Рудьярд Киплингтің ән-жырлары мен өлеңдерінің жинағы
Barrack-Room Ballads
Рудьярд Киплингтің әскери өлеңдері: "Barrack Room Ballads" жинағындағы "Gunga Din", "Tommy" сияқты белгілі туындылары. Британ армиясы, поэзия, әскери өмір.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рэдъярд Киплингтің әндер мен өлеңдер сериясы
Series of songs and poems by Rudyard Kipling
"Барак бөлмесі балладалары" – Рэдъярд Киплингтің Виктория дәуірінің соңғы кезеңіндегі британ армиясы туралы жазылған әндер мен өлеңдер жинағы. Бұл серияда Киплингтің ең танымал туындылары, оның ішінде "Гунга Дин", "Томми", "Мандалай" және "Дэнни Дивер" өлеңдері бар, олар оның ақын ретіндегі ерте даңқына септігін тигізді. Алғашқы өлеңдер 1890 жылдың бірінші жартысында "Scots Observer" басылымында жарияланды және 1892 жылы "Барак бөлмесі балладалары және басқа өлеңдер" жинағында топтастырылды. Кейін Киплинг осы тақырыпқа "Жеті теңіз" жинағындағы өлеңдер тобында қайта оралды. Бур соғысынан бастау алған, "Қызмет әндері" деп аталатын және 1903 жылы "Бес ұлт" жинағында жарияланған халықтық армия өлеңдерінің үшінші тобы да, сондай-ақ басқа жинақталмаған туындылары да осы Балладалардың құрамына жатуы мүмкін.
The Barrack Room Ballads are a series of songs and poems by Rudyard Kipling, dealing with the late Victorian British Army and mostly written in a vernacular dialect. The series contains some of Kipling's best known works, including the poems "Gunga Din", "Tommy", "Mandalay", and "Danny Deever", helping consolidate his early fame as a poet. The first poems were published in the Scots Observer in the first half of 1890, and collected in Barrack Room Ballads and Other Verses in 1892. Kipling later returned to the theme in a group of poems collected in The Seven Seas under the same title. A third group of vernacular Army poems from the Boer War, titled "Service Songs" and published in The Five Nations (1903), can be considered part of the Ballads, as can a number of other uncollected pieces.
Канонның анықталуы
Киплингтің екі өлең томы «Казарматтағы балладалар» деп нақты белгіленгенімен, қай өлеңдерді осылай топтастыру керектігін анықтау қиын болуы мүмкін. Балладалардың негізгі жинағы 1890 жылдары екі томдық түрінде жарық көрді: «Казарматтағы балладалар және басқа өлеңдер» (1892, Метхен үшін алғашқы маңызды баспа жетістігі) және «Жеті теңіз» (1896), кейде «Жеті теңіз және одан әрі казарматтағы балладалар» деп жарияланды. Екі кітапта да олар басқа өлеңдерден бөлек, арнайы бөлімге жиналған және оларды оңай анықтауға болады. («Казарматтағы балладалар және басқа өлеңдер» өлеңінің кіріспесі («Т. А.») Киплингтің өзінің дауысымен жазылған, ол қатаң түрде жинақтың бөлігі емес, бірақ көбінесе олармен бірге жиналады.) 1903 жылы «Бес ұлтта» жарық көрген өлеңдердің үшінші тобы әскери халық поэзиясының тақырыбын жалғастырды; олар «Қызмет әндері» деп аталса да, бұрынғы балладалардың тақырыптарымен үйлеседі және олардың арасында байланыс бар. Чарльз Каррингтон 1973 жылы Балладалардың толық жинағын жариялады, ол негізінен осы үш жинақтан алынған, бірақ бұрын осы атаумен жиналмаған бес қосымша шығарманы қамтиды. Олардың үшеуі сол кезеңге жатады: «Дина Шаддтың өмірлік қиындықтары» (1891) атты әңгімеден алынған, аты жоқ халық поэмасы («Менің қызым маған рұқсат берді»); Лорд Робертсті мадақтаған «Бобс» (1893) өлеңі; және Бур соғысына шақырылған солдаттардың отбасыларына қаржы жинау үшін жазылған «Есте сақтамайтын тілеуші» (1899) өлеңі. Қалған екеуі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңіне жатады; Каррингтон бірінші тұлғада жазылған «Соғыстың эпитафиялары» мен солдаттың дауысындағы «Гетсиман» өлеңдерін өзінің анықтамасына сәйкес деп есептеді. Екеуі де «The Years Between» (1919) жинағында жарық көрді. Киплинг соғыс кезінде әскери тақырыптарда көп жазды, бірақ көбінесе бұрын қолданған бірінші тұлғадағы стильден гөрі, оқшауланған көзқараспен жазды. Соңында, кейбір шығармалардың тақырыптары шатастырады. Киплингтің көптеген әңгімелері поэзияның қысқа бөлігімен аяқталады, кейде бұрыннан бар өлеңнен, ал кейде жаңадан жазылған. Бұл өлеңдер көбінесе «Казарматтағы баллада» деп белгіленген, бірақ олар алынған өлеңдердің бәрі осылай жиналмаған немесе жіктелмеген. Мұндай шығармалардың қатарында «Менің лордым – піл» (Many Inventions, 1899) әңгімесіне кіріспе ретінде жазылған өлең бар, ол кейін «Кітаптардан әндер» жинағына енді, бірақ баллада деп танылмады. Каррингтон оларды қасақана қалдырған ба, әлде оларды қоспауды арнайы таңдаған ба, белгісіз.
