Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1942–1945 жылдардағы Сингапур үстінен жапон әскери билігі
Синтоизм ғибадатханасы
1942–1945 Japanese military rule over Singapore
the Shinto shrine
Сёнан (昭南), ресми түрде Сёнан аралы (昭南島) – Сингапурдың 1942 жылғы 15 ақпандағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британ әскерлерінің жеңілісінен және капитуляциясынан кейін Жапон империясы басып алып, басқарған кездегі атауы. Жапон әскерлері Сингапур шайқасында британдық, үнді, австралиялық, малай және жоғары орналасқан елді мекендердің біріккен гарнизонын жеңгеннен кейін оны басып алды. Бұл жаулап алу Жапония, Ұлыбритания және Сингапур сияқты бірнеше елдер тарихында маңызды бұрылыс болды. Сингапур «Оңтүстік аралдың нұры» деген мағына беретін Сёнан деп аталды және Ұлы Шығыс Азияның өркендеу аймағына (大東亜共栄圏) қосылды. Сингапур 1945 жылғы 12 қыркүйекте, қазіргі қалалық әкімшілік ғимараты деп белгілі муниципалдық ғимаратта капитуляция туралы ресми қол қоюдан кейін британдық отаршылдық билігіне қайтарылды. Британдықтардың оралуынан кейін жергілікті халық арасында отаршылдыққа қарсы және ұлтшылдық сезімдер күшейді, көптеген адамдар британдықтардың патшалық колонияны және оның халқын басқару мен қорғауға лайық емес деп санады. Соғыстан кейін көп ұзамай жоғары орналасқан елді мекендер таратылды және Сингапур 1946 жылы жеке тәжді колония болды. Ол 1959 жылы өзін-өзі басқару құқығына ие болды, ал бірнеше жылдан кейін 1965 жылы тәуелсіз қала-мемлекетке айналды. 1942 жылы британдықтардың жапондықтарға берілу күні Сингапурда Тотальді қорғаныс күні ретінде тойланады, ол әр жыл сайын 15 ақпанда атап өтіледі.
Syonan (昭南), officially Syonan Island (昭南島), was the name for Singapore when it was occupied and ruled by the Empire of Japan, following the fall and surrender of British military forces on 15 February 1942 during World War II. Japanese military forces occupied it after defeating the combined British, Indian, Australian, Malayan and the Straits Settlements garrison in the Battle of Singapore. The occupation was to become a major turning point in the histories of several nations, including those of Japan, Britain, and Singapore. Singapore was renamed Syonan to, meaning "Light of the South Island" and was also included as part of the Greater East Asia Co Prosperity Sphere (大東亜共栄圏). Singapore was officially returned to British colonial rule on 12 September 1945, following the formal signing of the surrender at the Municipal Building, currently known as City Hall. After the return of the British, there was growing political sentiments amongst the local populace in tandem with the rise of anti colonial and nationalist fervor, as many felt that the British were no longer competent with the administration and defence of the crown colony and its inhabitants. Shortly after the war, the Straits Settlements was dissolved and Singapore became a separate crown colony in 1946. It would go on to achieve self governance in 1959, before becoming a sovereign city state a few years later in 1965. The day of the surrender of the British to the Japanese in 1942 continues to be commemorated in Singapore with Total Defence Day, which is marked annually on 15 February.
