Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының азаматтығын алу ережелері мен тарихы – АҚШ ұлттығын алу заңдары
History and regulations of American citizenship
laws for acquiring U. S. nationality
Америка Құрама Штаттарының ұлттық заңдары адамның АҚШ ұлттығын қалай иеленетінін көрсетеді. АҚШ-та ұлттық мәртебе әдетте АҚШ Конституциясының ережелері, түрлі заңдар мен халықаралық келісімдер арқылы анықталады. Конституция бойынша азаматтық – құқық ретінде бекітіледі, емес, артықшылық ретінде, АҚШ-тың құзырында туған және "табиғиландырылған" адамдар үшін. Ішкі құжаттарда "азаматтық" және "ұлттық" сөздері көбінесе мағынасы бірдей қолданылса да, "ұлттық" – ұлттық бірегейлік пен мемлекетке формальды мүшелікке қатысты кең ұғым, ал "азамат" – ұлттық мәртебесі мойындалған адамдарға ғана қолданылады. АҚШ-тың 50 штатының кез келгенінде, Колумбия округінде немесе басқа да елді мекендерде туған адамдар туғаннан бастап АҚШ азаматтары болып есептеледі. Бір ғана ерекшелік – Америка Самоасы, онда адамдар әдетте туған кезде азамат емес, АҚШ ұлттығын иеленеді. Кез келген штат немесе құзыретті аумақта тұратын шетел азаматтары тұрақты тұруға құқық алғаннан кейін және белгілі бір мерзімді (әдетте бес жыл) өтегеннен кейін азаматтыққа өтуге құқылы.
United States nationality law details the conditions in which a person holds United States nationality. In the United States, nationality is typically obtained through provisions in the U. S. Constitution, various laws, and international agreements. Citizenship is established as a right under the Constitution, not as a privilege, for those born in the United States under its jurisdiction and those who have been "naturalized". While domestic documents often use the words citizenship and nationality interchangeably, nationality is a broader term that refers to national identity and formal membership in a nation, while citizen is reserved to nationals who have the recognized status of citizenship. Individuals born in any of the 50 U. S. states, the District of Columbia or almost any inhabited territory are United States citizens by birthright. The sole exception is American Samoa, where individuals are typically non citizen U. S. nationals at birth. Foreign nationals living in any state or qualified territory may naturalize after becoming permanent residents and meeting a residence requirement (normally five years).
Конституциялық негіз
Ұлттық статус – бұл адам мен мемлекет немесе ұлт арасындағы құқықтық қатынасты анықтайды, сол арқылы белгілі бір ұлттың мүшесі немесе қарастырылатын адамы кім екенін көрсетеді. Осы қатынас азаматтық құқықтар мен міндеттерін, сондай-ақ ұлт азаматтарына берілетін қорғау шараларын анықтайды. Ұлттық статус пен азаматтық ерекшеленсе де, АҚШ құқықтарына ие немесе ие емес адамдар арасындағы айырмашылықты мойындайды, бірақ оның заңдары көбінесе "ұлттық" және "ұлттық статус" орнына "азамат" және "азаматтық" терминдерін қолданады. АҚШ Конституциясы ұлттық статусты немесе азаматтықты анықтамайды, бірақ 1-баптың 8-бөлімі, 4-тармағы Конгреске натурализация заңын қабылдау өкілеттігін берді. Америка Азамат соғысынан бұрын және он төртінші түзету қабылданғанға дейін Конституцияда ұлттық статусқа қатысты басқа ешқандай норма болған жоқ.
Nationality defines the legal relationship between a person and a state or nation, specifying who is a member or subject of a particular nation. The rights and obligations of citizenship are defined by this relationship, as well as the protections to which nationals are entitled. Though nationality and citizenship are distinct and the United States recognizes the distinction between those who are entitled or not entitled to rights, its statutes typically use the words "citizen" and "citizenship" instead of "national" and "nationality". The Constitution of the United States did not define either nationality or citizenship, but in Article 1, section 8, clause 4 gave Congress the authority to establish a naturalization law. Before the American Civil War and adoption of the Fourteenth Amendment, there was no other language in the Constitution dealing with nationality.
Азаматтық туралы заңдар 17901866
АҚШ-та ұлттық және азаматтық мәртебесін анықтаған алғашқы заң 1790 жылғы «Табиғилану туралы заң» болды. Ол азаматтыққа үміткерлерді еркін, ақ терілі адамдармен шектеді. Ағылшын ортақ құқығының қағидаларын ұстанған АҚШ-тың заң жүйесі әйелдің күйеуіне деген адалдығы мен міндеттері ұлтқа деген адалдығынан және міндеттерінен артық деп санайтын жасырындықты қабылдады. «Ұлттық заң» әйелге өз ұлттығын алуға тыйым салған жоқ, бірақ сот шешімдері мен тұрмыстық мәселелердегі әдет-ғұрыптар нәрестелердің, құлдардың және әйелдердің сынға қабілетсіздігіне және еркін ерікпен әрекет етуге немесе мүлікке ие болуға құқығының жоқтығына байланысты қоғамдық өмірге қатысуға мүмкіндігі жоқ екенін белгіледі. Үндістер шетелдік үкіметтердің қарауында болды және «Дред Скотт пен Сэндфорд» (60 АҚШ (19 How.) 393, 1857) ісінде олар ақ мәдениетті қабылдаса ғана азаматтыққа қол жеткізе алатындығы айтылды. 1802 жылдан бастап әкелер ғана өз ұлттығын балаларына беруге құқылы болды. 1804 жылғы «Табиғилану туралы заң» әйелдің ұлттығының некелік жағдайына тәуелді екенін растады, ал 1855 жылғы «Табиғилану туралы заң» әйелдің және оның балаларының ұлттығын күйеуінің ұлттығымен байланыстырды. Осы кезеңде шетелдік күйеуге үйленген әйел өзінің ұлттығын тоқтатқан деп есептелді. Ол некесін ажыратып, АҚШ-та тұруын жаңартқаннан кейін ұлттығын қайта алды. 1855 жылғы заң шетелдік әйелдердің АҚШ ұлттығын алатынын көрсеткенімен, заң шетелдіктерге үйленген американдық әйелдерден күйеуінің ұлттығын қабылдау талап етіле ме, жоқ па деген жағдайды түсініксіз қылды. Мысалы, президент Улисс Гранттың қызы Нелли Грант 1898 жылы британдық күйеуінен ажырасқаннан кейін Конгресс актісі арқылы АҚШ ұлттығын қайта алды.
The first statute to define nationality and naturalization in the United States was the Naturalization Act of 1790. It limited those who were eligible to be nationals as free, white persons. Following the practices of English common law, the legal system of the United States absorbed coverture, or the assumption that a woman's loyalty and obligations to her spouse were more important than her loyalty and obligation to the nation. While the Nationality Act did not forbid a woman to have her own nationality, judicial rulings and custom on domestic matters established that infants, slaves, and women were unable to participate in public life, as a result of the belief that they lacked critical judgment and had no right to exercise free will or control property. Native Americans were considered to be subjects of foreign governments and per decisions like Dred Scott v. Sandford (60 U. S. (19 How.) 393, 1857) were only eligible to become naturalized if they assimilated white culture. From 1802, only fathers were able to pass on their nationality to their children. The Naturalization Act of 1804 confirmed that a woman's nationality was dependent upon her marital status and the Naturalization Act of 1855 tied a wife's nationality, and that of her children, to her husband's. A wife who married a foreign husband in this period was assumed to have suspended her nationality in favor of his. She was able to repatriate upon termination of the marriage and resumption of residence in the United States. While the 1855 Act specified that foreign wives gained U. S. nationality, the law created confusion as to whether it required American women who married aliens to take the nationality of the spouse. For example, Nellie Grant, daughter of President Ulysses S. Grant, reacquired her U. S. nationality in 1898 by an Act of Congress, after a divorce from a British husband.
Кеңейтулер мен түсіндірмелер 1866-1900 жылдар
Азамат соғысынан кейін Конгресс 1866 жылы «Азаматтық құқықтар туралы» заңды қабылдады, содан кейін сол жылы Америка Құрама Штаттары Конституциясына он төртінші түзетуді қабылдады, бұл бұрынғы құлдарға азаматтық мәртебе беруге бағытталған шара болды. Түзетудің мәтіні нәсілге қатысты бейтарап болды және АҚШ-та туған, ешқандай шетелдік билікке бағынышсыз болған кез келген адамға ұлттық мәртебе берді, бірақ тайпалық үкіметке адал болған барлық американдықтарды нақты алып тастады. Ол американдықтардың түпкі тұрғындарына немесе кез келген нәсілдегі әйелдерге ұлттық мәртебе бермеді. «Minor v. Happersett» (21 Wall 162, 1875) ісінде Жоғарғы сот әйелдерге тең қорғау принципі қолданылмайтынын растады, ал «Elk v. Wilkins» (112 U. S. 94, 1884) ісінде американдықтардың түпкі тұрғындарының АҚШ аумағында туғаннан бастап ұлттық құқыққа ие емес екендігі расталды.
