Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Василий Васильевич Балабанов (30 қаңтар 1873 – 27 қаңтар 1947) – Ресей империясының Түркістан генерал-губернаторы, Семиречье губернаторы, социалистер-революционер және Ресей Уақытша үкіметінің комиссары.
Russian politician
Vasily Vasilyevich Balabanov (Василий Васильевич Балабанов; 30 January 1873 – 27 January 1947) was a former governor of Turkestan in Imperial Russia, a governor of Semirechye, an SR and a commissar of the Russian Provisional Government.
Өмірбаян
Василий Балабанов Василий Степанович Балабанов пен Мария Муравскаяның бес баласының үшіншісі болды. 1892 жылы ол алғаш рет үйленді. 1894 жылы Балабанов Мәскеу университетін бітіріп, Бахмут қаласындағы отбасылық мүлікке оралды. Ол шаруаларға көңіл жайып, әдістерін жаңартуға және жағдайларын жақсартуға көмектесті. 1905 жылы ол Азиялық Ресейге сапар шегіп, кедей орыс шаруалары үшін кең аумақтар мен қолжетімді жерге таң қалды. Ол өз идеясымен Мәскеуге барды және үкіметтің қолдауымен қайтып келді. Балабанов «Түркістанды қоныстандыру министрі» атағын алып, жаңа қоныс аударушыларға аймаққа бейімделуге көмектесті. Оның бірінші әйелі 4 баладан (Галина, Сергей, Алексей және Клара) кейін қайтыс болды, ал Балабанов Одессадан Анастасия Квасницкийге үйленді, ол еврей саудагерінің қызы болды және олардың үш баласы болды: Владимир, Василий және Тарас. 1913 жылы Балабанов Түркістан провинциясының генерал-губернаторы болып тағайындалды. Ол мәртебелі тұлғалармен кездесіп, осы шалғай аймақтағы санаулы автомобильдердің біріне ие болды. Ол сарайда тұрмаса да, ресми үйі үлкен болды және көптеген қызметкерлерге ие болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, патша шаруалардан сарбаздар қажет етті, ал Балабанов осыны барлығына жеткілікті тамақ өндіру үшін егістікте жеткілікті фермерлерді қалдырумен теңестіруі керек болды. Осының салдарынан оның кеңсесі мен үйін күтуге аз қызметкер болды. 1915 жылы оның 18 жасар күтімшісі жүкті болды, ал әйелі оны тастап кетті. Оның күтімшісі Вера Афанасева балаларына күтім жасауды жалғастырды, оларға үйден шығуға рұқсат берілмеді.
Vasily Balabanov was the third of five children of Vasily Stepanovich Balabanov and Maria Muravskaya. In 1892 he was married for the first time. In 1894 Balabanov graduated from Moscow University and returned to the family estate in Bakhmut. He was noted for being sympathetic to the peasants and helped modernize methods and improve conditions. In 1905 he visited Asiatic Russia, impressed with the vastness and available land for the poor Russian peasants. He went to Moscow with his idea and came back with the backing of the government. Balabanov received the title of 'Minister of Resettlement of Turkestan' and helped the new arrivals settle in the area. His first wife died after 4 children (Galina, Sergey, Alexey and Klara) and Balabanov married Anastasia Kvasnicki from Odessa, the daughter of a Jewish merchant with whom he had three children, Vladimir, Basil and Taras. In 1913 Balabanov was appointed governor general of the Turkestan Province. He spent time with dignitaries, and had one of the few automobiles in this remote area. Although he didn't live in a palace, the official house was large and it had many staff in attendance. With the start of World War I in 1914 the Tsar needed soldiers from the peasants and Balabanov had to balance this with keeping enough farmers in the fields to produce enough food for everyone. As a result few staff were available to take care of his offices and home. In 1915 his 18 year old nanny was pregnant and his wife left. His nanny Vera Afanaseva continued to care for his children who were not allowed to leave.