Оккупацияға әкелген оқиғалар
1941 жылдың 8 желтоқсанында Сингапурға алғашқы жапон бомбалары түсті. Әуе шабуылынан кейін жапон әскерлері шабуылын Малайяға (қазіргі Малайзия түбегіне) бағыттады. Сол кезде Малайя мен Сингапур халқы британдық билеушілер оларды қорғайды деп ойлады. Бірақ жапондықтардың джунглидегі соғысқа жақсы даярланған әскерлері болды. Олар жеңіл танктерді пайдаланып, орманды жылдам аралап өтетін. Соның салдарынан олар 55 күн ішінде Малайяны басып алды. 1942 жылдың 31 қаңтарына дейін жапон әскерлері Джохор-Бахруды басып алды. Британ әскерлері Малайядан Сингапурға шегінді. Содан кейін олар Малайя мен Сингапурды байланыстыратын Джохор-Сингапур тас жолын (causeway) жарып, бұзды. Олар жапон әскерлерінің Сингапурге кіруін кешіктіргісі келді. Сингапурды қорғау жоспары британдықтардың теңізден болатын шабуылдардан қорғануға бағытталған болатын. Мысалы, Сингапурдің оңтүстік жағалауын қорғайтын жағалау қорғаныстары болды. Алайда жапон әскерлері Сингапурге солтүстік-батыс жағалау арқылы кірді. 1942 жылдың 7 ақпанында жапондықтар Сингапурға солтүстік-шығыстан шабуыл жасайды деп ойлап, британдықтарды жаңылыстыру үшін Пулау-Убинге шабуыл жасады. Келесі күні жапондықтар Джохор бұғазын қайықтармен кешіп өтті. 1942 жылдың 9 ақпанында жапон әскерлері британдықтар жарып тастаған тас жолды жөндеп алды. Содан кейін олар Сингапурге өтті. Екі күннен кейін жапон әскерлері Букит-Тимаға жетіп, су қоймасы орналасқан жерге келді. Осы жерде британдықтар азық-түлік пен қару-жарағын сақтап тұрды. Қытайлық еріктілер мен британдықтар жапондықтарға қарсы қаһармандық күрес жүргізді. Ақырында британдықтар шайқаста жеңіліп қалды. Екі тараптан да көптеген сарбаздар қаза тапты. 12 ақпанда жапон әскерлері Сентосадағы Силосо фортына шабуыл жасады. Британдықтар жапондық кемелердің бірін батырды. Келесі күні британдықтар мен жапондықтар арасында Пасир-Панжангта, британдықтардың әскери қоймалары орналасқан жерде қызыл қанды шайқас болды. Британдықтармен бірге Малай полкінің сарбаздары да соғысты. Оларды лейтенант Аднан бин Саиди басқарды, ол шайқаста қаза тапты. Келесі күні жапондық сарбаздар Александра әскери ауруханасына (қазіргі Александра ауруханасы) шабуыл жасап, аурухана қызметкерлері мен науқастарының 200-ден астамын өлтірді. Британдықтар капитуляциялауға шешім қабылдады. Су, азық-түлік және оқ-дәрі таусылып бара жатқанда, сарбаздар шаршады. Британдықтар одан артық өлім-жұлымның алдын алуға тырысты. 1942 жылдың 15 ақпанының кешінде Сингапурдағы британдық күштердің басшысы генерал-лейтенант Артур Эрнест Персиваль, Малайя мен Сингапурды басып алуға тағайындалған жапон күштерінің басшысы генерал-лейтенант Томоюки Ямашитамен кездесті. Кездесуде британдықтар Сингапурды жапондықтарға тапсырды.
On 8 December 1941, Singapore was hit by the first Japanese bombs. After the air strike, the Japanese forces focused their invasion on Malaya (present day Peninsular Malaysia). During that time, the people in Malaya and Singapore thought the British rulers could defend them. However, the Japanese had soldiers well trained in jungle warfare. They used light tanks to move quickly through the jungle. As a result, they managed to capture Malaya within 55 days. By 31 January 1942, the Japanese forces had captured Johor Bahru. The British forces retreated from Malaya to Singapore. They then blew up the Johor Singapore Causeway, which linked Malaya and Singapore. They wanted to delay the Japanese forces from entering Singapore. The British plan for the defense of Singapore was to guard against attacks from the sea. For example, there were coastal defenses guarding the southern coastline of Singapore. However, the Japanese forces entered Singapore via the northwestern coastline. On 7 February 1942, the Japanese forces attacked Pulau Ubin to mislead the British forces into thinking that they would attack Singapore from the northeast. The very next day, The Japanese forces made use of boats to cross the Straits of Johor. On 9 February 1942, The Japanese forces repaired the Causeway, which had been blown up by the British forces. They then crossed into Singapore. 2 days later, the Japanese forces reached Bukit Timah, where there was a reservoir. This was also where the British kept their food and weapons. Fierce fighting took place, with Chinese volunteers and British forces fighting against the Japanese forces. In the end, the British forces lost the battle. Many soldiers were killed on both sides. On 12 February, the Japanese forces attacked Fort Siloso at Sentosa. The British forces sank one of the Japanese ships. The next day, a fierce battle took place between the British forces and the Japanese forces at Pasir Panjang, where the British forces kept their military stores. Fighting alongside the British were soldiers from the Malay Regiment. They were led by Lieutenant Adnan bin Saidi who died in the battle. The next day, Japanese soldiers charged into the Alexandra Military Hospital (present day Alexandra Hospital), where they killed more than 200 hospital staff and patients. The British decided to surrender. The supplies of water, food and ammunition were running out, and the soldiers were tired. The British wanted to prevent more deaths. On the evening of 15 February 1942, Lieutenant General Arthur Ernest Percival, the leader of the British forces in Singapore, met Lieutenant General Tomoyuki Yamashita, the leader of the Japanese forces tasked to capture Malaya and Singapore. At the meeting, the British forces surrendered Singapore to the Japanese forces.