In the aftermath of the Civil War, Congress enacted the Civil Rights Act of 1866 and later that year passed the Fourteenth Amendment to the United States Constitution to grant citizenship status to former slaves. The language of the Amendment was race neutral and granted nationality to anyone born in the United States who had no allegiance to a foreign power, but specifically excluded all Native Americans who adhered to tribal governance. It did not extend nationality to Native Americans or to women of any race. In Minor v. Happersett (21 Wall 162, 1875), the Supreme Court confirmed that equal protection did not apply to women and Elk v. Wilkins (112 U. S. 94, 1884) confirmed that Native Americans did not have birthright nationality in United States territory.
1900-1965 жылдар аралығындағы шектеулер мен түсіндірмелер
1901 жылғы «Аралдық істер» бойынша Жоғарғы Сот АҚШ-тың штаттық болу перспективасы жоқ, құрама штаттар мен аралдық иеліктеріне АҚШ Конституциясының қолданылуы шектеулі деп шешім шығарды. Ол кезде бұл елдерге 1898 жылы испан-американ соғысының нәтижесінде иеленген Гуам, Филиппин және Пуэрто-Рико кірді. Шешімге сәйкес, аралдық иеліктерде немесе инкорпорацияланбаған аумақтарда туған адамдар азаматтыққа үміткер бола алмады, бірақ олар ұлттықтар саналды және АҚШ паспортын алып, АҚШ-тан дипломатиялық қорғау ала алатын болды. 1907 жылғы «Экстрапатриация туралы» заңның қабылдануы 1855 жылы туындаған белгісіздікті жойып, неке әйелдердің ұлтын анықтайтын жалғыз фактор екенін нақтылады. Заң бойынша, егер әйел АҚШ азаматы емес адамға үйленсе, оның азаматтығы дереу жойылатын болды, ол АҚШ-та туған немесе натурализацияланған болса да. Бұл заң кері күшіне ие болды және әйелдің келісімін қажет етпеді, сондықтан көптеген әйелдер өздерінің азаматтығынан айырылғанын білмеді. 1921 және 1924 жылдарғы иммиграциялық заңдар Конгресс ақ нәсілділердің беделі төмендеп бара жатқан алаңдаушылықты шешу үшін қабылдады. 1921 жылғы «Төтенше квота туралы» заң түрлі елдерден иммиграцияны шектеді. Бұл шектеулер АҚШ-та туған әйелдердің шетелдік күйеулері мен балаларына қатысты, бірақ АҚШ-та туған әйелдердің шетелдік күйеулеріне және ұлдарына ешқандай шектеу қойылмады. 1922 жылы «Кейбл» заңы қабылданып, американдық әйелдің некеде болғандықтан азаматтығынан айырылмайтыны жарияланды. Ол бұрын некеге тұрғандықтан азаматтығынан айырылған әйелдерге азаматтығын қайтару рәсімін белгіледі. Әйелдің ұлты тұрғылықты жеріне және күйеуінің натурализацияға жарамдылығына байланысты болды; егер ол шетелде тұрса, АҚШ аумағына қайта кірген кездегі ұлты квоталық заңның шектеулеріне жататын болды. Алайда, «Кейбл» заңында «азамат әйелдер» азаматтығы жоқ шетелдіктерге үйленген жағдайда ұлтынан айырылатыны нақты айтылғандықтан, ол американдық Самоа әйелдеріне қолданылмады, өйткені олар азамат емес ұлттықтар еді. 1924 жылғы заңның шарттары бойынша, «Азиялықтарды шеттету туралы» заң деп те аталатын, азиялықтардың елге кіруіне тыйым салынды және олар натурализациядан шеттетілді. Онда некеге тұрғандықтан ұлтынан айырылған американдық әйел, некесі бұзылған жағдайда да, натурализацияға жарамсыз деп есептелді және «өз азаматы немесе бағыныштысы болған елде туған» деп саналды. 1923 жылы Жоғарғы Соттың «АҚШ-қа қарсы Бхагат Сингх Тинд» ісі бойынша шешімі азиялық еркектердің ұлтын кері күшімен алып тастады, олардың әйелдерінің ұлтын автоматты түрде жойды. Егер американдық әйел азиялық тегінен шыққан еркекке үйленсе, ол АҚШ-қа қайта кіре алмады. Күйеулер шетелдік әйелдеріне заңды түрде көшіп келуге рұқсат беру үшін ерекшелік туралы өтініш бере алатын болды, бірақ әйелдер күйеулері үшін өтініш бере алмады. 1924 жылғы заң қабылданғаннан кейін Еңбек департаменті хатшысы Джеймс Дэвис оның ережелерін Мексикадан және Американың басқа елдерінен келген иммигранттарға да қолдануды ұсынды. 1926 жылдан 1930 жылға дейін жыл сайын Конгресс Батыс жарты шардағы басқа елдерден иммиграцияға квоталар енгізуді қарастырды. 1924 жылдың маусым айында «Үнділердің азаматтығы туралы» заң американдық үндістерге біржақты түрде АҚШ-та азаматтық берді. 1933 жылы АҚШ-тың Панамерикандық одақтың Монтевидео конференциясына делегациясы Александр Уэдделл мен Джошуа Батлер Райт 1934 жылы күшіне енген «Әйелдердің ұлты туралы» Америкааралық конвенцияға қол қойды, бұл заңдық тұрғыдан шектеулерді ішкі заңнамалық қарауға қалдырды. 1934 жылғы «Тең азаматтық туралы» заң шетелде туған балалардың анасынан туындайтын ұлтын беруге рұқсат берген алғашқы заң болды. Олардың ұлты анасы бала туылмай тұрып АҚШ-та тұрғанына байланысты болды. Заң кері күшіне ие болмағандықтан, 1934 жылға дейін туған балаларға әдетте анасынан азаматтық алуына кедергі келтірілді. Сондай-ақ, заң бойынша, АҚШ азаматымен некеде тұрған кез келген шетелдік жұбайлар үшін артықшылықты натурализация қарастырылды. Онда натурализацияның барлық басқа талаптарын орындаған шетелдіктер, ниет білдіру туралы декларациядан бас тартып, АҚШ-та, Аляскада, Гавайиде немесе Пуэрто-Рикода үш жыл үздіксіз тұруды қажет ететін жеңілдетілген талаптар бойынша натурализациялана алады деп мәлімделді. «Кейбл» заңына және азаматтық заңнамасына енгізілген түзетулер 1940 жылға дейін жалғасты, содан кейін үйленген әйелдерге шектеусіз өз ұлтын алуға рұқсат берілді. Ол жылы Конгресс «Ұлты туралы» заңға түзетулер енгізіп, алғаш рет заңды және заңсыз балалар үшін туындайтын ұлтының ережелерін ажыратып көрсетті. Ережелерге сәйкес, заңды емес туған балалар анасынан балаға автоматты түрде ұлты көшті, бірақ бала ересек болғанға дейін әкесінің ұлтын алу үшін әкелігін заңдастыру қажет болды. 1940 жылғы заң сонымен қатар бұрын некеге тұрғандықтан азаматтығынан айырылған барлық әйелдерге, ешқандай некелік жағдайына қарамастан, адал серт беру арқылы азаматтығын қайтаруға рұқсат берді, бұрынғы натурализация арқылы азаматтығын қайтару саясатына қарамастан. АҚШ азаматының күйеулерінің туындайтын натурализациясы үшін нәсілдік шектеулер 1952 жылы «Маккарран-Уолтер» заңы қабылданғанға дейін сақталды. Ол елге натурализацияға қабылданғанда нәсілді критерий ретінде пайдалануды тоқтатса да, Азия елдерінен иммиграцияны шектеу үшін квоталарды пайдалану нәсілдік дискриминацияны тоқтатпады. Иммиграциялық заңдар 1965 жылғы «Иммиграция және ұлты туралы» заңмен реформаланғанға дейін шектеулі квоталық жүйе сақталды.
