Джордж Смайт, 7-ші виконт Стрэнгфорд: Британ саяхатшысы және «Жас Англия» қозғалысының өкілі

Кіріспе

Британдық консервативті саясаткер, осы атқа ие басқа адамдар

Джордж Смайт, 7-ші Странгфорд виконты (16 сәуір 1818 – 23 қараша 1857), 1855 жылға дейін «Құрметті Джордж Смайт» деп аталатын британдық консервативті саясаткер, Бенджамин Дизраэлимен және «Жас Англия» қозғалысымен байланысымен ең көп танымал. 1846 жылы ол сэр Роберт Пил басшылығымен қысқа мерзімге Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары қызметін атқарды.

Өмірбаян және білім

Смайт Швецияның Стокгольм қаласында, 6-шы Странгфорд виконты Перси Смайт пен сэр Томас Берктің қызы Эллен Берктің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Тонбридж мектебі мен Итон колледжінде білім алды, соңынан Кембридж университетінің Сент-Джон колледжіне қабылданды.

Саяси мансап

Смайттың әкесі 1830 жылдары Дизраэлидің досы болды және оны Карлтон клубына қабылдауға ұсыныс жасады (Лорд Чандоспен бірге). Кіші Смайт Лорд Джон Мэннерс қолдаған романтикалық торизм идеясын қабылдады. Екеуі де Оксфорд қозғалысының көшбасшысы Джон Генри Ньюменнің жақтасы Фредерик Фабердің күшті ықпалында болды. Дизраэли мен Смайт әкесі арқылы бір-бірін ерте жасынан танысты, бірақ олардың жақын қарым-қатынасы Парламентте қалыптасты. Смайт 1841 жылдан 1852 жылға дейін Кентербериден Парламент депутаты болды, бірақ содан кейін сайлауда жеңіліске ұшырады. Дизраэли, Мэннерс және Александр Бейли Кокрейнмен бірге олар консервативтік партияның «Жас Англия» тобын құрады. Романтикалық торизмді жақтағандықтан, олар көбінесе сол кездегі премьер-министр сэр Роберт Пильдің орташа, іскерлік басқару стилімен келіспейтін. «Жас Англия» тобы Мейнут жәрдемақысы мәселесінде ыдырады. 1845 жылы Пиль Ирландиядағы Мейнут қаласындағы католик семинариясына жылдық жәрдемақыны ұлғайтуды ұсынды. Смайт, мүмкін әкесінің ықпалымен, лорд Джон Мэннерс сияқты Пильді қолдады. Дизраэли Пильге ашық қарсылық көрсетіп, жәрдемақыға қарсы шықты. Дизраэлидің өмірбаянын жазған Лорд Блейк Дизраэлидің сөзінің «негізінен жеке шабуылға бағытталған» екенін және Дизраэлидің «әлсіз позицияда болғанын» атап өтті. 1846 жылдың қаңтар айында Смайт Пиль үкіметінде Сыртқы істер министрінің орынбасары лауазымын иеленді. Дегенмен, Смайт пен Дизраэли өмір бойы жақын дос болып қалғандары айтылады. Дизраэлидің «Конингсби» романының басты кейіпкері Смайттың бейнесімен жазылған, ал Смайт 1852 жылы Дизраэлиге «Ескі кездерде сен менің балалық шағымдағы фанатизмнің Сиді мен басшысы едің» деп хат жазған. Смайттың әкесі сияқты, оның да әдеби талғамдары жоғары болды. 1844 жылы ол өлеңдер мен эсселер жинағын «Тарихи қиялдар» деп атады, ал оның «Анджело Пизани» романы 1875 жылы автор туралы естеліктермен бірге жарық көрді. Смайттың мансабы 1846 жылдың соңында құлдырады, ол 21 жастағы леди Дороти Уолполлмен, Орфордтың 3-ші графы Горацио Уолполлдың қызымен жазғы павильонда ұсталғанда. Газеттерде ол оны жүкті қылғанын және кейін үйленуден бас тартқанын жазды. Леди Дороти асығыс түрде егде жастағы туысымен үйленді. XIX ғасырда әлеуметтік және саяси құлдырау көбінесе бірге жүреді. 1852 жылы Смайт өзінің соңғы сайлау кампаниясында әріптесі полковник Ромиллимен (Англиядағы соңғы жекпе-жек) дуэль өткізді және сайлауда үлкен есебімен жеңіліске ұшырады.

Smythe's father had been Disraeli's friend during the 1830s, and had sponsored the latter for the Carlton Club (along with Lord Chandos). The younger Smythe believed in the sort of romantic Toryism espoused by Lord John Manners. Both of them were heavily influenced by Frederick Faber, an apostle of John Henry Newman, leader of the Oxford Movement. Disraeli and Smythe had known each other through the latter's father since an early age, but it was in the House of Commons that the two became close. Smythe sat as a Member of Parliament for Canterbury from 1841 until 1852, when he was defeated. Along with Disraeli, Manners, and Alexander Baillie Cochrane, they comprised "Young England", a sect of the Conservative Party which, in espousing a romantic Toryism, was often at odds with the moderate, business like administration of then Prime Minister Sir Robert Peel. Young England finally splintered over the Maynooth Grant. In 1845 Peel proposed to increase the annual subsidy granted to the Catholic seminary at Maynooth, in Ireland. Smythe, possibly under pressure from his father, supported Peel, as did Lord John Manners. Disraeli, then in open rebellion against Peel, opposed the grant. Lord Blake, Disraeli's biographer, noted that Disraeli's speech was "essentially ad hominem" and that Disraeli had a "poor case." In January 1846 Smythe accepted minor office in Peel's government as Under Secretary of State for Foreign Affairs. Nevertheless, Smythe and Disraeli apparently remained close friends until the former's death. The title character in Disraeli's novel Coningsby was modelled after Smythe, and Smythe wrote to Disraeli in 1852 that "you were of old the Cid and Captain of my boyish fanaticism." Like his father, Smythe had literary tastes. In 1844 he wrote Historic Fancies, a collection of poems and essays, and his novel Angelo Pisani was published posthumously, with a memoir of the author in 1875. Smythe's career was shattered later in 1846 when he was caught in a summerhouse with the 21 year old Lady Dorothy Walpole the daughter of Horatio Walpole, 3rd Earl of Orford. Newspaper gossip alleged that he got her pregnant, and then refused to marry her. Lady Dorothy was hastily married off to an elderly cousin. In the nineteenth century, social and political ruin often went hand in hand. At his last electoral appearance in 1852, Smythe fought a duel with his fellow MP, Colonel Romilly (the last such encounter in England), and lost the election in a landslide.

Жеке өмір

Смайт 1855 жылы әкесінің дворян титулына ие болды және 1857 жылдың 27 қарашасында Лестерширдегі Гроби қаласындағы Брэдгейт үйінде 39 жасында қайтыс болды. Оның титулы кіші інісі Перси Смайтқа, 8-ші Странгфорд виконтына өтті.