Жаппай террорлық жағдай
Малайяны алған негізгі армия, 25-ші армия, Сингапурдың құлауынан кейін көп ұзамай Филиппин және Жаңа Гвинея сияқты басқа майдандарға қайта орналастырылды. Сингапурдың басымды әскери бөлімі болған Кемпейтай (жапондық әскери полициясы) қарапайым халыққа көптеген зұлматтар жасады. Жапон империясына қарсы деп саналғандарды, әсіресе этникалық қытайларды жою мақсатымен, олар қытай тілінде "тазалау арқылы тазарту" деген мағына беретін "Сук Цзин" жүйесін енгізді. "Сук Цзин" қырғыны Сингапур мен көршілес Малайяда 25 000-ден 55 000-ға дейін этникалық қытайлардың өмірін қиды. Негізінен 18 мен 50 жас аралығындағы ер адамдардан құралған бұл құрбандар жиналып, аралдың айналасындағы Чанги жағажайы, Пунгголь нүктесі және Сиглап сияқты қараусыз қалған жерлерге әкелінді және автоматтар мен мылтықтарды қолданып жүйелі түрде өлтірілді. Бұдан өзге, Кемпейтай жапондықтарға қарсы күдіктілерді анықтауға көмектесетін жергілікті хабаршылар желісін құрды. Бұл хабаршылар Кемпейтайден жақсы жалақы алып, оккупациялық күштерге адалдығы күмәнді болмағандықтан тұтқындалудан қорқа алмады. Бұл хабаршылар Кемпейтайдың іріктеу орталықтарында жұмыс істеді, онда жапондықтар жапондықтарға қарсы элементтерді анықтап, өлім жазасына кесуге тырысты. Жапон әскері мен Кемпейтай офицерлері көшелерді жиі патрульдеп, барлық қарапайым адамдар олардың қасынан өткенде оларға құрметпен иілуге міндетті болды. Олай етпегендер сапалап, ұрып-соғылып, тіпті түрмеге қамалып немесе өлім жазасына кесілуі мүмкін еді.
The main army which took Malaya, the 25th Army, was redeployed to other fronts such as the Philippines and New Guinea shortly after the fall of Singapore. The Kempeitai (the Japanese military police), which was the dominant occupation unit in Singapore, committed numerous atrocities towards the common people. They introduced the system of "Sook Ching", meaning "purging through purification" in Chinese, to get rid of those, especially ethnic Chinese, deemed to be hostile to the Empire of Japan (anti Japanese elements in the local population). The Sook Ching massacres claimed the lives of between 25,000 and 55,000 ethnic Chinese in Singapore as well as in neighboring Malaya. These victims, mainly males between the ages of 18 and 50, were rounded up and taken to deserted spots and remote locations around the island, such as Changi Beach, Punggol Point, and Siglap, and killed systematically using machine guns and rifles. Moreover, the Kempeitai established an island wide network of local informants to help them identify those they suspected as anti Japanese. These informers were well paid by the Kempeitai and had no fear of being arrested for their loyalty was not in question to the occupation forces. These informers worked at Kempeitai screening centres where the Japanese attempted to single out anti Japanese elements for execution. Japanese soldiers and Kempeitai officers patrolled the streets often and all commoners had to bow to them with respect when they passed by. Those who failed to do so would be slapped, punched, beaten and some people would even be taken away to imprisonment or even face execution.
