 May. Supported by a heavy air and naval bombardment, the 2/23rd Battalion and the 2/48th Battalion made an amphibious landing at about 08:00. The 2/23rd Battalion disembarked from American LVTs into deep mud at "Green Beach" on the southern flank of the beachhead, and overcame several small Japanese positions in the hills around Lingkas. At nightfall it dug in along the main road to Tarakan Town (which had been designated the "Glenelg Highway" by the Australian planners). The 2/48th Battalion had a much easier landing at "Red Beach" on the northern end of the beachhead with most troops disembarking from their LVTs near dry land. The battalion pushed north along the "Anzac Highway" and nearby hills, and rapidly secured a number of pillboxes behind the beach as well as the oil storage tanks. By the end of the day the 2/48th held positions in the hills to the west of Tarakan Town. The 2/24th Battalion also began landing on Red Beach from 9.20 am, and spent most of the day in reserve. The unit received orders to advance north along the Anzac Highway late in the afternoon, but did not encounter any opposition. By nightfall the Australian beachhead extended for along the shore and up to inland. However, Japanese snipers were active within this perimeter during the night of 1/2 May, and the 2/2nd Pioneer Battalion (which formed the main unit of the 2nd Beach Group) fought several small battles with isolated Japanese forces. Allied casualties were lighter than expected, with 11 men killed and 35 wounded. The light Japanese resistance was attributed to the heavy pre landing bombardment forcing Tarakan's defenders to abandon the formidable defences at Lingkas. While the infantry were successful in securing a beachhead, the landing was hampered by the poor beach conditions. Many Australian vehicles became bogged in Lingkas Beach's soft mud, and seven LSTs were stranded after their commanders misjudged the ships' beachings. The small amount of solid ground within the beachhead lead to severe congestion and resulted in none of 2/7th Field Regiment's guns being brought into action until the afternoon of the landing. The congestion was made worse by much of the RAAF ground force being landed on 1 May with large numbers of vehicles. The seven LSTs were not refloated until 13 May. After securing the beachhead, the 26th Brigade Group advanced east into Tarakan Town and north towards the airstrip. The Australians encountered increasingly determined Japanese resistance as they moved inland. The task of capturing Tarakan's airstrip was assigned to the 2/24th Battalion. The Battalion's initial attack on the airstrip on the night of 2 May was delayed when the Japanese set off large explosive charges, and the airstrip was not secured until 5 May. While the capture of the airfield achieved the 26th Brigade Group's main task, the Japanese still held Tarakan's rugged interior. During the first week of the invasion, 7,000 Indonesian refugees passed into the advancing Australian lines. This was a larger number than had been expected, and the refugees, many of whom were in poor health, overwhelmed the Dutch civil affairs unit. Despite the devastation caused by the Allied bombardment and invasion, most of the civilians welcomed the Australians as liberators. Hundreds of Indonesian civilians later worked as labourers and porters for the Allied force. General Thomas Blamey, the commander of the Australian Military Forces, made an inspection tour of Tarakan on 8 May. During a meeting with Whitehead, Blamey directed that the 26th Brigade Group should "proceed in a deliberate manner" in clearing the rest of the island now that the main objectives of the invasion had been completed.
