Кіріспе
Патрик Херон:Патрик Херон () - ағылшын суретшісі (1920 жылы 30 қаңтар - 1999 жылы 20 наурыз) - британдық абстрактілік және бейнелі суретші, сыншы, жазушы және айтыскер, Корнуоллдың Зеннор қаласында өмір сүрген. Герон өзінің ұрпағының ең үздік суретшілерінің бірі ретінде танылды. Сезанн, Матисс, Брак және Боннардтың ықпалынан кейін, Герон өзінің сын жазуы және ең алдымен өнері арқылы сурет салудың модернисттік идеяларын таратуға елеулі үлес қосты. Геронның шығармалары оның түс пен жарықты зерттеуі мен қолдануымен ерекшеленеді. Ол өзінің ертедегі бейнелі және бейнелі емес жұмыстарымен танымал, ол жылдар бойы суретшінің барлық салаларын бірдей маңызды ету идеясын одан әрі зерттеді. Оның жұмысы бүкіл мансабында кеңінен көрсетілді және ол мансабының басында, әсіресе Нью-Стейтсмен және Артс Нью-Йоркте, тұрақты түрде жазған болса да, бұл кейінгі жылдары кезең-кезеңмен жалғасты.
Patrick Heron (30 January 1920 – 20 March 1999) was a British abstract and figurative artist, critic, writer, and polemicist, who lived in Zennor, Cornwall. Heron was recognised as one of the leading painters of his generation. Influenced by Cézanne, Matisse, Braque and Bonnard, Heron made a significant contribution to the dissemination of modernist ideas of painting through his critical writing and primarily his art. Heron's artworks are most noted for his exploration and use of colour and light. He is known for both his early figurative work and non figurative works, which over the years looked to explore further the idea of making all areas of the painting of equal importance. His work was exhibited widely throughout his career and while he wrote regularly early in his career, notably for New Statesman and Arts New York, this continued periodically in later years.
1979 жылдан бастап
1979 жылы Делияның күтпеген өліміне байланысты Херон біраз уақыт бойы сурет салумен айналыспады. Ол қаламға оралғанда, бүркіт ұясы бағына бет бұрды. 1950 жылдары Херон алғаш рет сол жерге көшіп келгенде, ол абстракцияға жол көрсеткендей, ол арқылы ол өзінің шығармашылық тәсілін жандандырудың жолын тапты: қаламға үлкен пішіндерді қаламмен тез салудың орнына, ол 1970 жылдардың көп бөлігінде болғандай, жақсы жапон акварельді щеткамен толтырылады. Шығармашылықтың бұл жарылысы, нәтижесінде 28 қаңтар: 1983 (Мимоса) сияқты суреттер 1985 жылы Херонның Барбикан көрмесін құрады. 1989 жылы Херонды Сиднейдегі Жаңа Оңтүстік Уэльс мұражайында резидент суретші болуға шақырды, бұл оның жұмысының тағы бір аса өнімді кезеңіне әкелді. Қаланың ботаникалық бақтары арқылы күн сайынғы серуенінен шабыт алып, Гераон он алты апта ішінде алты үлкен сурет пен 46 гуаша шығарды. Бұл жұмыстар нақты көрнекі тәжірибелерге реакция болып табылады, бірақ тікелей бейнеленуі емес; оның орнына сызық пен түс "белгілі бір көрнекі шындықтарды ешқашан бейнелемей" қоршап алады. Осы қарқынды кезеңдер Херонның кейінгі мансабын сипаттайды, ол 1994 жылы Барбикандағы және тағы бір Камден өнер орталығында өткен көрмелерімен айқын көрінеді. Орталықтың кеңістігін пайдаланып, Херон 6 фут (2 м) ұзындығындағы және ұзындығындағы үлкен өлшемді картиналар сериясын жасады. Олар Камден өнер орталығының галереяларын ескере отырып жасалды. Бұл суреттер Ұлыбританияда өткен "Үлкен суреттер" атты көрмеге қойылды. Бір жыл бұрын Херон 1993 жылы ашылған жаңа Tate St Ives үшін күйеу баласы Джулиан Фэримен бірге түсті шыны терезе жасады. Херонға автор А.С. Байаттың (1997) портреті тапсырылды, ал келесі жылы Лондонның Тейт галереясы 1998 жылы оның жұмысының ірі ретроспективасын өткізді. Бұл Херонның шығармашылығының ең толық көрмесі болды және оның жұмыс өмірінің әртүрлі онжылдықтары мен кезеңдеріндегі бұйымдарды біріктірді. Дэвид Сильвестр таңдаған жұмыстар соңғы галереяда оның соңғы картиналары алғашқы галереяда оның алғашқы жұмыстарымен қатар орналасты, бұл Херонның мансабы қалай құрылғандығын анық көрсетеді. Тейт галереясының бұрынғы директоры, досы әрі меценаты Николас Серота Херонды "соғыстан кейінгі британ өнеріндегі ең ықпалды тұлғалардың бірі" деп сипаттады. Көрме аяқталғаннан кейін Лондонның Тейт галереясында Херон әрқайсысы А4 форматынан үлкен емес 100 гуаша суреттерінің сериясын бастады. Ол 43-ші көшеде тоқтады, бұл жерде оның Eagles Nest қонақ бөлмесіндегі кілемді жабу үшін қажетті сан.
