1989 жылғы Тур де Франс: 8 секундтық жеңіс

Кіріспе

1989 жылғы Франциядағы велосипед жарысы

1989 жылғы Тур де Франс – велосипед спортының үлкен турларының бірі – Тур де Франстың 76-шы шығарылымы болды. Жарыс 21 кезеңнен және прологтан тұрды. Ол 1989 жылдың 1 шілдесінде Люксембургте басталып, 23 шілдеде Парижде аяқталу үшін Франция бойынша сағат тіліне қарсы бағытта жүрді. Жарысты команданың Грег Лемонд жеңіп алды. Бұл американдық үшін жалпы есепте екінші жеңіс болды, ол алдыңғы екі маусымды қазалы аң аурудан жазылып, қалпына келгенде өткізді. Екінші орында бұрынғы екі дүркін жеңімпаз Лоран Финьон, үшінші орында қорғаушы чемпион Педро Дельгадо орналасты. Дельгадо жарысқа фаворит ретінде қатысты, бірақ прологтағы жеке уақыт сынағында бастау уақытын жіберіп алып, негізгі қарсыластарынан шамамен үш минутқа қалып қойды. Жарыс Лемонд пен Финьон арасындағы екі адамдық күреске айналды, екеуі де жарыс көшбасшысының сары жейдесін бірнеше рет алмастырды. Финьон прологта Лемондпен теңесті, бірақ қалған үш жеке уақыт сынағында Лемондқа уақыт жоғалтты, ол бұрын триатлон жарыстарында қолданылған аэродинамикалық шынтақ тірегі бар рульдерді пайдаланды. Дельгадо тау кезеңдерінде бірнеше шабуылдар жасап, ақырында үшінші орынға ие болды, ал Лемонд өз мүмкіндіктерін сақтау үшін қорғаныс тактикасын таңдады. Финьон тауларда жақсы өнер көрсетті, соның ішінде Альп-д’Юэзде де күшті өнер көрсетіп, 17-ші кезеңнен бастап жарысқа жетекшілік етті. Тарихындағы ең тартысты Турде Лемонд соңғы кезеңнің басында Финьоннан елу секундқа қалып қойды, ол Парижге жеке уақыт сынағы болды. Лемондтың бұл айырмашылықты өтеуге қабілетсіз деп күтілді, бірақ ол кезеңді орташа жылдамдықпен аяқтады, бұл сол кезге дейін Тур де Франста тіркелген ең жылдам жеке уақыт сынағы болды, және кезеңді жеңіп алды. Финьонның уақыты Лемондтікінен елу сегіз секундқа баяу болды, бұл оған жеңістен айырды және Лемондқа екінші Тур титулын тек сегіз секундтық айырмамен сыйлады. 5-ші кезеңнен бастап Лемонд пен Финьон жарысқа жетекшілік еткен жалғыз екі адам болды. Бұл екі шабандоз бойындағы айырмашылық турнир бойында елу үш секундтан аспады. Бәсекеге толы болғандықтан, 1989 жылғы Тур жарыстың тарихындағы ең жақсылардың бірі деп саналады. Команда командалық есепте жеңіске жетті және жалпы есепте алғашқы ондыққа төрт шабандоз кірді. Олар сонымен қатар бес қосымша жеке есептің төртеуінде жеңіске жетті: Шон Келли ұпайлар мен аралық спринттер есебінде жеңіске жетті, Герт Ян Теунис тау есебінде жеңіске жетті, ал Стивен Рукс комбинация есебінде жеңіске жетті. Жас шабандоз есебінде Фабрис Филипот (Toshiba командасынан) жеңіске жетті.

The 1989 Tour de France was the 76th edition of the Tour de France, one of cycling's Grand Tours. The race consisted of 21 stages and a prologue, over It started on 1 July 1989 in Luxembourg before taking an anti clockwise route through France to finish in Paris on 23 July. The race was won by Greg LeMond of the team. It was the second overall victory for the American, who had spent the previous two seasons recovering from a near fatal hunting accident. In second place was previous two time Tour winner Laurent Fignon , ahead of Pedro Delgado , the defending champion. Delgado started the race as the favourite, but lost almost three minutes on his principal rivals when he missed his start time in the prologue individual time trial. The race turned out to be a two man battle between LeMond and Fignon, with the pair trading off the race leader's yellow jersey several times. Fignon managed to match LeMond in the prologue, but in the other three individual time trials he lost time to LeMond, who took advantage of aerodynamic elbow rest handlebars formerly used in triathlon events. Delgado launched several attacks in the mountain stages to eventually finish third, while LeMond rode defensively to preserve his chances. Fignon rode well in the mountains, including a strong performance at Alpe d'Huez which gave him the race lead on stage 17. In the closest Tour in history, LeMond was trailing Fignon by fifty seconds at the start of the final stage, an individual time trial into Paris. LeMond was not expected to be able to make up this deficit, but he completed the stage at an average speed of , the fastest individual time trial ever ridden in the Tour de France up to that point, and won the stage. Fignon's time was fifty eight seconds slower than LeMond's, costing him the victory and giving LeMond his second Tour title by a margin of only eight seconds. From stage 5 onward, LeMond and Fignon were the only two men to lead the race. The two riders were never separated by more than fifty three seconds throughout the event. Owing to its competitive nature, the 1989 Tour is often ranked among the best in the race's history. The team was the winner of the team classification and had four cyclists in the top ten of the general classification. They also won four of the five secondary individual classifications: Sean Kelly won both the points and intermediate sprints classifications, Gert Jan Theunisse won the mountains classification and Steven Rooks won the combination classification. The young rider classification was won by Fabrice Philipot from the Toshiba team.

