Кіріспе

Солтүстік Италиядағы археологиялық мәдениет Солтүстік Италияның технологиялық кешені Террамаре, террамара немесе терремаре - негізінен Подың орталық аңғарындағы, Солтүстік Италияның Эмилия аймағындағы, орта және соңғы қола дәуіріне жататын технология кешені. Ол өз атын қоныстанған үйінділердің "қара топырағы" қалдықтарынан алады. Террамаре - терра-марнадан, "марль жері", онда марль - көлдегі кен орны. Ол кез келген түсті болуы мүмкін, бірақ ауыл шаруашылығы жерлерінде ол әдетте қара түсті болады, сондықтан оны "қара жер" деп атайды. Бұл жерлер 19-ғасырдың екінші жартысына дейін галликалық және римдік зираттар үшін қолданылған деп саналады. Олар жерді тыңайтқышқа айналдыратын аймақтың шаруалары оларды террамар және марньер деп атаған. Ғылыми зерттеулер Бартоломео Гастальдимен 1860 жылы басталды. Ол солтүстік Италиядағы торф балдырлары мен ескі көлдерді зерттеді, бірақ марниерді зерттеумен айналысты, оларды ақыры жерлеу емес, мекен ретінде таныды, солтүстікке қарай үйлер үйлеріне ұқсас. Оның зерттеулері Пельгрино Стробель мен оның 18 жасар көмекшісі Луиджи Пигоринидің назарын аударды. 1862 жылы олар Пармадағы Кастионе ди Маркези туралы, Террамар сайттары туралы мақала жазды. Олар қоныстардың ежелгі заманнан басталғанын бірінші болып түсінді. Гаэтано Чиеричидің солтүстікке қарай үйінді үйлер ата-бабалары римдік тұрғындарды білдіреді деген теориясынан бастап, Пигорини Италияның солтүстіктен Үнді-Еуропалық қоныстану теориясын жасады.

Елді мекендер

Террамар, жергілікті айырмашылықтарға қарамастан, типтік формада; әрбір қоныс трапеция тәрізді, көшелері төртбұрышты үлгіде орналасқан. Кейбір үйлер толығымен құрғақ жерде тұрса да, кейбіреулері құрғақ жерде тұрса да, үйлер үйіндіге салынған. Қазіргі уақытта үймелердің жалпыға бірдей түсініктемесі жоқ. Бүкіл жерді ішкі жағынан бекіністермен нығайтылған жер жұмыстары қорғайды және оны ағып жатқан сумен қамтамасыз етілген кең ор қоршайды. Барлығы 60-тан астам ауылдарда белгілі, олардың барлығы дерлік Эмилиядан. Орта қола дәуірінде олар орташа тығыздығы 1 / -ден артық емес. Қалған қола дәуірінде көптеген нысандар тасталып кетті, ал олар үлкен емес, дейін. Кішкентай балшықтан жасалған, негізінен жануарлар бейнелері (қазіргі Кастеллаццода адам бейнелері кездеседі) Италияда табылған пластикалық өнердің алғашқы үлгілері ретінде қызықты. өлгендерді жерлеуге арналған: бірақ зираттарды зерттеу барысында жерлеу мен кремациялаудың екі түрі де жүзеге асырылғанын, кремацияланған сүйектерді сүйек қораларына салып, көмуді көрсетті; мұражайларда ешқандай заттарды таппады. Жақында итальяндық археолог Андреа Кардарелли гректердің қазіргі заманғы деректерін қайта бағалауды ұсынды, мысалы, Дионисий Галикарнассскийдікі және Террамар мәдениеті мен гректер жалпы тиреньдіктерге теңеген пеласгийлерді және атап айтқанда этрусктерді байланыстыруға.