Under the Insular Cases of 1901, the Supreme Court ruled that unincorporated territories and insular possessions of the United States, which were not on a path toward statehood, had limited applicability of the U. S. Constitution. At the time, these included Guam, the Philippines, and Puerto Rico, acquired in 1898 at the end of the Spanish–American War. According to the decision, those born in insular possessions or unincorporated territories were not eligible for citizenship, though they were considered nationals and could hold a U. S. passport and gain diplomatic protection from the United States. Passage of the Expatriation Act of 1907 eliminated the uncertainty created in 1855, definitively stating that marriage solely determined all women's nationality. The law immediately revoked the nationality of married women, regardless of whether they were born in the United States or naturalized, if they were married to a non citizen. It was retroactive and did not require a wife's consent, leaving many women unaware that they had lost their nationality. The federal Immigration Acts of 1921 and 1924 were passed by Congress to address the concern that white authority was declining. The 1921 Act, known as the Emergency Quota Act, restricted immigration from various countries. The limits applied to foreign husbands and children of U. S. born women, but provided an exemption for foreign wives and children of birthright male nationals. In 1922, the Cable Act was passed, declaring that an American woman could not be denied the right to naturalize because she was married. It established procedures for women, who had previously lost their citizenship because of marriage, to repatriate as naturalized (not birthright) citizens. A wife's nationality depended on residence and her husband's eligibility to naturalize; if she lived abroad, her nationality on re entry to U. S. territory was therefore subject to the restrictions of the Quota Act. However, because the Cable Act was worded to specifically state that "women citizens" who married ineligible foreigners lost their nationality, it did not apply to American Samoan women, as they were non citizen nationals. Under the terms of the 1924 act, also known as the Asian Exclusion Act, Asians were not allowed to enter the country and were excluded from naturalization. It stated that an American born woman whose nationality was lost because of marriage, regardless of whether that marriage had terminated, was ineligible for naturalization and was considered to have been "born in the country of which [they were] a citizen or subject". The Supreme Court ruling of 1923, in United States v. Bhagat Singh Thind, retroactively removed the nationality of Asian men, automatically revoking their wives' nationality. If a U. S. woman married to a man of Asian descent left the country, she could not be readmitted to the United States. Husbands could petition for an exception allowing their foreign born wives to lawfully immigrate, but wives were unable to petition for their husbands. Immediately after passage of the 1924 Act, the Department of Labor Secretary, James Davis, recommended extending its provisions to immigrants from Mexico and other countries in the Americas. Every year from 1926 to 1930, Congress considered bills evaluating imposing quotas for immigration from the other nations in the western hemisphere. In June 1924, the Indian Citizenship Act granted Native Americans, unilaterally, nationality in the United States. In 1933, the United States delegation to the Pan American Union's Montevideo conference, Alexander W. Weddell and Joshua Butler Wright signed the Inter American Convention on the Nationality of Women, which became effective in 1934, legally reserving limitations for domestic legislative review. The Equal Nationality Act of 1934 was the first statute that allowed derivative nationality for children born abroad to pass from their mother. Their nationality was dependent on whether the mother had resided in the United States before the child was born. As the law was not retroactive, children born before 1934 were typically prevented from deriving citizenship from their mother. The statute also provided preferential naturalization for any foreign spouse married to a U. S. national. It stated that eligible foreigners, who met all other requirements of naturalization, could naturalize under reduced requirements forgoing a declaration of intent and needing only three years of continuous residency within the United States, Alaska, Hawaii, or Puerto Rico. Amendments to the Cable Act and nationality laws continued until 1940, when married women were granted their own nationality without restriction. That year, Congress amended the Nationality Act, distinguishing for the first time different rules for derivative nationality for legitimate and illegitimate children. Under the provisions, children born out of wedlock passed from mother to child automatically, but required legitimization of paternity prior to a child reaching the age of majority for derivative nationality from the father. The 1940 Act also allowed all women who had previously lost their citizenship because of marriage to repatriate without regard to their marital status, by swearing the oath of allegiance, as opposed to the previous policy of repatriation by naturalization. Racial exclusions for derivative naturalization of husbands of U. S. citizen wives remained in place until passage of the McCarran Walter Act in 1952. Though it ended utilizing race as a criterion for admission to the country of nationalization, continued use of quotas to restrict immigration from Asian countries did not end racial exclusion. Until immigration laws were reformed by the Immigration and Nationality Act of 1965, the restrictive quota system remained in place.
Түзетулер мен түсіндірмелер 1966 жылдан 2001 жылға дейін
1972 жылға дейін АҚШ-тың ұлттық заңдары АҚШ азаматтарының шетелде туған балаларының жиырма үш жасқа толуына дейін аумақта тұрақты мекенжай орнату арқылы бес жылдық тұру мерзімін аяқтауын талап етті. Тұрақты мекенжайын белгілемеген жағдайда АҚШ азаматтығы мен ұлттығы жойылар еді. 1982 жылы Конгресс 1950 мен 1982 жылдар аралығында туған балалар үшін процедураларды бекітті, бұл АҚШ азаматы әкелерінің балалары үшін иммиграцияны жеңілдетуге бағытталған. АҚШ әскери қызмет атқарған аймақтарда туған балаларға көмек көрсету мақсатымен, ол Кампучия, Корея, Лаос, Таиланд және Вьетнамда туған балаларға қатысты. Арнайы ережелер балаларға ұлттық мәртебе бермеді, бірақ шетелде туған балаларды заңдастыру және қаржылық қолдау талаптарын жеңілдетті, әкенің некелік жағдайына қатысты тексеруді жойды, тек Бас прокурордың болжамды әке азамат екенін және қамқоршының он сегіз жасқа толмаған баланы заңды түрде асырап алуға және күтіп бағуға келісетінін растауын талап етті. 1987 жылы «Америкаға оралу» актысы бойынша 1962 және 1972 жылдар аралығында туған иммигрант вьетнамдық аналар мен олардың балалары АҚШ әскери қызметшілеріне көшіп баруға мүмкіндік алды. 1989 жылы «Илиасқа қарсы АҚШ Мемлекеттік департаменті» ісінде (721 F. Supp. 243, N. C. Cal 1989) 1934 жылға дейін шетелде туған баланың АҚШ-та туған анасы арқылы туынды ұлттық мәртебе алуы мүмкін екені расталды. Бұл іс топтық іс болмағандықтан, ұқсас жағдайдағы басқаларға әсер етпеді; алайда, 1993 жылғы «Уочопқа қарсы АҚШ Мемлекеттік департаменті» ісінде (985 F.2d 1407, 9-шы апелляциялық округ, 1993) 9-шы апелляциялық сот 1934 жылға дейін туған балаларына анасының ұлттығын беру мүмкіндігін жоққа шығарған 1993 жылғы бөлімді конституциялық емес деп жариялады. «Миллерге қарсы Олбрайт» ісінде (523 U.S. 420, 1998) сот әйелдер мен еркектерге қатысты дискриминациялық ережелерді сақтап қалды. Сотта Джон Пол Стивенс ер адамдар баламен заңды байланысты тек қана өздерінің қалауымен орната алатынын, ал әйелдің заңды байланысы биологиялық байланыс арқылы белгіленетінін айтты. Қорытындысы, әйелдің баламен байланысы туған сәттен бастап заңды болып саналады және оның ата-аналық құқықтарын заңды түрде тоқтатусыз үзіліске келтірілмейді, бірақ ер адам кетуді немесе байланыс орнатуды таңдай алады. Бұл шешім аналардың шетелде туған заңсыз баланың тууы кезінде өздерінің ұлттығын беруге құқылы екенін білдірді, егер ана бала туылмай тұрып, АҚШ-та немесе АҚШ аумағында бір жыл үздіксіз тұрған болса. Некеде тұрмаған ер адам шетелде туған заңсыз балаға ұлттығын беру үшін баланың он сегіз жасқа толуына дейін сотта қандастық байланысын дәлелдеуі, баланы мойындауы және заңдастыруы, сондай-ақ әкесінің туған кездегі ұлттығын растауы керек. «Кларкқа қарсы Джетер» ісінде (486 U.S. 456, 1988) некеде тұрған еркектерге қатысты мұндай талаптар қойылмайды. Алайда, некеде тұрған және тұрмысқа шықпаған еркектер үшін де заң «бала туылғанға дейін АҚШ-та он жыл өмір сүргенін, оның кем дегенде бесеуі 14 жасқа толғаннан кейін» болғанын талап етеді. 2001 жылы Жоғарғы Сот «Нгуенге қарсы INS» (533 U.S. 53, 2001) ісінде теңсіздікті қайтадан бекітті, ұлттық мәртебе жағдайында теңсіздік бар екенін растады, бұл мемлекеттік мақсаттарға қызмет етеді, бала мен ата-ана арасындағы биологиялық және әдет-ғұрыптық байланысты орнатуға бағытталған.
