Кіріспе

Жәндік түрлері

Ормандық шатырлы күлі (Malacosoma disstria) – Солтүстік Америкада, әсіресе шығыс аймақтарда кездесетін күлі. Қатысты шатырлы күлінің басқа түрлерінен айырмашылығы, ормандық шатырлы күлінің дернәсілдері шатыр жасамайды, керісінше, бірге жатқанда жібектей жамылғы тоқиды. Олар қозғалғанда жібек жіптерін созып, бұтақтармен топтасып жүреді және осы феромонды жібек іздері арқылы саяхаттайды. Дернәсілдер әлеуметтік, бірге тамақтану үшін және демалыс кезінде топтасады. Дернәсілдердің өсуімен топтық мінез-құлық азаяды, сондықтан бесінші линькада (инстарда) дернәсілдер өздігінен тамақтанады және демалады. Бұл түрдің ересек күлі жаз айларында жұмыртқа салу үшін емен, шикізат, тупело, аспен және қантталған қарағайды таңдайды. Аналықтары 300-ге дейін жұмыртқа салады, олар бұтақтарға жабысып, құрғақтап қалуы мен мұздауына жол бермейтін, spumaline деп аталатын жабысқақ затпен жабылады. Жұмыртқалар келесі көктемде шығады. Дернәсілдерді көптеген жапырақты ағаштар мен бұталардың жапырақтарын жеп отырған кезде табуға болады. Жоғары тығыздықпен болатын шығарылымдар әдетте он жыл сайын немесе одан да жиі қайталанып, әдетте екі-үш жылға созылады, осы уақытта ағаштар мен бұталардың жапырақтары толығымен жойылуы мүмкін. Көптеген өсімдіктер жоғалған жапырақтарын қайта өсіріп, тұрақты зақымдарсыз жасайды. Дернәсілдердің түсі қара, қоңыр немесе сұр болып келеді, денелерінде кең көк бойлық жолақтары және екі жағында жіңішке сары жолақтары бар. Әрбір құрсақ сегментінің артқы жағында басына қарай кеңейетін ақ дақ болады. Бүйірлері ұзын қылтан тәрізді сеталармен жартылай жабылады.

Биология

Орман шатырлық күбәләгі түнгі уақытта белсенді болады, қараңғы түскеннен кейін ұшып, таң атқанға дейін демалуға қайтады. Жұмыртқамен жүкті ұрғашысы қанша қашықтыққа ұша алатыны белгісіз, бірақ осы түрдің ерекше күшті желдің көмегімен жүздеген шақырымға ұшқандығы туралы сенімді хабарлама бар. Колонияның басқа мүшелері бөліп шығарған феромондармен қалың жабылған жібек іздері личинкаларды қозғалысқа итермелейді, ал колония мүшелерінің жақын болуы оларды тыныштандырады. Бұл әрбір личинканың қозғалыс тиімділігін арттыру үшін қолданылатын әлеуметтік сигналдардың бар екенін көрсетеді. Личинкалар топтап жемтенгенде жететін өлшемге жеткеннен кейін қуыршақтану жүреді, бұл өте маңызды, себебі дамудың кешігуі жемшөптің азаюы мен жемтілік қаупін арттырады. Алайда, личинкалар өсу сатыларына көтерілген сайын, олардың тәуелсіздігі артады және бесінші сатыда жиналмайды. Бұл онтогенетикалық өзгеріс топтасуды сақтауға кететін шығындардың артуынан туындайды, бұл өзгеріс жемтілік, терморегуляция, жібек өндіру және азық іздеумен байланысты.

Терморегуляция

Орман шатырлық кеміргіштері эктотермдер, сондықтан олар дене температурасын көтеру үшін қоршаған ортадан жылу көздерін пайдаланады. Осы үшін олар бірге күнге жатады және топтық терморегуляциядан пайда көреді. Дене температурасын көтеру – қозғалыс және тамақ өңдеу үшін метаболизм жылдамдығын арттыру үшін маңызды, сондықтан дұрыс терморегуляция даму қарқынын арттырады. Жасы ұлғайған сайын, әсіресе ресурстар азайғанда, тамақ үшін бәсекелестік маңыздырақ болады. Топтасу тамақ мөлшерінің азаюы арқылы өсу қарқынын төмендетеді, сондықтан онтогенетикалық өзгерістерді көбірек жылдамдық пен тәуелсіздікке қарай қарапайым "өлшемдеме" қатынастары ретінде қарастыруға болады – бұл кеміргіштер мен тамақ көздері арасындағы эволюциялық қатынастар, олардың кейінгі кезеңдерде жеке тамақтанудың тиімділігін арттыруға бағытталған. Бұған қоса, жібек жасау личинкалардың алғашқы жастарында қымбатқа түседі, сондықтан топтасу олардың ерте кезеңдерінде пайдалы. Кеміргіштер өскен сайын, олар ортақ жібекті пайдалануды азайтады. Аталық өз орнын табу үшін артқа қарай жылжып, құрсағын аналыққа қарай иіп, ұшын аналықтың копулятрикс бурсасына қарай итеріп жібереді. Жұптасқан кеміргіштердің дене мөлшері арасында айқын оң корреляция бар, бұл жұптасудың мөлшерге қатысты кездейсоқ емес екенін көрсетеді, бәлкім, еркектердің ірі аналықтар үшін бәсекелесуіне байланысты. Себебі қандай болмасын, індеттік таралу циклдік популяциялық динамиканы тудырады, ол ең жоғары тығыздықтағы ең жоғары өнімділікпен және төмендеу кезінде бірнеше буынға созылатын өнімділіктің төмендеуімен сипатталады. Халық тығыздығы төмен болғанда, көбелектер жерден жоғары, орман қапталында жұптасады. Ұрпақтар қысты жұмыртқаның ішінде өткізеді. Суыққа төзімді болғанымен, олар өте суық температурада тоңуға бейім, ал өлім қаупі температура мен физиологиялық өзгерістерге байланысты маусымдық түрде өзгереді.

