Америкадағы анархизмнің тарихы мен эволюциясы

Кіріспе

Анархизм АҚШ-та 19 ғасырдың ортасында басталып, американдық еңбек қозғалысына енген сайын ықпалы арта түсті. Осы кезеңде анархокоммунистік ағым күшейді, ал 20 ғасырдың басында зорлық-зомбылыққа негізделген насихат пен түрлі әлеуметтік реформаларға шақырулармен танылды. 20 ғасырдың басында жекешіл анархизмнің өркендеу кезеңі аяқталып, анархокоммунизм және басқа да әлеуметтік анархистік ағымдар басым күшке айналды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін анархизм анархопацифизм, американдық жаңа солшыл және 1960-шы жылдардың контрмәдениеті сияқты жаңа дамулар арқасында қайтадан ықпалға ие болды. Қазіргі анархизм АҚШ-та әлемдік анархистік қозғалыстың ішінде де, сыртында да платформалық анархизм, көтерілісші анархизм, жаңа әлеуметтік қозғалыстар (анарха-феминизм, квир анархизм және жасыл анархизм) және жаһандануға қарсы қозғалыстар сияқты дамуларға әсер етті және олардан әсер алды. Қазіргі анархизмде классикалық анархизмнің антикапитализмі маңыздылығын сақтап келеді. 21 ғасырдың басында анархизм соғысқа қарсы, капитализмге қарсы және жаһандануға қарсы қозғалыстардың бір бөлігі ретінде танымалдылығы мен ықпалы арта түсті. Анархистерлер ДСҰ, G8 және Дүниежүзілік экономикалық форумның отырыстарына қарсы наразылықтарға қатысқандары үшін белгілі болды. Осы наразылықтардағы кейбір анархистік топтар тәртіпсіздік, мүліктің бүлінуі және полициямен қақтығыстарға қатысты. Бұл әрекеттерді көбінесе басшысыз, ұйымдаспаған және анонимді топтар – «қара блокадалар» бастады. Алайда, осы кезеңде пайда болған басқа да бейбіт ұйымдастыру тактикаларына аффинити топтары, қауіпсіздік мәдениеті және интернет сияқты орталықсыздандырылған технологияларды қолдану кіреді. Сондықтан, американдық жекешіл анархизмді түсіну үшін олардың идеяларының әлеуметтік контекстін, атап айтқанда Американың капиталистік емес қоғамнан капиталистік қоғамға өзгеруін ескеру қажет. АҚШ-тың капиталистік емес табиғатын ертедегі өзін-өзі жұмыспен қамтудың үстемдігінен (шеберлер мен шаруалар өндірісі) көруге болады. 19 ғасырдың басында жұмыс істейтін еркек халықтың 80%-ы (құл емес) өзін-өзі жұмыспен қамтыған. Осы кезеңде американдықтардың көп бөлігі өздерінің жерлерін, негізінен, өздерінің қажеттіліктері үшін жұмыс істейтін шаруалар болды. Сондықтан, жекешіл анархизм – шеберлердің социализмінің бір түрі, ал коммунистік анархизм мен анархосиндикализм – өнеркәсіптік (немесе пролетарлық) социализмнің түрлері. Тарихшы Венди МакЭлрой американдық жекешіл анархизмге үш еуропалық ойшылдың маңызды ықпалы тигенін хабарлайды. МакЭлройдың сөзіне қарағанда, «осы ықпалдардың ең маңыздысы француз саяси философы Пьер Жозеф Прудон болды, оның «Азаттық – тәртіптің анасы, қызы емес» деген сөздері Бенджамин Такердің ықпалды жекешіл анархистік басылымы «Азаттық» журналының мастхедында ұран ретінде пайда болды». МакЭлрой сондай-ақ «басқа бір маңызды шетелдік ықпал – неміс философы Макс Штирнер. Үлкен әсер еткен үшінші шетелдік ойшыл – британдық философ Герберт Спенсер» болды деп мәлімдеді. Өзінің британдық кәсібі сәтті болғаннан кейін Оуэн 1825 жылы Индиана штатының Нью-Гармони қаласында АҚШ-та кооперативтік қауымдастық құрды. Бұл коммунаның бір мүшесі Жосия Уоррен болды, ол алғашқы жекешіл анархист саналады. Уоррен 1833 жылы шығарған «The Peaceful Revolutionist» төрт беттік апталық газеті алғашқы анархистік мерзімді басылым болды, ол үшін ол өз баспасын салған, өз түрін құйған және өз баспа тақталарын жасаған. Сондықтан «ол адамдарға жұмыс істеген сағаттарын көрсететін куәліктермен төлеу жүйесін ұсынды. Олар осы куәліктерді жергілікті дүкендерде, сондай уақытқа өндірілген тауарларға айырбастай алатын еді». Каталондық тарихшы Ксавье Диез Уоррен бастаған қасақана қауымдастық эксперименттері 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Эмиль Арман сияқты еуропалық жекешіл анархистерге және олар құрған қасақана қауымдастықтарға ықпал еткенін айтады. Генри Дэвид Торо Америка Құрама Штаттары мен Еуропадағы жекешіл анархистік ой-пікірдің маңызды ерте әсері болды. Торо – американдық жазушы, ақын, натуралист, салық төлеуден бас тартушы, даму сыншысы, геодезист, тарихшы, философ және жетекші трансценденталист. «Азаматтық мойынсұнбау» – Тороның 1849 жылы алғаш рет жарияланған очеркі. Онда адамдар үкіметтерге өз саналарын жоюға немесе әлсіретуге рұқсат бермеуі керек екені, сондай-ақ адамдардың мұндай келісімге жол бермеу арқылы үкіметтің әділетсіздік құралына айналуына жол бермеу міндеті бар екені айтылады. Тороның осы әрекетіне себеп – құлдыққа және Америка-Мексика соғысына деген жиреніші болды. Ол бейбіт қарсылықты жақтауы арқылы Мохандас Ганди, Мартин Лютер Кинг кіші, Мартин Бубер және Лев Толстойға әсер етті. Сондай-ақ, ол анархопацифизмнің негізгі алғышарты болып табылады. «Көптеген адамдар Тороны Джон Зерзан ұсынатын экологизм мен анархопримитивизмнің алға басушысы деп санайды. Джордж Вудкок үшін бұл көзқарас 19 ғасырдың ортасындағы американдық қоғамның өркендеп келе жатқан материализміне қарсы тұру және одан бас тарту идеясымен де байланысты болуы мүмкін». «Walden» Тороны еуропалық жекешіл анархистік жасыл ағымның анархонатуризмінде ықпалды етті. Уильям Батчелдер Грин 19 ғасырдың өзара көмектесушісі, жекешіл анархисті, унитарий дін қызметкері, әскері және АҚШ-та еркін банкингті жақтаушы болды. Грин ең көп танымал «Mutual Banking» (1850) еңбегімен, ол пайызы жоқ банкинг жүйесін ұсынды, сондай-ақ Жаңа Англия философиялық мектебін сынаған «Трансцендентализм» еңбегімен. 1850 жылдан кейін Грин еңбек реформасына белсенді қатысты.

none

Anarchism in the United States began in the mid 19th century and started to grow in influence as it entered the American labor movements, growing an anarcho communist current as well as gaining notoriety for violent propaganda of the deed and campaigning for diverse social reforms in the early 20th century. By around the start of the 20th century, the heyday of individualist anarchism had passed and anarcho communism and other social anarchist currents emerged as the dominant anarchist tendency. In the post World War II era, anarchism regained influence through new developments such as anarcho pacifism, the American New Left and the counterculture of the 1960s. Contemporary anarchism in the United States influenced and became influenced and renewed by developments both inside and outside the worldwide anarchist movement such as platformism, insurrectionary anarchism, the new social movements (anarcha feminism, queer anarchism and green anarchism) and the alter globalization movements. Within contemporary anarchism, the anti capitalism of classical anarchism has remained prominent. Around the turn of the 21st century, anarchism grew in popularity and influence as part of the anti war, anti capitalist and anti globalization movements. Anarchists became known for their involvement in protests against the meetings of the WTO, G8 and the World Economic Forum. Some anarchist factions at these protests engaged in rioting, property destruction and violent confrontations with the police. These actions were precipitated by ad hoc, leaderless and anonymous cadres known as black blocs, although other peaceful organizational tactics pioneered in this time include affinity groups, security culture and the use of decentralized technologies such as the Internet. It is for this reason that it has been suggested that in order to understand American individualist anarchism one must take into account "the social context of their ideas, namely the transformation of America from a pre capitalist to a capitalist society, [ ] the non capitalist nature of the early U. S. can be seen from the early dominance of self employment (artisan and peasant production). At the beginning of the 19th century, around 80% of the working (non slave) male population were self employed. The great majority of Americans during this time were farmers working their own land, primarily for their own needs" and so "individualist anarchism is clearly a form of artisanal socialism [ ] while communist anarchism and anarcho syndicalism are forms of industrial (or proletarian) socialism". Historian Wendy McElroy reports that American individualist anarchism received an important influence of three European thinkers. According to McElroy, "[o]ne of the most important of these influences was the French political philosopher Pierre Joseph Proudhon, whose words "Liberty is not the Daughter But the Mother of Order" appeared as a motto on Liberty masthead", an influential individualist anarchist publication of Benjamin Tucker. McElroy further stated that "[a]nother major foreign influence was the German philosopher Max Stirner. The third foreign thinker with great impact was the British philosopher Herbert Spencer". After success of his British venture, Owen himself established a cooperative community within the United States at New Harmony, Indiana during 1825. One member of this commune was Josiah Warren, considered to be the first individualist anarchist. The Peaceful Revolutionist, the four page weekly paper Warren edited during 1833, was the first anarchist periodical published, an enterprise for which he built his own printing press, cast his own type and made his own printing plates. Therefore, "[h]e proposed a system to pay people with certificates indicating how many hours of work they did. They could exchange the notes at local time stores for goods that took the same amount of time to produce". Catalan historian Xavier Diez report that the intentional communal experiments pioneered by Warren were influential in European individualist anarchists of the late 19th and early 20th centuries such as Émile Armand and the intentional communities started by them. Henry David Thoreau was an important early influence in individualist anarchist thought in the United States and Europe. Thoreau was an American author, poet, naturalist, tax resister, development critic, surveyor, historian, philosopher and leading transcendentalist. Civil Disobedience is an essay by Thoreau that was first published in 1849. It argues that people should not permit governments to overrule or atrophy their consciences, and that people have a duty to avoid allowing such acquiescence to enable the government to make them the agents of injustice. Thoreau was motivated in part by his disgust with slavery and the Mexican–American War. It would influence Mohandas Gandhi, Martin Luther King Jr., Martin Buber and Leo Tolstoy through its advocacy of nonviolent resistance. It is also the main precedent for anarcho pacifism. "Many have seen in Thoreau one of the precursors of ecologism and anarcho primitivism represented today in John Zerzan. For George Woodcock, this attitude can be also motivated by certain idea of resistance to progress and of rejection of the growing materialism which is the nature of American society in the mid 19th century". Walden made Thoreau influential in the European individualist anarchist green current of anarcho naturism. William Batchelder Greene was a 19th century mutualist, individualist anarchist, Unitarian minister, soldier and promoter of free banking in the United States. Greene is best known for the works Mutual Banking (1850) which proposed an interest free banking system and Transcendentalism, a critique of the New England philosophical school. After 1850, Greene became active in labor reform