Ішкі бөлмені бекіту
Аралды қамтамасыз ету және әуежайды шабуылдан қорғау үшін 26-шы бригада тобы Тараканның тығыз орманды төбелерінен жапондықтарды тазалауға мәжбүр болды. Аралдың солтүстігі мен орталығында шамамен 1700 жапондық әскері бекініп, ор қазып алған. Бұл позициялар тұзақтар мен миналармен қоршалған. Осы позицияларға шабуыл жасау қажеттілік бойынша қымбатқа түсетін жаяу әскер шайқасына әкелгенімен, австралиялық әскерлер шығынды азайту үшін барлық қолдағы артиллерия мен әуе күшін тиімді пайдаланды. Тараканның қалың ормандығы, батпақты жерлері мен тік төбелері танкілердің қозғалысын жолдармен шектегендіктен, австралиялық танкілер жаяу әскерге шектеулі қолдау ғана көрсетті. Сондықтан, танкілер шабуылға жетекшілік ете алмады, олардың рөлі жаяу әскер шабуылына қолдау көрсетумен шектелді, ал артиллерия тікелей қолдаудың басым түрі болды. 2/3-ші пионерлік батальон мен NEI ротасына Тараканның оңтүстік-шығыс бөлігін қамтамасыз ету міндеті жүктелді. 7 мамырда пионерлер Таракан қаласының шығысына қарай жылжуды бастады, бірақ күтпегендей күшті жапон қарсылығына тап болды. 10 мамырдан бастап батальон "Хелен" учаскесінде тоқтатылды, оны шамамен 200 жапондық әскер қорғады. 12 мамырда ефрейтор Джон Маккей үш жапондық пулеметтік орнын басып алғаннан кейін қаза тапты. Осы ерлігі үшін Маккей өлімнен кейін Виктория кресімен марапатталды. "Хелен" шайқасы кезінде ауыр бомбалаушылар алғаш рет жақыннан әуе көмегі көрсетті, ал бомбалаудан кейін бірден P-38 Lightning истребительдері напалм тастады. Бұл комбинация өте тиімді болып шықты және австралиялықтардың сұраған әуе көмегінің стандартты түріне айналды. Жапондық күштер 14 мамырда шамамен 100 адамдық шығынға ұшырап "Хеленнен" шегінді, ал 2/3-ші пионерлік батальон 16 мамырда Тараканның шығыс жағалауына жетті. Осы операция кезінде батальон 20 сарбазды жоғалтып, 46 сарбазы жараланды. Осы кезеңде NEI ротасы оңтүстік Тараканның қалған бөлігін бақылауға алды және алға жылжу кезінде аз қарсылыққа тап болды. АҚШ және Австралия теңіз күштері жағалауға қонғаннан кейін шабуылға қолдау көрсетуді жалғастырды. АҚШ әскери-теңіз күштерінің PT катерлері 1 мен 10 мамыр аралығында Таракан мен Борнео жағалауындағы өзендерде кем дегенде он шағын кемені батырды. PT катерлерінде Голландтік Үндістанның азаматтық әкімшілігінің аудармашылары болып, жапондықтардың қозғалысы туралы ақпарат жинау үшін жергілікті тұрғындарды сұраққа тартып, тексеру жүргізді. 23 мамырда АҚШ кемесі "Дуглас А. Манро" Тараканның солтүстік жағалауындағы Джеоата мүйісіндегі жапондық батареяны жойды. Жапондық гарнизон біртіндеп талқандалды, аман қалғандары таулардағы қалған бекіністерін тастап, 14 маусымда аралдың солтүстігіне шегінді. Сол күні 112 қытай және индонезиялық жұмысшы жапондықтар бақылауындағы аймақтан шығып, жоғары лауазымды жапондық офицердің оларға жақсы қарауды сұраған хатымен кетті. Радио Токио 15 маусымда Тараканның түскенін хабарласа да, соңғы ұйымдасқан жапондық қарсылық 19 маусымда кездесті, ал Уайтхед 21 маусымға дейін аралды қауіпсіз деп жарияламады.