Until 1972, the Nationality Laws of the United States required that children born abroad to U. S. nationals complete a five year residency by establishing a continuous domicile in the territory prior to their twenty third birthday. Failure to establish a residence nullified U. S. nationality and citizenship. In 1982, Congress enacted provisions for children born between 1950 and 1982 to facilitate immigration for children of U. S. national fathers. Intended to assist children born in areas where the U. S. had been militarily active, it applied to children born in Kampuchea, Korea, Laos, Thailand and Vietnam. The special provisions did not give children nationality, but loosened the requirements for legitimization and financial support for children born abroad, removed scrutiny of the father's marital status, requiring only that the Attorney General establish that a presumed father was a citizen and that a sponsor agreed to take legal custody and support a child under the age of eighteen. In 1987, the Amerasian Homecoming Act facilitated resettlement of immigrant Vietnamese mothers and their children born between 1962 and 1972 to U. S. military personnel. In 1989, a ruling in the case of Elias v. United States Department of State (721 F. Supp. 243, N. C. Cal 1989) confirmed that a child born abroad prior to 1934 to a U. S. born woman could obtain derivative nationality. As the case was not a class action lawsuit, it did not impact others in similar situations; however, the 1993 ruling in Wauchope v. United States Department of State (985 F.2d 1407, 9th Cir. 1993) by the 9th Circuit Court of Appeals declared section 1993, which denied a woman's ability to transmit nationality to her children born before 1934, unconstitutional. In the case Miller v. Albright (523 U. S. 420 1998), the court upheld discriminatory regulations set out in Title in the treatment of women and men passing their nationality to illegitimate children. Justice John Paul Stevens' opinion in the case was that men do not establish a legal tie to a child except by choice; whereas, a woman's legal tie is established by biology. In essence, a woman's tie with her child is legal when birth occurs and cannot be severed without legally terminating her parental rights, but a man can choose to walk away or establish a tie. The ruling meant that mothers were able to pass on their nationality at the birth of an illegitimate child born abroad, if the mother had lived for a continuous period of one year prior to the child's birth in the United States or a U. S. territory. For an unmarried man to pass nationality to an illegitimate child born abroad, before the child's eighteenth birthday, a blood relationship must be proved in court, the child must be recognized and legitimized, and the father's nationality at the time of birth must be confirmed. On the basis of Clark v. Jeter (486 U. S. 456, 1988), no similar requirement applies for a married man. However, for both married men and unmarried men, the statute "required the U. S. born parent to have ten years' physical presence in the United States prior to the child's birth, 'at least five of which were after attaining' age 14". In 2001, the Supreme Court again upheld the unequal regulations in the case of Nguyen v. INS (533 U. S. 53 2001) confirming that in the case of nationality, the inequality is present, which serves governmental objectives, to establish both a biological tie and a customary relationship between the child and parent.
АҚШ шеткі аумақтарының тарихы
Конституцияның Территориялық ережесі Конгресске АҚШ аумақтары мен иеліктері атынан реттеуге өкілеттік берді. Осы өкілеттікті пайдалана отырып, Конгресс болашақта штаттар құрамына кіретін аумақтар мен штат болу жолында емес аумақтар арасында ерекшеліктер жасады. Осы өкілеттік арқасында Конгресс тұрғындардың қашан азамат болатынын және олардың мәртебесін анықтайды. 1898 жылға дейін АҚШ иеліктерінде туған барлық адамдар АҚШ-та туғандай есептелді, ал иелікке өткеннен кейін ұжымдық натурализация шаралары қабылданды. Осы мерзімнен кейін иеліктер таңдамалы түрде шетелдік жерлер ретінде қарастырылып, Конституцияның XIV түзетуіне енгізілген азаматтық туралы ережеге бағынбады. Осы шешімге байланысты, АҚШ-тың шеткі иеліктеріндегі барлық адамдар Конгресс азаматтықтың толық құқықтарын беруді шешкенге дейін АҚШ ұлттығын иеленген, бірақ азамат емес деп саналды. Бұл Америка Самоасы, Гуам, Филиппин, Пуэрто-Рико және Виргин аралдарының тұрғындарына қатысты. Азамат емес ұлттықтар өз құқықтарының толық қорғалуын қамтамасыз етілмейді, бірақ олар АҚШ-та тұруға және визасыз кіруге құқылы. Сол сияқты, аумақтық азаматтар ұлттық саясатқа толыққанды қатысуға мүмкіндік алмайды. Бірқатар заңдарда АҚШ шеткі аумақтарына штат болуға үміткер емес адамдарға ұлттық мәртебе берілді. 1900 жылы заңмен Пуэрто-Рико тұрғындары Пуэрто-Рико азаматы және АҚШ ұлттығын иеленуші ретінде танылды. 1902 жылы Пуэрто-Рикоға қабылданған заңға ұқсас заң Филиппинде де күшіне енді. АҚШ 1903 жылы Панама каналы аймағында жұмыс істейтін адамдар үшін Панама мен АҚШ арасындағы канал конвенциясының шарттарына сәйкес арнайы ережелер енгізді. Осы ережелерге сәйкес, 1904 жылғы 26 ақпан немесе одан кейін Канал аймағында немесе Панамада туған, АҚШ ұлттығын немесе бұрынғы ұлттығын иеленген ата-анасы бар адамдарға АҚШ-та туған адамдарға берілетін азаматтық құқықтары берілді. 1906 жылы Конгресс арнайы шаралар бойынша, қосылмаған аумақтарда туған адамдарға натурализацияға рұқсат беру туралы заң қабылдады. 1917 жылғы Джонс-Шафрот заңы Пуэрто-Риконың барлық тұрғындарына, олардың туған мерзіміне қарамастан, азаматтық құқықтарымен бірге ұлттық мәртебе берді. 1927 жылы АҚШ Виргин аралдарының АҚШ ұлттығын иеленген азаматтарына азаматтық құқықтар берілді. 1929 жылы Америка Самоасы АҚШ аумағына айналды және оның тұрғындары азамат емес ұлттықтар мәртебесін алды. 1940 жылғы ұлттық заң қабылданғаннан бері азамат емес ұлттықтар шетелде туған балаларына өздерінің азамат емес АҚШ ұлттығын беруге құқылы. Филиппин тәуелсіздігі туралы заң 1946 жылы күшіне енді, содан кейін филиппиндіктер АҚШ ұлттығын иеленбеді. Тынық мұхиты аралдарының сенімдік аумағының тұрғындары 1947 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымымен жасалған келісім бойынша АҚШ юрисдикциясына өтті, бірақ ол сол кезде аумақ ретінде қосылмады. Гуамның АҚШ ұлттығын иеленген азаматтарына 1950 жылғы Органикалық заң бойынша азаматтық құқықтар берілді. 1976 жылы Сенімдік аумақтар Солтүстік Мариан аралдарының Ортақ қоғамдық құрамына айналды, аумақ ретінде қабылданды және тұрғындарына азаматтардың құқықтарымен бірге АҚШ ұлттығы берілді. Панама мен Канал аймағының бірлесіп басқаруы 1979 жылдың 1 қазанында басталды, содан кейін АҚШ ұлттығын алу мүмкін болмады.
