Кіріспе
Готтлоб Кристоф Джонатан Хоффманн (2 желтоқсан 1815 – 8 желтоқсан 1885) Германияның Вюртемберг корольдігіндегі Леонберг қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы Беате Бауманн (1774 – 1852) және Готлиб Вильгельм Хоффманн (1771 – 1846) болды, соңғысы Корнталдағы Unitas Fratrum қауымының төрағасы еді. Готлибтің теологиялық ой-өрісіне Иоганн Альбрехт Бенгельдің еңбектері әсер еткен, оның зерттеулері Мәсіхтің 1836 жылы қайта оралатындығы туралы тұжырымға жеткізді. Кристоф Хоффманн пиетистік христиандық ортада өскен және Корнталдағы Браттер қауымында христиандық білім алған. Жастығында ол Тюбингенде теологияны оқыды. Либералды теолог Давид Фридрих Штраустың белгілі қарсыласы Хоффманн 1848 жылы Франкфурт-на-Майне қаласында өткен Бірінші неміс ұлттық парламентіне сайланды. Саясат арқылы жақсы христиан мемлекетін құруға жасаған тырабының сәтсіздігі оны Исаның үйреткендей христиандықтың бастапқы қағидаларына оралуға итерді. Ол Исаның адамдардың санасын түбірінен өзгертуге шақырғанына көз жеткізді. Мұндай сана өзгерісінен кейін туындайтын жақсы жағдайды ол Құдайдың орнатылатын Патшалығы деп қарастырды. Осы мақсатта 1853 жылы Базельдегі протестанттық Сент-Кришона миссиясында миссионерлік инспектор лауазымына үміттү болды, бірақ екі жылдан кейін қызметтен кетті. Хоффманн өмірін осындай «патшалықты» іздейтін адамдарды біріктіруге және олардың күнделікті өмірінде осы ізденісін көрсететін қауымдастықтар құруға арнады. Бастапқыда (1854) «Иерусалим достары» деп аталған топ 1861 жылғы маусымда өзін Deutscher Tempel деп аталатын тәуелсіз христиандық діни ұйым ретінде құрды, ал оның мүшелері өздерін темплиерлер деп таныстырды. 1868 жылы темплиерлер Палестинада қоныстар құруға кірісті. Темплиерлер Яффада Джордж Адамстың айналасындағы сәтсіз отарлаушылардан үйлер мен жерлер сатып ала алды, ал 1869 жылы Адам АҚШ-қа оралды. 1869 жылғы 5 наурызда Сент-Кришона миссионері және Хоффманның Қажылар миссиясындағы кезінен танысы болған Петер Мартин Метцлер де Яффадағы миссионерлік станциясын, оның ішінде медбикеханасын және жылжымайтын мүлігінің көп бөлігін, сондай-ақ басқа да кәсіпорындарын жаңа отарлаушыларға сатты, содан кейін Яффадан кетіп қалды. Вюртембергтегі евангелистік лютерандық мемлекеттік шіркеу темплиерлерді діннен тайғандар деп айыптап, оларға қарсы күрессе, Пруссияның ұстанымы біршама жұмсақ болды. Олардың Киелі жерге қоныстануына Вильгельм Хоффманн (*1806 – 1873*) қолдау көрсетті, ол кіші інісі Кристоф сияқты ресми шіркеуден бас тартқан жоқ. Вильгельм Хоффманн Берлиндегі Жоғарғы приход және колледж шіркеуінде патшалық пруссиялық соттың уағыздаушыларының бірі болды және 2 желтоқсан 1852 жылы Самуил Гобаттың Иерусалимдегі англо-пруссиялық епископтығын қолдау үшін құрылған қайырымдылық ұйымы – Иерусалим қауымдастығының (Jerusalemsverein) негізін қалаушы және бірінші президенті болды. 1866–1869 жылдары Вильгельм Хоффманн өзінің ұлы Карл Хоффманнды (1836–1903) Иерусалимдегі неміс протестант қауымының пасторы ретінде жіберді. Хоффманн Храм қоғамының жетекшісі Георг Дэвид Хардеггпен (*1812 – 1879*) келіспеді, сондықтан 1874 жылғы маусымда Храм деноминациясы Хардеггпен және Храм қоғамынан бөлініп шыққан темплиерлердің үштен бірімен жарылды, кейіннен олардың көпшілігі ресми неміс протестанттық шіркеуіне оралды. Хоффманн 1885 жылғы 8 желтоқсанда Иерусалимге жақын Рефаимдегі темплиерлер қонысында қайтыс болды. Хоффманнның әдеби шығармалары оның Жаңа Иерусалим туралы көзқарасына, ақыр соңында барлық елдерге таралатын Құдай Патшалығына негізделген қауымдастыққа бағытталған. Ол 1845 жылы діни күзетші «Die Süddeutsche Warte» басылымын бастады, кейіннен ол «Die Warte des Tempels» аталды және сол атпен 161 жылдан кейін, Храм қоғамының ресми дауысы ретінде жарияланып келеді. «Батыс және Шығыста» атты 1, 2 және 3-бөлімдерінде алғаш рет 1875 жылы жарық көрген ол Таяу Шығыста Құдай Патшалығына алып келетін қауымдастыққа негізделген әлеуметтік жағдайлардың жобасын жасады. «Mein Weg nach Jerusalem» 1884 жылы жарық көрді және оны оның көзқарасын шындыққа айналдыру үшін күрестің автобиографиясы деп қарастыруға болады. Осы жылдар ішінде жарық көрген бес «Sendschreiben» арқылы Хоффманн сол кездегі дін мен қоғамдағы қиындықтарды шешуге тырысты.