Командалар

1989 жылғы Турда жиырма екі команда, әрқайсысы тоғыз велосипедшіден тұрды. 1989 жылға дейін Тур де Франстың ұйымдастырушылары, жарысқа қандай командаларды шақыратынын еркін таңдады. 1989 жылы спорттың басқарушы органы – Халықаралық кәсіби велосипед федерациясы (FICP), FICP Road World Rankings рейтингіндегі ең жоғары орын алған командалардың автоматты түрде шақырылуын талап етті. Тур ұйымдастырушылары FICP берген 21 күндік мерзімнің орнына жарысты 23 күнге созуға рұқсат беру үшін келісті. 18 команда FICP рейтингі бойынша шақыру алды, ал ұйымдастырушылар төрт командаға «жабайы карта» берді. «Ариостеа» командасы өздерінің рейтингі бойынша қатысуға құқылы болған, бірақ бәсекеге қатысудан бас тартты. Бұл Грег Лемондтың командасына жарысқа қатысуға мүмкіндік берді. «Жабайы карталар» , , , командаларына берілді. «Тека» командасы шақырылмады, себебі Реймунд Диетзеннің 1989 жылғы Испания турынан кейін әлемдік рейтингте жеткілікті ұпай жинауға үлкермеді. Жарысқа 198 велосипедші қатысты, оның 39-ы «Тур де Франс» жарысына тұңғыш рет қатысып отырды. Ең жас велосипедші – Жан-Клод Колотти, ол пролог күні 22 жасқа толды; ең үлкені – 36 жас 139 күндік Хельмут Вексельбергер. Жарысқа қатысқан командалар: Ол өткен жылы титулды жеті минуттан астам үстемдікпен жеңіп алған еді. Турға дейін Дельгадо 1989 жылғы Испания турын да жеңіп алды, сондықтан ол жақсы формада деп есептелді. Пробенецид 1988 жылғы Турдан кейін бір ай өткен соң UCI-ның тыйым салынған препараттар тізіміне қосылды. Дельгадодан бөлек, Лоран Финьонға да жалпы жеңіске үміткер ретінде жақсы мүмкіндік берілді. Француз 1983 және 1984 жылдары Турда жеңіске жеткен, бірақ кейінгі жылдары көрсеткіштері тұрақсыз болды. Германияның «Der Spiegel» журналының хабарлауынша, велосипед әлемі 1984 жылдан кейін төрт жыл бойы Финьонды «есептен шығарған». Алайда, 1989 жылы Милан-Сан-Ремодағы жеңісі және одан да маңыздысы, Италиядағы үш апталық Гран-тур – «Джиро д’Италия» Финьонды қайтадан назарға алды. Оны қоршаған мықты «Super U» командасы да оның пайдасына деп есептелді. Стивен Рош 1987 жылы Турда Дельгадодан озып жеңіске жетті, бірақ 1988 жылы тізесін жарақаттап жарыстан шықты. Баск елінің турында жеңіске жетіп, «Париж-Ницца» жарысында екінші орын алған және «Джиро д’Италия» жарысында ондыққа енген Рош өзінің формасын қайта табуда екенін көрсетті. Жалпы есепте жоғары орынға ие болу үшін бірнеше басқа велосипедшілер де фавориттер ретінде аталды. 1987 жылы жалпы есепте төртінші орын алған Шарли Мотте Тур басталғанға дейін көп ұзамай Critérium du Dauphiné Libéré жеңіп алды және FICP Road World Rankings рейтингінде бірінші орын алды, бұл орынды бес жыл қатарынан Шон Келли басқарды. Келли 1988 жылғы Испания турында жеңіске жеткеніне қарамастан, жалпы сыныптауға ешқашан күшті үміткер болған емес. Жалпы рейтингте жоғары орынға қол жеткізумен қатар, Келли ұпайлар бойынша төртінші жеңіске жетуді үміттенеді. Келлидің «PDM» командасында жоғары нәтижеге үміттенген екі талантты голланд велосипедшісі болды: Стивен Рукс, өткен жылы екінші орын алған, және Герт Ян Теуниссе. «PDM» маусымның басында «Джиро д’Италия» немесе «Vuelta a España» жарысына қатысуға ниеттенбегендіктен, команда өзінің велосипедшілері, аяқтарында қосымша үш апталық жарыс болмай, бәсекелестерінен гөрі жаңа болады деп үміттенді. Басқа фавориттерге Эрик Брюкинк («Panasonic–Isostar»), Эндрю Хэмпстен, Стив Бауэр, Фабио Парра және Роберт Миллар кірді. «Sports Illustrated» басылымының айтуынша, Грег Лемондтың «аты жарысқа дейін фавориттер арасында ешқашан аталмаған». Лемонд осы уақытқа дейін қатысқан барлық Турларды подиумға шығарып, оның ішінде 1986 жылы американдық велосипедшінің алғашқы жеңісін де жеңіп алған. Оның мансабы 1987 жылы Пасха күні аң аулау кезінде қайын інісі атып өлтіргеннен кейін тоқтады. Оның денесіне шамамен 60 гранула тиді; оның өмірі жедел операция арқылы құтқарылды, бірақ Лемонд кәсіби велосипедке оралу үшін күресті, 1988 жылдың соңында табысты «PDM» командасынан шығып, салыстырмалы түрде кішкентай «ADR» командасына қосылды. Оның командасы этаптық жарыстар кезінде оған көмектесуге жеткілікті күшті деп саналмады, ал «ADR» командасының қаржылық қиындықтары Лемондтың командасы 1989 жылы Тур басталғанға дейін жалақы алмай келгенін көрсетті. Тіпті, Турға кешіктірілген қатысу ақысы да Лемонд қосымша демеушілікпен қамтамасыз етілгеннен кейін ғана төленді. «Туре де Трамп» және «Джиро д’Италия» жарыстарында нашар өнер көрсеткен Лемондтың «Тур де Франс» жарысындағы мүмкіндігі аз көрінді. Алайда, ол «Джиро» жарысындағы жеке уақыт сынағының соңғы кезеңінде екінші орынға ие болды, ол жеңімпаз Финьоннан бір минуттан астам уақытты алды. Бұл «Super U» командасының директоры Сириль Гимардың Финьонға: «Лемонд Турда қауіпті болады» деп айтуына себеп болды.

