Louis-Désiré Véron

Кіріспе

Француз баспашысы және опера режиссері (1798-1867) Луи Дезире Верон (1798 жылы Парижде 1867 жылы 27 қыркүйекте Парижде) - француз опера менеджері және баспашысы.

Өмірбаян

Бастапқыда Вэрон өзінің байлығын патенттелген дәрі-дәрмектерден жасады. 1829 жылы ол әдеби журналға негізін қалады Revue de Paris, ал 1838 жылдан 1852 жылға дейін ол иегері және директоры болды Le Constitutionnel, онда ол басып шығарды Евгений Сью романның негізін саяхатшы еврей туралы аңыз. Сондай-ақ, Веронның басшылығымен және оның ұсынысы бойынша Сент-Бевке Causeries du lundi, тұрақты газет бағандарының алғашқы үлгісі, көмектесті. Ол 1831-1835 жылдар аралығында Париж операсының режиссері болғандығымен тарихта кеңінен танымал. 1830 жылғы шілде революциясынан кейін жаңа үкімет операның шығындары мен жауапкершілігін азайтуды қалады, ол басталғаннан бері тиімді түрде мемлекеттік бақылауда болды. Верон Операны жаңа аудиторияның буржуазиялық дәміне бейімдеудің үлкен әлеуетін көріп, франшизаға өтініш берді, бұл оған шектеулі мемлекеттік субсидия әкелді. Дизайнерлердің (Дюпоншель сияқты), композиторлардың (Мейербер, Обер және Фроменталь Халеви сияқты) және либреттошылардың (Евгений Скриб және Казимир Делавин сияқты) таланттарын біріктіру арқылы және Адольф Нуррит және Корнели Фалькон сияқты ұлы әншілерді дамыту арқылы ол Гранд Опера жанрын құрды. Веронның басқаруымен шыққан алғашқы жаңа қойылым - Мейербирдің "Роберт ле дьявол" (1831 жылы 21 қараша) операның жаңа дәуірін бастады. 1835 жылы үкімет операның субсидиясын одан әрі азайтуға шешім қабылдағанда, Верон айтарлықтай пайдаға қол жеткізгеннен кейін, сақтықпен кері шегінді. 1852 жылы Верон Corps Législatif (депутаттар палатасының алдыңғысы) депутаты болып сайланды. Оның "Париж буржуасының естеліктері" (1853 - 1855) өмірінің және заманының жанды суреті. Верон өзінің сыртқы келбеті мен мінез-құлқы жағынан ерекше еді. Замандасы Филарет Чейз оны былайша сипаттады: Рудди, бетінде шақ бар, мұрны жоқ, мойындысы матамен оралған, оның ауруын қорғап, жасырған, шақпен жауған; [ ] күлімдейтін ауыз, қалың иілгіш, шашы сирек, қасқырлары жоқ, қожайынына еліктеген кішкентай лакей сияқты киінген және салонның әсері мен майдалау ауасымен (Келлиде келтірілген, 2004 төмендегідей).

Véron originally made his fortune from patent medicines. In 1829 he founded the literary magazine Revue de Paris, and from 1838 to 1852 was owner and director of Le Constitutionnel, in which he published Eugene Sue's novel based on the legend of the Wandering Jew. It was also during Véron's direction and at his suggestion that Sainte Beuve contributed the Causeries du lundi, an early example of the regular newspaper column. He is largely known to history for his direction, from 1831 1835, of the Paris Opera. The new government, after the July Revolution of 1830, wished to offload the costs and responsibilities of the Opera, which had been effectively state controlled since its inception. Véron saw the great potential of adapting the Opera to the bourgeois tastes of new audiences and applied for the franchise, which brought with it limited State subsidy. By bringing together the talents of designers (such as Duponchel), composers (such as Meyerbeer, Auber and Fromental Halévy), and librettists (such as Eugène Scribe and Casimir Delavigne), and developing great singers such as Adolphe Nourrit and Cornélie Falcon, he created the genre of Grand Opera. The first new production under Véron's management, Meyerbeer's Robert le diable (21 November 1831) began a new era in opera. When the government decided to further reduce subsidy of the Opera in 1835, Véron prudently withdrew, having made a substantial profit. In 1852 Véron was elected to the Corps Législatif (the predecessor of the Chamber of Deputies). His Memoires d'un bourgeois de Paris (1853–1855) give a lively picture of his life and times. Véron was eccentric in his appearance and behaviour. A contemporary, Philarete Chasles, describes him as follows:
Ruddy, with a pock marked face, barely any nose, scrofulous, his neck enfolded in cloth that protected and hid his affliction, pot bellied; [ ] mouth smiling, lips thick, hair rare, eyebrows absent, dressed like a little lackey aping his master and with the affectations and the mincing airs of the salon (quoted in Kelly, 2004 – see below).