Сингапурдағы өмірге басқа өзгерістер
Батыс ықпалын жоюға тырысқан, Жапонияның басып алуының бастапқы күндерінен бері, жапондықтар мектептер мен білім беру орындарын құрып, жергілікті халыққа өз тілін (жапон тілін) үйренуге күш салды. Оқулықтар мен тілдік нұсқаулықтар жапон тілінде басылды, радио және кинолар жапон тілінде көрсетілді. Әр таңда, мектеп оқушылары Жапония бағытына қарап (Сингапур үшін – солтүстік-шығысқа қарап) тұрып, жапон әнұранын ("Кимигайо") шырқауға міндетті болды. Сингапурдың түкпір-түкпірінде жапондық тулар мен плакаттар ілінді, сондай-ақ көптеген маңызды ғимараттарға Жапонның "Күннің шығуы" туы көтеріліп, ілінді.
To discourage Western influence, which Japan sought to eliminate from the very start of their invasion, the Japanese set up schools and education institutions and pressured the local people to learn their language (Japanese). Textbooks and language guidebooks were printed in Japanese and radios and movies were broadcast and screened in Japanese. Every morning, school children had to stand facing the direction of Japan (in the case of Singapore, looking northeast) and sing the Japanese national anthem ("Kimigayo"). Japanese propaganda banners and posters also went up all around Singapore, as did many Japanese Rising Sun flags raised and hung across many major buildings.
Негізгі қажеттіліктердің жетіспеушілігі
Аумақ басылып алынған кезде азық-түлік, дәрі-дәрмек сияқты негізгі ресурстар тапшы болды. Гиперинфляцияның салдарынан соңғы үш жарым жылда негізгі қажеттіліктердің бағасы күрт өсті. Мысалы, 100 кати күріштің бағасы 5 доллардан 1945 жылғы тамыз-қыркүйек айларында оккупация аяқталғанға дейін 5000 долларға дейін жетті. Жапондықтар халыққа ресурстарды бөлуді шектеу үшін сол кезде өте құнды болған «Бейбіт өмір сүру куәлігі» деп аталатын рациондық карточкалар берді. Ересектер ай сайын белгілі бір мөлшерде күріш ала алатын болса, балалар да соған сәйкес мөлшерде алатын. Соғыс барысында Жапон әскерін қамтамасыз ету үшін күріш жетіспегендіктен ересектерге берілетін күріш мөлшері 25%-ға азайтылды. Жапондықтар оккупация кезеңінде, 1942 жылы британдық валютаның сиретіп қалғандығына байланысты, «Банана ақшасы» деп аталатын (көптеген банкноталарында банан ағашының суреті бейнеленгендіктен) валютаны негізгі төлем құралы ретінде пайдаланды. Олар ресурстардың сұранысы мен ұсынысына шектеулер қоятын, командалық экономика элементтерін енгізді, осылайша жергілікті тұрғындар күріш, ет және дәрі-дәрмек сияқты тапшы ресурстарды алуға болатын қара нарық құрылды. «Банана» валютасы жоғары инфляцияға ұшырап, құны күрт төмендеді, себебі оккупациялық билік қажет болған сайын одан көптеп басып шығарды. Соның салдарынан қара нарықта британдық валюта кеңінен қолданылды. Тағамның сапасы мен қолжетімділігі күрт төмендеді. Тәтті картоп, тапиока және ямс көптеген сингапурлықтардың негізгі тағамына айналды, себебі олар күріштен әлдеқайда арзан болды және арт жардағы бақшаларда оңай және жылдам өсірілуге болатын. Олардан десерттер де, күні бойы желінетін тағамдар да дайындалды. Бұл тағамдар аштықтан сақтауға көмектесті, бірақ алынған қоректік заттардың мөлшері шектеулі болды, сондықтан тәтті картоп, тапиока және ямспен басқа өнімдерді қолданудың жаңа тәсілдері үнемі ойлап табылып, бірқалыптылықты болдырмауға тырысты. Британдық колониялық және жапондық оккупациялық билік жергілікті халықты, тіпті ең аз жері болса да, өздеріне тамақ өсіруге ынталандырды. Бұл ынталандыру және өндіріс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс елдерінде (әсіресе Еуропада) азық-түлік қоры азайып бара жатқанда құрылған «Жеңіс бақтарына» ұқсас болды. Суға жақын жерлерде оңай өсіп, жақсы дамыған Ipomoea aquatica басқа көкөністер сияқты кең таралған азық-түлік дақылына айналды.