The 1989 Tour had a starting field of twenty two teams of nine cyclists. Prior to 1989, the Société du Tour de France, organisers of the Tour, chose freely which teams they invited to the event. For 1989, the sport's governing body, the Fédération Internationale de Cyclisme Professionnel (FICP), demanded that the highest ranked teams in the FICP Road World Rankings would receive an automatic invitation. The Tour organisers relented in exchange for being allowed to run the race over 23 days instead of the original 21 day period given by the FICP. Eighteen teams received their invitations through the FICP rankings, while the organisers allocated four teams with wild cards. The Ariostea team would have been eligible to start through their ranking, but decided against competing. This allowed Greg LeMond's team to enter the race. The wild cards were given out to the teams of , , , and Not invited was the Teka team, which failed to accumulate enough points in the World Rankings after Reimund Dietzen had to leave the 1989 Vuelta a España following a career ending crash. Of the 198 cyclists starting the race, 39 were riding the Tour de France for the first time. The youngest rider was Jean Claude Colotti , who turned 22 years old on the day of the prologue; the oldest, at 36 years and 139 days, was Helmut Wechselberger
The teams entering the race were: He had taken the title the previous year in convincing fashion, with a lead of over seven minutes. Prior to the Tour, Delgado had also won the 1989 Vuelta a España, and was therefore considered to be in good form. Probenecid was added to the UCI's list of banned substances one month after the 1988 Tour. Next to Delgado, Laurent Fignon was also given a good chance for overall victory. The Frenchman had won the Tour in 1983 and 1984, but his form in subsequent years had been inconsistent. According to German news magazine Der Spiegel, the cycling world had "written [Fignon] off" during four years with few victories after 1984. In 1989 however, a victory at Milan–San Remo and more importantly, the three week Grand Tour in Italy, the Giro d'Italia, had propelled Fignon back into the spotlight. A strong Super U team surrounding him was also considered to be in his favour. Stephen Roche had won the Tour in 1987 ahead of Delgado, but missed the race in 1988 with a knee injury. A strong spring season with victory at the Tour of the Basque Country, second place at Paris–Nice and a top ten placing at the Giro d'Italia made it seem that Roche was finding his form again. Several other riders were named as favourites for a high place in the general classification. Charly Mottet , fourth overall in 1987, had won the Critérium du Dauphiné Libéré shortly before the Tour started and was ranked number one in the FICP Road World Rankings, a position that had been held by Sean Kelly for five straight years. Kelly had never been a strong contender for the general classification, despite an overall victory at the 1988 Vuelta a España. Next to targeting a high place in the overall rankings, Kelly hoped to secure a record breaking fourth win in the points classification. Kelly's PDM squad also had two talented Dutch riders in their ranks with hopes of a high finish: Steven Rooks, who had been second the year before, and Gert Jan Theunisse. Since PDM had elected not to start either the Giro d'Italia or the Vuelta a España earlier in the season, the team hoped that their riders, without an additional three week race in their legs, would be fresher than their rivals. Other favourites included Erik Breukink (Panasonic–Isostar), Andrew Hampsten , Steve Bauer , Fabio Parra and Robert Millar
According to Sports Illustrated, Greg LeMond's "name was never mentioned among the pre race favourites". LeMond had finished every Tour he had entered up to this point on the podium, including the first ever victory for an American rider in 1986. His career was interrupted when he was accidentally shot by his brother in law in a hunting accident on Easter of 1987. About 60 pellets hit his body; his life was saved by emergency surgery, but LeMond struggled to return to professional cycling, leaving the successful PDM team at the end of 1988 and joining the relatively small ADR team. His team was not considered strong enough to help him during stage races, and ADR's financial troubles meant that LeMond had not been paid by his team in 1989 before the Tour started. Even the fee for late entry into the Tour was secured only when LeMond arranged additional sponsorship. With poor performances at both the inaugural Tour de Trump and the Giro d'Italia, LeMond's chances at the Tour de France looked slim. However, he had placed second in the final stage individual time trial at the Giro, taking more than a minute out of eventual winner Fignon. This led to Super U's team manager Cyrille Guimard commenting to Fignon: "LeMond will be dangerous at the Tour."

Алғашқы кезеңдер

Люксембург қаласында өткен прологтық уақыт сынағын Эрик Брюкинк жеңіп алды, екінші орынды Лоран Финьон, үшіншіні Шон Келли, төртіншіні Грег Лемонд иеленді, барлығы алты секундтан қалып қойды. Күндің басты жаңалығы – Педро Дельгадо. Ол стартқа бірнеше жүз метр қашықтықта, көпшіліктен тыс жерде жаттығу жасағаннан кейін, командасы оны таба алмағандықтан старт уақытын өткізіп алды. Соңында ол белгіленген уақытынан 2:40 минут кейін стартқа шықты, өткізіп алған уақыты қосылды. Нәтижесінде ол кезеңді соңғы орында аяқтады, Брюкинкіден 2:54 минут қалып қойды. Өткен жылғы Турдағы жеңісінен тек үштен бірін жоғалтқандықтан, оны әлі де есептен шығаруға болмады, бірақ Финьон сияқты гонщиктер «Турдағы жеңіс оған қазірдің өзінде алыс естелік» екенін сезінді. Дельгадо жарыстың екінші күні одан да көп уақыт жоғалтады. Бірінші кезеңде Акасио да Силва жеңіске жетіп, сары жейде киген алғашқы португалдық гонщик атанды. Дельгадо финиш алдындағы соңғы тік көтерілісте (негізгі топтан) шабуыл жасады, бірақ оны топқа қайтарды. Түстен кейін өткен командалық уақыт сынағында Дельгадо артқа қалып, Рейнольдс командасы кезеңді соңғы орында аяқтады. Ол жалпы есепте де соңғы орында, сары жейдеден шамамен он минут қалып қойды. Жарыс жетекшілігін да Силва сақтап қалды, бірақ жеңіс Финьонның Super U командасына тиді. Финьон енді үшінші орында, ADR командасы бесінші орында келген Лемондтан 51 секунд алды. Spa Francorchamps жарыс трассасында аяқталған үшінші кезеңді Рауль Алькала жеңіп алды, ол финиш сызығына көтерілгенде бестен тұратын топтан озып өтті. Да Силва жейдені сақтап қалды және келесі күні де сақтап қалды. Төртінші кезең, тасты жолдардан тұратын, Желль Нийдам (Superconfex–Yoko) жеңіп алды. Ол финиш алдында топтан озып, үш секундтық артықшылығымен жеңіске жетті. 5-ші кезеңдегі уақыт сынағында Лемонд уақыт сынағында да, сары жейдеде де жеңіске жетіп, Финьоннан бес секундқа алда тұрып, Турдың көшбасшысы атанды. Дельгадо 24 секунд қалып, екінші орынды иеленді, ал Финьон үшінші орынға 32 секундтан қалып қойды. Лемондтың жеңісіне бұрын триатлон жарыстарында қолданылған аэродинамикалық тұтқалардың көмегі тиді, бұл оған велосипедте аэродинамикалық позицияны алуға мүмкіндік берді. 7 Eleven командасы оларды жыл басында Тур де Трампта қолданған, ал Лемонд Тур де Франстағы екі уақыт сынағында оларды тиімді пайдаланды. Финьон мен оның команда менеджері Сирилл Гимард трибарлар ережеге сәйкес келмейтінін айтты, өйткені олар гонщикке велосипедте үш тірек нүктесін ғана қалдырады. Алайда, олар наразылық білдірмеді, бұл факт Финьон 2010 жылғы өмірбаянында өкінішпен айтты. Дельгадо ауа райының қолайлы болуына байланысты, құрғақ жерде жарысқа қатысып, күшті уақыт сынағын көрсетті, ал кейінгі старт алғандар жаңбырдан өтуге мәжбүр болды. Келли Лемондтан бес минуттан астам уақыт жоғалтты, өйткені ол кезеңнің басында құсып жіберді. Жарыстың ең ұзақ, 6-шы кезеңі негізгі сыныптамаларға ешқандай әсер етпеді, бірақ қызықты оқиғаға толы болды: француздық үй шаруашылығындағы Жоэль Пельерді (BH) оның кәсіби мансабында анасы ешқашан көрмеген, ол Пельердің ауыр мүгедек бауырына күтім жасады. Пельердің білмегені, оның ата-анасы финиш сызығында күтіп тұрған, ал інісі бір апта бойы интернатта болған. Пелье команда менеджерінің ынталандыруымен желді және ылғалды кезеңнің соңында шабуыл жасады. Бір кезде 25 минутқа дейін басымдыққа ие болды, бірақ соңғы бөлігінде қиындыққа тап болды. Ақырында, ол топтан бір жарым минутқа бұрын жеңіске жетіп, ата-анасымен көз жасымен кездесті. Бұл 1947 жылы Альберт Бурлоннан кейін Тур де Франс тарихындағы екінші ең ұзақ қашу болды, содан бері Тьерри Мари одан асып түсті. Келесі екі кезең салыстырмалы түрде оқиғасыз өтті. 7-ші кезеңді төрт гонщиктен тұратын топтан Этьен Де Уайльд жеңіп алды. Келесі күні төрт гонщиктен тұратын топ топтан озып өтіп, Мартин Эрли жеңіске жетті. Финьон кезеңде шабуыл жасады, бірақ оны тоқтатып қойды.

