Кальво доктринасы: Халықаралық инвестициялық даулар және ұлттық заңдық егемендік
Calvo Doctrine
Кальво доктринасы: халықаралық инвестициялық дауларды инвестиция орналасқан елдің юрисдикциясы шешеді. Шетелдік инвесторларға елдік соттар арқылы қорғаныс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кальво доктринасы – халықаралық инвестициялық даулар бойынша сот құзыры инвестиция орналасқан елге тиесілі деп санайтын сыртқы саясат доктринасы. Кальво доктринасы, бұрынғы шетелдік инвестицияларды реттеген қағидаларға қарсы болды, онда шетелдік инвесторлар өз елінде шетелдік үкіметтің мүліктің иесінен айыру туралы шешіміне шағымдануға құқылы болған. Осылайша, Кальво доктринасы жергілікті құралдар толық қолданылғанша дипломатиялық қорғауға немесе (әскери) араласуға тыйым салуды ұсынды. Осы доктрина бойынша, инвестор өз елінің соттарына емес, тек жергілікті соттарға жүгінуге міндетті. Кальво доктринасы – құқықтық ұлтшылдықтың бір көрінісі. Бұл принцип аргентиналық юрист Карлос Кальвоның есімімен аталады және Латын Америкасы мен әлемнің басқа да аймақтарында қолданылған. Доктрина Кальвоның «Еуропа мен Американың теориялық және практикалық халықаралық құқығы» (Париж, 1868 ж.) еңбегінде, сондай-ақ кейінірек француз тілінде жарық көрген, кеңейтілген басылымдарында жазылған идеяларынан туындады. Кальво өз доктринасын күшті мемлекеттердің әлсіз мемлекеттердің құзырына теріс пайдалануына жол бермеу үшін қажет деп түсіндірді. Содан бері ол Латын Америкасының бірнеше конституцияларына, сондай-ақ көптеген келісімдерге, заңдарға және шарттарға енгізілген. Доктрина көбінесе концессиялық шарттарда қолданылады, ондағы тармақ жергілікті соттарға соңғы шешімді қабылдау құқығын беруге және дипломатиялық араласуға шағымдану мүмкіндігін жоюға бағытталған. Драго доктринасы – Кальвоның кең принциптерінің тар қолданысы.
The Calvo Doctrine is a foreign policy doctrine which holds that jurisdiction in international investment disputes lies with the country in which the investment is located. The Calvo Doctrine stood in contrast to historical rules governing foreign investment which held that foreign investors could appeal expropriation decision by a foreign government in their home country. The Calvo Doctrine thus proposed to prohibit diplomatic protection or (armed) intervention before local resources were exhausted. An investor, under this doctrine, has no recourse but to use the local courts, rather than those of their home country. As a policy prescription, the Calvo Doctrine is an expression of legal nationalism. The principle, named after Carlos Calvo, an Argentine jurist, has been applied throughout Latin America and other areas of the world. The doctrine arose from Calvo's ideas, expressed in his Derecho internacional teórico y práctico de Europa y América (Paris, 1868; greatly expanded in subsequent editions, which were published in French). Calvo justified his doctrine as necessary to prevent the abuse of the jurisdiction of weak nations by more powerful nations. It has since been incorporated as a part of several Latin American constitutions, as well as many other treaties, statutes, and contracts. The doctrine is used chiefly in concession contracts, the clause attempting to give local courts final jurisdiction and to obviate any appeal to diplomatic intervention. The Drago Doctrine is a narrower application of Calvo's wider principle.