Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барбадостың азаматтық тарихы мен ережелері
History and regulations of Barbadian citizenship
Барбадостың азаматтық заңы 1966 жылғы Барбадостың Конституциясымен, оған енгізілген өзгерістермен; Барбадостың Азаматтық туралы заңымен, оған енгізілген өзгерістермен; және түрлі британдық азаматтық заңдарымен реттеледі. Бұл заңдар Барбадостың азаматы кім екенін немесе азаматтыққа үміткер бола алатынын анықтайды. Барбадос азаматтығы көбінесе jus sanguinis қағидасы бойынша, яғни Барбадос азаматы әкеден немесе кейбір жағдайларда анадан туған кезде алынады. Сонымен қатар, елмен байланысы бар адамдарға немесе белгілі бір мерзім бойы елде тұратын тұрақты тұрғындарға натурализация арқылы да берілуі мүмкін. Қазіргі таңда Барбадоста инвестиция арқылы азаматтық алуға арналған бағдарлама жоқ, бірақ арнайы жұмыс визасы бар. Ұлттық белгілеу – егеменді мемлекеттің мүшесі ретіндегі адамның халықаралық идентификациясы. Бұл азаматтықпен толыққанды мағынасында бірдей емес, бірақ ішкі заңнамамен ішкі мақсаттар үшін берілетін құқықтар тұрғысынан, Ұлыбритания және осылайша Ұлттар Достастығы бұл терминдерді дәстүрлі түрде бір-бірінің орнына қолданып келеді.
Barbadian nationality law is regulated by 1966 Constitution of Barbados, as amended; the Barbados Citizenship Act, as amended; and various British Nationality laws. These laws determine who is, or is eligible to be, a national of Barbados. Barbadian nationality is typically obtained under the rules of jus sanguinis, i. e. by birth to a father or in some cases, a mother, with Barbadian nationality. It can also be granted to persons with an affiliation to the country, or to a permanent resident who has lived in the country for a given period of time through naturalisation. There is currently no program in Barbados for citizenship by investment, though they do have a special work visa program. Nationality establishes one's international identity as a member of a sovereign nation. Though it is not synonymous with citizenship, rights granted under domestic law for domestic purposes, the United Kingdom, and thus the Commonwealth, has traditionally used the words interchangeably.
Барбадос азаматтығын алу
Барбадостықтар туу, натурализация немесе тіркеу арқылы ұлт азаматтығын алуға құқылы.
Barbadians may acquire nationality through birth, naturalisation, or registration.
Табиғаттану арқылы
Барбадостегі қарапайым натурализацияға заңды қабілеті бар ересек адамдар қол жеткізе алады, егер олар өтініш тапсыруға дейінгі 12 айда аумақта тұрған, жақсы мінез-құлық танытқан және аумақта тұруға ниеттенген болса. Кемінде бес жылдық тұру талап етіледі. Өтініш берушілер Иммиграция министріне өтінішпен жүгінеді, ол жалпы талаптар орындалғандығын және өтініш берушінің ұлттық қауіпсіздікке немесе қоғамдық тәртіпке қауіп келтіретінін бағалайды. Мақұлдағаннан кейін, өтініш берушілер адалдыққа ант беруі керек.
Ordinary naturalisation in Barbados can be obtained by adult persons of legal capacity, who in the 12 months prior to submitting an application resided in the territory, are of good character, and intend to be a resident of the territory. Residency of a minimum of five years is required. Applicants petition the Minister for Immigration, who evaluates whether the general criteria are met and whether the applicant poses a threat to national security or public policy. Upon approval, applicants must take an Oath of Allegiance.