The Territorial Clause of the Constitution gave Congress authority to regulate on behalf of United States territories and possessions. Using that power, Congress made distinctions for those territories which were to be incorporated eventually as states, and those that were not on a path of statehood. Because of this authority, Congress has determined when inhabitants can become nationals and what their status is at any given time. Prior to 1898, all persons born in U. S. possessions were treated as having been born in the United States, and upon acquisition, provisions were made for collective naturalization. After that date, possessions have been selectively judged to foreign localities and not subject to the Citizenship Clause of the Fourteenth Amendment. Because of that determination, all persons in the U. S. outlying possessions were considered U. S. nationals, non citizens, until Congress chose to convey full rights of citizenship. This included inhabitants of American Samoa, Guam, the Philippines, Puerto Rico, and the Virgin Islands. Non citizen nationals do not have full protection of their rights, though they may reside in the United States and gain entry without a visa. Likewise, territorial citizens do not have the ability for full participation in national politics. In a series of Acts, the United States conveyed nationality upon outlying territories not destined for statehood. Inhabitants became neither aliens, eligible for naturalization, nor citizens with full rights. In 1900, legislation defined inhabitants in Puerto Rico as both citizens of Puerto Rico and U. S. nationals. In 1902, similar legislation to that passed for Puerto Rico came in to force concerning the Philippines. The United States established special rules for people working in the Panama Canal Zone in 1903, under the terms of the Panamanian U. S. Canal Convention. Under its provisions, the was modified to include language that persons born in the Canal Zone or in Panama itself, on or after February 26, 1904, to a parent who was, or formerly was, a United States national derived U. S. birthright citizenship. In 1906, Congress passed legislation to allow persons born in unincorporated territories to be naturalized, under special provisions. The Jones–Shafroth Act of 1917, conferred nationality with citizenship rights upon all inhabitants of Puerto Rico, regardless of when their birth occurred in the territory. In 1927, U. S. nationals of the U. S. Virgin Islands were granted citizenship rights. American Samoa became a U. S. territory in 1929 and its inhabitants became non citizen nationals. Since passage of the Nationality Act of 1940, non citizen nationals may transmit their non citizen U. S. nationality to children born abroad. The Philippine Independence Act became effective in 1946, and thereafter, Filipinos did not have U. S. nationality. The residents of the Trust Territory of the Pacific Islands came under U. S. jurisdiction in 1947, pursuant to an arrangement with the United Nations, but it was not included as a territory at that time. U. S. nationals of Guam, by the Organic Act of 1950, were conferred the rights of citizenship. In 1976, the Trust Territories became the Commonwealth of the Northern Mariana Islands, were admitted as a territory, and inhabitants were conferred U. S. nationality with the rights of citizens. Co administration of Panama and the Canal Zone commenced on October 1, 1979, and thereafter, U. S. nationality could not be acquired.
Азаматтық алу
Адам АҚШ азаматтығын алудың түрлі жолдары бар, оның ішінде туған кезде, натурализация арқылы, сондай-ақ сот шешімдері мен шарттар арқылы.
There are various ways a person can acquire United States nationality, either at birth by naturalization or through court decisions and treaties.
Құрама Штаттарда туған
Он төртінші түзетудің 1-тарауы «АҚШ-та туған немесе натуралдану жолымен азаматтық алған, сондай-ақ оның құзыретіне бағынған барлық адамдар АҚШ-тың және олар тұратын штаттың азаматтары болып табылады» деп жазылған. Бұл ереже 1952 жылғы Иммиграция және ұлттықтар туралы заңның 301(а) тармағында заңдастырылған. Ата-анасының мәртебесіне қарамастан, егер олар шетел үкіметінің қызметінде болмаса, елдің аумағында туған кез келген адам азаматтыққа ие болады. Жоғарғы сот АҚШ-та рұқсатсыз көшіп келгендердің балаларының туғаннан-ақ азамат екендігі туралы нақты шешім қабылдаған жоқ, бірақ олардың азамат екендігі қабылданған. АҚШ-тың құзыретті органдары берген туу туралы куәліктер әдетте азаматтықты растау үшін жеткілікті дәлел болып саналады.
Section 1 of the Fourteenth Amendment provides that "All persons born or naturalized in the United States, and subject to the jurisdiction thereof, are citizens of the United States and of the State wherein they reside." The language has been codified in the Immigration and Nationality Act of 1952, section 301(a). Regardless of the status of the parent, unless they are in the employ of a foreign government, birth within the territory confers nationality. The Supreme Court has not explicitly ruled whether children born in the United States to unauthorized migrants present in the country are birthright nationals, but it is generally presumed they are. Birth certificates from U. S. jurisdictions are typically acceptable proof of nationality.
Шетелде туғандықтан АҚШ азаматтарына
Шетелде туған балаларға азаматтық құқығын растау үшін Шетелде туған бала туралы консулдық есеп сұрауға болады. 1952 жылғы Азаматтық заңының 301(c) тармағы, егер ата-аналарының бірі АҚШ-та немесе оның иелігіндегі жерлерде қандай да бір мерзімге тұрған болса, екі АҚШ азаматынан туған шетелде туған балаларға туған сәттен бастап автоматты түрде азаматтық беруді көздейді. 301(g) тармағында азамат пен шетел азаматынан туған шетелде туған баланың автоматты түрде азаматтыққа ие болуы үшін АҚШ-та немесе оның иелігіндегі жерлерде тұру қажеттігі де белгіленген. Әскери қызметте өткізілген кезең АҚШ-та тұрумен теңестіріледі. Бір ата-анасы азамат болған балалар үшін талаптар олардың туған уақытына және ата-аналарының некеде болған-болмауына қарай өзгеріп отырады.
For children born abroad, a Consular Report of Birth Abroad may be requested to confirm entitlement as a national. Section 301(c) of the Nationality Act of 1952 extends automatic nationality at birth to children born abroad to two parents who are U. S. nationals, as long as one of the parents resided for any length of time in the United States or its possessions. Section 301(g) establishes that to attain automatic nationality for a child born abroad to a citizen and a foreign national, residency in the United States or its possessions is also required. Time served as active military service was considered equivalent to residence in the U. S. For children with one national parent, requirements vary, depending on when they were born, and whether the parents were married.
Бала асырап алу
2000 жылға дейін асырап алынған балалар азаматтыққа қабылдануы керек еді және кейіннен түрлі құқық бұзушылықтар үшін депортацияға ұшырауы мүмкін еді. 1983 жылдың 26 ақпанына дейін немесе сол күні туған асырап алынған балаларға оларды асырап алған кезде қолданылған заң қолданылады. 2000 жылғы Бала азаматтығы заңының қабылдануымен, 2001 жылдың 27 ақпанынан кейін туған немесе он сегіз жасқа толмаған балалар үшін, АҚШ азаматтарының шетелден асырап алған балалары, егер олар кәмелетке толмаған кезеңде заңды қамқорлықпен АҚШ-қа әкелген болса, елге заңды түрде кіргеннен кейін және асырап алу процесі аяқталғаннан кейін автоматты түрде азаматтық алады.
Prior to 2000, adoptees had to be naturalized and could be subject to deportation in later life for various offenses. Adopted children born on or before February 26, 1983, are subject to the law in effect at the time they were adopted. With passage of the Child Citizenship Act of 2000, effective for children under eighteen or born on or after February 27, 2001, foreign adoptees of U. S. nationals, brought to the United States by a legal custodial parent in their minority, automatically derive nationality upon legal entry to the country and finalization of the adoption process.
Шалғайдағы иеліктерде туғандар
АҚШ территорияларында немесе иелігінде туған адамдар үшін ұлттық мәртебе олардың АҚШ егемендігімен қамтылған аумаққа дейін, АҚШ егемендігі кезеңінде немесе АҚШ егемендігі аяқталғаннан кейін туылғандығына байланысты айқындалады. 1952 жылғы ұлттық заңның жекелеген бөлімдері уақыт өте келе АҚШ-тың иеленген аумақтарын, мысалы Аляска мен Гавайиді (екісі де біріктірілген), сондай-ақ біріктірілмеген Пуэрто-Рико, АҚШ Виргин аралдары мен Гуамды қарастырады. Бұл бөлімдердің әрқайсысы белгілі бір күндерден бастап осы аумақтарда тұратын адамдарға ұлттық мәртебе береді және әдетте сол күндерден кейін біріктірілген аумақтарда туған адамдарға туған жергілікті мәртебе тағайындайды. Аумақтар үшін белгіленген күшіне ену күндері: Гуам мен Пуэрто-Рико үшін – 1899 жылдың 11 сәуірі; АҚШ Виргин аралдары үшін – 1917 жылдың 17 қаңтары; Солтүстік Мариан аралдарының Достастығы үшін – 1986 жылдың 4 қарашасы. 1952 жылғы ұлттық заң қабылданғаннан бері осы аумақтарда туған адамдар туған сәттен бастап ұлттық мәртебе алады. Конгресс Америка Самоасы мен Суэйнс аралынан басқа барлық мекенделген аумақтарда туған адамдарға заң арқылы туғаннан бергі ұлттық мәртебе берді, оларға азамат емес ұлттықтар мәртебесі тағайындалды. 2019 жылдың 12 желтоқсанында АҚШ округтік судьясы Кларк Уаддупс америкалық самоалықтардың азамат емес ұлттықтар ретіндегі ерекше мәртебесін конституцияға қайшы деп танып, «Конституцияның азаматтық ережелері Америка Самоасында туған адамдарға қолданылмайды деп көздейтін Мемлекеттік департаменттің кез келген саясаты 14-ші түзетуді бұзады» деді. Үкімет адвокаттары «Осындай жаңа шешім әрбір апелляциялық соттың бұрынғы шешімдеріне қайшы келеді, АҚШ үкіметінің үш тармағының бір ғасырдан астам тарихи тәжірибесімен үйлеспейді және Америка Самоасының жергілікті үкіметінің қатаң қарсылығына нұқсан келтіреді» деп мәлімдеді. Уаддупс апелляциялық сараптама күтіліп тұрғандықтан, 13 желтоқсанда өз шешімін күштен шығармады, сондықтан ол дереу күшіне енген жоқ. 2021 жылдың 15 маусымында АҚШ-тың 10-шы апелляциялық округтік соты бұл шешімді кері қайтарды.
