Қытайдың "Жолға Куәлік Ететін" Пасторы Ван Мингдао
Wang Ming-Dao
Ван Мингдао – қытайлық протестант пасторы, 1955-1980жж. діні үшін түрмеде отырған. "Үй шіркеулерінің деканы" деп аталды. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ван Миндао (25 шілде 1900 – 28 шілде 1991) – тәуелсіз қытайлық протестант пасторы және уағызшы. Ол 1955 жылдан 1980 жылға дейін Қытай үкіметі тарапынан діні үшін түрмеге қамалды. Оны "үй шіркеулерінің көшбасшысы" деп атайды.
Wang Mingdao (July 25, 1900 – July 28, 1991) was an independent Chinese Protestant pastor and evangelist imprisoned for his faith by the Chinese government from 1955 until 1980. He has been called the "Dean of the House Churches."
Атауы
Ванның жеке аты 1920 жылға дейін "Йонг шун" болды, ол "Құдайға толық мойынсұнып" ресми түрде атын "Миндао" деп өзгертті, бұл шамамен "Жолды куәландыру" дегенді білдіреді.
Wang's personal name was "Yong shung" until 1920, when he "unconditionally submitted to God" and formally changed his name to "Mingdao" which means approximately "Testify to the Way."
Балалық шағы және дінге айналуы
Ван 1900 жылы Бейжіңнің шетелдік елшіліктер ауданында, Боксерлердің қоршауы кезінде дүниеге келді. Оның балалық шағы зор кедейлік пен үнемі аурулармен өтті; бірақ ол жаны ашық, ізденіспен болды және Лондондық миссионерлік қоғамының мектебінде жақсы оқыды. Кейін ол кедейлігінің рухани үстемдікке ие болғанын айтты, себебі ақша жұмсамай жасалмайтын көптеген күнәлар бар еді. Алғашқыда Ван ұлы саяси лидер болуға ниеттеніп, мақсатын еске түсіру үшін Авраам Линкольннің суретін қабырғасына іліп қойды. Он төрт жасында христиан дініне келген Ван "қоғамдағы барлық күнәлі амалдардың шіркеуде де дәл сол сияқтысы бар" дегенге сене бастады. Ол шіркеуге "революция қажет" деп шешті және Құдай оған оны іске асыру миссиясын тапсырды. 1919 жылы Ван Баодиндегі пресвитериандық миссионерлік мектепте мұғалім болып жұмыс істеді, бірақ 1920 жылы суға батырып шомылдыру рәсімін өткізуді талап еткені үшін жұмыстан шығарылды. Анасы мен қарындасы оның мінез-құлқының ерекшелігіне байланысты оның психикалық ауруға шалдыққан деп ойлады, ал Ван өзі кейіннен басқалардан көрген "қысымның" бір бөлігінің өзінің жетілмегендігінен туындағанын мойындады.
Wang was born in the foreign legation quarter of Beijing in 1900 while it was under siege of the Boxers. His early life was one of extreme poverty and repeated illness; but he had an inquiring mind and did well at a London Missionary Society school. He later said his poverty had been something of a spiritual advantage because there were many sins that took money to commit. At first Wang hoped to become a great political leader, and he put a picture of Abraham Lincoln on his wall to remind himself of his goal. Converted to Christianity at fourteen, Wang came to believe "that all kinds of sinful practices in society had their exact counterparts in the church." He decided that the church "needed a revolution" and that God had entrusted to him the mission of bringing it about. In 1919 Wang became a teacher at a Presbyterian mission school in Baoding, a hundred miles south of the capital, but was dismissed in 1920 when he insisted on being baptized by immersion. His mother and sister thought his behavior so peculiar that they believed him mentally ill, and Wang himself later admitted that the "persecution" he had received from others was in part the result of his own immaturity.
Пастор
1923 жылы, көптеген жеке зерттеулерден кейін, бірақ формалды теологиялық білімі болмағандықтан, Ванг протестанттық сенім арқылы әділдік доктринасын толыққанды түсінуге келді. 1925 жылдың ақпан айында ол Пекиндегі үйінде діни жиналыстар өткізе бастады, осы жиналыстар 1937 жылы бірнеше жүз орындық жеке ғимараты бар Христиандық шатыр шіркеуінің құрылуына әкелді, және ол 1940 жылдары Қытайдағы ең ірі евангелистік шіркеулердің бірі болды. Ванг Қытай бойынша миссионерлік сапарлар жасады, жиырма сегіз провинцияның жиырма төртіне сапар шекті және отыз түрлі конфессияға қарасты шіркеулерде уағыз айтты. Ванг көбінесе жылына алты ай бойы өз шіркеуінен қашық болып жүрді. 1926 жылы Ванг "Рухани тағамдық тоқсандық" атты діни газетті шығаруды бастады.