19-ғасырдағы индивидуалистік анархизм

Америкалық индивидуалистік анархизмнің маңызды ағымы – еркін махаббат. Еркін махаббатты жақтаушылар кейде өздерінің тамырларын Жосия Уорренге және тәжірибелік қауымдастықтарға жалғастырып, жыныстық еркіндікті жеке тұлғаның өзін-өзі иеленуінің айқын және тікелей көрінісі деп қарады. Еркін махаббат әйелдердің құқықтарын ерекше атап өтті, себебі көптеген жыныстық заңдар әйелдерді кемсітетін: мысалы, неке заңдары мен абортқа қарсы шаралар. Бірақ Езра Хейвуд пен Анжела Хейвудтың «Сөз» (1872–1890, 1892–1893) журналы да болды. Харманның сөзіне қарағанда, Нұршыл Люцифердің миссиясы – «әйелдерге ғасырлар бойы адам жасаған заңға, рухани, экономикалық, өндірістік, әлеуметтік және әсіресе жыныстық тұрғыдан бағынышты еткен шынжырларды жұлуға көмектесу болды, себебі әйел адамзаттың барлық салаларында, әсіресе оның ерекше саласы – ұрпақ өсіруде өз жауапкершілігін сезінбегенше, жоғары және шынайы өркениетке қадам басқанша аз немесе мүлдем жетістік болмайды». Атау «Таңғы жұлдыздың ежелгі аты Люцифер, қазіргі Венера, қараңғылықтағыларға жарық әкелуді мақсат тұтқан журналдың атына тең келмейді» дегенді білдіреді. 1887 жылдың ақпан айында «Люцифер» журналының редакторы мен баспашылары үш хат жариялағандары үшін Комсток заңына қайшы келгені үшін тұтқындалды, олардың бірі некеде күштеп жыныстық қатынас жасауды айыптады, автор оны зорлау деп атады. Хатта күйеуі зорлаған әйелдің жағдайы сипатталды, ол ауыр босанғаннан кейін жасалған операциядан кейін тігістерін жыртып, қатты қан кетуге себеп болды. Хатта әйелдің заңдық көмекке жүгіну мүмкіндігінің болмауына наразылық білдірілді. Комсток заңы «әдепсіз, ұятсыз немесе құмарлықты қоздыратын» деп саналатын кез келген тақырыптарды талқылауға тыйым салды, ал зорлау қылмыстық мәселе болғанымен, әдепсіз деп танылды. Топека округінің прокуроры 216 айыптама қойды. Мозес Харман екі жыл түрмеде отырды. Некеге шабуыл жасаған памфлеті үшін Комсток заңы бойынша сотталған Езра Хейвуд Харманға қолдау білдіру үшін хатты қайта басып шығарды және ол да тұтқындалып, екі жылға бас бостандығынан айырылды. 1890 жылдың ақпан айында Харман, қазір «Люцифердің» жалғыз өндірушісі, Нью-Йорк дәрігері жазған ұқсас мақаладан туындаған айыптаулар бойынша қайтадан тұтқындалды. Алғашқы айыптамалардың нәтижесінде Харман келесі алты жылдың көп бөлігін түрмеде өткізді. 1896 жылы «Люцифер» Чикагоға көшірілді, бірақ заңдық мазалау жалғасты. АҚШ пошта қызметі журналдың көптеген нөмірлерін тартып алып, жойды. 1905 жылдың мамырында Харман қайтадан тұтқындалып, екі мақаласын таратқаны үшін сотталды, атап айтқанда Сара Кристо Кэмпбеллдің «Әкелік мәселесі» және «Сексология туралы ойлар». Бір жылға ауыр еңбекке кесілген 75 жастағы редактордың денсаулығы қатты нашарлады. 24 жыл бойы жарық көрген «Люцифер» журналы 1907 жылы басылымнан шығып, «Американдық евгеника журналына» айналды. Хейвудтың философиясы оның кең көлемді памфлеттері мен Жосия Уорреннің «Нағыз өркениет» (1869) және Уильям Б. Гриннің еңбектерін қайта басып шығару арқылы индивидуалистік анархистік идеяларды ілгерілетуде маңызды рөл атқарды. 1872 жылы Бостонда өткен Жаңа Англияның еңбек реформасы лигасының съезінде Хейвуд Грин мен Уорренды «Бостандық» журналының баспашысы Бенджамин Таккермен таныстырды. Хейвуд капиталдың аздың қолында шамадан тыс шоғырлануының, яғни белгілі бір адамдар мен ұйымдарға мемлекеттік қолдаумен берілетін артықшылықтардың іріктеп берілуінің нәтижесі деп есептеді. «Сөз» журналы – Эзра Хейвуд пен Анжела Хейвуд редакциялаған индивидуалистік анархистік еркін махаббат журналы, алдымен Массачусетс штатының Принстон қаласынан, содан кейін Кембридж қаласынан шығарылды. 1895 жылы «Сексуалды құлдық» атты лекциясында де Клэр әйелдерді денелерін бұрмалауға және балаларды әлеуметтік жағынан бейтараптандыруға итермелейтін сұлулық идеалдарын айыптады. Бұл эсседе әйелдерді жезөкшелік мақсатына сату туралы айтылмайды, бірақ ерлерге әйелдерін зорлауға рұқсат беретін неке заңдары туралы айтылады. Мұндай заңдар «әрбір үйленген әйелді оның қандай екенін, қожайынның атын, қожайынның нанын, қожайынның бұйрықтарын қабылдайтын және қожайынның құмарлықтарына қызмет ететін құлға айналдырады». Индивидуалистік анархизм АҚШ-та «Бостон анархистері» деп аталатын маңызды талқылау және даму кеңістігін тапты. Тіпті 19-ғасырдағы американдық индивидуалистердің арасында біртұтас доктрина болған жоқ, олар мүліктік құқықтар және жерге иелік ету мәселелері бойынша пікір келіспеді. 19-ғасырдың соңында үлкен жарылыс болды, Таккер және басқалар Лизандер Спунердің жақтаған табиғи құқықтарды қолдауын тоқтатып, Стирнердің философиясына негізделген эгоизмге көшті. Таккер мен оның ізбасарларының өзімшілдікке қарсылығына байланысты олар осы күнгі социалистер саналады. «Бостандық» журналы – Бенджамин Таккер 1881 жылдың тамызынан 1908 жылдың сәуір айына дейін АҚШ-та жариялаған 19-ғасырлық анархистік нарықтық социалистік және либертариандық социалистік мерзімдік басылым. Бұл мерзімдік басылым эсселер жариялау және пікірталас алаңы ретінде қызмет ету арқылы индивидуалистік анархистік философияны дамыту және қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Оның қатарында Бенджамин Таккер, Лизандер Спунер, Оуберон Герберт, Дайер Лум, Джошуа К. Ингаллс, Джон Генри Макей, Виктор Яррос, Вордсворт Донисторп, Джеймс Л. Уолкер, Дж. Уильям Ллойд, Флоренс Финч Келли, Вольтер де Клейр, Стивен Т. Байингтон, Джон Беверли Робинсон, Джо Лабади, Лиллиан Харман және Генри Эпплтон болды. Журналдың бетінде Пьер Прудонның «Еркіндік – тәртіптің қызы емес, анасы» деген цитатасы жазылған. Американдық индивидуалистік анархистердің кейбіреулері, мысалы Бенджамин Таккер, кейінірек табиғи құқықтардан бас тартып, Макс Стирнердің эгоистік анархизміне көшті. Моральдық құқықтар идеясын жобалаған Таккер «жерге құқық тек күштен туады» деді. 1886 жылы Стирнерлік эгоизмді қабылдаған Таккер либертариандық идеологияның негізі саналған табиғи құқықтардан бас тартты. Бұл шешім қозғалысты қызықты пікірталастарға түртті, табиғи құқықтарды жақтаушылар эгоистерді либертариандық идеологияны жойға шығарды деп айыптады. Конфликт соншалықты қатал болды, табиғи құқықтарды жақтаушылардың көпшілігі наразылық білдіріп, «Бостандық» журналының беттерінен шығып кетті, тіпті олар бұрын журналдың жиі жарияланған авторы болған. Содан кейін «Бостандық» эгоизмді жақтады, бірақ жалпы мазмұны айтарлықтай өзгermedi. «Бостандық» журналының эгоизмді ұсынуының әсерімен бірнеше басылымдар шықты: C. L. Swartz басып шығарған, W. E. Gordak және J. William Lloyd редакциялаған (барлығы «Бостандық» журналының серіктері); «Эго» және «Эгоист», екеуі де Эдвард Х. Фултон редакциялаған. Таккер бақылаған эгоистік газеттердің арасында неміс тіліндегі «Der Eigene» (Адольф Бранд редакциялаған) және лондондық «The Eagle and The Serpent» болды. Соңғысы, ең танымал ағылшын тіліндегі эгоистік журнал, 1898 жылдан 1900 жылға дейін «Эгоистік философия мен социология журналы» деген қосымша атаумен жарияланды. Стивен Т. Байингтон – георгизмді жақтаған, кейін Бенджамин Таккермен байланысқа келгеннен кейін Стирнерлік эгоизмге көшкен адам. Ол Макс Стирнердің «Эго және оның өзі» және Пауль Эльтцбахердің «Анархизм: Анархистік философияның жақтаушылары» (Довер баспасы «The G...» деген атаумен де жарияланған) еңбектерін неміс тілінен ағылшын тіліне аударғанымен танымал.

An important current within American individualist anarchism was free love. Free love advocates sometimes traced their roots back to Josiah Warren and to experimental communities, and viewed sexual freedom as a clear, direct expression of an individual's self ownership. Free love particularly stressed women's rights since most sexual laws discriminated against women: for example, marriage laws and anti birth control measures. but also there existed Ezra Heywood and Angela Heywood's The Word (1872–1890, 1892–1893). The mission of Lucifer the Lightbearer was, according to Harman, "to help woman to break the chains that for ages have bound her to the rack of man made law, spiritual, economic, industrial, social and especially sexual, believing that until woman is roused to a sense of her own responsibility on all lines of human endeavor, and especially on lines of her special field, that of reproduction of the race, there will be little if any real advancement toward a higher and truer civilization." The name was chosen because "Lucifer, the ancient name of the Morning Star, now called Venus, seems to us unsurpassed as a cognomen for a journal whose mission is to bring light to the dwellers in darkness." In February 1887, the editors and publishers of Lucifer were arrested after the journal ran afoul of the Comstock Act for the publication of three letters, one in particular condemning forced sex within marriage, which the author identified as rape. In the letter, the author described the plight of a woman who had been raped by her husband, tearing stitches from a recent operation after a difficult childbirth and causing severe hemorrhaging. The letter lamented the woman's lack of legal recourse. The Comstock Act specifically prohibited the public, printed discussion of any topics that were considered "obscene, lewd, or lascivious," and discussing rape, although a criminal matter, was deemed obscene. A Topeka district attorney eventually handed down 216 indictments. Moses Harman spent two years in jail. Ezra Heywood, who had already been prosecuted under the Comstock Law for a pamphlet attacking marriage, reprinted the letter in solidarity with Harman and was also arrested and sentenced to two years in prison. In February 1890, Harman, now the sole producer of Lucifer, was again arrested on charges resulting from a similar article written by a New York physician. As a result of the original charges, Harman would spend large portions of the next six years in prison. In 1896, Lucifer was moved to Chicago; however, legal harassment continued. The United States Postal Service seized and destroyed numerous issues of the journal and, in May 1905, Harman was again arrested and convicted for the distribution of two articles, namely "The Fatherhood Question" and "More Thoughts on Sexology" by Sara Crist Campbell. Sentenced to a year of hard labor, the 75 year old editor's health deteriorated greatly. After 24 years in production, Lucifer ceased publication in 1907 and became the more scholarly American Journal of Eugenics. Heywood's philosophy was instrumental in furthering individualist anarchist ideas through his extensive pamphleteering and reprinting of works of Josiah Warren, author of True Civilization (1869), and William B. Greene. At a 1872 convention of the New England Labor Reform League in Boston, Heywood introduced Greene and Warren to eventual Liberty publisher Benjamin Tucker. Heywood saw what he believed to be a disproportionate concentration of capital in the hands of a few as the result of a selective extension of government backed privileges to certain individuals and organizations. The Word was an individualist anarchist free love magazine edited by Ezra Heywood and Angela Heywood, issued first from Princeton, Massachusetts; and then from Cambridge, Massachusetts. In her 1895 lecture entitled Sex Slavery, de Cleyre condemns ideals of beauty that encourage women to distort their bodies and child socialization practices that create unnatural gender roles. The title of the essay refers not to traffic in women for purposes of prostitution, although that is also mentioned, but rather to marriage laws that allow men to rape their wives without consequences. Such laws make "every married woman what she is, a bonded slave, who takes her master's name, her master's bread, her master's commands, and serves her master's passions." Individualist anarchism found in the United States an important space of discussion and development within what is known as the Boston anarchists. Even among the 19th century American individualists, there was not a monolithic doctrine, as they disagreed amongst each other on various issues including intellectual property rights and possession versus property in land. A major schism occurred later in the 19th century when Tucker and some others abandoned their traditional support of natural rights as espoused by Lysander Spooner and converted to an egoism modeled upon Stirner's philosophy. The Boston anarchists such as Tucker and his followers are considered socialists to this day due to their opposition to usury. Liberty was a 19th century anarchist market socialist and libertarian socialist periodical published in the United States by Benjamin Tucker from August 1881 to April 1908. The periodical was instrumental in developing and formalizing the individualist anarchist philosophy through publishing essays and serving as a format for debate. Contributors included Benjamin Tucker, Lysander Spooner, Auberon Herbert, Dyer Lum, Joshua K. Ingalls, John Henry Mackay, Victor Yarros, Wordsworth Donisthorpe, James L. Walker, J. William Lloyd, Florence Finch Kelly, Voltairine de Cleyre, Steven T. Byington, John Beverley Robinson, Jo Labadie, Lillian Harman, and Henry Appleton. Included in its masthead is a quote from Pierre Proudhon saying that liberty is "Not the Daughter But the Mother of Order." Some of the American individualist anarchists later in this era such as Benjamin Tucker abandoned natural rights positions and converted to Max Stirner's egoist anarchism. Rejecting the idea of moral rights, Tucker said that there were only two rights, "the right of might" and "the right of contract." He also said, after converting to Egoist individualism, "In times past it was my habit to talk glibly of the right of man to land. It was a bad habit, and I long ago sloughed it off Man's only right to land is his might over it." In adopting Stirnerite egoism (1886), Tucker rejected natural rights which had long been considered the foundation of libertarianism. This rejection galvanized the movement into fierce debates, with the natural rights proponents accusing the egoists of destroying libertarianism itself. So bitter was the conflict that a number of natural rights proponents withdrew from the pages of Liberty in protest even though they had hitherto been among its frequent contributors. Thereafter, Liberty championed egoism although its general content did not change significantly." Several publications "were undoubtedly influenced by Liberty presentation of egoism. They included: I published by C. L. Swartz, edited by W. E. Gordak and J. William Lloyd (all associates of Liberty); The Ego and The Egoist, both of which were edited by Edward H. Fulton. Among the egoist papers that Tucker followed were the German Der Eigene, edited by Adolf Brand, and The Eagle and The Serpent, issued from London. The latter, the most prominent English language egoist journal, was published from 1898 to 1900 with the subtitle 'A Journal of Egoistic Philosophy and Sociology. Steven T. Byington was a one time proponent of Georgism who later converted to egoist stirnerist positions after associating with Benjamin Tucker. He is known for translating two important anarchist works into English from German: Max Stirner's The Ego and Its Own and Paul Eltzbacher's Anarchism: Exponents of the Anarchist Philosophy (also published by Dover with the title The Great Anarchists: Ideas and Teachings of Seven Major Thinkers). James L. Walker (sometimes known by the pen name "Tak Kak") was one of the main contributors to Benjamin Tucker's Liberty. He published his major philosophical work called Philosophy of Egoism in the May 1890 to September 1891 in issues of the publication Egoism.