Basic resources, ranging from food to medication, were scarce during the occupation. The prices of basic necessities increased drastically over the three and a half years due to hyperinflation. For example, the price of rice increased from $5 per 100 catties (about ) to $5,000 by the end of the occupation between August and September 1945. The Japanese issued ration cards, also known as "Peace Living Certificates", which were very precious to the people at that time, to limit the amount of resources distributed to the civilian population. Adults could purchase of rice per month and children received accordingly. The amount of rice for adults was reduced by 25% as the war progressed, as much of the scarce rice supplies were sent to feed the Japanese military. The Japanese issued "Banana Money" (so referred to due to the image of a banana tree printed on most of such notes of the currency) as their main currency during the occupation period since British Straits currency became rarer and was subsequently phased out when the Japanese took over in 1942. They instituted elements of a command economy in which there were restrictions on the demand and supply of resources, thus creating a popular black market from which the locals could obtain key scarce resources such as rice, meat, and medicine. The "Banana" currency started to suffer from high inflation and dropped drastically in value because the occupation authorities would simply print more whenever they needed it; consequently on the black market, Straits currency was more widely used. Food availability and quality decreased greatly. Sweet potatoes, tapiocas and yams became the staple food of most diets of many Singaporeans because they were considerably cheaper than rice and could also be grown fast and easily in backyard gardens. They were then turned into a variety of dishes, as both desserts and all three meals of the day. Such foods helped to fend starvation off, with limited success in terms of nutrients gained, and new ways of consuming sweet potatoes, tapiocas and yams with other products were regularly invented and created to help stave off the monotony. Both the British colonial and Japanese occupation authorities encouraged their local population to grow their own food even if they had the smallest amount of land. The encouragement and production were similar to what occurred with "Victory Gardens" in Western nations (predominantly in Europe) during World War II as food supplies grew ever scarcer. Ipomoea aquatica, which grew relatively easily and flourished relatively well near water sources, became a popular food crop just as it did the other vegetables.
Білім
Сингапурды басып алғаннан кейін, жапондықтар малай, қытай, үнді және еуразиялықтарды жапон тілінде оқыту үшін Шонан жапон мектебін (昭南日本学園) құрды. "Империялық күн астында: Тайвань және Оңтүстік жапондық отаршылдық әдебиеті" кітабының авторы Фэй Юань Клеман бұл мектептің Оңтүстік-Шығыс Азиядағы осындай мектептердің арасында ең сәттісі болғанын жазды. Окупация кезінде жапондықтар Шонан бірінші халық мектебін де ашты.
After taking Singapore, the Japanese established the Shonan Japanese School (昭南日本学園), to educate the Malays, Chinese, Indians, and Eurasians in the Japanese language. Faye Yuan Kleeman, the author of Under an Imperial Sun: Japanese Colonial Literature of Taiwan and the South wrote that it was the most successful of such schools in Southeast Asia. During the occupation, the Japanese had also opened the Shonan First People's School.