For people born in U. S. territories or possessions, nationality hinges upon whether they were born prior to the area being covered by U. S. sovereignty, during a period of U. S. sovereignty, or after U. S. sovereignty was terminated. Separate sections of the Nationality Act of 1952 handle territories that the United States has acquired over time, such as Alaska and Hawaii , both incorporated, and unincorporated Puerto Rico , the U. S. Virgin Islands , and Guam Each of these sections confer nationality on persons living in these territories as of a certain date, and usually confer native born status on persons born in incorporated territories after that date. Specified effective dates in the territories include April 11, 1899, for Guam and Puerto Rico; January 17, 1917, for the U. S. Virgin Islands; and November 4, 1986, for the Commonwealth of the Northern Mariana Islands. Since passage of the Nationality Act of 1952, people born in these territories acquire nationality at birth. Congress has conferred birthright nationality, through legislation, to persons born in all inhabited territories except American Samoa and Swains Island, who are granted the status of non citizen nationals. A December 12, 2019, ruling by U. S. District Judge Clark Waddoups struck down the special status of American Samoans as non citizen nationals as unconstitutional, holding that "any State Department policy that provides that the citizenship provisions of the Constitution do not apply to persons born in American Samoa violates the 14th Amendment." Government attorneys had argued that "Such a novel holding would be contrary to the decisions of every court of appeals to have considered the question, inconsistent with over a century of historical practice by all three branches of the United States government, and conflict with the strong objection of the local government of American Samoa." Waddoups stayed his ruling on December 13 pending appellate review, so it did not take immediate effect. On June 15, 2021, the United States Court of Appeals for the Tenth Circuit reversed the ruling.
Азаматтық алу
Америка Құрама Штаттарының азаматы болып тумаған адам натурализация процесі арқылы АҚШ азаматтығын алуға құқылы.
A person who was not born a United States national may acquire U. S. nationality through a process known as naturalization.
Азаматтық алу мүмкіндігі
АҚШ азаматтығын алу үшін өтініш беруші өтініш білдірген кезде он сегіз жасқа толуы керек, АҚШ-тың заңды тұрақты тұрғыны болуы керек және өтініш білдіргенге дейін бес жыл бойы АҚШ-та заңды тұрақты тұрғын статусына ие болуы керек. Аймақта кемінде екі жарым жыл болу талап етіледі, ал алты айдан аса уақыт кеткен жағдайда мерзім қайта басталса. АҚШ азаматымен некеде тұрып, онымен бірге тұратын адамдар үш жылдық тұру мерзіміне ие, оның жартысы физикалық қатысуды талап етеді. Өтініш білдіру алдындағы кезеңде адамдар өтініш берген юрисдикцияда үш ай тұруы керек және азаматтық берілгенге дейін тұрақты түрде тұруын жалғастыруы керек. АҚШ-қа қарасты территориялардың азаматтығы жоқ адамдар штатқа қоныстанғаннан кейін азаматтық алуға құқылы. Адамның тұру мерзімін анықтау үшін АҚШ территориясына елу штат, Колумбия округі, Пуэрто-Рико, АҚШ Виргин аралдары, Гуам және Солтүстік Мариан аралдары кіреді, бірақ Америка Самоасында тұратындар кірмейді, егер олар Америка Самоасының азаматтығын алуға тырыспаса. Азаматтық алуға үміткерлерге тұрақты тұру талабынан кейбір ерекшеліктер қарастырылған. Мысалы, 1940 жылдан бері, АҚШ армиясында белгілі бір кезеңде қадір-қасиетпен қызмет еткен иммигрант тұрақты тұрғын болып табылмай-ақ азаматтық ала алады. Бейбіт уақытта шетелдіктің армиядағы қадір-қасиетті қызметі тұру талабын бір жылға дейін қысқартады. Ұлттық қауіпсіздікке маңызды әскери қызметтерге қатысу бағдарламасын сәтті аяқтаған заңды, бірақ тұрақты емес иммигрант тұрақты тұрғын болып табылмай-ақ азаматтық ала алады. Сонымен қатар, ғалымдар немесе Олимпиада чемпиондары сияқты ерекше үлес қосқан иммигранттар тұру талабынан, сондай-ақ физикалық қатысу талабынан және тоталитаризмді немесе коммунизмді қолдауға байланысты тыйымдардан босатылуы мүмкін. 2000 жылғы «Бала азаматтығы» заңы АҚШ азаматы болған ата-анасының шетелде туған кәмелетке толмаған баласы, туған кезде азаматтық алу үшін талаптарды орындамаған жағдайда, ерекше азаматтық алуға құқылы екенін көздейді. Ата-анасының орнына бала да осы процедура бойынша құқылы болады, егер баланың әжесі немесе атасы АҚШ-та бес жыл тұрған болса, оның ішінде бала 14 жасқа толғаннан кейін өткен екі жыл да кірсе. Азаматтық алуға құқылы балалардан басқа талаптар қойылмайды.
To become naturalized in the United States, an applicant must be at least eighteen years of age at the time of filing, a legal permanent resident of the United States, and have had a status of a legal permanent resident in the United States for five years before applying. A minimum physical presence in the territory for two and a half years is required, and absences of over six months reset the time frame. Persons married to and living with a U. S. national are eligible for a reduced residency period of three years with half of it requiring physical presence. For the period immediately preceding application, persons must have three months residence established in the jurisdiction in which they are filing and must remain continuously in residence until completion of the granting of nationality. Non citizen nationals of U. S. possessions are eligible for naturalization upon establishing residency in a state. The territory of the United States, for the purposes of determining a person's period of residence, includes the fifty states, the District of Columbia, Puerto Rico, the U. S. Virgin Islands, Guam, and the Northern Mariana Islands, specifically excluding residence in American Samoa, except for American Samoans seeking naturalization. Some exemptions from permanent residency exist for certain qualifying naturalization applicants. For example, since 1940, an immigrant who honorably served in the U. S. military during a designated period of hostility may naturalize without having first been a permanent resident. During peace time, a foreigner's honorable military service reduces the residency requirement to one year. A legal but not permanent immigrant who successfully completed the Military Accessions Vital to National Interest program may naturalize without first having been a permanent resident. Similarly, an immigrant who has made extraordinary contributions, such as scientists or Olympic athletes, can be exempted from residency as well as the physical presence requirement and prohibitions for support of totalitarianism and or communism. The Child Citizenship Act of 2000 provided that a minor child born abroad to a U. S. national parent who had not satisfied the residency requirements for nationality at birth could qualify for special naturalization. In lieu of the parent, a child may also qualify under this process if the child's grandparent has satisfied the five year residency in the United States with two of those years occurring after the child reached the age of 14. Eligible children are not required to meet any other requirements for naturalization.
Азаматтық алу процесі
Өтініш берушілер АҚШ Азаматтық және Иммиграциялық қызметтеріне натурализация үшін өтініш беруі және талап етілетін жарналарды төлеуі керек. Олардың жақсы мінез-құлқы болуы керек, бұл қылмыстық тарихының болмауымен дәлелденеді, сондай-ақ АҚШ тарихы және азаматтық білімнен емтихан тапсыруы керек. Сұрақтар интернетте қолжетімді және өтініш беруші жүз мүмкін сұрақтан онға жауап беруі қажет. Көптеген өтініш берушілер ағылшын тілін білуі керек, бұл оқу және жазудағы негізгі дағдыларын тексеру арқылы, еркін сөйлей білуден гөрі көрсетілуі керек. Ұзақ мерзімді тұрақты тұрғындар тілдік емтиханнан босатылады. Мысалы, елу жастан асқан және жиырма жылдан бері тұратын немесе елу беседен асқан және он бес жылдан бері тұратын адамдар азаматтық білімді өз ана тілінде тапсыруға құқылы. Алтымыш беседен асқан және жиырма жылдан бері тұратын адамдарға сұрақтардың қысқартылған тізімі берілуі мүмкін, ал физикалық немесе психикалық кемістігі бар адамдар тілдік немесе азаматтық емтихандардан босатылады. Ұлттық азаматтыққа қол жеткізу үшін адалдыққа ант беру міндетті, бірақ 2000 жылдан бері физикалық немесе психикалық мүмкіндіктері шектеулі адамдар үшін ерекшелік жасалған.
