Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолтер Астон, Форфардың 3-ші лорды (1633 – 20 қараша 1714) Форфардың 2-ші лорды Уолтер Астон мен оның әйелі Мэри Уэстонның, Портлендтің 1-ші графы Ричард Уэстонның қызының үлкен ұлы болды. Ол бүгінде «Католиктер қастандығынан» аман қалған бақытты адам ретінде танымал. 1678 жылы ол Шотландия жұрты ретінде әкесінен Форфар лорды Астон титулын мұраға алды; ол негізінен Стаффордширдегі Тиксалда тұрды. Одан бөлек, ол Гертфордширдегі Стэндон елдігіне ие болды, ол Астон отбасына Садлер туыстарынан мұра болып келген.
Walter Aston, 3rd Lord Aston of Forfar (1633 – 20 November 1714) was the eldest son of Walter Aston, 2nd Lord Aston of Forfar, and his wife Lady Mary Weston, daughter of Richard Weston, 1st Earl of Portland. He is best remembered today as a fortunate survivor of the Popish Plot. He succeeded his father as Lord Aston of Forfar in the peerage of Scotland in 1678; he resided mainly at Tixall in Staffordshire. He also owned an estate at Standon in Hertfordshire, which came to the Aston family by inheritance from their Sadler relatives.
Отбасы
Ол екі рет үйленген, алғаш рет Англияның Ворстерширдегі Соддингтоннан Элеонора Блунт Найтлиге, Роберт Найтлидің жесірі және 1-ші баронет сэр Уолтер Блунттың қызы, оның әйелі Джордж Уайлдтың қызы Елизавета Уайлдпен үйленді. Одан бес баласы тірі қалды. Ол 1674 жылы қайтыс болды. Екінші рет 1720 жылы қайтыс болған Сэр Томас Гейдждің, 2-ші баронет Фирлдің қызы Кэтрин Гейджге және Шерборн қамалының Мэри Чемберленге үйленді. Елизаветадан төрт ұлы – Эдвард, Фрэнсис, Уолтер, 4-ші лорд Астон және Чарльз, сондай-ақ ешқашан үйленбеген бір қызы Мэри дүниеге келді. Эдвард пен Фрэнсис әкесінен бұрын қайтыс болды, ал Уолтер таққа мұрагер болды.
He was twice married, first marrying Eleanor Blount Knightley of Soddington in Worcestershire, England, widow of Robert Knightley, and daughter of Sir Walter Blount, 1st Baronet, and his wife Elizabeth Wylde, daughter of George Wylde, by whom he had five surviving children, and who died in 1674. He married secondly Catherine Gage, daughter of Sir Thomas Gage, 2nd Baronet of Firle in Sussex and Mary Chamberlain of Sherborne Castle, who died in 1720. By Elizabeth, he had four sons who reached adulthood, Edward, Francis, Walter, 4th Lord Aston and Charles, and one daughter Mary, who never married. Edward and Francis predeceased their father and Walter succeeded to the title.
Паптың зайыбы
Әкесі сияқты, ол жалынды Рим католигі болды және Стаффордширдегі ірі католик қауымының ресми емес басшысы ретінде әкесінің орнын басты. Осылайша, ол "Попиш заговорлары" кезінде ақпарат берушілердің басты нысанасына айналды. Оның бұрынғы үй иесі Стивен Дагдейл, ол ойын қарыздарын төлеу үшін ақша ұрлағаны үшін жұмыстан шығарылған еді, оған қарсы шығып, жалған куәлік берді. Осының салдарынан Астон мен оның ағасы Уильям 1679 жылы король Чарльз II-ні өлтіруге қастандық жасады деген айыппен Лондон мұнарасына қамалды. Дагдейл – сүйкімді, білімді және сенімді адам болды. Ол Титус Оутс және Томас Денжерфилд сияқты бұрынғы ақпарат берушілердің жағымсыз бейнесінен үкіметке мүлдем басқаша әсер қалдырды, олардың кейбіреулері белгілі қылмыскерлер еді. Тіпті "заговор" туралы толығымен күмәнданып жүрген Чарльз II-ге де Дагдейл соншалықты әсер етті ki, "онда (заговорда) бірдеңе бар екенін ойлай бастады". Ақыр соңында лорд Астонға қарсы жасалған мемлекеттік қасас айыбы бойынша екінші куәгер табу мүмкін болмады. Тіпті заговорлық истерияның ең қызу шағында да судьялар мемлекеттік қасас айыбы үшін екі куәгер қажет ететін қағиданы қатаң сақтады. Астон ешқашан сотқа тартылмады және 1680 жылдың жазында кепілдікпен босатылды. Ол қайтадан түрмеге оралған жоқ.
Like his father, he was an ardent Roman Catholic, and succeeded in his father's role as the unofficial leader of the large Catholic community in Staffordshire. As such, he was a principal target of the informers during the Popish Plot. His former steward Stephen Dugdale, whom he had dismissed for stealing money to pay his gambling debts, turned on him and gave perjured evidence which sent Aston and his brother William to the Tower of London in 1679 on charges of conspiracy to kill King Charles II Dugdale was a charming, educated and plausible man, who made a noticeably different impression on the Government from the unsavoury parade of previous informers like Titus Oates and Thomas Dangerfield, some of whom were notorious criminals. Even Charles II, who had been entirely sceptical about the Plot, was so impressed by Dugdale that "he began to think there was somewhat in it (the Plot)". In the event, it proved impossible to find a second witness to the charge of treason against Lord Aston, and even at the height of the Plot hysteria, the judges scrupulously observed the rule that a charge of treason required two witnesses. Aston was never brought to trial, and was released on bail in the summer of 1680. He never returned to prison.
Кейінгі жылдар
Католик король Джеймс II кезінде ол сарайда жоғары дәрежеде болды және 1687 жылдан 1689 жылға дейін Стаффордширдің лорд-лейтенанты қызметін атқарды. Даңқты революциядан кейін ол Джеймске адал болды, бірақ оған қарсы ешқандай шара қолданылмады. Өмірінің соңғы жылдарында ол өзінің орнында жеткілікті түрде қауіпсіз сезініп, дініне байланысты Лордтар палатасына кіргізілмегеніне шағымданып, арыз түсірді. Оның пэрлік атағы шотландтық болғандықтан, 1707 жылғы Одақ актісінен кейін біріктірілген Лордтар палатасында орын алған шотланд өкілдерінің бірі болуға құқылы екенін айтты, бірақ Лордтар палатасында отыруға құқығы бар деген талабы қабылданбады. Ол 1714 жылы қайтыс болды, оның орнын үшінші, бірақ ең үлкен баласы Уолтер Астон, Форфардың 4-ші лорды Астон басты. Кіші ұлы Чарльз Астон Ирландиядағы британ армиясында қызмет етті және 1690 жылдың 1 шілдесінде Бойн шайқасында қаза тапты.
Under the Catholic King James II he was in favour at court, and served as Lord Lieutenant of Staffordshire from 1687 to 1689. After the Glorious Revolution, he remained loyal to James, but no action was taken against him as a result. In his last years, he felt sufficiently secure in his position to complain about his exclusion, on the grounds of his religion, from the House of Lords. As his peerage was a Scots title he argued that he should be one of the Scottish representative peers who took their seats in the unified House of Lords after the Act of Union 1707, but his claim to be entitled to sit in the Lords was rejected. He died in 1714, and was succeeded by his third but eldest surviving son Walter Aston, 4th Lord Aston of Forfar. A younger son, Charles Aston, served with the British Army in Ireland and was killed in action at the Battle of the Boyne, 1 July 1690.