Ерте анархокоммунизм

1880 жылдары анархокоммунизм АҚШ-та қалыптасқан еді, мұны Люси Парсонс пен Лиззи Холмс жариялаған «Азаттық: революциялық анархистік коммунистік айлық» журналының болуынан көруге болады. Люси Парсонс АҚШ-та болған кезінде анархокоммунист Эмма Голдманмен еркін махаббат және феминизм мәселелері бойынша пікір алмасты. Дегенмен, анархистер бұл мәселеде бірікпеді, көптегендер Голдманның гомосексуализм мен еркін махаббатты анархистік наным жүйесіне енгізуімен келіспеді. 1920 жылдары Чикаго полиция департаменті «мыңдаған тәртіпсіздерден де қауіпті» деп сипаттаған Парсонс пен оның күйеуі 19 ғасырдың соңында жұмысшы қозғалысына белсенді қатысып, саяси тұтқындар, афроамерикандықтар, баспанасыз және әйелдердің мүдделерін қорғайтын тиімді анархистік ұйымдастырушылар болды. Ол «The Socialist» және «The Alarm» журналдарына, яғни 1883 жылы Парсонспен бірге құрылған Халықаралық жұмысшылар қауымдастығының (IWPA) журналына жазуды бастады. 1886 жылы оның күйеуі, сегіз сағаттық жұмыс күнін қолдау науқанына белсенді қатысқан, 1887 жылдың 11 қарашасында Иллинойс штаты оны Хеймаркет оқиғасына қатысқан деген айыппен тұтқындап, соттап, өлім жазасын орындады. Бұл оқиға саяси құрылтай ретінде кеңінен танылды және мамыр айындағы жұмысшылар митингілерінің басталуына себеп болды. Кейіннен АҚШ-та «The Firebrand» деп аталатын тағы бір анархокоммунистік журнал пайда болды. АҚШ-тағы анархистік басылымдардың көпшілігі идиш, неміс немесе орыс тілдерінде болды, бірақ «Free Society» ағылшын тілінде жарық көрді, бұл анархистік коммунистік ойды АҚШ-тағы ағылшын тілді халыққа таратуға мүмкіндік берді. Сол кезде американдық анархокоммунистік топтар Бенджамин Такердің айналасындағы индивидуалистік анархистік топпен пікір алмасты. АҚШ-тағы еңбек күресі мен өндірістік даулар туралы жаңалықтардан шабыттанған неміс анархисі Иоганн Мост 1882 жылы түрмеден босатылғаннан кейін АҚШ-қа эмиграциялады. Ол жаңа елінде басқа неміс эмигранттары арасында бірден үгіт-насихат жұмыстарын бастады. Оның серіктестерінің арасында Хеймаркет алаңындағы жарылысқа қатысқандықтары үшін асылған анархистердің бірі Август Спайс болды, оның үстелінен полиция 1884 жылғы Мосттан «дәрі» (динамит) жөнелтуді уәделеген хатты тапты. Мост «іс-әрекеттің пропагандасы» тұжырымымен танымал болды, яғни «қазіргі жүйе оның өкілдерін жою арқылы ең жылдам және түбегейлі түрде құлатылады. Сондықтан халық жауларын қырғынға ұшырату керек». Мост 1885 жылы жарық көрген «Революциялық соғыс ғылымы» атты кітапшасымен танымал, онда бомба жасау туралы нұсқаулықтар келтірілген. Ол жарылғыш заттарды Нью-Джерсидегі жарылғыш зауытта жұмыс істеген кезде үйренген. Мост замандастарының көпшілігі оны «ең қараланған әлеуметтік радикал» деп сипаттады, оның әлеуметтік тәртіпсіздікті қолдауы және драмалық жойылуға құштарлығы Эмма Голдманды оны мойындалған авторитарлық деп айыптауға әкелді. Шешен сөйлеуші Мост бұл идеяларды АҚШ-тағы марксистік және анархистік айналымдарда таратып, көптеген жақтастарды, әсіресе Эмма Голдман мен Александр Беркманды тартты. 1888 жылдың ақпан айында Беркман туған Ресейінен АҚШ-қа келді. Нью-Йоркке келгеннен кейін көп ұзамай, 1886 жылғы Хеймаркет жарылысынан сотталғандарды босату үшін құрылған топтарға қатысып, анархист болды. Ол, Голдман сияқты, көп ұзамай АҚШ-тағы ең танымал анархист Иоганн Мосттың ықпалына түсіп, deedattentat, яғни халықты көтеріліске шақыру үшін жасалған зорлық-зомбылықты жақтады. Беркман Мосттың «Freiheit» газетінде баспагер болып жұмыс істеді. Голдманның өмірбаянын жазған Элис Векслер Мосттың сын-пікірлері Беркманға деген қызғаныштан туындаған болуы мүмкін деп болжайды. Голдман ашуланып, Мосттан өзінің айыптауларын дәлелдеуін талап етті. Ол жауап беруден бас тартқан соң, келесі лекцияда оған қарсы шықты. Хеймаркет оқиғасынан кейін анархизмге қызығушылық танытқан Голдман анархистік философия, әйелдер құқықтары және әлеуметтік мәселелер бойынша жазушы және танымал лектор болды, ол мыңдаған адамдарды тартты. Оның жазбалары мен лекциялары түрме, атеизм, сөз бостандығы, милитаризм, капитализм, неке, еркін махаббат және гомосексуализм сияқты көптеген мәселелерді қамтыды. Ол өзін бірінші толқын феминизмінен және әйелдердің сайлау құқығына бағытталған күш-жігерінен алыстатса да, гендерлік саясатты анархизмге енгізудің жаңа жолдарын әзірледі. Он жылдар бойы ұмытылғаннан кейін, Голдманның мәртебесі 1970 жылдары феминистік және анархистік ғалымдар оның өміріне қызығушылықты қайта жаққанда қайта жаңғырды.

By the 1880s anarcho communism was already present in the United States as can be seen in the publication of the journal Freedom: A Revolutionary Anarchist Communist Monthly by Lucy Parsons and Lizzy Holmes. Lucy Parsons debated in her time in the US with fellow anarcha communist Emma Goldman over issues of free love and feminism. Anarchists on this issue, however, were not united and many disagreed with Goldman’s inclusion of homosexuality and free love in an anarchist belief system. Described by the Chicago Police Department as "more dangerous than a thousand rioters" in the 1920s, Parsons and her husband had become highly effective anarchist organizers primarily involved in the labor movement in the late 19th century, but also participating in revolutionary activism on behalf of political prisoners, people of color, the homeless and women. She began writing for The Socialist and The Alarm, the journal of the International Working People's Association (IWPA) that she and Parsons, among others, founded in 1883. In 1886 her husband, who had been heavily involved in campaigning for the eight hour day, was arrested, tried and executed on November 11, 1887, by the state of Illinois on charges that he had conspired in the Haymarket Riot, an event which was widely regarded as a political frame up and which marked the beginning of May Day labor rallies in protest. Another anarcho communist journal called The Firebrand later appeared in the United States. Most anarchist publications in the United States were in Yiddish, German, or Russian, but Free Society was published in English, permitting the dissemination of anarchist communist thought to English speaking populations in the United States. Around that time these American anarcho communist sectors entered in debate with the individualist anarchist group around Benjamin Tucker. Encouraged by news of labor struggles and industrial disputes in the United States, the German anarchist Johann Most emigrated to the USA upon his release from prison in 1882. He promptly began agitating in his adopted land among other German émigrés. Among his associates was August Spies, one of the anarchists hanged for conspiracy in the Haymarket Square bombing, whose desk police found to contain an 1884 letter from Most promising a shipment of "medicine," his code word for dynamite. Most was famous for stating the concept of the propaganda of the deed, namely that "[t]he existing system will be quickest and most radically overthrown by the annihilation of its exponents. Therefore, massacres of the enemies of the people must be set in motion." Most is best known for a pamphlet published in 1885: The Science of Revolutionary Warfare, a how to manual on the subject of bomb making which earned the author the moniker "Dynamost". He acquired his knowledge of explosives while working at an explosives plant in New Jersey. Most was described as "the most vilified social radical" of his time, a man whose profuse advocacy of social unrest and fascination with dramatic destruction eventually led Emma Goldman to denounce him as a recognized authoritarian. A gifted orator, Most propagated these ideas throughout Marxist and anarchist circles in the United States and attracted many adherents, most notably Emma Goldman and Alexander Berkman. In February 1888 Berkman left for the United States from his native Russia. Soon after his arrival in New York City, Berkman became an anarchist through his involvement with groups that had formed to campaign to free the men convicted of the 1886 Haymarket bombing. He, as well as Goldman, soon came under the influence of Johann Most, the best known anarchist in the United States, and an advocate of propaganda of the deed—attentat, or violence carried out to encourage the masses to revolt. Berkman became a typesetter for Most's newspaper Freiheit. Goldman's biographer Alice Wexler suggests that Most's criticisms may have been inspired by jealousy of Berkman. Goldman was enraged and demanded that Most prove his insinuations. When he refused to respond, she confronted him at next lecture. Attracted to anarchism after the Haymarket affair, Goldman became a writer and a renowned lecturer on anarchist philosophy, women's rights, and social issues, attracting crowds of thousands. Her writing and lectures spanned a wide variety of issues, including prisons, atheism, freedom of speech, militarism, capitalism, marriage, free love, and homosexuality. Although she distanced herself from first wave feminism and its efforts toward women's suffrage, she developed new ways of incorporating gender politics into anarchism. After decades of obscurity, Goldman's iconic status was revived in the 1970s, when feminist and anarchist scholars rekindled popular interest in her life.