The prologue time trial in Luxembourg City was won by Erik Breukink, with the second to fourth places taken by Laurent Fignon, Sean Kelly, and Greg LeMond, all six seconds slower. The dominant story of the day was Pedro Delgado. Having warmed up away from the crowd a few hundred yards from the start ramp, he missed his start time with his team unable to find him. He eventually left 2:40 minutes after his designated start, with what time he missed being added on. He eventually finished last on the stage, 2:54 minutes down on Breukink. Though he had conceded only a third of his winning margin from the previous year's Tour, and was therefore still not to be counted out, riders such as Fignon felt that "victory in the Tour was already a distant memory for him" at this stage. Delgado would lose even more time on the second day of the race. On the first stage, Acácio da Silva won from a breakaway group to become the first Portuguese rider to wear the yellow jersey. Delgado attacked from the peloton (the main field) on the final steep climb before the finish, but he was brought back into the field. In the team time trial in the afternoon, Delgado fell further back as he struggled to keep up and his Reynolds team finished last on the stage. He was still in last place on the general classification, almost ten minutes behind the yellow jersey. The race lead was retained by da Silva, but the victory went to Fignon's Super U team. Fignon was now in third place, having taken 51 seconds out of LeMond, whose ADR squad finished fifth. The third stage, finishing at the racing circuit of Spa Francorchamps, was won by Raúl Alcalá , who got the best of a five man breakaway group up the climb to the line. Da Silva retained the jersey and would do so the next day as well. The fourth stage, which contained cobbled sections, was won by Jelle Nijdam (Superconfex–Yoko). He rode away from the peloton before the finish and held on with three seconds in hand at the line. In the stage 5 time trial, LeMond won both the time trial and the yellow jersey, taking the lead in the Tour by five seconds ahead of Fignon. Delgado placed second on the stage, 24 seconds behind, with Fignon in third a further 32 seconds behind. LeMond's victory was aided by the use of aerodynamic elbow rest handlebars, formerly seen in triathlon events, which allowed him a more aerodynamic position on the bike. The 7 Eleven team had used them at the Tour de Trump earlier in the year and LeMond adopted their use for the two flat time trials in the Tour de France to great effect. Fignon and his team manager Cyrille Guimard felt that the tribars were not within the regulations, since they only allowed three support points for the rider on the bike. However, they did not issue a complaint, a fact lamented by Fignon in his 2010 autobiography. Delgado rode a strong time trial, supported by favourable weather conditions as he competed in the dry, while later starters had to get through the rain. Kelly meanwhile lost more than five minutes to LeMond, after having to throw up about into the stage. Stage 6, the longest of the race, proved unremarkable to the main classifications, but produced a human interest story: French domestique Joël Pelier (BH) had never been watched in his professional career by his mother, who was dedicated to caring for Pelier's severely disabled sibling. Unbeknownst to Pelier, his parents were waiting for him at the finish line, with his brother in a residential home for the week. Pelier, spurred on by his team manager, attacked with of the windy and wet stage remaining. He held an advantage of up to 25 minutes at one point, but suffered during the later part. Eventually, he won the stage one and a half minutes ahead of the field and had a teary reunion with his parents. It was then the second longest breakaway in Tour de France history after Albert Bourlon's in 1947, and has since been surpassed by Thierry Marie. The next two stages were relatively uneventful. Stage 7 was won by Etienne De Wilde from a group of four riders who were slightly clear of the field. The next day, a four man breakaway stayed clear of the peloton, with Martin Earley taking victory. Fignon put in an attack during the stage, but was brought back.