Жауыздық

Жеке тәуекел үлкен топтарда жыртқыштардан ұжымдық қорғаныс, сұйылу әсері және өзімшіл отар теориясының арқасында төмендейді. Бұл әсерлердің бәрі топтың ортасындағы жеке тұлғаларға қосымша қорғаныс ұсынады. Топтың көзге түсіп қалуын өтеу үшін, сіркешөптер қозғалысын азайтады, бұл оларды омыртқасыз жыртқыштардың анықтауының ықтималдығын төмендетеді. Бұл мінез-құлықтың салдары бар, себебі ол жеке сіркешөптердің таңдау қабілетін азық көздеріне қатысты төмендетеді, олар жақсырақ азық көздерін табу үшін күш жұмсау мүмкіндігінен айырылады. Сіркешөптердің топтасу әрекеттері азық көзіне байланысты өзгереді; азық көзі нашар болғанда, сіркешөптердің топтары бөліне бастайды, бұл хищтікке ұшырау қаупін арттырады. Сіркешөптердің онтогендік өзгерістері хищтік қаупін азайтады, нәтижесінде топтық азық іздеудің хищтікке байланысты пайдасы уақыт өте келе төмендейді. Сонымен қатар, кейінгі сатылардағы топтасудың қосымша шығындары бар, ол патогендермен жұғу қаупін арттырады. Мэриленд және Нью-Йорк (штат). Furia crustosa қазір Furia gastropachae синонимі ретінде жіктеледі. Бұл саңырауқұлақ түрі Malacosoma туына жататын түрлерге сирек жұғады. 2002 жылы басқа тынығу спораларымен жұқтырылған өлекселердің ішінде де тынығу споралары табылды, бұл Энтомофторальдарда бұрын байқалмаған құбылыс. Бұл саңырауқұлақтың конидия арқылы екіншілік инфекция циклын бастауына мүмкіндік береді. Сонымен қатар, тынығу спораларымен жұқтыру топырақ ылғалдылығының орташа деңгейінде ең жоғары болды. Төртінші жастағы личинкаларды тынығу споралары және конидиялар арқылы жұқтыру салқын температурада (10-20°C) ең жоғары деңгейге жетеді.

Аурудың басталуы

Көктемде личинкалар саны күрт өскен кезде, олар мәселе туғызады. Олар ағаштың жапырақтарын толығымен жеп қоюы мүмкін. Әдетте, ағаштар бұған төтеп береді, бір ай ішінде қайтадан жапырақ жарып, фотосинтезді жаңартады. Көп жағдайда ағаштарға елеулі зақым келтірілмейді, бірақ жапырақтардың жоғалуы жағымсыз жағдай деп есептеледі. Егер жұқпалу үш жыл немесе одан да ұзаққа созылса, ағаштардың өлу көрсеткіші айтарлықтай артуы мүмкін. 1990 жылдары Канаданың Солтүстік Онтарио аймағында бірнеше ошақ тіркелді, нәтижесінде кейбір аудандарда алты жылдан астам уақыт бойы еменнің жапырақтары жойылды. 2002 жылы Нью-Йорк және Вермонт штаттарында басталган бір ошақ 2005 жылға қарай Нью-Йоркте 650 000 акр (2600 км²) және Вермонт штатында 230 000 акр (930 км²) жапырақтары жойылған ағаштарды қамтыды. Орман шатыр кеміргішінің таралуы әдетте он жыл сайын немесе одан да жиі қайталанады, нақты аралық уақыт орналасқан жерге байланысты өзгеруі мүмкін. Жұқпалу әдетте екі-төрт жылға созылады. Бұл жәндіктің таралу аймағы өте кең болғанымен, онжылдық ошақ циклдары синхронды болатын (яғни бір фазада тербелетін) аймақ айтарлықтай өзгереді. Ошақ циклдары Канаданың шығысында, батысына қарағанда күштірек синхронды. Егер кеңістікте бөлінген популяциялар фазалық синхрондастырылған болса, бұл синхрондастыру энтрейнмент процесіне, яғни циркадтық сағаттың сыртқы ортамен синхрондасуына байланысты деп есептеледі. Ошақ циклдарының себебі әлі анықталған жоқ. Халықтың циклдық өзгеруіне жауапты болуы мүмкін көптеген табиғи өлім-жітім факторлары бар, олардың ішінде паразиттер, жыртқыштар, аштық, аурулар және ауа райының қиын жағдайлары бар. Көптеген жағдайларда, бұл факторлардың бірігуі нәтижесінде жұқпалу бір-екі жылдан кейін басылады. Халықтың азаюымен байланысты ең көп таралған паразиттер – тахинидтер және саркофагидтер тұқымдасына жататын шыбындар.