Азаматтықтан айрылу
Барбадос азаматтары 21 жасқа толып, толық құқықтық қабілетке ие болған жағдайда, өз азаматтығынан ерікті түрде бас тартуға құқылы. Олар басқа елдің азаматтығына ие екенін, және ол азаматтық Барбадоспен соғыс жағдайындағы елден алынбағанын растауы тиіс. Егер мұндай әрекет ел қауіпсіздігіне қауіп келтірсе, азаматтығынан бас тартуға рұқсат берілмейді. Азаматтар мемлекетке қарсы жасалған қылмыс немесе сенімсіздік, қылмыстық құқық бұзушылық, азаматтыққа қабылдану өтінішіндегі алаяқтық, немесе шетелдік әскери қызмет немесе үкіметке қызмет ету арқылы азаматтығынан айырылуы мүмкін.
Barbados allows its nationals to voluntarily renounce their nationality if they are possessed of 21 years of age and legal capacity. They must verify that they have other nationality, which is not derived from a country in a state of war with Barbados. Renunciation may not be allowed if such action would pose a threat to the nation. Nationals may be deprived of their status through acts of treason or disloyalty, criminal offences, fraud in a naturalisation application, or performing services for a foreign military or government.
Екі жақты азаматтығы
1966 жылғы Конституция екіұлттық азаматтықты таныды.
The constitution of 1966 recognised dual nationality.
Колониялық кезең (15361966)
1536 жылы португал теңізшісі Педро а Кампос Барбадосқа қонған кезде аралдағы түпкілікті халық – арауак және кариб тайпалары жойылып кеткен еді. 1620 жылы британдық теңізшілердің ол жерге қонғаны туралы мәлімдеме жасалған, бірақ Англия 1625 жылға дейін оны өз иелігі деп жарияламады. Ұлыбританияда монархты қолдауға ант беру – қазіргі ұлттық сананың алғы шарты болды. 1350 жылдан бастап Британ империясының аумағында туған барлық адамдар империяның азаматтары деп танылды. Шетелде мемлекеттік қызмет атқаратындардың балалары, монархтың балалары және британдық теңіз кемелерінде туғандардан басқа, империя шегінен тыс жерде туғандар жалпы құқық бойынша шетелдіктер саналды. Некеге тұру империя азаматының мәртебесіне әсер етпеді. 1627 жылы Уильям Куртен басқаруымен сексен қонысшы және он құл аралдың жел соғатын жағында колония құрды. Үш патшалық соғысы кезінде Карл I берген корольдік патент 1652 жылы Оливер Кромвельдің әскерлері аралды басып алғанда тоқтатылды. Монархия қайта орнатылғаннан кейін патент иелері 1660 жылы патентті экспорттық алымдарға айырбастауға келісті, соның нәтижесінде Барбадос патшалық иелігіне көшті. Кариб бассейніндегі құл қоғамдары бар басқа отаршыл державалардан айырмашылығы, британдықтарда бірыңғай құл кодексі болған жоқ. Әр британдық колониясы құл саудасы бойынша өз ережелерін белгілеуге құқылы болды және 1661 жылы Барбадос үшін кодекс құрылды. Жоғары сатылаған қоғам, нәсіл бойынша бөлінген, жер иелері билік құрылымдарына үстемдік ететін топтармен сыныптық айырмашылықтарға қарай одан да бөлінді. 18 ғасырдың соңында мәдени модельде биліктің төмендеуімен британдық еуропалықтар, басқа еуропалықтар, еуропалық текті, аралда туған креолдар, еркін түсті адамдар, африкалық текті, Барбадоста туып өскен креолдар және жақында келген африкалықтар болды. Некеде тұрған әйелдер күйеулерінің билігіне бағынды, ал заң отбасылық мәселелерді реттеу арқылы әлеуметтік иерархияны сақтауға бағытталды, мысалы, кімге үйленуге болады, баланың заңдылығы және мүліктің иесі кім болуы керек. Құлдық қоғамдағы балалар анасының мәртебесін мұраға алды, сондықтан егер анасы бос болса, балалары да бос болады, ал егер анасы құлдықта болса, балалары да құлдыққа түседі. Жалпы құқықтан басқа, империядағы барлық азаматтарға қолданылатын стандартты заңдық заң болған жоқ, яғни әртүрлі юрисдикциялар жергілікті жағдайларға қарай өз заңнамаларын жасады, олар империядағы басқа юрисдикциялардың заңдарымен жиі қайшы келетін. Британ Парламенті қабылдаған азаматтық туралы заңдар тек Ұлыбритания Корольдігіне, кейін Ұлыбритания және Ирландия Біріккен Корольдігіне ғана қолданылды. 