While two volumes of Kipling's poems are clearly labelled as "Barrack Room Ballads", identifying which poems should be grouped in this way can be complex. The main collection of the Ballads was published in the 1890s, in two volumes: Barrack Room Ballads and Other Verses (1892, the first major publishing success for Methuen) and The Seven Seas (1896), sometimes published as The Seven Seas and Further Barrack Room Ballads. In both books, they were collected into a specific section set aside from the other poems, and can be easily identified. (Barrack Room Ballads and Other Verses has an introductory poem ("To T. A.") in Kipling's own voice, which is strictly not part of the set but is often collected with them.) A third group of poems, published in 1903 in The Five Nations, continued the theme of military vernacular ballads; while they were titled "Service Songs", they fit well with the themes of the earlier ballads and are clearly connected. Charles Carrington produced the first comprehensive volume of the Ballads in 1973, mainly drawn from these three collections but including five additional pieces not previously collected under the title. Three of these date from the same period: an untitled vernacular poem ("My girl she gave me the go onst") taken from a short story, The Courting of Dinah Shadd, in Life's Handicap (1891); Bobs (1893), a poem praising Lord Roberts; and The Absent Minded Beggar (1899), a poem written to raise funds for the families of soldiers called up for the Boer War. The remaining two date from the First World War; Carrington considered Epitaphs of the War, written in a first person style, and Gethsemane, also in a soldier's voice, to meet his definition. Both were published in The Years Between (1919). Kipling wrote profusely on military themes during the war, but often from a more detached perspective than the first person vernacular he had previously adopted. Finally, there are some confusingly captioned pieces. Many of Kipling's short stories were introduced with a short fragment of poetry, sometimes from an existing poem and sometimes an incidental new piece. These were often identified "A Barrack Room Ballad", though not all the poems they were taken from would otherwise be collected or classed this way. This includes pieces such as the introductory poem to My Lord the Elephant (from Many Inventions, 1899), later collected in Songs from Books but not identified as a Ballad. It is not clear if these were deliberately omitted by Carrington or if he explicitly chose not to include them.
Қабылдау
Т. С. Элиот 1941 жылы шығарған "Киплиннің өлеңдерінен таңдаулар" антологиясында Киплинге арналған эссесінде, көптеген жазушылар өлең жазбай, ақындық туындылар жасаған, бірақ Киплиннің өлең жазуға ниеттенбей-ақ өлең жазғаны ерекше екенін айтады. Элиоттың пікірінше, осы себепті Киплин "баллада жазушысы" атанды, және 1941 жылы Киплиннің заманына қарағанда мұны жасау қиынырақ болды, себебі адамдар шабыттандыратын музыкалық залдардан қол үзіп қалған. Элиот Киплингтің балладаларын ерекше деп есептеді, сондай-ақ Киплин әр балладаның мәнін бір рет тыңдағанда түсінуге мүмкіндік берді. Бірақ, Элиоттың сөзіне сүйенсек, Киплиннің одан да артық қасиеттері болды: оның "сөз, тіркес және ырғақ туралы ең жоғары сыйы" бар еді, ол ешқашан өзін қайталаған жоқ, және қысқа, қарапайым шумақтар мен ұйқас схемаларын қолданды. Одан да маңыздысы
T. S. Eliot, in his essay on Kipling for his 1941 anthology A Choice of Kipling's Verse, writes that many writers have written verse without writing poetry, but that Kipling was unusual in that he did write poetry without setting out to do so. In Eliot's view, this makes Kipling a 'ballad writer', and that was already, he thought, more difficult in 1941 than in Kipling's time, as people no longer had the music hall to inspire them. Eliot thought Kipling's ballads unusual, also, in that Kipling had been careful to make it possible to absorb each ballad's message on a single hearing. But, wrote Eliot, Kipling had more to offer than that: he had "a consummate gift of word, phrase, and rhythm", never repeated himself, and used short, simple stanzas and rhyming schemes. What is more