Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Өндірістің жалған шығындары – классикалық саяси экономистер мен Карл Маркс саяси экономиканы сынағанда қолданған ұғым. Бұл капиталдың өндірістік инвестицияларында туындаған “қосымша операциялық шығындар” деп аталады, олар өнімге жаңа құн қоспайды. Маркстің әлеуметтік есептеуінде жалған шығындар тұрақты капиталдың құрамдас бөлігі болып табылады, немесе жаңа артық құнның бір бөлігімен қаржыландырылады. Капитал иелері өндіріске инвестиция салғанда, олар тек еңбек күшін, материалдарды, ғимараттар мен жабдықтарды (немесе өндіріс құралдарын) ғана емес, сонымен қатар басқа да операциялық шығындарды да өтеуге тиіс. Бұған бухгалтерлік есеп, оқыту, тамақтандыру, тазалау және жөндеу, жарнама, сақтандыру, қауіпсіздік қызметтері, пара, салықтар мен алымдар сияқты түрлі шығындар кіруі мүмкін. Маркс негізінен өндірісті жалғастыру үшін тікелей қажетті және алмастырылмас айналым шығындарын ескереді, “қосымша жәрдемақылар” емес. Қазіргі заманғы орташа және ірі бизнес кәсіпорындарында негізгі капитал активтері жылдық материалдық капиталдың ең үлкен бөлігін құрайды. Одан кейін материалдар мен жалақы. Бірақ кәсіпорнының түріне байланысты жалған шығындар жалпы капитал шығындарының елеулі үлесін құрауы мүмкін. Жалпы алғанда, Маркс сақтандыру төлемдері мен жалпы өндіріс кірісінен салық төлемдерін артық құнның бір бөлігі ретінде қарастырған сияқты. Бірақ ол бұл мәселені егжей-тегжейлі түсіндірмеді, бұл салық пен сақтандыру талаптарының сипатына байланысты болуы мүмкін. Профессор Макото Итох былай деп түсіндіреді: “Тауар экономикасына ғана тән бухгалтерлік есеп және жарнама сияқты таза айналым шығындарынан айырмашылығы, сақтау және тасымалдау шығындарының бір бөлігі айналым саласында жалғасатын өндіріс процестеріне тікелей қатысты, сондықтан олар құн мен артық құндылықты өндіріс шығындары сияқты арттырады. Сақтау және тасымалдаудың қалған шығындары, таза айналым шығындарымен бірге, тауарлардың құндылығының мәніне енбейді, құн формасының өзгеруінен туындайды. Мұндай айналым шығындары – жалған шығындар, оларды артық құнның бір бөлігімен қамтамасыз ету қажет”. (Макото Итох, Капитализмнің негізгі теориясы, Барнс және Нобель, 1988, 227-бет).
Faux frais of production is a concept used by classical political economists and by Karl Marx in his critique of political economy. It refers to "incidental operating expenses" incurred in the productive investment of capital, which do not themselves add new value to output. In Marx's social accounting, the faux frais are a component of constant capital, or alternately are funded by a fraction of the new surplus value. When owners of capital invest in production, they do not just invest in labor power, materials, buildings and equipment (or means of production). They must also meet a range of other operating expenses. These can include all kinds of things like bookkeeping, training, catering, cleaning & repairs, advertising, insurance, security services, bribes, taxes & levies etc. Marx has in mind mainly those circulation costs directly necessary and indispensable to keep production going, not "fringe benefits". In modern medium sized to large sized business, fixed capital assets will "on average" be the largest single component of the annual tangible capital outlay. After that, materials and wages. But depending on the nature of the business, the faux frais might be a considerable proportion of the total capital outlay. In general, Marx seems to have regarded net insurance and tax payments from gross production income as part of surplus value. But he never elaborated on this point in detail; presumably it depends on the nature of the tax and insurance claims themselves. Professor Makoto Itoh comments: "Unlike pure circulation costs such as bookkeeping and advertising costs which are faux frais specific only to a commodity economy, some portions of the costs of storage and transport belong substantially to production processes that are continued in the circulation sphere, and therefore add to the substance of value and surplus value just as production costs. The rest of the costs of storage and transport, together with pure circulation costs, proceed from the mere change in the form of value, and cannot enter into the substance of value of commodities. Such circulation costs are faux frais which must be maintained by a part of surplus value." (Makoto Itoh, The Basic Theory of Capitalism, Barnes & Noble 1988, p. 227).