Британдық Жаңа Толқын: 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басындағы британдық кинодағы өзгерістер
British New Wave
Британдық Жаңа толқын (1959-63) – британдық кинодағы жаңа стиль. Реализм, қара-ақ түс, документалдық стиль, әлеуметтік мәселелер. Кіно, өнер, мәдениет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950-жылдардың соңында пайда болған британдық кинодағы бағыт.
Жаңа толқын музыкасына британдық жауап.
Британдық жаңа толқын – 1959-1963 жылдар аралығында Ұлыбританияда шыққан фильмдер стилі.
Movement in British cinema that emerged in the late 1950s
the British response to New wave music
The British New Wave is a style of films released in Great Britain between 1959 and 1963.
Стилистік ерекшеліктері
Британдық жаңа толқыны француз жаңа толқынымен салыстырғанда көптеген ортақ стильдік және тақырыптық ерекшеліктерге ие болды. Көбінесе қара-ақ түсте түсірілген бұл фильмдерде спонтандылық басым болды, көбінесе нақты орындарда, каскадерлер емес, нақты адамдармен және псевдодокументальді (немесе cinéma vérité) стилінде түсіріліп, өмірді оқиғалар оқиғасымен қатар көрсететіндей әсер қалдыратын. Жаңа толқын мен "ашулы жас жігіттер" – британдық театр мен кинодағы драматург Джон Осборн және режиссер Тони Ричардсон сияқты әлеуметтік жағдайға наразылық білдірген өнер шеберлері арасында үлкен байланыс бар. Олардың туындылары жұмысшы табының өмірінің шындығына назар аударды, әсіресе Англияның солтүстігінде, оны көбінесе "солтүстікте өмір қиын" деп сипаттайды. Бұл драманың ерекше түрі, әлеуметтік топтарға және күнделікті өмірдің мәселелеріне ден қойып, "ас үйдегі реализм" деп те аталады.
The British New Wave was characterised by many of the same stylistic and thematic conventions as the French New Wave. Usually in black and white, these films had a spontaneous quality, often shot in a pseudo documentary (or cinéma vérité) style on real locations and with real people rather than extras, apparently capturing life as it happens. There is considerable overlap between the New Wave and the angry young men, those artists in British theatre and film such as playwright John Osborne and director Tony Richardson, who challenged the social status quo. Their work drew attention to the reality of life for the working classes, especially in the North of England, often characterised as "It's grim up north". This particular type of drama, centred on class and the nitty gritty of day to day life, was also known as kitchen sink realism.
Жазушылар мен қысқаметражды фильмдер түсірушілердің ықпалы
Француз жаңа толқыны сияқты, көптеген режиссерлер кино сыншылары мен журналистер ретінде бастады, ал Ұлыбританияда британ киносының жай-күйі туралы сын жазу 1950 жылдары басталды және болашақтағы өзгерістерді болжады. Осы сыншы-документалистер тобының ішінде Линдсей Андерсон болды, ол Гавин Ламберт пен Карел Рейспен бірлесіп құрған ықпалды Sequence журналына (1947–52) мақала жазды, сондай-ақ британдық кино институтының Sight and Sound журналы мен солшыл саяси апталығы New Statesman журналына да жазды. Оның ерте және ең танымал poleмикалық туындыларының бірі – «Турала тұр, турала тұр» атты мақаласында ол британ киносының болашағы туралы өз теорияларын баяндады. Ұлттық кинотеатрда өткізген бірнеше көрсетілімдерінен кейін, ол өзінің «Рождестводан басқа күн сайын» (Ковент-Гарден жеміс-көкөніс базары туралы), Карел Рейздің «Ана рұқсат етпейді» және тағы да басқа тәуелсіз қысқаметражды фильмдерін көрсетті. Осы арқылы ол кино философиясын қалыптастырды, ол 1950 жылдардың соңында Ұлыбританиядағы «Еркін кино қозғалысы» деп белгілі болды. Бұл киноның сыныптық шектеулерден арылуы және жұмысшы табының Ұлыбритания экрандарында көрінуі керек деген сенім болды. Карел Рейс, Тони Ричардсон және басқалармен бірге ол түрлі көздерден (соның ішінде Ұлыбританияның Ford компаниясынан) қаржыландыру алды және олар әртүрлі тақырыптарда әлеуметтік мәселелерді көтеретін қысқа деректі фильмдер сериясын жасады. Бұл фильмдер 1930 жылдарда Джон Гриерсон сияқты режиссерлер жасаған британдық деректі фильмдер дәстүрінде түсірілді және 1960 жылдары Андерсоннің «Бұл спорттық өмір» фильмімен, Рейздің «Сенбі күні түні және жексенбі таңы» және Ричардсонның «Ұзақ қашықтыққа жүгірушінің жалғыздығы» фильмдерімен пайда болған британ киносының әлеуметтік реализмін болжады. 1964 жылға қарай бұл цикл аяқталды. Тони Ричардсонның «Том Джонс», Ричард Лестердің «Қатты күннің түні» және Джеймс Бондтың алғашқы фильмдері британ киносының жаңа дәуірін бастады, ол енді АҚШ-та үлкен танымаллыққа ие болды.
Like the French New Wave, where many of the filmmakers began as film critics and journalists, in Britain critical writing about the state of British cinema began in the 1950s and foreshadowed some of what was to come. Among this group of critic/documentary film makers was Lindsay Anderson who was a prominent critic writing for the influential Sequence magazine (1947–52), which he co founded with Gavin Lambert and Karel Reisz (later a prominent director); writing for the British Film Institute's journal Sight and Sound and the left wing political weekly the New Statesman. In one of his early and most well known polemical pieces, Stand Up, Stand Up, he outlined his theories of what British cinema should become. Following a series of screenings which he organised at the National Film Theatre of independently produced short films including his own Every Day Except Christmas (about the Covent Garden fruit and vegetable market), Karel Reisz's Momma Don't Allow and others, he developed a philosophy of cinema which found expression in what became known as the Free Cinema Movement in Britain by the late 1950s. This was the belief that the cinema must break away from its class bound attitudes and that the working classes ought to be seen on Britain's screens. Along with Karel Reisz, Tony Richardson, and others he secured funding from a variety of sources (including Ford of Britain) and they each made a series of socially challenging short documentaries on a variety of subjects. These films, made in the tradition of British documentaries in the 1930s by such men as John Grierson, foreshadowed much of the social realism of British cinema which emerged in the 1960s with Anderson's own film This Sporting Life, Reisz's Saturday Night and Sunday Morning, and Richardson's The Loneliness of the Long Distance Runner. By 1964, the cycle was essentially over. Tony Richardson's Tom Jones, Richard Lester's A Hard Day's Night and the early James Bond films ushered in a new era for British cinema, now suddenly popular in the United States.