Достасқандардың шабуылдары
Сингапур Жапон әскери қызметін бұзу мақсатымен одақтас күштер ұйымдастырған түрлі операциялардың нысанасы болды. 1943 жылдың 26 қыркүйегінде майор Иван Лион басқарған "Z Force" деп аталған одақтас коммандос бөлімі Сингапур портына еніп, жеті жапон кемесін баттырды немесе зақымдады, олардың ішінде Лион басқарған кемелер де болды. Шамамен бір жылдан кейін Лион "Rimau" кодолық атымен тағы бір операцияға жетекшілік етті, мақсаты сол еді және үш кемені баттырды. Лион мен оның 13 серігі жапондықтармен шайқаста қаза тапты. Операцияға қатысқан қалған 10 адам тұтқындалып, кенгуру сотында тыңшылықпен айыпталды және одан кейін өлім жазасына кесілді. 136-шы күштің Лим Бо Сенг басқа операцияны жүргізді, оның кодолық аты "Густавус" еді. Ол Қытай мен Үндістаннан әскери барлау миссиялары арқылы жүздеген құпия агенттерді тартты және оқытты. 1942 жылы ол Арнайы операциялар басқармасының (СОЭ) капитаны Джон Дэвиспен бірге Қытай-Британдық партизандық топ "136-шы күшті" құрды. "Густавус" операциясы Малайя мен Сингапурдағы жапондықтардың қызметі туралы ақпарат жинауға және осылайша британдықтарға Сингапурды жапондықтардан қайтарып алу жоспары – "Зиппер" операциясында көмектесуге бағытталған. Соғыстан кейін "136-шы күш" таратылды. 1945 жылдың тамызында Корольдік теңіз күштерінің екі XE класты шағын суасты кемесі Сингапур портына еніп, жапондық крейсерлер "Такао" мен "Мьоко" кемелерін саботаж жасау жоспарына қатысты – лимпет миналарын пайдаланып. Олар "Такаоға" ауыр зақым келтірді, соның нәтижесінде лейтенант Ян Эдвард Фрейзер Виктория кресімен марапатталды. 1944 жылдың қарашасынан 1945 жылдың мамырына дейін Сингапур британдық және американдық ұзақ қашықтықтағы бомбалаушы ұшақтарының әуе шабуылына ұшырады. 1944 жылдың қарашасы мен 1945 жылдың мамыр айы аралығында американдық әуе бөлімдері Сингапурдағы теңіз базалары мен доктарды он бір рет бомбалады. Бұл шабуылдар нысандарға зақым келтірді, сонымен қатар бірқатар бейбіт тұрғындар қаза тапты. Алайда, көптеген сингапурлықтар бұл шабуылдарды Сингапурдың жапондық үкімден азаттығын жариялағандай қабылдады.
Singapore was the target of various operations masterminded by Allied forces to disrupt Japanese military activities. On 26 September 1943, an Allied commando unit known as Z Force led by Major Ivan Lyon infiltrated Singapore Harbour and sank or damaged seven Japanese ships comprising over Lyon led another operation, codenamed "Rimau", with the same objective almost a year later and sank three ships. Lyon and 13 of his men were killed fighting the Japanese. The other 10 men who participated in the operation were captured, charged with espionage in a kangaroo court and subsequently executed. Lim Bo Seng of Force 136 led another operation, code named Gustavus, he recruited and trained hundreds of secret agents through intensive military intelligence missions from China and India. He set up the Sino British guerrilla task force Force 136 in 1942 with Captain John Davis of the Special Operations Executive (SOE). Operation Gustavus was aimed at establishing an espionage network in Malaya and Singapore to gather intelligence about Japanese activities, and thereby aid the British in Operation Zipper – the code name for their plan to take back Singapore from the Japanese. Force 136 was eventually disbanded after the war. In August 1945, two XE class midget submarines of the Royal Navy took part in Operation Struggle, a plan to infiltrate Singapore Harbour and sabotage the Japanese cruisers Japanese cruiser Takao and Japanese cruiser Myōkō using limpet mines. They inflicted heavy damage on Takao, earning Lieutenant Ian Edward Fraser the Victoria Cross. From November 1944 to May 1945, Singapore was subjected to air raids by British and American long range bomber units. Naval facilities and docks in Singapore were also bombed on eleven occasions by American air units between November 1944 and May 1945. These attacks caused some damage to their targets but also killed a number of civilians. Most Singaporeans, however, welcomed the raids as they were seen as heralding Singapore's liberation from Japanese rule.