Пиреней таулары

Жарыс келесі екі кезеңде алғаш рет биік тауларға көтерілді, өйткені Тур Пиреней тауларын аралады. 9-шы кезеңде, Пау қаласынан Каутериске дейінгі жол аясында болашақ бес дүркін Тур жеңімпазы Мигель Индюрайн Col d'Aubisque тауының етегінде шабуыл жасап, күні бойы жарысқа бастылық етті. Оның артынан BH командасының екі велошабаншысы Ансельмо Фуэрте мен Хавьер Мургиальдай ілесіп келді. Бір сәтте Индюрайн жарыстың фавориттері бар топтан алты минуттан астам алға шықты; ол Каутеристегі соңғы көтерілісте баяулап, Фуэртеден 27 секундқа бұрын кезеңді жеңіп алды. Олардың артында Мотте пелотондан шабуыл жасады, Дельгадо оның артынан ілесіп, көп ұзамай оны оқпандады. Дельгадо кезеңде үшінші орынды иеленді және Финьон мен Лемондтан 27 секундқа қысқартты. Осы кезеңде Финьон Лемондтың стратегиялық себептермен тым қорғанысқа ұмтылып жатыр деп шағымдана бастады, оны қарсы шабуылдар жасауға ешқандай күш жұмсамағаны үшін айыптады. Кейін ол өзінің автобиографиясында былай деп жазды: "Ол тек менің жұмысымның нәтижесін пайдаланып, өзіне тиімді болды. Шындығында, бұл мені қатты ашуландырды". Лемонд өзінің тактикасын қорғап, көшбасшы ретінде оның итермелеуі қажет емес екенін мәлімдеді. Бұрынғы жеңімпаз Стивен Рош Col de Marie Blanque тауынан түскенде, бұрын жарақат алған тізесін рульге тигізіп алып, қатты ауырып, басқа фавориттерден бірнеше минутқа артта қалды және финиш сызығына жетті. Ол келесі кезеңге қатыспады. Пиреней тауларындағы екінші кезең Superbagnères тау шаңғысы курортында аяқталды. Роберт Миллер мен Мотте Col du Tourmalet тауына көтерілуге бет алғанда шабуыл жасады. Олардың артында Финьон көтеріліс кезінде әлсіз сәттерді бастан өткерді және, куәгерлердің айтуынша, мотоциклде келе жатқан фотографты ұстап алды, бірақ жарыс төрешілері бұл тәртіпсіздік үшін ешқандай жаза бермеді. Дельгадо көтерілістің соңына қарай шабуыл жасап, Tourmalet тауынан түскеннен кейін Миллер мен Моттеге жетті. Бірге олар Superbagnères-ке жетті, онда Дельгадоны ынтасы күшті көрермен қоздырып, оған су бөтелкесін (bidon) лақтырды. Дельгадо кейін алға шықты, бірақ Миллер оны қайтадан ұстап алды және кезеңді жеңіп алды. Мотте 19 секундтан кейін үшінші орынды иеленді. Рукс пен Герт Ян Теунис Финьонды қамтитын келесі топты финиш сызығына бастап келді. Финьон ЛеМондқа кезеңнің соңғы шақырымында шабуыл жасап, жалпы есепте 12 секундқа алға өтті және осымен бірге сары жейдеге ие болды. Осы екі тау кезеңінен кейін жалпы есепте Финьон ЛеМондтан жеті секундқа алға шықты, ал Мотте олардан 50 секундқа артта қалды. Дельгадо төртінші орынға көтеріліп, Финьоннан үш минутқа жақын болды.

The race entered the high mountains for the first time on the next two stages, as the Tour visited the Pyrenees. On stage 9 from Pau to Cauterets, future five time Tour winner Miguel Induráin attacked on the bottom of the Col d'Aubisque and led the race for the rest of the day. He was followed by two riders of the BH team, Anselmo Fuerte and Javier Murguialday. At one point Induráin was more than six minutes ahead of the group containing the race favourites; he slowed during the final ascent at Cauterets, but held on to the stage win ahead of Fuerte by 27 seconds. Behind them, Mottet attacked from the peloton, with Delgado following and soon overtaking him. Delgado finished third on the stage and regained 27 seconds on Fignon and LeMond. It was on this stage that Fignon started to complain about LeMond riding too defensively for strategic reasons, accusing him of not putting any work into counterattacks. He later wrote in his autobiography: "All he did was sit tight and take advantage of the work I put in. To be honest, it was extremely frustrating." LeMond defended his tactics, claiming that as the leader it was not for him to push. Former race winner Stephen Roche hit his already injured knee on his handlebars on the descent of the Col de Marie Blanque, reaching the finish under extreme pain many minutes behind the other favourites. He did not start the next stage. The second Pyrenean stage ended at the ski resort of Superbagnères. Robert Millar and Mottet attacked on the approach to the climb of the Col du Tourmalet. Behind them, Fignon suffered a weak moment on the climb and allegedly held on to a photographer riding on a motorcycle, without the race directors handing out any punishment for the offence. Delgado attacked towards the end of the climb and reached Millar and Mottet after the descent of the Tourmalet. Together, they reached Superbagnères, where Delgado was provoked by an over enthusiastic spectator and threw a bidon at him. Delgado then moved clear but was recaptured by Millar, who took the stage victory. Mottet was third, 19 seconds down. Rooks and Gert Jan Theunisse led the next group, containing Fignon, into the finish. Fignon attacked LeMond within the final kilometre of the stage, taking twelve seconds on the general classification and with it the yellow jersey. The order in the overall standings after these two mountain stages was Fignon ahead of LeMond by seven seconds, followed by Mottet a further 50 seconds behind. Delgado had moved up to fourth, now within three minutes of Fignon.

Өтпелі кезеңдер

11-кезең Лушоннан Бланьякқа дейін тегіс жолмен өтті. Руди Дханенс алты адамнан құралған топтан қашып, шабуыл жасады, бірақ пелотон оны жете алды. Финиш сызығына небары жүз метр қалғанда, жеңіс оның қолында болғандай көрінді, алайда Дханенс бұрышта жылдамдығын дұрыс бағаламай, құлап қалды, нәтижесінде қалған велошабандыздар оны озуға үлкерді. Матье Германс Патернина командасы атынан спринтте жеңіске жетті. Кезең барысында жарыстан бұрынғы фавориттер Фабио Парра мен Хосе Хиполито Ронкансио жарыстан шықты. 12-кезең жаңа қоқыс зауытына қарсы экологтардың наразылық акцияларынан ұзақ уақытқа тоқтатылды, бұл Валерио Тебалди мен Джанкарло Перинидің қашуына мүмкіндік берді. Тебалди екі велошабандыздан тұратын спринтте жеңіске жетіп, бас топтан 21 минут бұрын финиш сызығын кесті. Бұл көрсеткіш, екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең жеңімпазы мен қалғандары арасындағы ең үлкен айырмашылықты құрады, бұрынғы рекорд 1976 жылғы Тур де Франс жарысының 11-кезеңінде Хосе Вьехо көрсеткен 22:50 минут болатын. 13-кезең Бастилия күнінің 200 жылдығына орай өткізілді, бұл француз революциясы кезінде Бастилия түрмесіне шабуыл жасалған күнді еске түсірді және Францияның ең маңызды ұлттық мейрамы болып табылады. PDM командасы команда директорының талабы бойынша кезеңнің тамақтану аймағында шабуыл жасады, осылайша велошабандыздар арасындағы жазба ережелерді бұзды. Олар тоқтатылды, бірақ осы жылдамдық пелотонды екі бөлікке бөлді. Финьон Моттемен бірге алдыңғы топтан шабуыл жасады. Екеуі де шамамен бір сағат бойы көш бастады, содан кейін олар қайтадан жете алды. Сосын тағы екі велошабандыз қашып кетті – Винсент Барто мен Жан-Клод Колотти. Барто Марсель қаласының маңындағы төбелерде Колоттиді артта қалдырып, кезеңді жеңіп алды. Дельгадо тамақтану аймағынан тыс жерде тамақ қабылдағаны үшін он секундтік уақыт қосылды, ал жарысқа бұрынғы фаворит Брюкинк финиш сызығына жетпей жарыстан шықты. Келесі кезеңде Ниждамның 4-кезеңдегі көрсеткеніне ұқсас жағдай қайталанды: ол финиш сызығына жақында пелотондан бөлініп, қарсыластарын жеңіп алды. Бұл күні қашып кеткендердің арасында Луис Эррера (Колумбия кафесі) болды, ол жарысқа бұрынғы фаворит болғанмен, әзірге көңіл көншітпеді, кезеңнің соңында олар жете алды.