In order to secure the island and protect the airstrip from attack, the 26th Brigade Group was forced to clear the Japanese from Tarakan's heavily forested hills. Approximately 1,700 Japanese troops were dug into positions in the north and centre of the island. These positions were protected by booby traps and mines. While attacking these positions necessarily entailed costly infantry fighting, the Australian troops made heavy use of their available artillery and air support to minimise casualties. The Australian tanks could only provide limited support to the infantry as Tarakan's thick jungle, swamps and steep hills often confined their movement to tracks and roads. As a result, tanks generally could not be used to spearhead attacks, and their role was limited to providing supporting fire for infantry assaults, with artillery being the preferred source of direct support. The 2/3rd Pioneer Battalion and the NEI company were assigned responsibility for securing the south eastern portion of Tarakan. The pioneers began advancing east of Tarakan Town on 7 May but encountered unexpectedly strong Japanese resistance. From 10 May, the battalion was halted at the 'Helen' feature, which was defended by about 200 Japanese troops. On 12 May Corporal John Mackey was killed after capturing three Japanese machine gun posts. Mackey was posthumously awarded the Victoria Cross for this act. During the fighting at 'Helen' B 24 Liberator heavy bombers were used for close air support for the first time, with P 38 Lightning fighters dropping napalm immediately after the bombing. This combination proved particularly effective, and became the standard form of air support requested by the Australians. The Japanese force withdrew from 'Helen' on 14 May after suffering approximately 100 casualties, and the 2/3rd Pioneer Battalion reached Tarakan's eastern shore on 16 May. The battalion suffered 20 killed and 46 wounded in this operation. During this period the NEI company secured the remainder of southern Tarakan, and encountered little resistance during its advance. The United States and Australian navies continued to support the invasion once the landing was complete. USN PT boats sank at least a dozen small craft off Tarakan and in rivers on the coast of Borneo between 1 and 10 May. The PT boats carried Netherlands Indies Civil Administration interpreters on most patrols who interrogated natives to gather information on Japanese movements. The Japanese battery at Cape Djoeata on Tarakan's north coast was also knocked out by USS Douglas A. Munro on 23 May. The Japanese garrison was gradually destroyed, with the survivors abandoning their remaining positions in the hills and withdrawing to the north of the island on 14 June. On this day 112 Chinese and Indonesian labourers left the Japanese held area with a note from a senior Japanese officer asking that they be well treated. While Radio Tokyo announced that Tarakan had fallen on 15 June, the last organised Japanese resistance was encountered on 19 June and Whitehead did not declare the island secure until 21 June.
Құрылыс проблемалары
26-бригадалық топтың жаяу әскерлері тауларда жапондықтармен шайқасқанда, No. 61-ші әуеайлақ құрылыс қанаты Тараканның әуежай жолағын пайдалануға беру үшін күшті күш салды. Әуежай жолағы шабуыл алдындағы бомбалаудан ауыр зақымданған және батпақты жерде болғандықтан, күтілгеннен гөрі жөндеуі қиын болды. Жолақты қолдануға жарамды күйге келтіруге сегіз апта уақыт кетті, ал күтілген бір апта емес. Марстон маты кеңінен қолданылды, ол кілем сияқты төселген бір-бірімен байланысқан болат пластиналардан тұрады. Пластиналардың қалдықтары әлі де Таракан әуежайының тұрақ орнында сақталып қалған. Әуежай 28 маусымда ашылса да, Бруней мен Лабуанға (10 маусым) немесе Баликпапанға түсуге қолдау көрсету үшін ол кеш болды. Дегенмен, No. 78-ші қанат 28 маусымнан бастап Тараканға орналасып, соғыс аяқталғанға дейін Баликпапан операциясына қолдау көрсету үшін ұшты. Тараканның мұнай кендерінде өндірісті қайта жандандыруға жасалған әрекеттер нысандардың ауыр зақымдануы және жапондықтардың бекініп қалуы салдарынан кешіктірілді және соғыс аяқталғаннан кейін ғана іске қосылды.
While the infantry of the 26th Brigade Group fought the Japanese in the hills, the RAAF engineers of No. 61 Airfield Construction Wing were engaged in a desperate effort to bring Tarakan's airstrip into operation. As the airstrip had been heavily damaged by pre invasion bombing and lay in marshy terrain it proved much more difficult to repair than had been expected, and it took eight weeks and not the expected single week to restore the strip to a usable state. Extensive use was made of Marston Mat, interlocking steel plates laid down like matting. Remnants of the plates still exist in the car park at Tarakan airport. While the airstrip was finally opened on 28 June, this was too late for it to play any role in supporting the landings in Brunei or Labuan (10 June), or the landings at Balikpapan. However No. 78 Wing RAAF was based on Tarakan from 28 June and flew in support of the Balikpapan operation until the end of the war. Efforts to restart production at Tarakan's oilfields were delayed by serious damage to the facilities and Japanese holdouts, and they did not become operational until after the war.