Applicants must apply for naturalization with the United States Citizenship and Immigration Services and pay requisite fees. They must demonstrate good moral character, evidenced by a lack of a criminal history, and must pass a test on United States history and civics. The questions are publicly available on the web and require the applicant to answer ten out of one hundred possible questions. Most applicants must also have a working knowledge of the English language, demonstrated by testing their basic ability in reading and writing, rather than fluency. Long term permanent residents are exempt from the language test. For example, a person who is over age fifty with twenty years of residency or over fifty five with fifteen years of residency can opt to take the civics test in their original language. Persons over age sixty five with twenty years residency may be given a shorter list of questions and those with physical or mental disadvantages are exempt from either the language or civics examinations. Granting of nationality is contingent upon taking an Oath of Allegiance; however since 2000 an exception has been made for people with diminished physical or mental capacity.
Азаматтықтан айрылу
АҚШ-та еріксіз азаматтықтан айырылудың (ұлттықты жоғалтудың) ұзақ тарихы бар. 1907 жылдан бастап өз еліне екі немесе одан көп жылға оралған натурализацияланған азаматтар, сондай-ақ шетелге көшіп, басқа елге адалдық серт берген туған азаматтар азаматтықтан айырылуы мүмкін. Некеде тұрған әйелдер шетелдік ерлерге немесе натурализациялануға құқығы жоқ ерлерге үйленген кезде автоматты түрде азаматтықтан айырылды. 1940 жылдан бастап азаматтықтың еріксіз тоқтатылуына себептер: шетелдік үкіметке немесе шетелдік қарулы күштерге қызмет ету, шетелдік сайлауда дауыс беру, әскери дезертирлік, мемлекетке қарсы сатқындық немесе екі азаматтыққа ие екенін көрсететін дәлелдер (паспортты иеленуден басқа). Жоғарғы соттың азаматтықтан айырылуды түсіндіруі 1915 жылы «Маккензиге қарсы Хар» ісінде нақтыланды: Этель Маккензидің азамат емес адамға үйленуді таңдауы – азаматтығынан өз еркімен бас тартуға келісім бергені. 1950 жылы «Саворгнанға қарсы АҚШ» ісінде сот, әрекеттің салдарынан хабарсыз болу да ерікті азаматтықтан айырылу болып табылады деп шешті. 1958 жылғы «Пэрезге қарсы Брауннелл» ісінде шетелдік дауыс беру үшін азаматтығынан айыруды қолдау шешімі 1967 жылғы «Афройимге қарсы Раск» (387 U.S. 253) ісінде қайта қаралып, азаматтықтың ерікті жоғалуына бастау үшін, әрекеттен бас тарту туралы болжам болуы керек деп табылған. 1978 жылы «Вансқа қарсы Терразас» ісінде азаматтығынан айырылу үшін азаматтығынан айырылу ниеті болуы қажеттігі анықталды. 1986 жылы осы сот шешімдеріне сәйкес түзетулер енгізіліп, азаматтығынан бас тарту үшін ерікті әрекет жасағанда, азаматтығынан бас тарту ниеті болуы керек екені расталды. Мемлекеттік департамент АҚШ-та салық төлеу немесе өсиетнама жасау сияқты азаматтық үзеділігін сақтау ниетін көрсететін әрекеттердің тізімін жариялады, ал АҚШ-қа шетелдік паспортпен кіргенде немесе шетелдік саяси партияға тіркелгенде азаматтығынан бас тарту ниетін көрсететін жағдайлар туралы ескертті, бірақ әрбір жағдайды жеке қарау қажеттігін айтты. Азаматтарға өз әрекеттері азаматтығынан бас тарту ниетімен жасалмағанын мәлімдейтін хабарлама жазып, оны елшілікке немесе консулдыққа тапсыру ұсынылды. 1990 жылы 1481-бап қайта қаралып, егер адам азаматтығынан айырылуға әкеп соқтыратын әрекет жасаса, Мемлекеттік департаменттің азаматтығынан бас тартуға ниеттенбегенін болжауға жаңа саясатын көрсетті. Консулдық хаттамасына сүйене отырып, бұл, мысалы, басқа елде азаматтықты алу, оған адалдық туралы стандартты декларация кірген жағдайда немесе басқа елде саяси емес лауазымға жұмысқа орналасқанда, адамның әрекеттері арқылы азаматтығынан бас тарту ниеті жоқ деп есептелуі керек екенін білдірді. Сол кезден бастап АҚШ азаматтарына жаңа азаматтық алуға рұқсат берілді, бірақ АҚШ азаматы болып қала берді, осылайша бірнеше азаматтыққа ие болды және шетелде жаңадан азаматтық алған адамдардың тізімін азаматтығынан айырылу мүмкіндігін бағалау үшін іздеуді тоқтатты. АҚШ азаматтығынан айырылудың ықтимал себептерінен осы элементтерді алып тастағаннан кейін, Азаматтық туралы заңда мемлекетке қарсы сатқындық, бүлік шығару немесе қастандық жасау; шетелдік үкіметтің саясатты қалыптастыру билігі бар лауазымды адамы ретінде жұмыс істеу; және ерікті бас тарту мүмкіндігі сақталды. Азаматтық алуға қатысты жасалған алаяқтық азаматтықты жойылды деп тануға мүмкіндік береді. Әдетте, егер Арнайы тергеулер кеңсесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған соғыс қылмыстарына қатысқандарын жасыра отырып, АҚШ азаматтығын алған бұрынғы нацистік офицерлердің азаматтығы жойылды. Олар басқа жерде жасалған қылмыстар үшін соттала алмайды, сондықтан иммиграциялық бұзушылықтар үшін азаматтығынан айырылады және шетелдік болып қалғаннан кейін депортацияланады. Азаматтығынан айыру процесі – азаматтықтың жойылмауына әкелетін құқықтық рәсім. 1943 жылғы «Шнайдерманға қарсы АҚШ» Жоғарғы сотының шешіміне сәйкес, азаматтығынан айыру ісін қарау кезінде нақты және сенімді дәлелдерді бағалау қажет. Айыпталушы тұратын округтің прокурорлары сотқа жүгінеді. Қазылар әдетте қатыспайды және айыпталушы куәлік беруге міндетті болуы мүмкін. Куәлік бермеу кінәлі деп тануға себеп болуы мүмкін, бірақ айыпталушылар өзін-өзі кінәлаудан бас тарта алады. Дәлелдер стандарты – ақылға қонымды күмән емес, анық, сенімді және нақты дәлелдер. Шешімдерге қарсы апелляциялық сотқа және Жоғарғы сотқа шағымдануға болады. Құқықтық процесс аяқталғаннан кейін Мемлекеттік департамент азаматтығынан айырылу туралы куәлік шығарады. Азаматтығынан бас тарту, яғни заңды азаматтықтан айырылу, ұлттық жеке басын және оның барлық құқықтары мен артықшылықтарын ерікті түрде жоюды білдіреді. Бұл соғыс кезінде АҚШ-та белгіленген билік алдында жасалған ресми мәлімдеме арқылы немесе кез келген уақытта шетелде консулдық қызметкерге жасалады. Азаматтығынан айырылу ниетін нақты көрсететін дәлелдер мақұлдандырылуы керек, және күмән болған жағдайда, мысалы, мәлімдеме жасаушы азаматсыз қалса, Мемлекеттік департамент мәлімдемені қабылдауға тартыншақ болуы мүмкін. Сұраққа жауап бергеннен кейін және бас тартудың салдары туралы кеңес алғаннан кейін, өтініш беруші процедураны жалғастырғысы келсе, алым төленеді, мәлімдеме жасалады және өтініш берушінің түсіністік туралы мәлімдемеге қол қойып, бас тартуға ант беру рәсімі өткізіледі. АҚШ азаматтығынан бас тартқан адамдар азаматтығынан айырылу салығын төлеуге міндетті болуы мүмкін. Бастапқыда, 1966 жылғы «Шетелдік инвесторлар салық заңына» сәйкес, АҚШ салықтарынан қашу мақсатымен азаматтығынан бас тартқан адамдар АҚШ-та алынған табысы бойынша он жыл бойы салық төлеуге міндетті болды, шетелдік инвесторларға ұсынылатын арнайы салық жеңілдіктерінен пайдаланудан қорғау үшін. 2008 жылдан бері бұл ережелер күшін жойды; оның орнына, белгілі бір активтер немесе салық міндеттемелерінің шегінен асып түсетін бұрынғы азаматтар АҚШ-тағы және АҚШ-тан тыс активтерінің сатылуынан туындаған табыс салығын төлейді, зейнеткерлік шоттарын қоса алғанда, азаматтығынан бас тарту себептеріне қарамастан. 1996 жылғы «Рид түзетуі» салықтан қашу мақсатымен азаматтығынан бас тартқан жағдайда АҚШ-қа кіруге тыйым салады, бірақ ол ешқашан қолданылмады. 2012 және 2013 жылдары «Рид түзетуін» қайта жазу және оны күшіне енгізу үшін «Теңіздік жалдау үшін салықтық стимулдарды жою арқылы экспатриацияны болдырмау туралы заң» сияқты ұсыныстар комитетте сәтсіз аяқталды.