Gottlob Christoph Jonathan Hoffmann (December 2, 1815 – December 8, 1885) was born in Leonberg in the Kingdom of Württemberg, Germany. His parents were Beate Baumann (1774 1852) and Gottlieb Wilhelm Hoffmann (1771 1846), who was chairman of the Unitas Fratrum congregation in Korntal. Gottlieb's theological thinking was inspired by reading the works of Johann Albrecht Bengel, whose studies had led him to the conclusion that Christ would return in 1836. Christoph Hoffmann had a Pietist Christian background and enjoyed a Christian education with the Brethren congregation in Korntal. As a young man he studied theology in Tübingen. An opponent of the much better known liberal theologian David Friedrich Strauss, Hoffmann was elected to the First National German Parliament, which met in Frankfurt am Main in 1848. The failure of his efforts to create a better Christian State through politics caused him to return to the roots of Christianity as expressed by Jesus. He became convinced that Jesus had called for a radical change of attitude in people. The better state of being after such a change of attitude he saw as the Kingdom of God which was to be established. To this end he applied for the position of a missionary inspector with the Protestant St. Chrischona Pilgrim Mission of Basel in 1853, but left the position after two years. Hoffmann dedicated his life to collecting people striving for such a "kingdom" and setting up communities in which their striving would express itself in daily life. Initially (1854) known as the Friends of Jerusalem, the group in June 1861 formed itself into an independent Christian religious organisation known as Deutscher Tempel, its members identified themselves as Templer. In 1868 the Templer started to create settlements in Palestine. The Templer could buy in Jaffa some houses and land from failed colonists around George Adams, returning to the USA in 1869. On 5 March 1869 also Peter Martin Metzler, a missionary of St. Chrischona and personal acquaintance of Hoffmann from his times at the Pilgrims' Mission, sold his Jaffa based mission station, including an infirmary and most of his real estate and other enterprises to the new colonists, before he left Jaffa. While the Lutheran Evangelical State Church in Württemberg condemned and fought the Templer as apostates, the Prussian position was somewhat milder. Their settlement in the Holy Land found a warm support through Wilhelm Hoffmann (*1806 1873*), who was no apostate from the official church, like his younger brother Christoph. Wilhelm Hoffmann served as one of the royal Prussian court preachers at the Supreme Parish and Collegiate Church in Berlin and was a co founder and first president of Jerusalem's Association ([[:de:Jerusalemsverein), a charitable organisation founded on 2 December 1852 to support Samuel Gobat's effort as bishop of the Anglo Prussian Bishopric of Jerusalem. Between 1866 and 1869 Wilhelm Hoffmann dispatched his son Carl Hoffmann (1836 1903) as pastor of the German Protestant congregation of Jerusalem. Hoffmann fell out with the Temple Society's co leader Georg David Hardegg (*1812 1879*), so that in June 1874 the Temple denomination underwent a schism with Hardegg and about a third of the Templer seceding from the Temple Society and later mostly returning to an official German Protestant church body. Hoffmann died in the Templer settlement Rephaim near Jerusalem on 8 December 1885. Hoffmann's literary output focusses on his vision of a New Jerusalem, a community based Kingdom of God that would eventually spread over all the nations:
He initiated publication of the religious sentinel Die Süddeutsche Warte in 1845, which later became Die Warte des Tempels and under that name is still, 161 years later, published today as the official voice of the Temple Society. In Occident and Orient, Part 1, 2 and 3 first published in 1875, he produced a blueprint for community based social conditions leading towards a kingdom of God in the Middle East
Mein Weg nach Jerusalem came out in 1884 and can be seen as an autobiography of his struggle to bring his vision to reality. with five Sendschreiben produced over the years Hoffmann tried to face some of the religious and social difficulties arising at the time.
Кристоф Хоффман II, оның ұлы
Хоффманның ұлы Кристоф (1847-1911) 1890 жылы Палестина Темплерінің жетекшісі болды, ал 1884 жылдан 1890 жылға дейін Кристоф Паулус жетекшілік етті.