Оккупацияның аяқталуы
1945 жылдың 6 тамызында АҚШ Хиросима қаласының үстінен атом бомбасын жарыққа шығарды. 16 сағаттан кейін АҚШ президенті Гарри Трумэн Жапонияның капитуляциясын тағы да талап етіп, «әуеден қиратудың жаңбырына дайындалыңыз, мұндай нәрсені бұл жер бетінде ешқашан көрген емессіз» деп ескертті. 1945 жылдың 8 тамызында КСРО Жапонияға соғыс жариялады және ертесі күні жапондық Маңчжурия марионеттік мемлекетін басып алды. Сол күні АҚШ екінші атом бомбасын тастады, бұл жолы Жапонияның Нагасаки қаласына. Осы оқиғалардан кейін император Хирохито араласып, Соғыс басқару жөніндегі Жоғарғы Кеңеске Одақтастардың Потсдам декларациясында белгілеген шарттарды қабылдауға бұйрық берді, соғысты аяқтау үшін. Бірнеше күнге созылған құпия келіссөздер мен сәтсіз төңкерістен кейін, император Хирохито 15 тамызда Империя бойынша жазылған радио үндеуін жасады. Радиодағы сөзінде ол Одақтастарға Жапонияның капитуляциясын жариялады. Жапондық капитуляция рәсімі 2 қыркүйекте АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Миссури» линкорсында өтті, онда Жапония үкіметінің өкілдері Жапон капитуляция құжатына қол қойды, осылайша жаулық әрекеттер аяқталды. 1945 жылдың 12 қыркүйегінде Сингапур қалалық ғимаратында капитуляция құжатына қол қойылды. Одан кейін Паданг алаңында жеңіс шеруімен бірге тойлану өтті. Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Одақтас әскерлерінің Жоғарғы Бас қолбасшысы лорд Луис Маунтбеттен Сингапурға генерал Сейсиро Итагакиден аймақтағы жапондық күштердің ресми капитуляциясын қабылдау үшін, фельдмаршал Хисаичи Тераучи атынан келді. 1946 жылдың наурызына дейін аралды басқару үшін жапондық әскерлерді қауіпсіздік күштері ретінде пайдаланатын британдық әскери әкімшілік құрылды. Жапондықтар капитуляциялағаннан кейін Сингапурда тұрақсыздық (аномия) күйі болды, себебі британдықтар әлі бақылауды қолға алмаған еді. Жапондық оккупанттардың халыққа деген ықпалы едәуір әлсіреген. Жалпы, тонау мен кек алу оқиғалары жиі болды. Порттық құрылыстар, электрмен жабдықтау, сумен жабдықтау және телефон байланысы сияқты инфрақұрылымның көп бөлігі қиратылды. Экономиканың соғысқа дейінгі деңгейге қайта оралуына төрт-бес жыл уақыт кетті. Ақыры британдық әскерлер келгенде, оларды қуанышпен және салтанатпен қарсы алды. Оккупация аяқталғаннан кейін «банан ақшасы» құнын жоғалтты.
On 6 August 1945, the United States detonated an atomic bomb over the Japanese city of Hiroshima. Sixteen hours later, US President Harry S. Truman called again for Japan's surrender and warned it to "expect a rain of ruin from the air, the like of which has never been seen on this earth." On 8 August 1945, the Soviet Union declared war on Japan and the next day invaded the Japanese puppet state of Manchukuo. Later that day, the United States dropped a second atomic bomb, this time on the Japanese city of Nagasaki. Following those events, Emperor Hirohito intervened and ordered the Supreme Council for the Direction of the War to accept the terms the Allies had set down in the Potsdam Declaration to end the war. After several more days of behind the scenes negotiations and a failed coup d'état, Emperor Hirohito gave a recorded radio address across the Empire on 15 August. In the radio address, he announced the surrender of Japan to the Allies. The surrender ceremony was held on 2 September aboard the United States Navy battleship USS Missouri at which officials from the Japanese government signed the Japanese Instrument of Surrender, thereby ending the hostilities. On 12 September 1945, a surrender instrument was signed at the Singapore Municipal Building. That was followed by a celebration at the Padang, which included a victory parade. Lord Louis Mountbatten, Supreme Allied Commander of South East Asia Command, came to Singapore to receive the formal surrender of the Japanese forces in the region from General Seishirō Itagaki on behalf of Field Marshal Hisaichi Terauchi. A British military administration, using surrendered Japanese troops as security forces, was formed to govern the island until March 1946. After the Japanese surrendered, there was a state of instability (anomie) in Singapore, as the British had not yet arrived to take control. The Japanese occupiers had a considerably weakened hold over the populace. There were widespread incidents of looting and revenge killing. Much of the infrastructure had been wrecked, including the harbour facilities and the electricity, water supply and telephone services. It took four or five years for the economy to return to prewar levels. When British troops finally arrived, they were met with cheering and fanfare. Banana money became worthless after the occupation ended.
