Бернхард тен Бринк: Немец филологы және ағылшын әдебиетін зерттеушісі

Кіріспе

Бернхард Эгидиус Конрад тен Бринк (12 қаңтар 1841 жылы Амстердамда дүниеге келген, 29 қаңтар 1892 жылы Страсбургте қайтыс болған) – неміс филологы.

Өмір

Нидерландыда туып, Дюссельдорф пен Эссенде білім алған, Мюнстер университетінде жарты жыл оқыған, содан кейін Бонн университетіне ауысып, онда оның ұстаздары Фридрих Диц және Николаус Делиус болды. «Coniectanea in historiam rei metricae Francogallicae» атты докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, ол Мюнстер университетінде ағылшын және роман тілдерінің филологиясы бойынша дәріс оқуды бастады және «Роман де Ру» тақырыбында постдокторлық диссертациясын (хабилитация) қорғады. 1870 жылы Марбург университетінде заманауи тілдер профессоры болды, ал Страсбург университеті Кайзер Вильгельм университеті ретінде қайта құрылғаннан кейін Еуропа құрлығында ағылшын тілінің алғашқы профессоры болып тағайындалды. 1874 жылы Вильгельм Шерер, Эрнст Мартин және Эрих Шмидтпен бірлесіп, «Quellen und Forschungen zur Sprach und Kulturgeschichte der germanischen Völker» атты кітап сериясын редакциялай бастады, бұл кітап сериясы Германия үкіметіне Страсбург пен Эльзас-Лотарингияны германизациялауға көмектесуге арналған еді. Француз және ағылшын әдебиеті бойынша дәрістерін жалғастыра отырып, ол өзінің зерттеулерін ағылшын поэзиясының әкесі Джеффри Чосерге шоғырландырды. 1877 жылы «Chaucer: Studien zur Geschichte seiner Entwickelung und zur Chronologie seiner Schriften» атты еңбегін жариялады, онда Чосердің әдеби үлгілері мен өлең формалары талданды және ақынның шығармаларын үш кезеңге бөлуге негіз салынды: француз үлгілері мен Овидийдің ықпалы басым болған бірінші кезең; итальян үлгілерінен (Данте, Боккаччо, Петрарка) шабыт алған екінші кезең; және толыққанды әдеби өнімділіктің үшінші кезеңі. 1884 жылы «Chaucers Sprache und Verskunst» еңбегін жариялады, бұл Чосердің грамматикасы мен метрикасына жасалған алғашқы толыққанды зерттеу және 1987 жылы, әлемдегі ең көп таралған Чосер басылымы – Riverside Chaucer-дің жалпы библиографиясында оған құрмет көрсетілді. Генри Холт & Company, Н.Й., және G. Bell & Sons, Лондон сияқты ағылшын тіліндегі баспалар осы жылдары оның "Тұңғыш ағылшын әдебиеті" тақырыбындағы еңбектерінің ағылшын тіліндегі аудармаларын шығарды. Сондай-ақ ол «Кентерберийлік ертегілердің жалпы прологы» және «Шығанаққа айтылған шағым» жинағының сындық басылымдарын шығарды. Тен Бринктің еңбегі Ұлыбританияда да, Германияда да Чосерді зерттеуді жаңартты және тікелей емес, ағылшын Чосер қоғамының құрылуына себеп болды. Одан өзге, ол Шекспир мен Беовульфті зерттеуге маңызды үлес қосты және ағылшын әдебиетінің алғашқы ғылыми тарихтарының бірін жазды. Оның халықаралық ғылыми беделі, сондай-ақ Страсбург университетін германизациялаудағы күш-жігері 1890 жылы оның институтының ректоры (президенті) болып тағайындалуына ықпал етті. Юлиус Зупица, Эуген Кёльбинг және Эвальд Флюгельмен бірге Тен Бринк қазіргі заманғы ағылшын зерттеулерін құруға көмектесті.

Born in the Netherlands, he attended school at Düsseldorf and Essen, studied for half a year at the University of Münster, and then moved to the University of Bonn, where his teachers included Friedrich Diez and Nicolaus Delius. After finishing his doctoral dissertation, "Coniectanea in historiam rei metricae Francogallicae," he began to lecture at the University of Münster on the philology of the English and Romance languages, and defended his post doctoral thesis (Habilitation) on the Roman de Rou. In 1870 he became professor of modern languages at the University of Marburg, and after the reconstitution of Strassburg University as Kaiser Wilhelm Universität was appointed the very first Professor of English on the European continent. In 1874 he began to edit, in collaboration with Wilhelm Scherer, Ernst Martin and Erich Schmidt, Quellen und Forschungen zur Sprach und Kulturgeschichte der germanischen Völker, a book series meant to assist the German government in the Germanizing of Strasbourg and Alsace Lorraine. While he continued to lecture on French and English literature, he smartly focused his research on the father of English poetry, Geoffrey Chaucer. In 1877, he published Chaucer: Studien zur Geschichte seiner Entwickelung und zur Chronologie seiner Schriften, a study which analyzed Chaucer's literary models and verse forms to determine the later widely accepted division of the poet's works into three periods: a first period during which he was mostly influenced by French models as well as by Ovid; a second period during which his main inspiration came from Italian models (Dante, Boccaccio, Petrarch); and a third period of mature literary production. In 1884, he published Chaucers Sprache und Verskunst, the first full fledged investigation of Chaucer's grammar and metrics and an achievement that guaranteed him a place of honor as recently as 1987, in the General Bibliography of the Riverside Chaucer, the most widely used edition of Chaucer in the world. English language publishing houses, such as Henry Holt & Company, N. Y., and G. Bell & Sons, London, published English translations of his works on Early English Literature during these years. He also published critical editions of the General Prologue of the Canterbury Tales and the Compleynte unto Pity. Ten Brink's work stimulated a revival of Chaucer study in the United Kingdom as well as in Germany, and to him was indirectly due the foundation of the English Chaucer Society. In addition, he made important contributions to the study of Shakespeare and Beowulf and authored one of the first scholarly histories of English literature. His international scholarly reputation as well as his efforts at Germanizing the University of Strasbourg contributed to his appointment as Rektor (President) of his institution in 1890. Together with Julius Zupitza, Eugen Kölbing, and Ewald Flügel, ten Brink helped found modern English Studies.