Анархизм және жұмысшы қозғалысы

Бірінші Интернационалдың авторитарлыққа қарсы секциялары "мемлекеттің артықшылығы мен билігін" "еңбекшілердің еркін және өздігінен ұйымдастырылуымен" ауыстыруға тырысқан анархосиндикалистердің бастауы болды. Анархизмді қабылдағаннан кейін Люси Парсонстың күйеуі Альберт Парсонс өзінің белсенділігін 8 сағаттық күнді орнату үшін өсіп келе жатқан қозғалысқа аударды. 1880 жылдың қаңтар айында Чикагоның Сегіз сағаттық лигасы Парсонсты Вашингтонға ұлттық конференцияға жіберді, бұл жиналыс 8 сағаттық жұмыс күнін жеңіп, оны жүзеге асыру үшін еңбек ұйымдарының күш-жігерін үйлестіруді мақсат еткен ұлттық лоббистік қозғалысты бастады. 1884 жылдың күзінде Парсонс Чикагода апта сайынғы анархистік газетті "The Alarm" баптады. 1884 жылы 4 қазанда басылып шыққан алғашқы санының таралымы 15000 дана болды. Басылымның бағасы 5 цент болатын. "Alarm" газетінде IWPA баспасы ретінде аталып, 2-бетінде "Социалистік апталық" деп аталды. 1886 жылы 1 мамырда Парсонс әйелі Люсимен және екі баласымен бірге Мичиган даңғылынан 80,000 адамды бастап, 8 сағаттық жұмыс күнін қолдап, алғашқы мамыр күні парадты өткізді. Келесі бірнеше күн ішінде 340 000 жұмысшы ереуілге қосылды. Парсонс Бірінші мамырдағы ереуіл кезінде өзін 300 000 жұмысшы шәмбе күні түстен кейін ереуілге шыққан Цинциннатиге шақырылған көрді. Сол жексенбіде ол Синсинатиде өткен митингке "толқын орталығынан" хабарлаған және жеңістің жақындап қалғанына сенімділікпен Синсинати мылтық одағының 200 мүшесінің бастауымен екінші үлкен парадқа қатысты. 1886 жылы АҚШ пен Канаданың ұйымдасқан кәсіподақтар мен еңбек одақтарының федерациясы (FOTLU) 1886 жылдың 1 мамырын сегіз сағаттық жұмыс күні стандартқа айналатын күн ретінде бірауыздан белгіледі. Келесі күні, 4 мамырда, анархистер Чикагоның Хеймаркет алаңында митингке шықты. Белгісіз тарап митинг аяқталар алдында бомба лақтырып, бір офицерді өлтірді. Полиция қызметкерлері бір-біріне және жиналғандарға оқ ашты. Жеті полиция қызметкері мен кем дегенде төрт жұмысшы қаза тапты. Жиын ұйымдастырушыларына тікелей және жанама байланысты сегіз анархист ұсталып, қайтыс болған офицерді өлтіргені үшін айыпталды. Олар халықаралық саяси атақтылар болды. Төртеуін өлтіріп, бестігі өз-өзіне қол жұмсады. Бұл оқиға Хеймаркет ісі деп аталып, еңбек қозғалысы мен сегіз сағаттық жұмыс күніне қарсы күрес үшін кері шегіну болды. 1890 жылы сегіз сағаттық жұмыс күнін ұйымдастыруға екінші рет, бұл жолы халықаралық деңгейде әрекет жасалды. Іс-шараның екінші мақсаты - Хеймаркет оқиғасының салдарынан қаза тапқан жұмысшыларды еске алу. Алғашында бұл бір рет өткізілетін іс-шара ретінде қарастырылса да, келесі жылы Халықаралық жұмысшылар күнін мерекелеу халықаралық жұмысшылардың мерекесі ретінде берік қалыптасты. Альберт Парсонс Чикагодағы төрт радикалды көшбасшылардың бірі ретінде есінде қалады. Ол қастандық жасады деп айыпталып, полицияға жасалған бомбалы шабуылдан кейін асылып өлтірілді. Эмма Голдман, белсенді және саяси теоретик, анархизмге оқиға мен өлім жазалары туралы оқығаннан кейін тартылды, ол кейіннен "рухани туылуым мен өсуіме әсер еткен оқиғалар" деп сипаттады. Ол Хеймаркет шейхтерін "өмірімдегі ең маңызды әсер" деп санады. Оның серіктесі Александр Беркман да Хеймаркет анархистерін "қуатты және маңызды шабыт" деп сипаттады. Анархизмге деген берік адамы Хеймаркет ісі нәтижесінде кристалданып, оның ішінде Вольтер де Клэр және "Үлкен Билл" Хейвуд, Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылардың құрылтайшы мүшесі болды. Бенджамин Такердің "Азаттық" атты еңбегінде жазған екі индивидуалист анархист сол кездегі маңызды еңбек ұйымдастырмасы болды. Джо Лабэди - американдық еңбек ұйымының ұйымдастырушысы, индивидуалист анархист, әлеуметтік белсенді, баспашы, баспашы, очеркші және ақын. Лабадидің ойынша, мемлекет басқыншылық жасамаса, адамдар "жақсы табиғат заңдарына" сай өмір сүруді таңдап, "бауырларын өсім, пайда, жалға алу және салық арқылы тонамайды". Алайда ол су құбырын, көшелерді және темір жолдарды басқаруды қолдағандықтан, қоғамдастықпен ынтымақтастықты қолдады. Ол Хеймаркет анархистерінің күресші анархизмін қолдамағанымен, айыпталушылардың кешірілуі үшін күресті, өйткені ол олардың қылмыскерлер екеніне сенбеді. 1888 жылы Лабади Мичиганның еңбек федерациясын ұйымдастырды, оның бірінші президенті болды және Сэмюэл Гомперспен одақ құрды. 1880-жылдардың жетекші анархо-синдикалисі және көрнекті солшыл зиялысы, ол ерте анархо-феминист Вольтер де Клэрдің сүйіктісі ...

The anti authoritarian sections of the First International were the precursors of the anarcho syndicalists, seeking to "replace the privilege and authority of the State" with the "free and spontaneous organization of labor." After embracing anarchism Albert Parsons, husband of Lucy Parsons, turned his activity to the growing movement to establish the 8 hour day. In January 1880, the Eight Hour League of Chicago sent Parsons to a national conference in Washington, D. C., a gathering which launched a national lobbying movement aimed at coordinating efforts of labor organizations to win and enforce the 8 hour workday. In the fall of 1884, Parsons launched a weekly anarchist newspaper in Chicago, The Alarm. The first issue was dated October 4, 1884, and was produced in a press run of 15,000 copies. The publication was a 4 page broadsheet with a cover price of 5 cents. The Alarm listed the IWPA as its publisher and touted itself as "A Socialistic Weekly" on its page 2 masthead. On May 1, 1886, Parsons, with his wife Lucy and their two children, led 80,000 people down Michigan Avenue, in what is regarded as the first ever May Day Parade, in support of the eight hour workday. Over the next few days 340,000 laborers joined the strike. Parsons, amidst the May Day Strike, found himself called to Cincinnati, where 300,000 workers had struck that Saturday afternoon. On that Sunday he addressed the rally in Cincinnati of the news from the "storm center" of the strike and participated in a second huge parade, led by 200 members of The Cincinnati Rifle Union, with certainty that victory was at hand. In 1886, the Federation of Organized Trades and Labor Unions (FOTLU) of the United States and Canada unanimously set 1 May 1886, as the date by which the eight hour work day would become standard. The next day, 4 May, anarchists staged a rally at Chicago's Haymarket Square. A bomb was thrown by an unknown party near the conclusion of the rally, killing an officer. In the ensuing panic, police opened fire on the crowd and each other. Seven police officers and at least four workers were killed. Eight anarchists directly and indirectly related to the organisers of the rally were arrested and charged with the murder of the deceased officer. The men became international political celebrities among the labor movement. Four of the men were executed and a fifth committed suicide prior to his own execution. The incident became known as the Haymarket affair and was a setback for the labor movement and the struggle for the eight hour day. In 1890 a second attempt, this time international in scope, to organise for the eight hour day was made. The event also had the secondary purpose of memorializing workers killed as a result of the Haymarket affair. Although it had initially been conceived as a once off event, by the following year the celebration of International Workers' Day on May Day had become firmly established as an international worker's holiday. Albert Parsons is best remembered as one of four Chicago radical leaders convicted of conspiracy and hanged following a bomb attack on police remembered as the Haymarket affair. Emma Goldman, the activist and political theorist, was attracted to anarchism after reading about the incident and the executions, which she later described as "the events that had inspired my spiritual birth and growth." She considered the Haymarket martyrs to be "the most decisive influence in my existence". Her associate, Alexander Berkman also described the Haymarket anarchists as "a potent and vital inspiration." Others whose commitment to anarchism crystallized as a result of the Haymarket affair included Voltairine de Cleyre and "Big Bill" Haywood, a founding member of the Industrial Workers of the World. Two individualist anarchists who wrote in Benjamin Tucker's Liberty were also important labor organizers of the time. Jo Labadie was an American labor organizer, individualist anarchist, social activist, printer, publisher, essayist, and poet. Without the oppression of the state, Labadie believed, humans would choose to harmonize with "the great natural laws without robbing [their] fellows through interest, profit, rent and taxes." However, he supported community cooperation, as he supported community control of water utilities, streets, and railroads. Although he did not support the militant anarchism of the Haymarket anarchists, he fought for the clemency of the accused because he did not believe they were the perpetrators. In 1888, Labadie organized the Michigan Federation of Labor, became its first president, and forged an alliance with Samuel Gompers. A leading anarcho syndicalist and a prominent left wing intellectual of the 1880s, he is remembered as the lover and mentor of early anarcha feminist Voltairine de Cleyre. Lum was a prolific writer who wrote a number of key anarchist texts, and contributed to publications including Mother Earth, Twentieth Century, Liberty (Benjamin Tucker's individualist anarchist journal), The Alarm (the journal of the IWPA) and The Open Court among others. He developed a "mutualist" theory of unions and as such was active within the Knights of Labor and later promoted anti political strategies in the American Federation of Labor (AFL). Frustration with abolitionism, spiritualism, and labor reform caused Lum to embrace anarchism and radicalize workers,

Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар (IWW) 1905 жылдың маусымында Чикагода екі жүз социалист, анархист және АҚШ-тың (негізінен Батыс кенішілерінің федерациясы) барлық аймақтарынан келген радикалды кәсіподақ өкілдерінің съезінде құрылды. Олар AFL саясатына қарсы болды.