1807 жылы британ Парламенті Атлантикалық құл саудасын тоқтату туралы заң қабылдады. Бұл заң құлдықты жоймады, ол 1833 жылғы бостандық туралы заң 1834 жылы күшіне енгенге дейін тоқтамады. Оның шарттарына сәйкес құлдар шәкірттерге айналдырылды және егер олар үйде жұмыс істесе, төрт жылға, ал егер олар егістікте жұмыс істесе, алты жылға бұрынғы иелеріне байланысты болды. Бұл жүйені басқару қиын болды және Барбадоста 1838 жылы барлық бұрынғы құлдардың шәкірттік мерзімі аяқталды. Бостандыққа ие болғанмен, британдықтардың бұрынғы құлдарға Парламентте дауыс беруге мүмкіндік беру жоспары болған жоқ, оларды жоғары сатылаған құқық жүйесінде британдық азаматтар ретінде қалдырды. Саяси және экономикалық құқықтардан айырылған бұрынғы құлдар басқа ұлттар тарапынан ресми түрде танылуға құқылы емес еді. 1911 жылы Императорлық конференцияда империяда қолданылатын жалпы ұлттық кодексті әзірлеу туралы шешім қабылданды. 1914 жылғы британдық азаматтық және шетелдіктердің мәртебесі туралы заң өзін-өзі басқару доминиондарындағы жергілікті юрисдикцияларға өз аумақтарында азаматтықты реттеуді жалғастыруға мүмкіндік берді, сонымен қатар бүкіл империяда императорлық азаматтық схемасын орнатты. 1915 жылдың 1 қаңтарынан бастап күшіне енген бірыңғай заң бойынша, үйленген әйелдің азаматтығы күйеуінен алынады, яғни егер ол британдық болса, ол да, егер ол шетелдік болса, ол да. Ол күйеуінің азаматтығын жоғалтқан жағдайда, әйел британдық болып қалуды қалайтынын мәлімдей алады және егер неке өлім немесе ажырасу арқылы тоқтатылса, неке арқылы мәртебесін жоғалтқан британдық азаматтығын қайтадан алуы мүмкін азаматтандыру арқылы тұру талабын орындамай. Заңда осы заң күшіне енген күннен бастап империя құрамында туған жеке тұлғалар үшін жалпы құқық ережелері қайталанды. «Адам» деген сөзді қолдану арқылы заң туған жер бойынша азаматтық алу үшін заңдылық талаптарын жойды. Күшіне енген күннен бастап шетелде туғандар үшін заңдылық әлі де қажет болды және тек британдық әкеден (бір буын) мұраға алынуы мүмкін, ол туған немесе азаматтандырылған. Азаматтандыру үшін бес жылдық тұру немесе тәжге қызмет ету қажет болды. 1918, 1922, 1933 және 1943 жылдары түзетулер енгізілді, олар тектік азаматтықты өзгертіп, әйелдердің некеге тұрғанда азаматтығын жоғалту ережелерін сәл өзгертті. Мемлекетсіздік көбейгендіктен, әйел, егер ол күйеуінің азаматтығын некеге тұрғанда немесе басқа елде азаматтандырылғанда автоматты түрде алмайтын болса, 1933 жылдан кейін британдық мәртебесін жоғалтпады. 1943 жылғы түзету шетелде кез келген уақытта туған баланың Мемлекеттік хатшы тууды тіркеген жағдайда британдық азамат болуына мүмкіндік берді. 1948 жылғы британдық азаматтық туралы заңға сәйкес Барбадостағы британдық азаматтар сол кезде «Ұлыбритания және отарлар азаматы» (CUKC) деп қайта жіктелінді. Негізгі британдық азаматтық схема көп өзгермеді және әдетте бұрын британдық деп белгіленгендер сол күйінде қалды. Өзгерістерге әйелдер мен балалар енді күйеуінің немесе әкесінің мәртебесін автоматты түрде алмайтындығы, тектік азаматтық алған балалар енді сақтау туралы мәлімдеме жасауға міндетті емес және шетелде туған балаларды тіркеу мерзімі ұзартылды. 1958 жылы Барбадос Батыс Индия Федерациясына қосылды. Федерацияға Антигуа, Барбадос, Доминика, Гренада, Ямайка, Монтсеррат, Сент-Кристофер Невис Ангилья, Сент-Люсия, Сент-Винсент және Тринидад және Тобаго кірді, оның жақтастары федеративтік құрылымды ұлттық тәуелсіздікке қол жеткізу және ақырында доминион ретінде танылу құралы ретінде қарастырды. Федерация біртұтас азаматтық схемасын әзірлей алмады, өйткені мүше мемлекеттер аймаққа қарағанда өздерінің жеке аралдарымен байланысты болды. Ямайка 1961 жылы федерациядан шықты және сол жылы Барбадос өзін-өзі басқару құқығына ие болды. Барбадос пен Тринидад және Тобаго федерацияны сақтап қалуға тырысқанына қарамастан, ол 1962 жылы құлап кетті. 1960 жылдан кейін Барбадос Парламенті қабылдаған заңдар экономиканы өзгертіп, елге халықаралық ақша нарығының сенімін әкелді. Елдің саяси және қаржылық тұрақтылығы 30 қараша 1966 жылы Барбадос толық тәуелсіздік алған күні британ үкіметімен тәуелсіздік конференциясына әкелді.