Азаматтық соғыс ескерткіші
Сингапур қытай сауда және өнеркәсіп палатасы бастама көтеріп, басқарған Азаматтық соғыс ескерткіші Бич-роудтағы Соғыс ескерткіштер саябағында орналасқан. 61 метр биіктіктегі, төрт ақ бетон бағанадан тұратын бұл ескерткіш, барлық ұлт өкілдерінен қаза тапқан бейбіт азаматтарды еске алады. Ол 1960 жылдардың басында Сингапур қаласын қайта жаңарту кезінде мыңдаған адамның қалдықтары табылғаннан кейін салынды. Ескерткішті Сингапурдың тұңғыш премьер-министрі Ли Куан Ю 1967 жылы жапондықтардың оккупациясы басталғанына 25 жыл толуына орай ресми түрде ашты. Ол 1966 жылғы қазан айында Жапония үкіметі төлеген 50 миллион сингапур доллары көлеміндегі "қан қарызы" компенсациясының бір бөлігімен салынған.
Spearheaded and managed by the Singapore Chinese Chamber of Commerce and Industry, the Civilian War Memorial is located in the War Memorial Park at Beach Road. Comprising four white concrete columns, this 61 meter tall memorial commemorates the civilian dead of all races. It was built after thousands of remains were discovered all over Singapore during the urban redevelopment boom in the early 1960s. The memorial was officially unveiled by Singapore's first prime minister Lee Kuan Yew on the 25th anniversary of the start of the Japanese occupation in 1967. It was constructed with part of the S$50 million 'blood debt' compensation paid by the Japanese government in October 1966.
Чанги жағалауындағы қырғын ескерткіші
Бұл ескерткіш Сингапурдың шығыс бөлігіндегі Чанги жағажай саябағында (2-ші лагерь алаңының жанында) орналасқан. Онда былай жазылған:
The site of this monument is located in Changi Beach Park (near Camp Site 2) in the eastern part of Singapore. The inscription reads:
Пунгголь жағалауындағы қырғын ескерткіші
Бұл ескерткіш Сингапурдың солтүстік-шығысындағы Пунгголь жолынан тыс жерде орналасқан. Ескерткіштегі жазу:
The site of this monument is located off Punggol Road in northeastern Singapore. The inscription on the monument reads:
Телехикая
Tenko, BBC/ABC өндірісінің алғашқы эпизодтары. "Батырлар" (1988) – Австралия-Британдық копродукция. "Батырлар II: Қайту" (1991) – Австралиялық мини-сериал. "The Last Rhythm" (1996) – Сингапур телекорпорациясы (TCS) өндірген қытай тіліндегі сериал. "Бейбітшілік бағасы" (1997) – TCS өндірген. "A War Diary" (2001) – MediaCorp өндірген. "In Pursuit of Peace" (2001) – MediaCorp өндірген. "Чанги" (2001) – Австралия хабар тарату корпорациясы өндірген. "Сапар: Ұласқан заман" (2014) – MediaCorp өндірген. "Ұмытылған армия: Азади үшін" (2020) – Kabir Khan Films Pvt. Ltd. өндірген.
Early episodes of Tenko, a BBC/ABC production. The Heroes (1988), an Australian British co production. Heroes II: The Return (1991), an Australian miniseries. The Last Rhythm (1996), a Chinese language series produced by the Television Corporation of Singapore (TCS). The Price of Peace (1997), produced by the TCS. A War Diary (2001), produced by MediaCorp. In Pursuit of Peace (2001), produced by MediaCorp. Changi (2001), produced by the Australian Broadcasting Corporation. The Journey: Tumultuous Times (2014), produced by MediaCorp. The Forgotten Army Azaadi Ke Liye (2020), produced by Kabir Khan Films Pvt. Ltd.