Қызыл қорқыныш, іс-әрекетпен үгіт-насихат және дүниежүзілік соғыстар кезеңі

Италиялық антиұйымдық индивидуалистік анархизмді Италияда туған Джузеппе Чианкабилла сияқты адамдар АҚШ-қа әкелді. Олар онда зорлық-зомбылықпен үгіт-насихат жүргізуді жақтады. Анархист тарихшы Джордж Вудкок маңызды итальяндық әлеуметтік анархист Эррико Малатестаның "Патерсонның индивидуалистік анархистерімен дауласып, анархизм ешқандай ұйымды білдірмейді және әр адам тек өз құмарлықтарымен әрекет етуі керек деп талап еткенін" хабарлайды. Соңында, шулы пікірталаста Чианкабилланың жеке құмарлығы оны Малатестаны ауыр жарақатпен атқызуға итермеледі, бірақ Малатеста шабуылдаушының атын атаудан бас тартты. Иоганн Мост сияқты кейбір анархистер контрреволюционерлерге қарсы зорлық-зомбылық актілерін жариялауды жақтады, себебі "біз тек іс-қимылды ғана емес, сонымен қатар үгіт-насихат ретінде іс-қимылды да уағыздаймыз". 1880 жылдары анархистік қозғалыстың ішіндегі және сыртындағы адамдар "іс-қимылдың пропагандасы" деген ұранды жеке бомбалаулар мен билеуші топтың мүшелерін өлтіру үшін қолдана бастады, соның ішінде патша өлтіру және тиран өлтіру, мұндай әрекеттер халықтан қолдау табуы мүмкін кездерде, мысалы, үкіметтік қуғын-сүргін немесе жұмысшылар өлтірілген еңбек даулары кезінде. 1905 жылдан бастап осы антисиндикалистік анархистік коммунистердің ресейлік әріптестері экономикалық терроризм мен заңсыз "иелікті иеленуге" көшті. Заңсыздық практика пайда болды, және оның ішінде "анархистік бомбалаушылар мен өлтірушілердің ("іс-қимылмен үгіт-насихат") және анархистік ұрылардың ("жеке қайта иелену") әрекеттері олардың үмітсіздігін және төзімсіз қоғамды жеке, зорлықпен қабылдамауын білдірді. Бұдан өзге, олар бүлікке шақырудың үлгісі ретінде қарастырылды". 1901 жылдың 6 қыркүйегінде америкалық анархист Леон Чолгош АҚШ президенті Уильям Маккинлиді өлтірді. Эмма Голдман қастандыққа қатысы бар деген күдікпен тұтқындалды, бірақ жеткілікті дәлел болмағандықтан босатылды. Кейіннен ол "Бюффалодағы трагедия" атты мақаласын жариялағаннан кейін көптеген жағымсыз пікірлерге ие болды. Мақалада ол Чолгошты Юлий Цезарьді өлтірген Маркус Юниус Брутпен салыстырып, Маккинлиді "ақша патшалары мен тресттердің президенті" деп атады. Басқа анархистер мен радикалдар Голдманның Чолгошқа көмектесу әрекетін қолдауға дайын емес еді, өйткені ол қозғалысқа зиян келтірді деп сенді. Луиджи Галлеани 1901-1919 жылдары АҚШ-та белсенді болған итальяндық анархист, тарихшылар оны анархокоммунист және бүлікші анархист деп санайды. Ол "іс-қимылдың пропагандасын" ынталы түрде жақтағанымен танымал, яғни "тирандарды" және "құсаушыларды" жою үшін зорлық-зомбылықты қолдану және қолданыстағы мемлекеттік институттарды құлатуға катализатор ретінде әрекет ету. 1914 жылдан 1932 жылға дейін Галлеанидің АҚШ-тағы ізбасарлары (Галлеанистер деп аталды) оларды таптық жау деп санаған мекемелер мен адамдарға қарсы бірқатар бомбалаулар мен кісі өлтіруге әрекеттенді. Олардың өлімінен кейін сыншылар екі адамды негізінен анархистік саяси көзқарастары үшін айыптап, әділетсіз өлім жазасына кесілді деп санайды. 1977 жылы Массачусетс штатының губернаторы Майкл Дукакис Сакко мен Ванцеттиді әділетсіз соттаған және соттаған деген жарлық шығарды. Көптеген атақты социалистер мен зиялы қауым өкілдері қайтадан сот жүргізуді талап етті, бірақ бұл нәтиже бермеді. Джон Дос Пассос Бостонға журналист ретінде бұл жағдайды қамтуға келді, ол "Кедергіге бетпе-бет келу" атты памфлетті жазу үшін қалды және 1927 жылдың 10 тамызында Дороти Паркермен бірге демонстрацияда тұтқындалды. Мемлекеттік үйге пикетке шыққан кезде ұсталғаннан кейін Эдна Сент-Винсент Миллей өз ісіне губернаторға жеке өтініш білдірді, содан кейін: "Мен сізге миллион дауыстармен шағымданам: біздің күмәнімізге жауап беріңіз. Массачусетсте бүгін үлкен адам қажет" деп жазды. Фуллерге хат жазған немесе петицияларға қол қойған басқа адамдар арасында Альберт Эйнштейн, Джордж Бернард Шоу және Х.Г. Уэллс бар. Американың еңбек федерациясының президенті губернаторға жолдаған жеделхатта "қылмыс жасалып, соттың соңғы шешімі шығарылғанға дейін өткен ұзақ уақытты", сондай-ақ "Сакко мен Ванцеттидің соңғы жеті жылда сезінген психикалық және физикалық азабын" атап өтті. 1927 жылдың тамызында IWW жазаға кесілуіне наразылық білдіру үшін үш күндік жалпыұлттық ереуіл жариялады. Ең айқын жауап Колорадо штатының Уолсенбург көмір аймағында болды, онда 1167 таушының 1132-сі қатысты, бұл тікелей 1927 жылғы Колорадо көмір ереуіліне әкелді. Италиялық анархист Северино Ди Джованни, Аргентинада Сакко мен Ванцеттиді ең жақтаған қолдаушылардың бірі, Сакко мен Ванцетти өлім жазасына кесілгеннен кейін бірнеше сағаттан кейін Буэнос-Айрестегі Американ елшілігін бомбалады. Орындалудан кейін бірнеше күн өткен соң Сакконың әйелі Ди Джованниге оның қолдауы үшін хат жазып, Combinados тамақ компаниясының директоры "Сакко және Ванцетти" деп аталатын темекі брендін шығаруды ұсынғанын қосты. Студент Магда Шенветтер мектеп Монтессори әдістерін және жабдықтарын қолданғанын, емле және арифметика сияқты белгілі пәндерден гөрі академиялық еркіндікке баса назар аударғанын еске алды. Modern School журналы бастапқыда мектеп Нью-Йорк қаласында болған кезде ата-аналарға арналған бюллетень ретінде басталды, оқуды мамандық ретінде оқыту үшін қолданылатын мануалдық баспа машинасымен басылды. Стелтон колониясына көшкеннен кейін журналдың мазмұны поэзия, проза, өнер және либертариандық білім туралы мақалаларды қамтыды; мұқабалық эмблемасы мен ішкі графикасы Рокуэлл Кент жасады. Мектепке қалалық қауіпті ескере отырып, ұйымдастырушылар Нью-Джерси штатының Пискатауэй округінде 68 акр (275 000 м2) жер сатып алып, 1914 жылы оған көшіп, Стелтон колониясының орталығына айналды. Бұдан өзге, Нью-Йорк қаласынан тыс, Феррер колониясы және Modern School (шамамен 1910-1915) Modern School негізіндегі қауымдастық ретінде құрылды, ол шамамен қырық жылға созылды. 1933 жылы бұрын Стелтон Modern School-дың директорлары болған Джеймс және Нелли Дик Нью-Джерси штатының Лейквуд қаласында Modern School-ды құрды, ол түпнұсқа Modern School, Феррер орталығынан аман қалды, соңғы аман қалған мектеп болып, 1958 жылға дейін сақталды. Росс Винн Техас штатынан шыққан американдық анархист жазушы және баспагер, көбінесе Оңтүстік АҚШ-та белсенді болды. Техас штатының Даллас қаласында туған Винн Портленд, Орегон қаласынан шыққан, бірақ танымал болған қысқа мерзімді The Firebrand газетіне мақалалар жазды; Бостон қаласында жарияланған анархистік журнал The Rebel; және Эмма Голдманның Mother Earth. Винн өзінің алғашқы газетін, Co-operative Commonwealth деп белгіледі. Содан кейін ол 1898 жылы қысқа мерзімге Coming Era-ны өңдеп, жариялады, содан кейін 1899 жылы Винннің Freelance-ін жариялады. 1902 жылы ол Винннің Firebrand деп аталатын жаңа газетті жариялайтынын хабарлады. 1901 жылы Винн Чикагода Эмма Голдманмен кездесті және оның ұзақ мерзімді серігін тапты. Ол оның қабірінде жазғандай, Эмма "оның құштарлығына және себепке толық берілуіне терең әсер етті, бұл көптеген американдық революционерлерден өте өзгеше, олар өз жайлылығы мен ыңғайлылығын өз идеалдарына тәуекел етуден гөрі жақсы көреді". Винн өмір бойы Голдманмен хат алмасып тұрды, сондай-ақ сол кездегі басқа да көрнекті анархистік жазушылармен хат алмасты. Мичиган штатындағы көрнекті жазушы және ұйымдастырушы Джозеф Лабади Винннің достасы болды және оның Firebrand газетінің соңғы жылдарына бірнеше мақала жазды. 1910 жылдары ол Милан маңында анархистік және соғысқа қарсы белсенділікке қатыса бастады. 1910 жылдардан 1920 жылдарға дейін ол Швейцария, Германия, Венгрия, Аргентина және Куба сияқты түрлі елдердегі анархистік қызметтерге және халық көтерілістеріне қатысты. 1920 жылдардан бастап ол Нью-Йорк қаласында тұрды және онда 1928 жылы индивидуалистік анархистік эклектикалық журнал Eresia-ны өңдеді. Ол басқа американдық анархистік басылымдарға, мысалы L'Adunata dei refrattari, Cultura Obrera... жазды.