The United States has a lengthy history of involuntary expatriation (loss of nationality). From 1907, naturalized persons who returned to their country of origin for two or more years could be expatriated, as could native born nationals who moved abroad and took allegiance to another nation. Married women were automatically expatriated upon marriage to foreign men or men who were unable to qualify for naturalization. From 1940, reasons for involuntary termination of nationality included service to a foreign government or in foreign armed forces, voting in a foreign election, military desertion, treason, or evidence of dual nationality, except for possession of a passport. The Supreme Court's interpretation of expatriation was made clear in Mackenzie v. Hare in 1915 with the ruling that Ethel Mackenzie's conduct, choosing to marry a non national, was a voluntary acceptance to be denationalized. In the case of Savorgnan v. United States in 1950, the Court ruled that not knowing the consequences of one's actions was equally voluntary expatriation. The 1958 decision in Perez v. Brownell, which upheld denaturalization for foreign voting, marked a turning point, and the decision was reversed in 1967 in the ruling for Afroyim v. Rusk, 387 U. S. 253, which found that for a person's voluntary action to initiate a loss of nationality, an inference of abandonment by the action must have been present. By 1978, the decision in Vance v. Terrazas made it clear that a specific intent to expatriate must exist to lose nationality. In 1986, was amended based on these court decisions to affirm that the intention to relinquish nationality must exist when performing a voluntary act for loss of nationality to occur. The State Department issued a partial list of actions such as paying taxes or recording a will in the United States, which would indicate intent to retain a national identity, or using a foreign passport when entering the United States or registering with a foreign political party, which might indicate an intent to relinquish nationality, but advised each case was to be reviewed in context. Nationals were advised to write a statement advising that their actions were not an intent to give up their nationality and file it with an embassy or consulate official. In 1990, Section 1481 was revised again, to reflect a new policy of the State Department to presume that an individual did not intend to give up nationality, if the person performed a potentially expatriating act. Based on a consular memorandum, this meant that, for example, acquisition of nationality in another nation which included a routine declaration of allegiance, or accepting foreign employment in a non policy position of another nation, should result in the assumption that the person had no intention of relinquishing their nationality through their actions. From that time, the United States effectively has allowed nationals to acquire new nationality while remaining a U. S. national, thereby holding multiple nationalities, and has ceased seeking records of newly nationalized persons abroad to evaluate their potential denationalization. Removing these items from the potential means of forfeiting U. S. nationality, the Nationality Act retained as possible causes of denaturalization, treason, sedition, or conspiring against the United States; employment as an official with policy making authority of a foreign government; and voluntary renunciation. Fraud, committed in conjunction with an application for naturalization can also make nationality voidable. Typically, prominent former Nazi officers who acquired U. S. nationality have had it revoked if the Office of Special Investigations has been able to prove that the naturalization was obtained by concealing their involvement in war crimes committed during World War II. They cannot be tried for crimes committed elsewhere, thus are denaturalized for immigration violations, and once they become aliens, ordered deported. The process of denaturalization is a legal procedure which results in nullifying nationality. Based upon the 1943 Supreme Court decision of Schneiderman v. United States, clear and convincing evidence must be evaluated in processing a denaturalization action. United States Attorneys for the district in which a defendant resides bring suit in the jurisdiction's Federal District Court. Juries are typically not present and the defendant may be compelled to testify. Failure to testify may result in a presumption of guilt, though defendants can plead against self incrimination. The standard of proof is not reasonable doubt, but rather clear, convincing, and unequivocal evidence. Decisions may be appealed in federal appellate courts and the Supreme Court. Once the legal process has concluded, the Department of State issues a Certificate of Loss of Nationality. Renunciation of nationality, or legal expatriation, includes the voluntary relinquishment of a national identity and all rights and privileges associated with it. It is accomplished by making a formal declaration, which is sworn before a designated authority in the United States during a time of war, or abroad at any time to a consular officer. Evidence which clearly establishes the intent to expatriate must be approved and if there is doubt, such as in the case where a declarant would become stateless, the Department of State may be reluctant to accept the declaration. After an interview and counseling on the consequences of renunciation, if the applicant wishes to proceed, a fee is paid, the declaration is made, and a renunciation ceremony, in which the applicant signs a Statement of Understanding and takes the Oath of Renunciation, is held. People giving up U. S. nationality may be subject to an expatriation tax. Originally, under the Foreign Investors Tax Act of 1966, people determined to be giving up their nationality for the purpose of avoiding U. S. taxation were subject to ten years of continued taxation on their U. S. source income, to prevent ex nationals from taking advantage of special tax incentives offered to foreigners investing in the United States. Since 2008, these provisions no longer apply; instead, ex citizens who meet certain asset or tax liability thresholds pay a capital gains tax on a deemed sale of their U. S. and non U. S. assets, including retirement accounts, regardless of their reasons for giving up citizenship. The Reed Amendment, a 1996 law, bars former nationals as inadmissible to the United States if the Attorney General finds that they renounced citizenship for purposes of avoiding taxes; however, it has never been enforced. Proposals such as the Expatriation Prevention by Abolishing Tax Related Incentives for Offshore Tenancy Act to rewrite the Reed Amendment and make it enforceable failed in committee in both 2012 and 2013.
Екі жақты азаматтығы
Жоғарғы Сот Kawakita v. United States, 343 U. S. 717 (1952) ісінде қос азаматтықтың заңда ұзақтан бері мойындалған мәртебе екенін және "адам екі елде де азаматтық құқықтарына ие болып, оларды жүзеге асыра алады және екі елдің де міндеттемелеріне бағына алады. Ол бір елдің азаматтық құқықтарын пайдаланса, автоматты түрде екіншісінен бас тартқан болып есептелмейді" деп шешім шығарды. Schneider v. Rusk, 377 U. S. 163 (1964) ісінде АҚШ-та натурализациядан өткен адамдардың өз туған елдеріне оралып, бұрынғы азаматтығын қайта қабылдауға құқығы бар екені анықталды, бұл ретте АҚШ азаматы болып қалуға құқылы. Бұл тіпті олар АҚШ-қа қайта оралмаса да қолданылады. 1990 жылдан бері Мемлекеттік департамент көптеген азаматтықтарға жол береді. Ресми саясат – мұндай мәртебенің бар екенін мойындау, бірақ АҚШ үкіметі көптеген азаматтықтарға ие болу саясатын қолдамайды, бірақ мұндай мүмкіндікке рұқсат береді. Қос азаматтық, мемлекеттік органдардың қауіпсіздікке қатысты тексерулер немесе құпия ақпаратқа қол жеткізу мәселелеріндегі үміттеріне қайшы келуі мүмкін. 2016 жылы Мемлекеттік департамент агенттіктерге көп азаматтықтың тәуекелдерін бағалау үшін дұрыс процедуралар туралы нұсқау беретін меморандум жариялады.
The Supreme Court ruled in Kawakita v. United States, 343 U. S. 717 (1952) that dual nationality is a long recognized status in the law and that "a person may have and exercise rights of nationality in two countries and be subject to the responsibilities of both. The mere fact he asserts the rights of one nationality does not, without more, mean that he renounces the other". In Schneider v. Rusk, 377 U. S. 163 (1964), it found that persons who have been naturalized in the United States have the right to return to their native countries and to resume a former nationality while remaining a U. S. national. This applies even if they never return to the United States. Since 1990, the State Department has allowed multiple nationalities. Official policy is one of recognition that such a status exists, but the U. S. government does not endorse a policy of having multiple nationalities, though it is permitted. Dual nationality may run counter to expectations of government agencies in matters of security clearance or access to classified information. The State Department issued a memorandum in 2016, advising agencies of proper evaluation procedures to weigh the risks of plural nationality.