Ресейлік Азамат соғысы
1919 жылы Ресей революциясы Түркістанға жетті. Көптеген айлар бойы қызылдар мен ақтар арасында шайқастар болды, бір жақ бір қаланы басып алса, бірнеше күннен кейін қарсы жақ қайтарып алатын. Балабанов Александр Дутов пен генерал Григорий Семеновпен дипломатиялық жұмыстармен көп айналысты. Бірде Дутов Балабановты Семеновті өзіне қосылуға көндіру үшін жіберді. Семенов Балабановтың енді губернатор емес екенін, себебі үкімет оған қолдау көрсетпейтінін мәлімдеді. Бірақ Семенов Балабановтың үш ұлына лейтенант шені берді. Балабановты қызылдар бірнеше рет тұтқындады, бірақ өмірінен аман қалды, бірде оның көмегін еске алған жаңадан келген қызыл әскердің арасынан босатылды, бірде оның қасындағы адам атылып кеткендіктен құтылды. Тағы бір рет қызылдар үкімет үйіне шабуыл жасап, барлық құнды заттарын алып, қалғанын жойды. Ол француздық пана беру ұсынысын қабылдамады, бірақ Дутовтың көмегімен 1920 жылы кіші балалары, үшінші әйелі және сенімді офицерлерімен бірге тау жолдары арқылы Қытайға қашып кетті. Олардың өтуі керек болған бір жол – қызылдардың блокадасын түнде үнсіз өту еді. Ол шамамен 6 ай бойы шекаралық аймақта болшевиктерге қарсы күреске көмектесті, бірақ оған жасалған қастандық (оның басына 10 000 рубль сыйақы белгіленді) оны отбасымен бірге Гобі шөлі арқылы Ханкоуға қашуға мәжбүр етті. Алайда Александр Дутов Қытайға қашқанда қаза табады. Сол кезде Қытай Ресей Кеңес Федеративтік Социалистік Республикасын мойындамады, ал Балабановты жақын мақалғы облыстың губернаторы теңдес тұрып Қытайға шақырғандықтан, Қытайда болған кезде оның шығындарын жабу үшін шағын стипендиямен қамтамасыз етілді. Ол отбасымен бірге Ханкоуға 6 айлық қиын саяхаттан кейін келді, қаланың ең жақсы қонақ үйіне барды. Оның лас терісі мен жыртық киімдері қонақ үй басшылығын таң қалдырды, оларды қонақ үйден шығарып жіберуге жақын еді, бірақ Балабанов өзінің кім екенін дәлелдеді. Балабанов отбасымен бірге Ханкоуда 6 жыл тұрды, содан кейін Шанхайдағы батыс миссионерлерінің көмегімен «RMS Empress of Russia» кемесімен Ванкуверге көшіп кетті. Ол отбасымен бірге (Клара, Базиль, Тарас, Галина және Ольга) Ванкувердің Ричмонд және Британдық Колумбияның Гранд-Форкс қалаларындағы фермада қоныстанды. Өзінің өткеніне қарамастан, Василий өмірінің соңына дейін жұмысшы болып жұмыс істеді, өйткені ол ешқашан ағылшын тілін үйренбеді. Ол 1947 жылы қайтыс болды.
By 1919 the Russian Revolution had reached Turkestan. For many months there was fighting between the reds and whites, with one side taking a town only to be taken back a few days later. Balabanov spent a great deal of time working with Alexander Dutov and General Grigory Semyonov in diplomacy. One time Dutov sent Balabanov to convince Semyonov to join him in an attack. Semyonov claimed Balabanov was no longer the Governor because the government no longer gave support. Semyonov though wrote out appointments to Balabanov's three sons as Lieutenants. Balabanov was imprisoned several times by the reds narrowly escaping with his life, once being freed by a newly made red who remembered his helpfulness, once survived because the man next to him was the one who got shot. Another time the reds broke into the government house, took all his valuables and destroyed anything else. He refused the French offer of sanctuary but with the help of Dutov he escaped through the mountainous passes with his younger children, third wife, and trusted officers to China in 1920. One of the passes he had to pass was through a red blockade by walking quietly at night. He settled in the border area for about 6 months helping the anti Bolsheviks until an assassination attempt (a 10,000 ruble reward was posted for him) forced him to flee with his family overland to Hankou, passing through the Gobi Desert. However, Alexander Dutov was assassinated when he escaped to China. At the time China did not recognize the Russian Soviet Federative Socialist Republic, and Balabanov being invited to China by the Governor of the nearest Province as an equal was supplied with a small stipend while in China to pay for expenses. When he and his family had arrived in Hankou, after 6 months of hard travel, and he went to the best hotel in the city, he startled the hotel management by his appearance, with dirty furs and ragged clothing, they were almost kicked out of the hotel until Balabanov gave proof of his identity. Balabanov and his family stayed in Hankou for 6 years before emigrating to Vancouver on the RMS Empress of Russia with the help of Western Missionaries in Shanghai. He settled with his family (Clara, Basil, Taras, Galina and Olga) and lived on a farm in Richmond, Vancouver, and in Grand Forks, British Columbia. In spite of his background Vasile spent the remainder of his life working as a labourer because he never learned to speak English. He died in 1947.