The indigenous Arawak and Carib peoples had disappeared from the island when the Portuguese sailor, Pedro a Campos, landed on Barbados in 1536. British sailors claimed to have landed there in 1620, but it was not claimed by England until 1625. In Britain, allegiance, in which subjects pledged to support a monarch, was the precursor to the modern concept of nationality. The Crown recognised from 1350 that all persons born within the territories of the British Empire were subjects. Those born outside the realm – except children of those serving in an official post abroad, children of the monarch, and children born on a British sailing vessel – were considered by common law to be foreigners. Marriage did not affect the status of a subject of the realm. In 1627, eighty settlers and ten slaves, led by William Courten, established a colony on the leeward side of the island. During the Wars of the Three Kingdoms, the royal patent which had been issued by Charles I was suspended in 1652, when Oliver Cromwell's forces took control of the island. Upon restoration of the monarchy the patent holders agreed to exchange their patent, in 1660, for an entitlement to export fees, and Barbados passed into the realm of the crown. Unlike other colonial powers with slave societies in the Caribbean, the British did not have a single slave code. Each British colony was allowed to establish its own rules about the slave trade, and a code was established for Barbados in 1661. The highly stratified society, separated by race, was significantly further divided by class distinctions with landowning elites dominating power structures. By the late 18th century, the cultural model included in descending power, British Europeans; other Europeans; Euro creole, people of European descent born on the island; free coloured persons; Afro creole, people of African descent who were born and acculturated in Barbados; and recently arrived Africans. Married women were subjugated to the authority of their husbands under coverture, and the law was structured to maintain social hierarchies by regulating familial matters like, who could marry, legitimacy, and inheritance. Children in slave societies followed the status of the mother, thus if she was free her children would be free or if she was in bondage, her children would also be bound. Other than common law, there was no standard statutory law which applied for subjects throughout the realm, meaning different jurisdictions created their own legislation for local conditions, which often conflicted with the laws in other jurisdictions in the empire. Nationality laws passed by the British Parliament were extended only to the Kingdom of Great Britain, and later the United Kingdom of Great Britain and Ireland. In 1807, the British Parliament passed the Slave Trade Act, barring the Atlantic slave trade in the empire. The Act did not abolish slavery, which did not end until the 1833 Emancipation Act went into effect in 1834. Under its terms, slaves were converted into apprentices and remained bound to their former owners for four years if they had worked in the home and for six years if they had been field labourers. The system was difficult to administer and apprenticeship for all former slaves ended in Barbados in 1838. Though free, there was never a British plan to give former slaves a voice in