Stage 11 from Luchon to Blagnac had a flat profile. Rudy Dhaenens attacked from a six man breakaway just as it was caught by the peloton. With just a couple of hundred metres left and the stage win almost certainly in his hands, Dhaenens misjudged his speed going through a corner and crashed, allowing the rest of the field to pass him. Mathieu Hermans won the stage for the Paternina team in a sprint finish. During the course of the stage, the only remaining riders abandoned, pre race favourite Fabio Parra and José Hipolito Roncancio. Stage 12 was interrupted by an ecologists' protests against a new waste plant, which aided a breakaway by Valerio Tebaldi and Giancarlo Perini A crash in the peloton, impacting about 30 riders, further hindered the field. Tebaldi won the two man sprint to take the stage 21 minutes ahead of the main field, the second highest post World War II margin between a stage winner and rest of the field behind only José Viejo's 22:50 minutes on stage 11 of the 1976 Tour de France. Stage 13 was held on the Bastille Day bicentenary, the 200th anniversary of the Storming of the Bastille during the French Revolution and France's main national holiday. The PDM team, on the insistence of their team director, attacked in the feed zone of the stage, thereby violating the unwritten rules of the field. They were brought back, but the acceleration split the peloton into two parts. Fignon attacked from the first group with Mottet. Both stayed out ahead for about an hour before being recaptured. Then, two other riders broke free, Vincent Barteau and Jean Claude Colotti. Barteau left Colotti behind on the hills around the finishing city of Marseille and went on to win the stage. Delgado was handed a ten second time penalty for illegally accepting food outside the feed zone, while pre race favourite Breukink retired from the race about from the finish. The next stage saw a repeat of Nijdam's stage 4 exploits: he again broke free of the field shortly before the finish line and held off his pursuers to take victory. The day's breakaway, which included Luis Herrera (Café de Colombia), a pre race contender who had so far disappointed, was caught within the last of the stage.

Альп таулары

Келесі бес кезең Альп таулары арқылы өтті. Біріншісі, 15-кезең, Орсьер Мерлетт тау шаңғы курортында жеке уақыт сынағы болды. Индурайн 1:11:25 сағат көрсетіп ерте стандарт орнатты, бірақ алты минуттан кейін Рукс Индурайннің нәтижесін 43 секундқа жақсартты. Теунис екі көтерілістің екіншісін ең жылдам бағындырып, қарсыласы Миллардан алға шығу үшін тау классификациясында көп ұпай жинады. Жалпы жеңіске үміткерлердің ішінде Дельгадо барлық бақылау пунктерінде ең жылдам уақыт көрсетті, бірақ соңғы көтерілісте баяулап, кезеңді төртінші орында аяқтады, Рукстан 48 секунд қалып қойды. Ол уақыт жоғалтуын жарыс бойы мазалаған шалдың нашарлауына байланысты деп түсіндірді. Рукстан кейін Марино Лежаррета (Патернина) екінші орынды алып, жалпы есепте алғашқы бестікке енді. Лемонд Финьоннан сары жейдеге ие болды, кезеңді бесінші орында аяқтады, Дельгадодан 9 секунд қалып қойды. Оның Финьоннан басымдығы 40 секундті құрады. Екінші күндік демалыстан кейін, Гаптан Брайансонға дейінгі кезеңде, велошабандылар Кол де Варс және Кол д'Изоард көтерілістерімен бетпе-бет келді. Бірінші көтерілісте Финьон мен Мотте фавориттер тобынан қалып қойды, ал Лемонд Дельгадоға жақын болды. Финьон мен Мотте төмен түскенде топқа қайта қосылды, бірақ Дельгадо Изоард көтерілісінде шабуыл жасады. Оған Лемонд, Теунис және Мотте қосылды, ал Финьон тағы да артта қалды. Лемонд төмен түскеннен кейін шабуыл жасады, бірақ финишқа қарай сәл көтерілген жолда Дельгадо қайтадан қосылып, бірдей уақытта аяқтады. Финьон Лемондтан 13 секунд қалып қойды. Екеуінің арасындағы айырмашылық 53 секундке жетті, бұл бүкіл тур бойындағы ең үлкен көрсеткіш болды. Алдында Паскаль Ришард қашып кету арқылы кезеңді жеңіп алды. Альп-д'Юз тауларында аяқталатын 17-кезең жалпы жарыстың шешуші бөлігі болады деп күтілді. Тау классификациясының көшбасшысы, нүктелі жейде киген Теунис бірінші көтерілісте, Кол-дю-Галибьерде шабуыл жасады. Оған Кол-де-ла-Круа-де-Ферге көтерілу алдында Франко Вона және Лоран Бионди (Фагор-МБК) екі шабанды қосылды, бірақ саммитқа жетпей тұрып, серіктерінен оқшауланды. Ле-Бург-д'Оисанста, Альп-д'Юз тауларына көтерілуге дейінгі ауылда, ол фавориттер тобын төрт минуттан астам уақытқа басып өтіп, бір минуттан астам артықшылықпен кезеңді жеңіп алды. Оның артында сары жейде үшін күрес күшейді. Финьон, Лемонд және Дельгадо бірге көтеріле бастады, ал Финьон бірінші шашыраған бұрылыста шабуыл жасады. Лемонд оның доңғалағына жабысты, бірақ Гимард, Лемондты Renault командасындағы бірге өткен күндерінен жақсы білгендіктен, оның қиналғанын байқады. Ол команда машинасымен Финьонға теңдесіп, финиш сызығына дейін тағы да шабуыл жасауға бұйырды. Лемонд артта қалды, тек Дельгадо ғана Финьонмен бірге қалуға үлкерді. Екеуі бірге финиш сызығын кесті, Лемондтан 1:19 минутқа оқшауланды. Осылайша Финьон сары жейдеге ие болды, Лемондтан 26 секунд артықшылықпен. Виллар-де-Лансқа дейінгі кезеңде бұрынғы кезең жеңімпаздары Миллар мен Ришардты қоса алғанда, қашып кету болды. Олар жарыс Côte de Saint Nizier көтерілісіне жеткеннен кейін қайтадан топқа қосылды, тек Херрера ғана пелотон алдында қалды. Херрерамен байланыс орнағанда Финьон шабуыл жасады. Лемонд, Дельгадо және Теунис оның соңынан ерді, бірақ бірлесіп жұмыс істемеуге дайын еместігі Финьонға басымдығын арттыруға мүмкіндік берді. Ол көтерілістің шыңынан өтетін кезде өзінің қууындағылардан 15 секундқа оқшауланды, ал аңғарда Алкала мен Келлиден тұратын топ үш қуушыны ұстады. Финьон финишқа дейінгі соңғы көтерілуді 45 секундтық артықшылықпен бастады. Ол кезеңді жеңіп алды, бірақ Лемонд финиш сызығын кескен кезде оның артықшылығы 24 секундқа дейін азайды, яғни екеуінің арасындағы айырмашылық жалпы есепте 50 секундке дейін қысқарды. 19-кезең Альп тауларындағы соңғысы болды және Aix les Bains қаласында аяқталды. Күніне екінші рет көтерілгенде, Кол де Портеде, жалпы есептегі төрт үздік, Финьон, Лемонд, Дельгадо және Теунис, жетінші орында тұрған Лежарретамен бірге, алға шықты. Артында жалпы есепте бесінші орында тұрған Мотте қиналды және кезеңнің соңында орнын Лежарретаға бере бастады. Жарыстың соңғы көтерілісінде, Кол-дю-Граниерде, Лемонд бірнеше рет шабуыл жасады, бірақ Финьон әрқашан оның соңынан ерді. Бір айдан кейін әлем чемпионаты өтетін Шамбери қаласына кіргенде Лежаррета айналма жолды дұрыс бағаламады және апатқа ұшырады, барлық шабандыларды алып кетті, бірақ Дельгадо олардың қайтадан қосылып, оған қосылуын күтті. Бес шабанды кезеңді жеңіп алу үшін спринтте жарысты, Лемонд жеңіске жетті, бірақ жалпы есептегі Финьоннан айырмашылық 50 секунд қалды.