Тазалау
Ұйымдасқан қарсылық тоқтағаннан кейін, Таракан аралындағы аман қалған жапондықтар кіші топтарға бөлініп, аралдың солтүстігі мен шығысына қарай тарады. 26-бригадалық топтың негізгі жауынгерлік бөлімдеріне Таракан аралының жапондықтардан тазартылған учаскелері берілді. Көптеген жапондықтар Таракан мен материк арасын бөліп тұрған бұғазды кесіп өтуге тырысты, бірақ одақтас теңіз күзеті тарапынан тоқтатылды. Одақтас әскерлері Тараканның солтүстік-шығысында, 15 миль қашықтықтағы Буню аралында да жапондықтарды іздеді. Шілде айының басынан бастап аман қалған жапондықтар азық-түлік жетіспеушілігіне тап болды және аралдың орталық бөлігіндегі бұрынғы орналасқан жерлеріне қайтуға, сондай-ақ азық-түлік іздеу үшін австралиялық бекіністеріне шабуыл жасауға тырысты. Аштық күшейген сайын көбірек жапондықтар бағынды. Австралиялық бөлімдер соғыс аяқталғанға дейін жапондықтарды іздеуді жалғастырып, күн сайын бірнеше жапондықтар қаза тапты немесе тұтқынға берілді. Бұл операциялар 21 маусым мен 15 тамыз аралығында 26-бригадалық топқа тағы 36 адам шығынға ұшыратты. Шамамен 300 жапондық әскер одақтас күзеттерін айналып өтіп, тамыздың ортасында, соғыс аяқталғанда бағынды.
Following the end of organised resistance the surviving Japanese on Tarakan split into small parties which headed to the north and east of the island. The 26th Brigade Group's main combat units were allocated sections of Tarakan which they swept for Japanese. Many Japanese attempted to cross the strait separating Tarakan from the mainland but were intercepted by Allied naval patrols. Allied troops also searched for Japanese on Bunyu Island, fifteen miles north east of Tarakan. From the first week of July the surviving Japanese became short of food and attempted to return to their old positions in the centre of the island and raid Australian positions in search of food. As their hunger increased more Japanese surrendered. The Australian units continued to patrol in search of Japanese until the end of the war, with several Japanese being killed or surrendering each day. These operations cost the 26th Brigade Group a further 36 casualties between June 21 and August 15. Approximately 300 Japanese soldiers evaded the Allied patrols, and surrendered at the end of the war in mid August.
Салдары
26-шы бригада тобы 1945 жылдың 27 желтоқсанына дейін Тараканды оккупациялық күш ретінде басып алды, алайда оның көп бөлігі қазан айында таратылды. Бригада штабы 1946 жылдың басында Австралияға қайтып келді және 1946 жылдың қаңтар айында Брисбенде ресми түрде таратылды. Тараканның мұнай кен орындары тез жөнделіп, қайта өндіріске қосылды. Одақтастардың жағаға қонғаннан кейін инженерлер мен техниктер бірден келді және 27 маусымда алғашқы мұнай сорғысы іске қосылды. Қазан айына қарай аралдағы мұнай кен орындары күніне 8000 баррель мұнай өндіріп, көптеген таракан тұрғындарына жұмыс берді. Шабуылға қатысқан одақтас бөлімшелері өз міндеттерін "шеберлікпен және кәсібиліктің жоғары деңгейінде" орындады. Операцияны қорытындылай келе, Сэмюэл Элиот Морисон "бұл жалпы алғанда, өте жақсы ұйымдастырылған десанттық операция болды, ол минималды шығынмен мақсаттарына жетті" деп жазды. Таракан шайқасы біріктірілген қарулы күштердің маңыздылығын, әсіресе джунглидегі шайқаста жаяу әскердің танктермен, артиллериямен және инженерлермен ынтымақтастығы мен қолдаудың қажеттілігін көрсетті. Морисонның бағалауына қарамастан, 26-шы бригада тобының жоғалтулары Борнео кампаниясының басқа десанттарымен салыстырғанда жоғары болды. Бригада Солтүстік Борнеодағы операциялар кезінде 9-шы дивизияның қалған екі бригадасынан екі есе көп шығынға ұшырады және 7-ші дивизия Баликпапан шайқасындағыдан 23 адамға артық қаза тапты. 