In 1923, after a good deal of personal Bible study but no formal theological training, Wang moved towards a more mature understanding of the Protestant doctrine of justification by faith. In February 1925, he began holding religious meetings in his home in Peking, meetings which eventuated in the founding of the Christian Tabernacle, a church which by 1937 had its own building seating several hundred, and which was one of the largest evangelical churches in China during the 1940s. Wang also had an itinerant ministry throughout China, visiting twenty four of the twenty eight provinces and taking the pulpit in churches of thirty different denominations. Wang was often absent from his own church for six months of the year. In 1926, Wang began publishing a religious newspaper, Spiritual Food Quarterly .
Жапондықтар мен коммунистермен қақтығыс
Ван шіркеу мен мемлекет бөлек болуы керек және мәсіхшілердің «сенбеушілермен бірге иек артпауы керек» деп сенді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондықтар Пекин қаласын басып алғанда, олар барлық шіркеулердің жапондық ұйымдастырылған шіркеулер федерациясына қосылуын талап етті. Ван бірнеше рет бас тартты. Әртүрлі қауіп-қатерлерге қарамастан, ол тұтқындалмады және шіркеуіне құлшылық етуге рұқсат берілді. Коммунистер Қытайды бақылауға алған кезде, Ван жаңа үкімет уәде еткен діни бостандыққа рұқсат беруі мүмкін деп ойлады. Дегенмен, маоистер Қытайдағы Азамат соғысын жеңіп алғаннан кейін, үкімет батыстық миссионерлер құрған шіркеулерге батыс империализмін айыптау үшін бірігуге қысым жасады. Ванға да қысым көрсетілді, бірақ ол шіркеуінің миссионерлермен ешқандай байланысы болмағанын айтып бас тартты. 1955 жылдың тамызында Ван мемлекеттік бақылаудағы «Үш өзіндік патриоттық қозғалысына» (ТӨПҚ) қосылудан бас тартқаны үшін тұтқындалды. Бірнеше ай бұрын Ван У Яоцзонг басқарған «Үш өзіндік комитетін» сынап, оны нағыз мәсіхшілердің қатысы жоқ модернистердің тобы деп жазған болатын. Ван, оның әйелі және шіркеудің он сегіз мүшесі түрмеге қамалды, ал Христиандық шатыры жабылды. Ван кінәсін мойындап, бұрын «жалған пайғамбарлар» деп айыптаған адамдардан кешірім сұрап, ТӨПҚ-ға қатысатынына уәде бергеннен кейін түрмеден босатылды. Мүмкін, жүйкелік аурудан кейін жазылғаннан соң, Ван өз сөзінен қайтты, 1957 жылы қайта тұтқындалды және 1963 жылы өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 1972 жылы АҚШ Қытаймен дипломатиялық қарым-қатынасты қайта жаңартқаннан кейін, адам құқықтарын қорғайтын ұйымдар Қытайға саяси тұтқындарды босатуға қысым жасады. Қытай үкіметі 1979 жылы Ванды босатуға тырысқанда, ол өзінің аты ақталмайынша (Елшілердің істері 16:35–40-тағы Әулие Пауыл сияқты) кетпеуге бел буды. 1980 жылы түрме Ванды алдап шығарып жіберді, Ванның сөзімен айтқанда, «босатылмады, ал алданып, күштеп шығарылды».
Wang believed both that church and state should be separate and that Christians should not be "yoked together with unbelievers." When the Japanese occupied Peking during World War II, they insisted that all churches join in a Japanese organized federation of churches. Wang refused on a number of occasions. Despite threats of various kinds, he was not arrested, and his church was allowed to continue to hold services. When the Communists gained control of China, Wang believed that the new government might indeed allow the religious freedom it had promised. Nevertheless, after the Maoists won the Chinese Civil War, the government pressured churches that had been started by Western missionaries to unite in denouncing Western imperialism. Wang was pressured but refused on the grounds that his church had never had any connection with missionaries. In August 1955, Wang was arrested for refusing to join the Three Self Patriotic Movement (TSPM), the state controlled church. A few months earlier Wang had written a long article attacking the Three Self Committee headed by Wu Yaozong as a group composed of modernist unbelievers with whom true Christians should have nothing to do. Wang, his wife, and eighteen church members, were imprisoned, and the Christian Tabernacle was closed. After signing a confession, making a humiliating plea for mercy from those he had previously denounced as "false prophets," and promising to participate in the TSPM, Wang was released from prison. Then after recovering from a possible nervous breakdown, Wang recanted, was rearrested in 1957, and was sentenced to life imprisonment in 1963. After the United States reestablished diplomatic relations with China in 1972, human rights organizations began to pressure China to release its political prisoners. When the Chinese government attempted to release Wang in 1979, he refused (like St. Paul in Acts 16:35–40) to leave until his name had been cleared. In 1980 the prison tricked Wang into leaving, in Wang's words "not released but forced out by deception."