The following five stages took the riders through the Alps. The first of these, stage 15, was an individual time trial to the ski station at Orcières Merlette. Induráin set an early standard with a time of 1:11:25 hours, only to be outdone six minutes later by Rooks, who improved on Induráin's time by 43 seconds. Theunisse was fastest up the second of the two climbs of the course, gathering more points in the mountains classification to move clear of rival Millar. Of the true contenders for the overall victory, Delgado set the fastest times at all the check points, but slowed on the last climb to eventually finish the stage fourth, 48 seconds down on Rooks. He attributed his time loss to a worsening callus that would influence him for the remainder of the race. Behind Rooks, Marino Lejarreta (Paternina) was second fastest, moving into the top five overall. LeMond meanwhile took back the yellow jersey from Fignon, finishing fifth on the stage, just nine seconds slower than Delgado. His advantage over Fignon at this stage was 40 seconds. The day after the second rest day, on the stage from Gap to Briançon, the riders faced the climbs of the Col de Vars and the Col d'Izoard. On the first of these climbs, Fignon and Mottet dropped back from the group of favourites, while LeMond stayed close to Delgado. Fignon and Mottet got back to the group on the descent, only for Delgado to attack on the climb of the Izoard. He was joined by LeMond, Theunisse and Mottet, while Fignon fell back once again. LeMond attacked after the descent, but on the slightly rising road towards the finish, Delgado made contact again to finish within the same time. Fignon meanwhile lost 13 seconds on LeMond. The two were now separated by 53 seconds in the general classification, the widest the margin would be the entire Tour. Up ahead, Pascal Richard won the stage from a breakaway. Stage 17, which finished at Alpe d'Huez, one of the most famous climbs in cycling, was expected to be the decisive part of the race overall. Theunisse, wearing the polka dot jersey as leader of the mountains classification, attacked on the first climb, the Col du Galibier. He was joined by two more riders, Franco Vona and Laurent Biondi (Fagor–MBK) before the ascent of the Col de la Croix de Fer, but rode away from his breakaway companions before he reached the summit. At Le Bourg d'Oisans, the village before the climb to Alpe d'Huez starts, he led the group of favourites by more than four minutes and held on to win the stage by over a minute. Behind him, the battle for the yellow jersey intensified. Fignon, LeMond and Delgado entered the climb together and Fignon instantly attacked at the first hairpin bend. LeMond stuck to his wheel, but Guimard, knowing LeMond well from their days together at the Renault team, saw that he was struggling. He drew his team car level with Fignon and ordered him to attack again with to go to the finish line. LeMond fell back and only Delgado was able to keep up with Fignon. The two reached the finish together, 1:19 minutes ahead of LeMond. Fignon thus regained the yellow jersey, with an advantage of 26 seconds over LeMond. The following stage to Villard de Lans featured a breakaway, including previous stage winners Millar and Richard. They were brought back once the race reached the Côte de Saint Nizier climb, with only Herrera left ahead of the peloton. As the field made contact with Herrera, Fignon attacked. LeMond, Delgado and Theunisse followed him but unwillingness to work together allowed Fignon to extend his advantage. He passed the summit of the climb 15 seconds clear of his pursuers and in the valley behind, a group containing Alcalá and Kelly caught up to the three chasers. Fignon started the final climb up to the finish with a margin of 45 seconds. He took the stage win, but his advantage was reduced to 24 seconds by the time LeMond crossed the line, meaning that the difference between the two was now 50 seconds in the overall standings. Stage 19 was the last one in the Alps and finished in Aix les Bains. Already by the second climb of the day, the Col de Porte, the top four riders on the general classification, Fignon, LeMond, Delgado and Theunisse, joined by seventh placed Lejarreta, had pulled clear. Behind, Mottet, sitting fifth overall, was struggling and would relinquish his position to Lejarreta by the end of the stage. On the race's last climb, the Col du Granier, LeMond attacked repeatedly, but Fignon followed him every time. Going into the town of Chambéry, site of the World Championships one month later, Lejarreta misjudged a roundabout and crashed, taking all riders with him but Delgado, who waited for the others to remount and join him. The five riders settled the stage win in a sprint finish, with LeMond taking the honours, although the difference between him and Fignon in the overall standings remained at 50 seconds.