Сыншы ретінде мансап
Әрине, маған мақала өте ұнады, бірақ менің жұмысым туралы айтқандарыңыз маған ұнайды, сонымен қатар бұл тек өз ісін тәжірибеде өткізген адамнан ғана келетін сын, ол жұмыс істегендей жауап берді. Генри Мур Құрметті г-н Херон, мен сіздің суреттер туралы кітабыңыздың кейбір бөлімдерін аударып бердім, оларды қызығушылықпен оқыдым. Сіз жалпы сын-пікірдің мазасын алатын мәселелерге жаңаша көзқарас танытасыз. Жорж Браке Херонды шын жүректен құттықтаймын, ол жазушы ретінде де, суретші ретінде де жоғары бағаланды, және өнерді практик тұрғысынан айта білгені үшін замандастары құрметтеді. Өнер туралы жазуы 1945 жылы "The New English Weekly" журналының редакторы Филипп Майреттің шақыруымен басталды. Оның алғашқы жарияланған мақаласы Бен Николсон туралы, Херон әлі Лич Керамикасында болған кезде жазылған. Көп ұзамай оның соңынан Пикассо, Клей, Сезанн және Браке туралы эсселер келді. Келесі екі жыл ішінде Херон BBC World Service және жаңадан құрылған Үшінші бағдарламада қазіргі заманғы өнер туралы бірқатар әңгімелер жариялай бастады және New Statesman үшін үнемі жазады. 1955 жылы ол Лондонның Arts Digest, Нью-Йорк (кейіннен Arts ((NY) деп аталды) тілшісі болды, сол жылы оның сын-пикірі Routledge басылымымен "Өнердің өзгеріп жатқан түрлері" деп жарияланды. 1958 жылы Херон сыншы ретінде "сұмдық антын" қабылдады, ол өзінің тұрақты бағандарынан бас тартып, сурет салушы емес, сурет салушы суретші болғысы келетінін айтты. Ол көрме каталогтарына үлес қосуды жалғастырды және кейбір маңызды мақалалар жазды. Ол 1966, 1968 және 1970 жылдары Studio International журналында британдық және париждік суретшілердің есебінен американдық суретшілердің үстемдігіне күмән келтіретін бірқатар мақалалар жариялады. Оның бұл тақырыпқа арналған соңғы очергі 1974 жылдың қазан айында "Гардиан" газетінде үш күн ішінде жарияланған 14000 сөзден тұратын мақаласында болды. Ол сонымен қатар ағылшын өнер мектептерінің тәуелсіздігі мен автономиясын политехникалық жүйеге кіріктіруге қарсы қорғауда қызу жазды. Геронның мақалалары мен очерктері Патрик Геронның "Сәнгердің таңдамалы жазбалары" (Оксфорд: 1988), Патрик Геронның өнер және білім туралы (Лидс: 1996) және Түстің түсі (Тексас: 1979) сияқты жинақталған еңбектерде қайта жарияланды.
Heron was highly acclaimed as a writer as well as an artist, and respected by his contemporaries for being able to articulate art from the perspective of a practitioner. His writing about art began in 1945 when he was invited by Philip Mairet, editor of The New English Weekly, to contribute to the journal. His first published article, on Ben Nicholson, was written while Heron was still at Leach Pottery. This was soon followed by essays on Picasso, Klee, Cézanne and Braque. Within the next two years Heron began broadcasting a series of talks on contemporary art on the BBC World Service and the newly founded Third programme, and wrote regularly for New Statesman. In 1955, he became London Correspondent to Arts Digest, New York (later renamed Arts(NY)), and in the same year a selection of his criticism was published by Routledge as The Changing Forms of Art. In 1958, Heron took a "vow of silence" as a critic, giving up his regular columns as he said he wanted to be a painter who wrote, not a writer who paints. He did continue to contribute to exhibition catalogues, and wrote some key articles. Notably in 1966, 1968 and 1970 he published a series of articles in Studio International questioning the perceived ascendancy of American artists, at the expense of British and Parisian artists. His final essay on the subject was in a closely worded article of some 14,000 words published over a period of three days in The Guardian in October 1974. He also wrote passionately in defence of the independence and autonomy of English Art Schools against their integration into the polytechnic system. Heron's articles and essays have been republished in collected works, such as "Selected Writings by the Artist" in Patrick Heron (Oxford: 1988), Patrick Heron on Art and Education (Leeds: 1996), and The Colour of Colour (Texas: 1979).