Діндік ілімдер
Ван Миндао Киелі Кітаптың қатесіздігіне, адамның бұзылуына және иман арқылы құтылуға сенді. Ол қытайлық және миссионерлік шіркеулердің кемшіліктерін сынап, христиандардың қасиетті өмір сүруі керектігін баса айтты. Ван өзін әлеуметтік жемқорлық пен жалған пайғамбарларға қарсы күрескен Еремия пайғамбармен теңестірді. Ол, әсіресе, батыс миссионерлері мен YMCA сияқты либералды теологияны таратушыларға қарсы болды, олардың жастардың иманын жойғанын айтты. Ван «христиандық өмірдің практикалық жақтарына» баса назар аударатын «Христиандық шатыр» атты ұйымды құрды. Ван шіркеу басшыларының ең маңызды міндеті – христиандарға «қасиеттілік жолын ұстануға» көмектесу деп есептеді. Ол көптеген жағдайларда, адамдардың христиандығын тек «әуелі айтқан сөзбен ғана емес, іспен де дәлелдегенше» шүкірлендіру рәсіміне жібермейтін. Өте ұқыпты адам болғандықтан, Ванның кеңестеріне түкіру, флирт, төбелес, шикі сарымсақ жеу сияқты әрекеттерге қарсы ескертулер кірді. Керісінше, ол христиандарға уақтылы болуға, лайықты киім киюге және жол жүрісі ережелерін сақтауға кеңес берді. Ванды шүкірлендіру рәсіміне өткізген Пентикост дінбасы оны тіл білмей сөйлеуге итермектеді, бірақ Ван мағынасыз дыбыстарды қайталап айтудан бас тартты және «жандану жиналыстарында ‘билеп, қол соғып, қатты айқайлаған’ кейбір Пентикосттардың әдепсіз мінез-құлқынан» жиренді. Ван ешқашан «пастор» атағын алған жоқ, ол хорға рұқсат бермеді және шіркеуінде литургия болған жоқ. Ол өзге уағыздаушылардың ерестік ойларға беріліп, «алдау, ашкөздік, тәлкекке салу, қызғаныш, мақтан және өзімшілдікке толы» өмір сүруінен қорқып, тек өзінің жақын қызметкерлеріне ғана мінберден уағыз айтуға рұқсат берді. Дьюк діни мектебінің профессоры Лиан Си Ванның «фундаменталистік иманды» «қарқындылықпен және сенімділікпен» жеткізгенін айтты.
Wang Mingdao believed in the inerrancy of the Bible, the depravity of man, and justification by faith. He criticized shortcomings of both Chinese and missionary churches, emphasizing that Christians should live holy lives. Wang likened himself to the prophet Jeremiah who had attacked social corruption and false prophets, and Wang especially opposed purveyors of liberal theology such as Western missionaries and the YMCA, which he said had destroyed the faith of young people. Wang founded the Christian Tabernacle, which emphasized "the practical aspects of the Christian life." Wang believed that the greatest responsibility of church leaders was to help Christians "tread the path of holiness." He often refused baptism to converts until they had proved that their Christianity was more than a "profession of their lips." An obsessively orderly man, Wang's advice included admonitions against spitting, flirting, brawling, and chewing on raw garlic. Conversely, he advised Christians to be timely, wear proper attire, and observe traffic rules. Although the Pentecostal preacher who had immersed Wang tried to have him speak in tongues, Wang balked at making repetitive nonsense sounds, and he was repelled by the "indecorous behavior of some Pentecostals who 'danced, clapped, and shouted wildly' during revival meetings." Wang never took the title "pastor," he permitted no choir, and his church had no liturgy. He rarely allowed anyone but his immediate fellow workers to preach from his pulpit, fearing that other preachers might harbor heretical ideas or be living lives "full of deceit, covetousness, lewdness, envy, pride and selfishness." Professor Lian Xi of Duke Divinity School described Wang as purveying "fundamentalist faith" with "simplicity and certainty".