26-шы бригада тобының жоғары шығындары Таракан гарнизонының Солтүстік Борнео мен Баликпапан гарнизондары сияқты шегіну мүмкіндігі болмауымен байланысты болуы мүмкін. Десант күштерінің жетістіктері аралдағы әуежайды пайдалануға келтіре алмауынан жоққа шығарылды. RAAF жоспарлаушыларын әуежайды жөндеуге болады деген қателігіне сендірген дұрыс емес барлау үлкен кемшілік болды. Сонымен қатар, RAAF-тың Таракандағы өнімділігі көбінесе нашар болды. Бұл көрсеткіш көптеген бөлімшелерде төмен моральдың және 1 TAF басшылығын бұзған "Моротай бүлігінің" салдарынан туындаған болуы мүмкін. Борнео кампаниясының қалған бөлігі сияқты, Австралияның Таракандағы операциялары да әлі де даулы болып қала береді. Науқанның мағынасыз "қосымша шара" ма, әлде 1946 жылы басталуы жоспарланған Жапонияға шабуыл жасау және Нидерландтық Шығыс Индияның қалған бөлігін азат ету контекстінде ақталады ма, деген пікірталас жалғасуда. Австралияның ресми тарихшысы Гэвин Лонгтың "жетілген нәтижелер Таракан операциясының шығындарын ақтамайды" деген қорытындысы шайқасқа қатысты қалыптасқан жалпы көзқарасқа сәйкес келеді.
The 26th Brigade Group remained on Tarakan as an occupation force until 27 December 1945, though most of its units were disbanded in October. The Brigade's headquarters returned to Australia in early 1946 and was formally disbanded at Brisbane in January 1946. Tarakan's oilfields were swiftly repaired and brought back into production. Engineers and technicians arrived shortly after the Allied landing and the first oil pump was restored on 27 June. By October the island's oilfields were producing 8,000 barrels per day and providing employment for many Tarakanese civilians. The Allied units committed to the battle carried out their tasks with "skill and professionalism". In summing up the operation Samuel Eliot Morison wrote that "altogether this was a very well conducted amphibious operation which attained its objectives with minimum loss". The Battle of Tarakan emphasised the importance of combined arms warfare, and especially the need for infantry to cooperate with and be supported by tanks, artillery and engineers during jungle warfare. Despite Morison's judgement, the 26th Brigade Group's casualties were high in comparison to the other landings in the Borneo campaign. The Brigade suffered more than twice the casualties the 9th Division's other two Brigades suffered during their operations in North Borneo and 23 more fatalities than the 7th Division incurred at Balikpapan. The 26th Brigade Group's higher losses may be attributable to Tarakan's garrison not being able to withdraw as the garrisons in North Borneo and Balikpapan did. The landing force's achievements were nullified by the fact that the island's airfield could not be brought into action. The faulty intelligence assessment which led the RAAF planners to believe that the airfield could be repaired represented a major failing. Moreover, the RAAF's performance at Tarakan was often poor. This performance may have resulted from the low morale prevalent in many units and the 'Morotai Mutiny' disrupting 1 TAF's leadership. As with the rest of the Borneo campaign, the Australian operations on Tarakan remain controversial. Debate continues over whether the campaign was a meaningless "sideshow", or whether it was justified in the context of the planned operations to both invade Japan and liberate the rest of the Netherlands East Indies, which were both scheduled to begin in 1946. The Australian official historian Gavin Long's judgement that "the results achieved did not justify the cost of the Tarakan operation" is in accordance with the generally held view on the battle.