Parliament, leaving them as British subjects in a highly stratified system of rights. Denied political and economic rights, former slaves were not entitled to formal recognition as nationals by other nations. In 1911, at the Imperial Conference a decision was made to draft a common nationality code for use across the empire. The British Nationality and Status of Aliens Act 1914 allowed local jurisdictions in the self governing Dominions to continue regulating nationality in their territories, but also established an imperial nationality scheme throughout the realm. The uniform law, which went into effect on 1 January 1915, required a married woman to derive her nationality from her spouse, meaning if he was British, she was also, and if he was foreign, so was she. It stipulated that upon loss of nationality of a husband, a wife could declare that she wished to remain British and provided that if a marriage had terminated, through death or divorce, a British born national who had lost her status through marriage could reacquire British nationality through naturalisation without meeting a residency requirement. The statute reiterated common law provisions for natural born persons born within the realm on or after the effective date. By using the word person, the statute nullified legitimacy requirements for jus soli nationals. For those born abroad on or after the effective date, legitimacy was still required, and could only be derived by a child from a British father (one generation), who was natural born or naturalised. Naturalisations required five years residence or service to the crown. Amendments were enacted in 1918, 1922, 1933 and 1943 changing derivative nationality by descent and modifying slightly provisions for women to lose their nationality upon marriage. Because of a rise in statelessness, a woman who did not automatically acquire her husband's nationality upon marriage or upon his naturalisation in another country, did not lose their British status after 1933. The 1943 revision allowed a child born abroad at any time to be a British national by descent if the Secretary of State agreed to register the birth. Under the terms of the British Nationality Act 1948 British nationals in Barbados were reclassified at that time as "Citizens of the UK and Colonies" (CUKC). The basic British nationality scheme did not change overmuch, and typically those who were previously defined as British remained the same. Changes included that wives and children no longer automatically acquired the status of the husband or father, children who acquired nationality by descent no longer were required to make a retention declaration, and registrations for children born abroad were extended. In 1958, Barbados joined the West Indies Federation. The federation, which included Antigua, Barbados, Dominica, Grenada, Jamaica, Montserrat, Saint Christopher Nevis Anguilla, Saint Lucia, Saint Vincent, and Trinidad and Tobago, was typically seen by its supporters as a means to use a federal structure to gain national independence and eventual recognition as a Dominion. The federation was unable to develop a unified nationality scheme, as member states tended to identify with their specific island, rather than by region. Jamaica withdrew from the federation in 1961 and that year Barbados became self governing. Despite attempts by Barbados and Trinidad and Tobago to keep the federation together, it collapsed in 1962. Statutes passed by the Barbadian parliament after 1960, transformed the economy, earning the country the confidence of the international monetary market. The political and financial stability of the nation, led to an Independence Conference with the British government and Barbados gaining full independence as of 30 November 1966.
Тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезең (1966 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
Жалпы, 1948 жылғы Ұлттық заңда «Ұлыбритания мен отарларының азаматтары» деп белгіленген тұлғалар Тәуелсіздік күнінде Барбадос азаматтары болар еді. Егер олар (немесе олардың әкесі немесе әкесінің әкесі) 1 қарашада Ұлыбританияның немесе отарларының құрамында болған, осы мемлекетке қосылған немесе британдық протекторат болған жерде туған, натурализацияланған немесе тіркелген болса, олардың британдық азаматтығы мен мәртебесін сақтап қалуға рұқсат берілді. 1948 жылғы заңнан айырмашылықтар бар: CUKC тек әкесі Барбадоста туған болса ғана Барбадос азаматтығын алатын болды, ал әйелдер Барбадос азаматтығын күйеуінің мәртебесіне байланысты сақтайтын немесе жоғалтатын болды, сондай-ақ күйеуі CUKC мәртебесін жоғалтса, тіркелген әйел ретінде британдық мәртебесін сақтауға тыйым салынды. Тәуелсіздік алғаннан бастап Барбадос азаматтарына үйленген әйелдер Барбадос азаматтығын алу үшін тіркеле алады. 1966 жылғы Конституция мен 1966 жылғы Азаматтық заңы заңды және заңсыз туған балалар арасында айырмашылық жасады. 1979 жылғы Балалар мәртебесін реформалау заңы 1980 жылдың 1 қаңтарынан кейін туған балаларға қатысты заңсыз туған бала мәртебесін жойды. 1980 жылғы Тұрғын үй реформасы заңы сияқты басқа да өзгерістер, тұрмысқа шыққан әйелдерге қайда тұратынын өзі шешуге мүмкіндік берді; 1980 жылғы Табыс салығын өзгерту заңы әйелдерге жеке салық салынуын қамтамасыз етті; ал 1980 жылғы Тұрмысқа шыққан адамдар заңы үйленген әйелдерге мүлікті сатып алуға және өз мүлігі үшін өз құқығымен сотқа жүгінуге рұқсат берді, бұл Барбадос заңдарында әлі де сақталған гендерлік теңсіздікті жойды. Тұрғын үй реформасы азаматтыққа да әсер етті, себебі ол енді үйленген әйелдердің күйеуімен бірдей тұрақты мекенжайы болуын талап етпеді. 2000 жылғы Конституциялық түзетулер гендерлік ережелердің кейбіреулерін жойды; алайда, 2017 жылға қарай Конституцияда гендерлік теңсіздіктер сақталды және 2019 және 2020 жылғы түзетулер азаматтық теңсіздікті жойған жоқ. Барбадостың ішкі істер министрі Эдмунд Хинксон 2020 жылы Иммиграция заңын реформалау жөніндегі ұсыныстар дайындалып жатқанын және олар 2021 жылы Парламентте қаралатынын мәлімдеді. Талқыланып жатқан идеяларға ата-аналар мен әкесінің әкелері арқылы азаматтыққа қол жеткізу мүмкіндігін кеңейту, тұру мерзімі талаптарын өзгерту және тұрақты тұруға қол жеткізуді жеңілдету кіреді.
Generally, persons who had previously been nationals as defined under the classification of "Citizens of the UK and Colonies", in the 1948 Nationality Act, would become nationals of Barbados on Independence Day. Exceptions were made for persons to retain their British nationality and status if they (or their father or grandfather) were born, naturalised, or registered in a part of the realm which remained on 1 November part of the United Kingdom or colonies, had been annexed by such a place, or was a British protectorate. Divergences from the 1948 Act included that CUKCs by descent only acquired Barbadian nationality if their father was born in Barbados and that women retained or lost their Barbadian nationality based upon their spouse's status and were prohibited from maintaining British status as registered wives, if their spouse lost his CUKC status. From independence forward, women who married Barbadian men could choose to register for Barbadian nationality. Both the Constitution of 1966 and the 1966 Citizenship Act made distinctions between legitimate and illegitimate children. In 1979, the Status of Children Reform Act eliminated the common law status of illegitimacy for children born after 1 January 1980. Other changes enacted, like the Domicile Reform Act 1980, giving married women the choice of where they lived; Income Tax Amendment Act 1980, granting women separate tax assessment; and Married Persons Act 1980, allowing married women to acquire property and bring suit by her own right for her property, removed gendered legal inequalities that still existed under coverture in Barbadian law. The Domicile reform had implications for nationality as it no longer required married women to have the same permanent residence as their spouse. Constitutional amendments in 2000 removed some of the gendered provisions; however, as of 2017, gender imbalances in the Constitution were still present and neither the amendment of 2019 nor 2020 rectified nationality inequality. Barbados Minister of Home Affairs, Edmund Hinkson announced in 2020 that proposals to reform the Immigration Act were being drafted and should be considered by Parliament in 2021. The ideas under discussion would broaden eligibility for nationality through descent to grand parents and great grandparents, change length of residency requirements, and provide provisions for broader acquisition of permanent residency.