Italian anti organizationalist individualist anarchism was brought to the United States by Italian born individualists such as Giuseppe Ciancabilla and others who advocated for violent propaganda by the deed there. Anarchist historian George Woodcock reports the incident in which the important Italian social anarchist Errico Malatesta became involved "in a dispute with the individualist anarchists of Paterson, who insisted that anarchism implied no organization at all, and that every man must act solely on his impulses. At last, in one noisy debate, the individual impulse of a certain Ciancabilla directed him to shoot Malatesta, who was badly wounded but obstinately refused to name his assailant." Some anarchists, such as Johann Most, were already advocated publicizing violent acts of retaliation against counterrevolutionaries because "we preach not only action in and for itself, but also action as propaganda." By the 1880s, people inside and outside the anarchist movement began to use the slogan, "propaganda of the deed" to refer to individual bombings and targeted killings of members of the ruling class, including regicides, and tyrannicides, at times when such actions might garner sympathy from the population, such as during periods of heightened government repression or labor conflicts where workers were killed. From 1905 onwards, the Russian counterparts of these anti syndicalist anarchist communists become partisans of economic terrorism and illegal 'expropriations'." Illegalism as a practice emerged and within it "The acts of the anarchist bombers and assassins ("propaganda by the deed") and the anarchist burglars ("individual reappropriation") expressed their desperation and their personal, violent rejection of an intolerable society. Moreover, they were clearly meant to be exemplary invitations to revolt.". On September 6, 1901, the American anarchist Leon Czolgosz assassinated the President of the United States William McKinley. Emma Goldman was arrested on suspicion of being involved in the assassination but was released due to insufficient evidence. She later incurred a great deal of negative publicity when she published "The Tragedy at Buffalo". In the article, she compared Czolgosz to Marcus Junius Brutus, the killer of Julius Caesar, and called McKinley the "president of the money kings and trust magnates." Other anarchists and radicals were unwilling to support Goldman's effort to aid Czolgosz, believing that he had harmed the movement. Luigi Galleani was an Italian anarchist active in the United States from 1901 to 1919, viewed by historians as an anarcho communist and an insurrectionary anarchist. He is best known for his enthusiastic advocacy of "propaganda of the deed", i. e. the use of violence to eliminate "tyrants" and "oppressors" and to act as a catalyst to the overthrow of existing government institutions. From 1914 to 1932, Galleani's followers in the United States (known as Galleanists), carried out a series of bombings and assassination attempts against institutions and persons they viewed as class enemies. Since their deaths, critical opinion has overwhelmingly felt that the two men were convicted largely on their anarchist political beliefs and unjustly executed. In 1977, Massachusetts Governor Michael Dukakis issued a proclamation that Sacco and Vanzetti had been unfairly tried and convicted and that "any disgrace should be forever removed from their names." Many famous socialists and intellectuals campaigned for a retrial without success. John Dos Passos came to Boston to cover the case as a journalist, stayed to author a pamphlet called Facing the Chair, and was arrested in a demonstration on August 10, 1927, along with Dorothy Parker. After being arrested while picketing the State House, Edna St. Vincent Millay pleaded her case to the governor in person and then wrote an appeal: "I cry to you with a million voices: answer our doubt There is need in Massachusetts of a great man tonight." Others who wrote to Fuller or signed petitions included Albert Einstein, George Bernard Shaw and H. G. Wells. The president of the American Federation of Labor cited "the long period of time intervening between the commission of the crime and the final decision of the Court" as well as "the mental and physical anguish which Sacco and Vanzetti must have undergone during the past seven years" in a telegram to the governor. In August 1927, the IWW called for a three day nationwide walkout to protest the pending executions. The most notable response came in the Walsenburg coal district of Colorado, where 1,132 out of 1,167 miners participated, which led directly to the Colorado coal strike of 1927. Italian anarchist Severino Di Giovanni, one of the most vocal supporters of Sacco and Vanzetti in Argentina, bombed the American embassy in Buenos Aires a few hours after Sacco and Vanzetti were condemned to death. A few days after the executions, Sacco's widow thanked Di Giovanni by letter for his support and added that the director of the tobacco firm Combinados had offered to produce a cigarette brand named "Sacco & Vanzetti". Student Magda Schoenwetter recalled that the school used Montessori methods and equipment, and emphasized academic freedom rather than fixed subjects, such as spelling and arithmetic. The Modern School magazine originally began as a newsletter for parents, when the school was in New York City, printed with the manual printing press used in teaching printing as a profession. After moving to the Stelton Colony, New Jersey, the magazine's content expanded to poetry, prose, art, and libertarian education articles; the cover emblem and interior graphics were designed by Rockwell Kent. Acknowledging the urban danger to their school, the organizers bought 68 acres (275,000 m2) in Piscataway Township, New Jersey, and moved there in 1914, becoming the center of the Stelton Colony. Moreover, beyond New York City, the Ferrer Colony and Modern School was founded (c. 1910–1915) as a Modern School based community, that endured some forty years. In 1933, James and Nellie Dick, who earlier had been principals of the Stelton Modern School, founded the Modern School in Lakewood, New Jersey, which survived the original Modern School, the Ferrer Center, becoming the final surviving such school, lasting until 1958. Ross Winn was an American anarchist writer and publisher from Texas who was mostly active within the Southern United States. Born in Dallas, Texas, Winn wrote articles for The Firebrand, a short lived, but renowned weekly out of Portland, Oregon; The Rebel, an anarchist journal published in Boston; and Emma Goldman's Mother Earth. Winn began his first paper, known as Co operative Commonwealth. He then edited and published Coming Era for a brief time in 1898 and then Winn's Freelance in 1899. In 1902, he announced a new paper called Winn's Firebrand. In 1901, Winn met Emma Goldman in Chicago, and found in her a lasting ally. As she wrote in his obituary, Emma "was deeply impressed with his fervor and complete abandonment to the cause, so unlike most American revolutionists, who love their ease and comfort too well to risk them for their ideals." Winn kept up a correspondence with Goldman throughout his life, as he did with other prominent anarchist writers at the time. Joseph Labadie, a prominent writer and organizer in Michigan, was another friend to Winn, and contributed several pieces to Winn's Firebrand in its later years. In the 1910s, he started becoming involved in anarchist and anti war activism around Milan. From the 1910s until the 1920s he participated in anarchist activities and popular uprisings in various countries including Switzerland, Germany, Hungary, Argentina and Cuba. He lived from the 1920s onwards in New York City and there he edited the individualist anarchist eclectic journal Eresia in 1928. He also wrote for other American anarchist publications such as L' Adunata dei refrattari, Cultura Obrera, Controcorrente and Intessa Libertaria. During the Spanish Civil War, he went to fight with the anarchists but was imprisoned and was helped on his release by Emma Goldman. At her deportation hearing on October 27, she refused to answer questions about her beliefs on the grounds that her American citizenship invalidated any attempt to deport her under the Anarchist Exclusion Act, which could be enforced only against non citizens of the U. S. She presented a written statement instead: "Today so called aliens are deported. Tomorrow Native Americans will be banished. Already some patrioteers are suggesting that native American sons to whom democracy is a sacred ideal should be exiled." The Labor Department included Goldman and Berkman among 249 aliens it deported en masse, mostly people with only vague associations with radical groups who had been swept up in government raids in November. Goldman and Berkman traveled around Russia during the time of the Russian civil War after the Russian revolution, and they found repression, mismanagement, and corruption instead of the equality and worker empowerment they had dreamed of. They met with Vladimir Lenin, who assured them that government suppression of press liberties was justified. He told them: "There can be no free speech in a revolutionary period." Berkman was more willing to forgive the government's actions in the name of "historical necessity", but he eventually joined Goldman in opposing the Soviet state's authority. After a short trip to Stockholm, they moved to Berlin for several years; during this time she agreed to write a series of articles about her time in Russia for Joseph Pulitzer's newspaper, the New York World. These were later collected and published in book form as My Disillusionment in Russia (1923) and My Further Disillusionment in Russia (1924). The titles of these books were added by the publishers to be scintillating and Goldman protested, albeit in vain. In July 1936, the Spanish Civil War started after an attempted coup d'état by parts of the Spanish Army against the government of the Second Spanish Republic. At the same time, the Spanish anarchists, fighting against the Nationalist forces, started an anarchist revolution. Goldman was invited to Barcelona and in an instant, as she wrote to her niece, "the crushing weight that was pressing down on my heart since Sasha's death left me as by magic". She was welcomed by the Confederación Nacional del Trabajo (CNT) and Federación Anarquista Ibérica (FAI) organizations and for the first time in her life lived in a community run by and for anarchists, according to true anarchist principles. She would later write that "[i]n all my life I have not met with such warm hospitality, comradeship and solidarity." After touring a series of collectives in the province of Huesca, she told a group of workers that "[y]our revolution will destroy forever [the notion] that anarchism stands for chaos." She began editing the weekly CNT FAI Information Bulletin and responded to English language mail. The first prominent American to reveal his homosexuality was the poet Robert Duncan. This occurred when in 1944, using his own name in the anarchist magazine Politics, he wrote that homosexuals were an oppressed minority.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Бұл кезеңде американдық анархо-пацифистік ағым, сондай-ақ оған байланысты христиандық анархистік ағым да қалыптасты. Эндрю Корнелл үшін, "[бұл кезеңнің көптеген жас анархистері бұрынғы буыннан пацифизмді қабылдау және авангардтық мәдениетті насихаттауға көбірек күш салу арқылы ерекшеленді, соның нәтижесінде Бит буынына негіз дайындады. Мысалы, анархистік журналдың редакторлары 'Retort' Коннектикут штатының Денбери қаласында тұтқындалған Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсылық көрсетушілердің жазбаларын жинақтап шығарды, сонымен қатар Кеннет Рексрот және Норман Мейлер сияқты жазушылардың поэзиясы мен прозасын тұрақты түрде жариялады. 1940-1960 жылдары АҚШ-тағы радикалды пацифистік қозғалыста социал-демократтар да, анархистер де болды, осы кезде анархистік қозғалыстың өзі күйреудің алдында тұрғандай көрінді". Анархизмнің осындай әсері Бит буынымен байланысты жазушыларға, мысалы, Аллен Гинзберг пен Гэри Снайдерге тиді. Анархопацифизм – анархистік қозғалыстың әлеуметтік өзгерістер үшін күрес кезінде зорлық-зомбылықты қолданудан бас тартатын бағыты. және олар бұл терминді пайдаланудан тартынбады. 1930 жылдары Дей Питер Моринмен тығыз жұмыстесіп, Католик жұмысшы қозғалысын құрды, бұл бейбітшілік қозғалысы кедейлер мен үйсіздерге тікелей көмек көрсетуді бейбітшілікпен тікелей әрекет етумен үйлестіре берді. Католик шіркеуінде Дейді қасиетті деп жариялау мәселесі ашық. Аммон Хеннаси – американдық пацифист, христиандық анархист, вегетарианшы, әлеуметтік белсенді, Католик жұмысшы қозғалысының мүшесі және Wobbly. Ол салық төлеуден бас тартты және Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында Джо Хилл атты қонақжайлық үйін құрды. Анархизм сол кездегі маңызды американдық әдебиет және зиялы тұлғаларға, мысалы, Пол Гудман, Дуайт Макдональд, Аллен Гинзберг, Леопольд Кохр, Джудит Малина, Джулиан Бек және Джон Кейджке ықпал етуді жалғастырды. Пол Гудман – американдық социолог, ақын, жазушы, анархист және қоғамдық зиялы. Гудман қазір негізінен "Абсурдты өсіру" (1960) кітабының авторы және 1960 жылдардағы пацифистік солшылдардың белсендісі, сондай-ақ сол дәуірдегі студенттік қозғалыстың шабыты ретінде еске алынады. Ол 1940-1950 жылдары гештальт-терапияның негізін қалаушылардың бірі ретінде де танымал. 1940 жылдардың ортасында ол С. Райт Миллспен бірге саясатқа қатысты журналдарға материалдар жазды, оны Дуайт Макдональд редакциялаған. 1947 жылы ол ағасы Персиваль Гудменмен бірлесіп жазған "Кафканың дұғасы" және "Коммунитас" кітабын шығарды, бұл қала құрылысын зерттеудің классикалық еңбегі болды. Анархизм АҚШ-тағы алғашқы экологиялық қозғалысқа да ықпал еткенін көрсетті. Леопольд Кохр (1909–1994) – экономист, заңгер және саясаттанушы, ол әлеуметтік ұйымда "үлкендікке" табынуға қарсылығымен және "Шағын – әдемі" қозғалысына, негізінен, өзінің ең ықпалды еңбегі – "Халықтардың ыдырауы" арқылы үлкен әсер еткенімен танымал. Кохр Жасыл, биорегионалды, Төртінші әлем, орталықсыздандыру және анархистік қозғалыстардың маңызды тұлғасы болды. Кохр Джон Папворттың "Төртінші әлемге арналған журналы" – "Resurgence" журналына жиі материалдар жариялады. Кохрдың студенттерінің бірі – экономист Э. Ф. Шумахер, бұл қозғалыстарға тағы бір маңызды ықпал еткен, оның бестселлер кітабы "Шағын – әдемі" Кохрдың негізгі қағидаларының бірінен атауын алған. Ол анархизм мен экология арасындағы параллельдікті көрді. Оның алғашқы кітабы "Біздің синтетикалық ортамыз" Льюис Гербер псевдонимімен 1962 жылы, Рейчел Карсонның "Көктемнің үнсіздігі" кітабынан бірнеше ай бұрын жарық көрді. Кітапта қоршаған ортаның көптеген проблемалары сипатталған, бірақ оның саяси радикализміне байланысты көп назар аударған жоқ. Оның "Экология және революциялық ой" атты мақаласы радикалды саясатта экология тұжырымдамасын енгізді. 1968 жылы Букчин басқа бір топ құрды, ол ықпалды "Anarchos" журналын жариялады, онда пост-жетіспеушілік және күн мен жел энергиясы сияқты экологиялық технологиялар, сондай-ақ орталықсыздандыру және миниатюризация туралы инновациялық мақалалар жарияланды. Ол АҚШ бойынша лекция оқып, экология тұжырымдамасын контрмәдениетке танымал етуге көмектесті. "Post Scarcity Anarchism" – Мюррей Букчиннің 1971 жылы "Ramparts Press" баспасында алғаш рет жарияланған мақалалар жинағы. Онда жетіспеушілік жағдайында анархизмнің қандай формада болуы мүмкін екені көрсетілген. Бұл Букчиннің маңызды еңбектерінің бірі, ал оның радикалды тезисі технологияның азаттық әлеуетіне деген сенімінде утопиялық және мессиалық болғандығы үшін дау тудырды. Қоғамның өзін-өзі басқаруы енді технологияның жетістіктерінің арқасында мүмкін болып отыр, ал технология экологиялық сезімталдықпен қолданылғанда, қоғамның революциялық әлеуеті күрт өзгереді. 1982 жылы оның "Экологиялық еркіндік" кітабы АҚШ және басқа елдердегі жаңадан пайда болған экологиялық қозғалысқа үлкен әсер етті. Ол 1986-1990 жылдары Берлингтон Жасылдарының негізгі тұлғасы болды, бұл қалалық кеңеске сайлауға қатысқан және аудандық демократия құру бағдарламасын ұсынған экологиялық топ. "Қалаланудан қалаларға" (алғаш рет 1987 жылы "Қалаланудың өркендеуі және азаматтықтың төмендеуі" деген атпен жарияланған) кітабында Букчин оның саяси философиясына әсер еткен демократиялық дәстүрлерді және либертариандық муниципалитетизм тұжырымдамасын жүзеге асыруды анықтады. Бірнеше жылдан кейін оның 20 жылдық серігі Джанет Биль жазған "Әлеуметтік экология саясаты" кітабы осы идеяларды қысқаша түйіндеді. Либертариандық лига 1954 жылы Нью-Йорк қаласында Либертариандық кітап клубының негізінде саяси ұйым ретінде құрылды. Мүшелеріне Сэм Долгофф, Рассел Блэквелл, Дэйв Ван Ронк, Энрико Арригони және Мюррей Букчин кірді. Оның орталық қағидасы, "Views and Comments" журналында жарияланған, "еркін социалистік қоғамда барлығына тең еркіндік" болды. Лиганың филиалдары Детройт және Сан-Франциско сияқты басқа да американдық қалаларда ашылды. Ол 1960 жылдардың соңында таратылды. Сэм Долгофф (1902–1990) – орыс-американдық анархист және анархо-синдикалист. Жастар социалистік лигасынан қуылғаннан кейін Долгофф 1922 жылы Өнеркәсіптік жұмысшылар әлеміне қосылды және өмірінің соңына дейін белсенді мүше болып қалды, анархистік қозғалыста ғасырдың көп бөлігінде белсенді рөл атқарды. Ол кейіннен Анархо-синдикалистік шолуға аты өзгертілген Либертариандық еңбек шолу журналының негізін қалаушылардың бірі болды. 1930 жылдары ол Испан революциясы журналының редакциялық алқасының мүшесі болды, бұл Испан азамат соғысына қатысқан ең ірі испандық еңбек ұйымы туралы американдық айлық басылым. Оның кітаптарының арасында Бакунин анархия туралы, Анархистік коллективтер: Испан революциясындағы жұмысшылардың өзін-өзі басқаруы, 1936–1939 жылдары және Куба революциясы (Black Rose Books, 1976) кітабы, Фидель Кастроның Кубасындағы өмірді айыптаған кітаптары бар. Анархизм 1960 жылдардың контрмәдениетіне ықпал етті және анархистер 1960 жылдардың соңындағы студенттер мен жұмысшылардың көтерілісіне белсенді қатысты. АҚШ-тағы Жаңа солшылдардың арасында Йиппилер сияқты анархистік, контрмәдениеттік және хиппиге байланысты радикалды топтар да болды, оларға Абби Хоффман жетекшілік етті, сондай-ақ Black Mask/Up Against the Wall Motherfuckers тобы да болды. Дэвид Грэбер үшін, "[SDS ұрысқан маоистік фракцияларға бөлінген кезде, Diggers және Yippies (1968 жылы құрылған) бірінші нұсқаны таңдады. Көптегендері ашық түрде анархист болды, әрине, 1960 жылдардың соңындағы автономды коллективтер құруға және институт құруға көшу анархистік дәстүрге сай болды, ал бостандыққа, психоделикалық есірткілерге және баламалы ләззат формаларын құруға баса назар аудару еуропалық-американдық анархизмімен әрқашан біраз дәрежеде байланысты болды". 1966 жылдың соңына қарай Diggers өз тауарын тегін беріп, тегін тағам ұсынды, тегін есірткілер таратты, ақша берді, тегін музыкалық концерттер ұйымдастырды және саяси өнер туындыларын жасады. Diggers өзінің атауын Жерард Винстанли басқарған түпнұсқа ағылшын Diggers-тен алды және шағын қоғам құруға тырысты...".