Соңғы

Алдағы Парижге соңғы уақыт сынағы тұрғанда, велошабандыздар 20-шы кезеңде Aix les Bains-тен L'Isle d'Abeau-ға дейін бірқалыпты жылдамдықпен өтті. Финьон көзге түспейтін шабуыл жасады, бірақ оны тез арада тоқтатып қойды. Финиш сызығына жақындағанда Фил Андерсон шабуылға өтті, бірақ оны қайтадан ұстады. Сосын, финиш сызығынан шамамен бір километрдей қалып, Ниддам үшінші кезең жеңісіне талпынды, бірақ Джованни Фиданза (Chateau d'Ax) одан бұрын финиш сызығын кесіп өтіп, Келли үшінші орынды иеленді. 19-шы кезеңнен кейін Финьон отырғышқа байланысты жарақатына тап болды, ол оған ауырсыну сырқатын әкелді және уақыт сынағы алдындағы түнді ұйықтау мүмкін болмады. Дегенмен, ол Версальден Елисей даласына дейінгі кезеңде Лемондтан 50 секундтық артықшылығын сақтап қалатынына сенімді болды. Соңғы күнгі уақыт сынағында Лемонд тағы да аэродинамикалық руль, тамшы тәрізді шлем және артқы дискілі дөңгелектерді таңдады. Финьон болса екі дискілі дөңгелек пен қарапайым рульді пайдаланды, ал шашы желмен желбіреп, бос қалды. Финьон жартылай қашықтыққа жеткенде, Лемонд оның үстінен 21 секундқа өтіп кеткен еді. Лемонд 26:57 минутпен аяқтады, бұл Тур тарихындағы ең жылдам уақыт сынағы. Лемонд шаршаудан жерге құлағанда, Финьон финиш сызығына жетті. Ол 27:55 минутпен аяқтады. Орташа жылдамдығы бойынша ол ең жылдам уақыт сынағын өткізді. Дегенмен, ол Лемондтан 58 секундқа қалып, жарысты сегіз секунд айырмамен жеңіліске ұшырады, үшінші орынға ие болды. 1989 жылғы қарашадағы «Велосипед» журналындағы мақала, жел туннеліндегі зерттеулерге сүйене отырып, Лемондтың жаңа аэробарының арқасында Финьоннан бір минутқа дейін үстеме алғанын көрсетті. «Тур де Франс» тарихындағы ең шағын жеңіс көрсеткіші – сегіз секунд. Бұл Лемондтың мансабындағы «Тур де Франс» турниріндегі соңғы жеңісі болды. Классификацияда төменгі орындардағы Миллер соңғы күнгі уақыт сынағында Келлиге тоғызыншы орынды жоғалтты. Германс 1947 жылы Пьетро Тарчиниден кейін «Тур де Франс» жарысын соңғы орында аяқтаған екінші кезең жеңімпазы атанды. Ол 1987 жылғы Турда да «қызыл фонарь» иегері болған еді. 198 велошабандыздан 138-і Париждегі соңғы кезеңнің финишіне жетті.

With the final stage time trial to Paris looming ahead, the field took a steady pace on stage 20 from Aix les Bains to L'Isle d'Abeau. Fignon put in a less than serious attack, but was quickly brought back. In the run in to the finish, Phil Anderson attacked, but was recaptured. Then, about from the line, Nijdam attempted to go for a third stage win, but was beaten to the line by Giovanni Fidanza (Chateau d'Ax), with Kelly taking third. After stage 19, Fignon had developed saddle sores, which gave him pain and made it impossible to sleep the night before the time trial. He was however still confident that he would not lose his 50 second advantage on LeMond during the from Versailles to the Champs Élysées. In the final day time trial, LeMond again opted for the aerodynamic handlebars, a tear drop helmet, and a rear disc wheel. Fignon meanwhile used two disc wheels, but ordinary handlebars and was bareheaded, his ponytail moving in the wind. When Fignon reached the half distance time check, LeMond had taken 21 seconds out of his lead. LeMond finished with a time of 26:57 minutes, the fastest ever time trial in the history of the Tour, at As LeMond collapsed on the floor from exhaustion, Fignon made his way to the finish. He ended with a time of 27:55 minutes. With an average speed of , it was the fastest time trial he had ever ridden. Nevertheless, he finished third on the stage, 58 seconds down on LeMond, and therefore lost the race by the slight margin of eight seconds. A November 1989 Bicycling article, supported by wind tunnel data, estimated that LeMond may have gained one minute on Fignon through the use of the new aerobars. , eight seconds is still the smallest winning margin in Tour de France history. This was the final Tour de France stage win of LeMond's career. Further down the classification, Millar lost ninth place to Kelly during the final day time trial. Hermans became the second ever stage winner to finish the Tour de France in last place, after Pietro Tarchini in 1947. He had already been the lanterne rouge in the 1987 Tour. Of the 198 starters, 138 reached the finish of the last stage in Paris.

Салдары

Лемондтың күтілмеген Турдағы жеңісі бұқаралық ақпарат құралдарының зор назарына ие болды, спорт жазушысы Ниге Тасселл оны 2017 жылы «қазіргі ең үлкен спорттық оқиға» деп сипаттады. Лемонд айтарлықтай уақыт тапшылығын жеңіп қана қоймай, сонымен қатар қасіретті аң ауы кезінде жарақат алғаннан кейін қайта оралғаннан соң Турды жеңіп алды. 1989 жылғы Турдың тартысты жарыс пен шағын айырмамен жеңіске жеткеніне байланысты ол барлық уақыттағы ең жақсы жарыстардың бірі деп көп рет аталды. 2009 жылы журналист Кит Бингем оны «барлық Турлардың ең ұлысы» деп атады, ал 2013 жылы Cyclingnews.com оны «көбінесе барлық уақыттағы ең жақсы [Тур]» деп сипаттады. Велоспортқа көбінесе қызығушылық танытпайтын американдық БАҚ Лемондтың жеңісін басты жаңалыққа айналдырып, телеарналар эфирдегі бағдарламаларын үзіп, хабарды жеткізді. Sports Illustrated журналы Лемондты «Жылдың спортшысы» деп танып, оның жеңісін «батыл қайта оралу» деп атады. Лемондтың жалпы жеңісіне байланысты ADR жүлде қорының ең ірі бөлігін – 185 700 фунт стерлингті алды, одан кейін PDM үшін 129 000 фунт және Super U үшін 112 700 фунт бөлді. Ол келесі жылы үшінші рет Турда жеңіске жетті, 1991 жылы жетінші орынды алып, 1994 жылы карьерасын аяқтады. Финьон болса, Турда шағын айырмамен жеңіліске ұшырағанына және оған таңсық күлкі көрсетілгеніне қатты ренжіді. Ол мансабын жалғастырды, бірақ айтарлықтай жетістікке жете алмады және ешқашан қайтадан Турда жеңіске жақындамады. 1991 жылы алтыншы орын алғаннан кейін келесі жылы жалпы есепте 23-орынды иеленді. Ол 1993 жылы зейнеткерлікке шықты, ал 1992 жылы соңғы Тур кезеңінде жеңіске жетті.