An American anarcho pacifist current developed in this period as well as a related Christian anarchist one. For Andrew Cornell, "[m]any young anarchists of this period departed from previous generations both by embracing pacifism and by devoting more energy to promoting avant garde culture, preparing the ground for the Beat Generation in the process. The editors of the anarchist journal Retort, for instance, produced a volume of writings by WWII draft resistors imprisoned at Danbury, Connecticut, while regularly publishing the poetry and prose of writers such as Kenneth Rexroth and Norman Mailer. From the 1940s to the 1960s, then, the radical pacifist movement in the United States harbored both social democrats and anarchists, at a time when the anarchist movement itself seemed on its last legs." As such anarchism influenced writers associated with the Beat Generation such as Allen Ginsberg and Gary Snyder. Anarcho pacifism is a tendency within the anarchist movement which rejects the use of violence in the struggle for social change. and did not hesitate to use the term. In the 1930s, Day worked closely with fellow activist Peter Maurin to establish the Catholic Worker movement, a nonviolent, pacifist movement that continues to combine direct aid for the poor and homeless with nonviolent direct action on their behalf. The cause for Day's canonization is open in the Catholic Church. Ammon Hennacy was an American pacifist, Christian anarchist, vegetarian, social activist, member of the Catholic Worker Movement and a Wobbly. He practiced tax resistance and established the Joe Hill House of Hospitality in Salt Lake City, Utah. Anarchism continued to influence important American literary and intellectual personalities of the time, such as Paul Goodman, Dwight Macdonald, Allen Ginsberg, Leopold Kohr, Judith Malina, Julian Beck and John Cage. Paul Goodman was an American sociologist, poet, writer, anarchist, and public intellectual. Goodman is now mainly remembered as the author of Growing Up Absurd (1960) and an activist on the pacifist left in the 1960s and an inspiration to that era's student movement. He is less remembered as a co founder of Gestalt Therapy in the 1940s and 1950s. In the mid 1940s, together with C. Wright Mills, he contributed to politics, the journal edited during the 1940s by Dwight Macdonald. In 1947, he published two books, Kafka's Prayer and Communitas, a classic study of urban design coauthored with his brother Percival Goodman. Anarchism proved to be influential also in the early environmentalist movement in the United States. Leopold Kohr (1909–1994) was an economist, jurist and political scientist known both for his opposition to the "cult of bigness" in social organization and as one of those who inspired the Small Is Beautiful movement, mainly through his most influential work The Breakdown of Nations. Kohr was an important inspiration to the Green, bioregional, Fourth World, decentralist, and anarchist movements, Kohr contributed often to John Papworth's "journal for the Fourth World", Resurgence. One of Kohr's students was economist E. F. Schumacher, another prominent influence on these movements, whose best selling book Small Is Beautiful took its title from one of Kohr's core principles. seeing parallels between anarchism and ecology. His first book, Our Synthetic Environment, was published under the pseudonym Lewis Herber in 1962, a few months before Rachel Carson's Silent Spring. The book described a broad range of environmental ills but received little attention because of its political radicalism. His groundbreaking essay "Ecology and Revolutionary Thought" introduced ecology as a concept in radical politics. In 1968, Bookchin founded another group that published the influential Anarchos magazine, which published that and other innovative essays on post scarcity and on ecological technologies such as solar and wind energy, and on decentralization and miniaturization. Lecturing throughout the United States, he helped popularize the concept of ecology to the counterculture. Post Scarcity Anarchism is a collection of essays written by Murray Bookchin and first published in 1971 by Ramparts Press. It outlines the possible form anarchism might take under conditions of post scarcity. It is one of Bookchin's major works, and its radical thesis provoked controversy for being utopian and messianic in its faith in the liberatory potential of technology. The self administration of society is now made possible by technological advancement and, when technology is used in an ecologically sensitive manner, the revolutionary potential of society will be much changed. In 1982, his book The Ecology of Freedom had a profound impact on the emerging ecology movement, both in the United States and abroad. He was a principal figure in the Burlington Greens in 1986 to 1990, an ecology group that ran candidates for city council on a program to create neighborhood democracy. In From Urbanization to Cities (originally published in 1987 as The Rise of Urbanization and the Decline of Citizenship), Bookchin traced the democratic traditions that influenced his political philosophy and defined the implementation of the libertarian municipalism concept. A few years later The Politics of Social Ecology, written by his partner of 20 years, Janet Biehl, briefly summarized these ideas. The Libertarian League was founded in New York City in 1954 as a political organization building on the Libertarian Book Club. Members included Sam Dolgoff, Russell Blackwell, Dave Van Ronk, Enrico Arrigoni and Murray Bookchin. Its central principle, stated in its journal Views and Comments, was "equal freedom for all in a free socialist society". Branches of the League opened in a number of other American cities, including Detroit and San Francisco. It was dissolved at the end of the 1960s. Sam Dolgoff (1902–1990) was a Russian American anarchist and anarcho syndicalist. After being expelled from the Young People's Socialist League, Dolgoff joined the Industrial Workers of the World in the 1922 and remained an active member his entire life, playing an active role in the anarchist movement for much of the century. He was a co founder of the Libertarian Labor Review magazine, which was later renamed Anarcho Syndicalist Review. In the 1930s, he was a member of the editorial board of Spanish Revolution, a monthly American publication reporting on the largest Spanish labor organization taking part in the Spanish Civil War. Among his books were Bakunin on Anarchy, The Anarchist Collectives: Workers' Self Management in the Spanish Revolution, 1936–1939, and The Cuban Revolution (Black Rose Books, 1976), a denunciation of Cuban life under Fidel Castro. Anarchism was influential in the counterculture of the 1960s and anarchists actively participated in the late sixties students and workers revolts. The New Left in the United States also included anarchist, countercultural and hippie related radical groups such as the Yippies who were led by Abbie Hoffman and Black Mask/Up Against the Wall Motherfuckers. For David Graeber, "[a]s SDS splintered into squabbling Maoist factions, groups like the Diggers and Yippies (founded in '68) took the first option. Many were explicitly anarchist, and certainly, the late '60s turn towards the creation of autonomous collectives and institution building was squarely within the anarchist tradition, while the emphasis on free love, psychedelic drugs, and the creation of alternative forms of pleasure was squarely in the bohemian tradition with which Euro American anarchism has always been at least tangentially aligned." By late 1966, the Diggers opened free stores which simply gave away their stock, provided free food, distributed free drugs, gave away money, organized free music concerts, and performed works of political art. The Diggers took their name from the original English Diggers led by Gerrard Winstanley and sought to create a mini society free of money and capitalism. On the other hand, the Yippies employed theatrical gestures, such as advancing a pig ("Pigasus the Immortal") as a candidate for president in 1968, to mock the social status quo. They have been described as a highly theatrical, anti authoritarian and anarchist youth movement of "symbolic politics". Since they were well known for street theater and politically themed pranks, many of the "old school" political left either ignored or denounced them. According to ABC News, "The group was known for street theater pranks and was once referred to as the 'Groucho Marxists'." By the 1960s, Christian anarchist Dorothy Day earned the praise of counterculture leaders such as Abbie Hoffman, who characterized her as the first hippie, a description of which Day approved. He is a member of the Campaign for Peace and Democracy and the Industrial Workers of the World international union. Since the 1960s, he has become known more widely as a political dissident, an anarchist, and a libertarian socialist intellectual. After the publication of his first books on linguistics, Chomsky became a prominent critic of the Vietnam War, and since then has continued to publish books of political criticism. He has become well known for his critiques of foreign policy of the United States, state capitalism and the mainstream news media. His media criticism has included Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media (1988), co written with Edward S. Herman, an analysis articulating the propaganda model theory for examining the media.

ХХ ғасырдың соңы және қазіргі заман

Эндрю Корнелл хабарлайды, "Сэм Долгофф және басқалар Чикагодағы Resurgence тобы мен Бостонның Root & Branch сияқты жаңа синдикалистік құрылымдармен бірге Industrial Workers of the World (IWW) ұйымын жандандыру үшін жұмыс істеді; Букчиннің Anarchos ұжымы экологиялық және анархистік ой арасындағы теориялық байланыстарды тереңдетті; Fifth Estate француздық ультра солшыл ойлауға қатты сүйенді және онжылдықтың соңына қарай технологияны сынға ала бастады. Ал Социал-революциялық анархистік федерация бүкіл елдегі жеке адамдар мен топтарды мимеографиялық ай сайынғы талқылау бюллетені арқылы байланыстырды. Дегенмен, анархистік ортаға кейінгі онжылдықтарда қалыптасқан, 1971-1988 жылдар аралығында болған феминистік радикалды пацифистік ұжымдардың ұлттық желісі – Жаңа қоғам үшін қозғалыс (MNS) күш-жігері де зор әсер етті". Дэвид Грейбер 1970-ші жылдардың соңында солтүстік-шығыста "[ядроға қарсы белсенділердің негізгі шабыты – кем дегенде ұйымдық шабыт – Филадельфияда орналасқан Жаңа қоғам үшін қозғалыс (MNS) тобынан келді. MNS-ті Джордж Лейки есімді гей-құқық қорғаушы белсенді басқарды, ол топтың басқа мүшелері сияқты анархист және квакер болды. Қазіргі кезде ресми консенсус процесінің стандартты белгілері болып табылатын көптеген нәрселер, мысалы, фасилитатор ешқашан дебаттың мүдделі тарапы ретінде әрекет жасамауы керек деген қағида немесе "блок" идеясы алғаш рет Филадельфия мен Бостондағы MNS тренингтерінде таратылды". Эндрю Корнелл үшін "MNS консенсустық шешім қабылдауды кеңінен таныстырды, АҚШ-тағы белсенділерге өкілдер кеңесінің ұйымдастыру әдісін енгізді және әртүрлі тәжірибелердің жетекші қорғаушысы болды – қоғамдық өмір, қысымшылық мінез-құлықты жою, кооперативті меншік бизнестерін құру, қазір көбінесе "префигуративтік саясат" деп аталатын нәрсеге енгізілді. Зерзан – американдық анархист және примитивист философ және жазушы. Оның бес негізгі кітабы: "Еркіндік элементтері" (1988), "Болашақ примитив және басқа эсселер" (1994), "Босқа жұмыс істеу" (2002), "Цивилизацияға қарсы: оқулар мен ойлар" (2005) және "Машиналардың құрдымға батуы" (2008). Зерзан анархо-примитивистік және көтерілісші анархистік ойдың даулы журналы "Жасыл анархия" редакторларының бірі болды. Ол сондай-ақ Орегон университетінің KWVA радиостанциясында Юджиндегі "Анархия радиосының" жүргізушісі. Ол Anarchy Magazine журналының редакторы болды және AdBusters сияқты журналдарда жарияланды. "Жарыс!" 1969 жылдан бері Тусон қаласында (Аризона штаты) шығарылатын атеист/анархист журналы. "Жарыс!" журналын Фред Вудворт редакциялайды, басып шығарады және жариялайды. "Жарыс!" журналы ретсіз шығады; жаңа саны әдетте жылына бір-екі рет шығады. Бүгінгі күнге дейін 100-ден астам саны жарық көрді. "Жасыл анархия" – Орегон штатының Юджин қаласында орналасқан ұжымның басылымы. Оның таралымы 8000 дананы құрады, оның бір бөлігі түрмелерге таратылды, түрмедегі жазылушыларға журналдың әр саны тегін берілді. Автор Джон Зерзан басылымның редакторларының бірі болды. Fifth Estate – 1965 жылы құрылған, бірақ Солтүстік Америкада қашықтағы қызметкерлерімен бірге Детройт қаласында орналасқан американдық мерзімді журнал. Оның редакциялық ұжымы кейде журналдың қарастыратын тақырыптарына қатысты әртүрлі көзқарастарға ие, бірақ әдетте анархистік, антиавторитарлық көзқарас пен догматикалық емес, өзгеруге бағытталған әрекетке бейімделеді. Атауынан журналдың төртінші билікке (дәстүрлі баспа журналистикасына) балама екені көрінеді. Fifth Estate көбінесе Солтүстік Америкадағы ең ұзақ уақыт ағылшын тілінде анархистік басылым ретінде аталады, бірақ бұл кейде дау тудырады, өйткені ол 1960 жылдардағы Underground Press қозғалысының бөлігі ретінде он жыл жариялағаннан кейін 1975 жылы ғана ашық түрде антиавторитарлық болды. "Анархия: Қарулы құштарлық журналы" – Солтүстік Америкадағы анархистік журнал және 1980 және 1990 жылдары Солтүстік Америкадағы ең танымал анархистік басылымдардың бірі болды. Оның әсерін пост-солшыл анархизмнен кейінгі анархизмнің әртүрлі түрлері және кейде анархо-примитивизм ретінде сипаттауға болады. Ол Колумбияның Колумбия анархистік лигасының мүшелері құрды, Миссури, және он бес жылға жуық уақыт бойы сол жерде жариялануын жалғастырды, ақырында Джейсон Маккуинннің (алғашқыда "Лев Черный" псевдонимін қолданған) жалғыз редакциялық бақылауында болды. 1995 жылы Нью-Йоркке қысқа уақытқа көшкенде, оны Autonomedia ұжымының мүшелері жариялады. Тәуелсіз дистрибьютор Fine Print-тің жойылуы журналдың жойылуына әкеліп соқты, сондықтан екі нөмірден кейін ол қайтадан Колумбия ұжымына оралды. 1997 жылдан 2006 жылға дейін ол Колумбияда болды, содан кейін Беркли қаласындағы (Калифорния штаты) топ жарты жылдық басылымды жалғастырды. Журнал пост-солшыл анархияның ("идеология шегінен тыс") сын-ескертулерін, мысалы, Хаким Бей, Лоуренс Джарах, Джон Зерзан, Боб Блэк және Вольфи Ландстрейхер (бұрынғы Feral Faun/Feral Ranter және басқа псевдонимдер) сияқты жазушылардың еңбектерінде көтеріп шығарғаны үшін белгілі. Анархистер 1980-ші жылдары жарияланымдар, наразылықтар мен конвенциялар арқылы көбірек көзге түсті. 1980 жылы Орегон штатының Портленд қаласында анархизм тақырыбындағы Бірінші халықаралық симпозиум өтті. 1986 жылы Чикаго қаласында әйгілі Haymarket Riot-тың жүз жылдығын атап өту үшін Haymarket Remembered конференциясы өтті. Бұл конференциядан кейін Миннеаполис (1987), Торонто (1988) және Сан-Франциско (1989) қалаларында жылдық құлықтық конвенциялар өтті. Соңғы кезде АҚШ-та анархистік идеялардың қайта жандануы байқалуда. 1984 жылы Workers Solidarity Alliance (WSA) құрылды. Анархо-синдикалистік саяси ұйым WSA Ideas and Action басылымын шығарды және International Workers Association (IWA AIT) халықаралық анархо-синдикалистік кәсіби одақтар мен топтардың федерациясына қосылды. 1980-ші жылдардың соңында газет ретінде басталып, 1991 жылы құлықтық федерацияға дейін кеңейді. Ол қозғалыстың бағытына жаңа идеялар, мысалы, ақ терілілердің артықшылығы және жаңа адамдар, соның ішінде империализмге қарсы және бұрынғы Троцкийшіл Revolutionary Socialist League мүшелері әкелді. 1998 жылы ұйымның нәсілдік әділеттілік қағидалары мен анархизмнің мүмкіндігі туралы келіспеушіліктерге байланысты тарап кетті. Love and Rage өзінің шарықталу кезеңінде ел бойынша жүздерше белсенділерді қамтыды, соның ішінде Мексика қаласында Amor Y Rabia бөлімі болды, ол осы аттас газетті шығарды. Қазіргі заманғы анархизм, сыныптық бағыттан барлық түрдегі бағытқа ауысуымен, 1990-шы жылдары қара нәсілді анархистер Лоренцо Эрвин мен Куваси Балагоон, Race Traitor журналы және Love and Rage, сияқты қозғалыс құру ұйымдарымен нәсілдік бағытқа қатысты мәселелерді ерте бастан қарастыра бастады. 1990-шы жылдардың ортасында АҚШ-та оңтүстік Еуропалық ықпалдарды сіңіріп алған көтерілісші анархистік тенденция да пайда болды. CrimethInc., – децентрализацияланған анархистік ұжым, автономды жасушалардан тұрады. CrimethInc. осы кезеңде алғашқыда Inside Front хардкор панк зины ретінде пайда болды және 1996 жылы ұжым ретінде жұмыс істеуін бастады. Ол анархистік қозғалыс үшін кеңінен таралған мақалалар мен зиндарды жариялады және өз басылымдарынан плакаттар мен кітаптарды таратты. CrimethInc. жасушалары кітаптар жариялады, жазбалар шығарды және радикалды қоғамдық ұйымдастырудың пайдасына жаһандануға және өкілдік демократиясына қарсы ұлттық науқандар ұйымдастырды. Американдық анархистер наразылықтарда, әсіресе "Қара блок" деп белгілі тактика арқылы көбірек көзге түсті. АҚШ анархистері Сиэтлдегі ҚВТ-ға қарсы наразылықтардың нәтижесінде көбірек көзге түсті. Атлантикалық анархистік шеңберінің бұрынғы мүшелері мен АҚШ-тағы Love and Rage мүшелері және Квебек қаласындағы Demanarchie газеті ұжымының бұрынғы мүшелері арасында бірнеше айлық талқыдан кейін. АҚШ-тың солтүстік-шығысында мүше және қолдаушы топтары бар екі тілді француз және ағылшын тілінде сөйлейтін федерация ретінде құрылды.

Andrew Cornell reports that "Sam Dolgoff and others worked to revitalize the Industrial Workers of the World (IWW), alongside new syndicalist formations like the Chicago based Resurgence group and Boston's Root & Branch; Bookchin's Anarchos collective deepened the theoretical links between ecological and anarchist thought; the Fifth Estate drew heavily on French ultra leftist thinking and began pursuing a critique of technology by decade's end. Meanwhile, the Social Revolutionary Anarchist Federation connected individuals and circles across the country through a mimeographed monthly discussion bulletin. Just as influential to the anarchist milieu that has taken shape in the decades which have followed, however, were the efforts of the Movement for a New Society (MNS), a national network of feminist radical pacifist collectives that existed from 1971 to 1988." David Graeber reports that in the late 1970s in the northeast "[t]he main inspiration for anti nuclear activists—at least the main organizational inspiration—came from a group called the Movement for a New Society (MNS), based in Philadelphia. MNS was spearheaded by a gay rights activist named George Lakey, who—like several other members of the group—was both an anarchist, and a Quaker Many of what have now become standard features of formal consensus process—the principle that the facilitator should never act as an interested party in the debate, for example, or the idea of the "block"—were first disseminated by MNS trainings in Philadelphia and Boston." For Andrew Cornell, "MNS popularized consensus decision making, introduced the spokescouncil method of organization to activists in the United States, and was a leading advocate of a variety of practices—communal living, unlearning oppressive behavior, creating co operatively owned businesses—that are now often subsumed under the rubric of "prefigurative politics." Zerzan is an American anarchist and primitivist philosopher and author. His five major books are Elements of Refusal (1988), Future Primitive and Other Essays (1994), Running on Emptiness (2002), Against Civilization: Readings and Reflections (2005) and Twilight of the Machines (2008). Zerzan was one of the editors of Green Anarchy, a controversial journal of anarcho primitivist and insurrectionary anarchist thought. He is also the host of Anarchy Radio in Eugene on the University of Oregon's radio station KWVA. He has also served as a contributing editor at Anarchy Magazine and has been published in magazines such as AdBusters. The Match! is an atheist/anarchist journal published since 1969 in Tucson, Arizona. The Match! is edited, published, and printed by Fred Woodworth. The Match! is published irregularly; new issues usually appear once or twice per year. Over 100 issues have been published to date. Green Anarchy was a magazine published by a collective located in Eugene, Oregon. It had a circulation of 8,000, partly in prisons, the prison subscribers given free copies of each issue as stated in the magazine. Author John Zerzan was one of the publication's editors. Fifth Estate is an American periodical based in Detroit established in 1965, but with remote staff members across North America. Its editorial collective sometimes has divergent views on the topics the magazine addresses but generally shares an anarchist, anti authoritarian outlook and a non dogmatic, action oriented approach to change. The title implies that the periodical is an alternative to the fourth estate (traditional print journalism). Fifth Estate is frequently cited as the longest running English language anarchist publication in North America, although this is sometimes disputed since it became only explicitly anti authoritarian in 1975 after ten years of publishing as part of the 1960s Underground Press movement. Anarchy: A Journal of Desire Armed is a North American anarchist magazine and was one of the most popular anarchist publications in North America in the 1980s and 1990s. Its influences could be described as a range of post left anarchism and various strains of insurrectionary anarchism and sometimes anarcho primitivism. It was founded by members of the Columbia Anarchist League of Columbia, Missouri, and continued to be published there for nearly fifteen years, eventually under the sole editorial control of Jason McQuinn (who initially used the pseudonym "Lev Chernyi"), before briefly moving to New York City in 1995 to be published by members of the Autonomedia collective. The demise of independent distributor Fine Print nearly killed the magazine, necessitating its return to the Columbia collective after just two issues. It remained in Columbia from 1997 to 2006, after which a Berkeley, California based group continued to publish bi annually. The magazine is noted for spearheading the Post left anarchy critique ("beyond the confines of ideology"), as articulated by such writers as Hakim Bey, Lawrence Jarach, John Zerzan, Bob Black, and Wolfi Landstreicher (formerly Feral Faun/Feral Ranter among other pen names). Anarchists became more visible in the 1980s, as a result of publishing, protests and conventions. In 1980, the First International Symposium on Anarchism was held in Portland, Oregon. In 1986, the Haymarket Remembered conference was held in Chicago, to observe the centennial of the infamous Haymarket Riot. This conference was followed by annual, continental conventions in Minneapolis (1987), Toronto (1988), and San Francisco (1989). Recently there has been a resurgence in anarchist ideals in the United States. In 1984, the Workers Solidarity Alliance (WSA) was founded. An anarcho syndicalist political organization, the WSA published Ideas and Action and affiliated to the International Workers Association (IWA AIT), an international federation of anarcho syndicalist unions and groups. In the late 1980s, started as a newspaper and in 1991 expanded into a continental federation. It brought new ideas to the movement's mainstream, such as white privilege, and new people, including anti imperialists and former members of the Trotskyist Revolutionary Socialist League. It collapsed in 1998 amid disagreements about the organization's racial justice tenets and the viability of anarchism. Love and Rage involved hundreds of activists across the country at its peak and included a section based in Mexico City, Amor Y Rabia, which published a newspaper of the same name. Contemporary anarchism, with its shift in focus from class based oppression to all forms of oppression, began to address race based oppression in earnest in the 1990s with Black anarchists Lorenzo Ervin and Kuwasi Balagoon, the journal Race Traitor, and movement building organizations including Love and Rage, , , and
In the mid 1990s, an insurrectionary anarchist tendency also emerged in the United States mainly absorbing southern European influences. CrimethInc., is a decentralized anarchist collective of autonomous cells. CrimethInc. emerged during this period initially as the hardcore punk zine Inside Front, and began operating as a collective in 1996. It has since published widely read articles and zines for the anarchist movement and distributed posters and books of its own publication. CrimethInc. cells have published books, released records and organized national campaigns against globalization and representative democracy in favor of radical community organizing. American anarchists increasingly became noticeable at protests, especially through a tactic known as the Black bloc. U. S. anarchists became more prominent as a result of the anti WTO protests in Seattle. Following months of discussion between former Atlantic Anarchist Circle affiliates and ex Love and Rage members in the United States and ex members of the Demanarchie newspaper collective in Quebec City. Founded as a bi lingual French and English speaking federation with member and supporter groups in the northeast of the United States, southern Ontario and the Quebec province, the organization later split up in 2008. The Québécoise membership reformed as the Union Communiste Libertaire (UCL) and the American membership retained the name NEFAC, before changing its name to Common Struggle in 2011 before merging into Black Rose Anarchist Federation. Former members based in Toronto went on to help found an Ontario based platformist organization known as Common Cause. The Green Mountain Anarchist Collective, which a local affiliate of NEFAC following Seattle, supported leftist causes in Vermont such as unionization, the living wage campaign, and access to social services. In the wake of Hurricane Katrina, anarchist activists were visible as founding members of the Common Ground Collective. Anarchists also had an early role in the Occupy movement. In November 2011, Rolling Stone magazine credited American anarchist and scholar David Graeber with giving the Occupy Wall Street movement its theme: "We are the 99 percent". Rolling Stone reported that Graeber helped create the first New York City General Assembly, with only 60 participants, on August 2, 2011. He spent the next six weeks involved with the burgeoning movement, including facilitating general assemblies, attending working group meetings, and organizing legal and medical training and classes on nonviolent resistance. Following the Occupy Wall Street movement, author Mark Bray wrote Translating Anarchy: The Anarchism of Occupy Wall Street, which gave a firsthand account of anarchist involvement. In the period before and after the Occupy movement several new organizations and efforts became active. A series invitational conferences called the Class Struggle Anarchist Conference, initiated by Workers Solidarity Alliance and joined by others, aimed to bring together a number of local and regional based anarchist organizations. The conference was first held in New York City in 2008 and brought together hundreds of activists and subsequent conferences were held in Detroit in 2009, Seattle in 2010 and Buffalo in 2012. One group that was founded during this period was May First Anarchist Alliance in 2011 with members in Michigan and Minnesota which defines itself as having a working class orientation and promoting a non doctrinaire anarchism. Another group founded during this period is Black Rose Anarchist Federation (BRRN) in 2013 which combined a number of local and regional groups including Common Struggle, formerly known as the Northeastern Federation of Anarchist Communists (NEFAC), Four Star Anarchist Organization in Chicago, Miami Autonomy and Solidarity, Rochester Red and Black, and Wild Rose Collective based in Iowa City. Some individual members of the Workers Solidarity Alliance joined the new group but the organization voted to remain separate. Early activity of the group was coordinating the "Struggling to Win: Anarchists Building Popular Power In Chile" tour in 2014 of two anarchist organizers from Chile which had events in over 20 cities. In 2016, the organization published the online booklet Black Anarchism: A Reader. In May 2017, a member published an op ed in The Oregonian responding to police repression of the Portland International Workers Day march and was also featured in a Vice News segment looking at left wing antifa protests in Portland.

2020 жылдар

2020 жылдың маусым айында Стратегиялық және халықаралық зерттеулер орталығы оңшыл терроризм басты қауіп болып қала беретінін, тіпті "басқа қылмыскерлер жасаған терроризмнен айтарлықтай басып өткенін" мәлімдеді. АҚШ-та COVID-19 пандемиясы кезінде анархистер өзара көмек көрсету ұйымдарының өркендеуіне қатысып, үкіметтің адамдардың қажеттіліктерін қамтамасыз ете алмауына наразылық білдірді, сондай-ақ анархизмді "бейбіт және заңды" тәсілмен іске асыруға үлгі болды. 2021 жылдың маусым айында Ұлттық қауіпсіздік кеңесі анархистерді "үкіметке және билікке қарсы зорлық-зомбылыққа баратын экстремистер" деп тізімдеді, олардың ішкі терроризм қаупін тудыратынын мәлімдеді. 2023 жылдың қаңтар айында Атланта полициясы "Stop Cop City" наразылықтары аясында эко-анархист Мануэль Эстебан Паэз Теранды атып өлтірді. 2024 жылдың ақпан айында анархист және АҚШ Әскери-әуе күштерінің қызметшісі Аарон Бушнелл Вашингтондағы Израиль елшілігі алдында өзін өртеді.