Кіріспе
Австралиялық диджериду ойнағыш Чарли МакМахон (Blue Mountains, Сиднейдің сыртында, 1951 жылы туған) - австралиялық диджериду ойнағыш. Гондваналенд тобының негізін қалаушы МакМахон абориген емес музыканттардың бірі болып, музыкалық аспаптың кәсіби орындаушысы ретінде танымал болды. Ол сондай-ақ екі ұзын пластикалық түтікшеден жасалған және тромбон сияқты ойналатын (осыдан оның аты) жылжитын диджеридуоның ойнауышы.
Charlie McMahon (born in the Blue Mountains outside Sydney, 1951) is an Australian didgeridoo player. The founder of the group Gondwanaland, McMahon was one of the first non Aboriginal musicians to gain fame as a professional player of the instrument. He is also the inventor of the didjeribone, a sliding didgeridoo made from two lengths of plastic tubing and played somewhat in the manner of a trombone (hence its name).
Ерте өмір
1955 жылы "Дедда" атты Австралияның түсте түсірілген алғашқы көркем фильмі жарық көрді. Сиднейдің сыртындағы "Көк тауларда" тұратын Макмахондар оны көруге барған көптеген австралиялық отбасылардың бірі ғана болды. Фильмді австралиялық киноның алғашқы негізгі ағымы ретінде танымал болды. Джедда - ақ нәсілді қыз. Оны ақ нәсілді әйелдің баласы өлген соң асырап алады. Өзінің туыстарымен қарым-қатынас жасамауға тырысқан Джедда өзінің кім екеніне сенімді емес. Ол Еуропалық сот жүйесімен қиындыққа тап болған абориген Марбакты кездестіреді. Ол оның қатты диджериду ойнауына азғырылады, бірақ олардың далаға қашуы қайғылы аяқталады, өйткені Марбак тайпасы оны неке туралы өз заңдарын бұзғаны үшін қабылдамайды. Ескі және жаңа мәдениеттерден бас тартқан Марбак жардан секіріп түсіп, Джедданы өзімен бірге алып кетеді. Фильм сондай-ақ панорамалық аутбак пейзаждарын және деректі фильм мен көркем фильмнің араласқандығы үшін маңызды болды (кызық, фильмнің соңғы ролигінің ұшақ апатында жойылуы фильмнің драмалық шыңы МакМэхоның үй ортасында, Көк тауларда қайта түсірілуі керек дегенді білдірді). Шоудан кейін жас Чарли МакМахон өзінің кино тәжірибесінен соншалықты шабыт алды, ол фильмде естіген ішек қозу дыбысын еліктеуге тырысты бақша шлангісіне және түрлі қуыс тұрмыстық заттарға, мысалы, сыпырушы тұндырғыштарға үрлеу арқылы. Ол сондай-ақ аборигендер мен олардың өміріне қызығушылық танытты, бұл төрт жасар бала үшін мүмкін емес қызығушылық, өйткені "біздің жақында қара жігіттер тұрмады". Ол сондай-ақ қашып, салыстырмалы түрде ұзақ уақыт бойы бұтада жүрді. Кейін ол жасы ұлғайған сайын, бір түнге жерінен түсіп, мүмкіндігінше "туған жеріне" баратын. 1958 жылы, ол 7 жаста болғанда, МакМахон отбасы Голубых тауларынан Сиднейдің маңындағы Блэктаунның батыс маңындағы қатал қалашығына көшіп барды, бірақ МакМахон әлі де үнемі "бушқа" барудың жолдарын таба алды. 1967 жылы МакМэхон Блэктаунның көршілес маңындағы Севен Хиллстегі досының ауласында үйде жасалған зымыранмен тәжірибе жүргізген кезде оң қолын ұрып тастады. Сиднейдің "Morning Herald" газетінде болған оқиға туралы хабарда досы Рон Карлидің бірнеше саусағы кесілгені айтылған, сондықтан жарылған кезде екі бала да цилиндрді ұстап тұрған болуы мүмкін. Ұзақ уақыт бойы қалпына келтіру кезінде жаңа металл қолына үйреніп (ол, мінезіне сәйкес, ол goanna терісіне оралған) МакМахон диджериду ойнауға деген бұрынғы қызығушылығын қайта жандандырды, бұл жолы терапия ретінде. Сонымен қатар, ол бұрын назардан тыс қалған мектеп жұмыстарына да көңіл бөлді. Оқу үзілістері кезінде МакМэхон Виндзор өзенінің құмды алаптарына бауыры Филмен және кейбір достарымен бірге бонго ойнауға барып, демалатын. Табиғатының жауыз жағы кез-келген уақытта шығатын орын болғандықтан, МакМахон оқумен айналысып, университет стипендиясын жеңіп алды, өнер және қала құрылысы мамандығы бойынша құрметті дипломға ие болды, ол оны бір жыл бойы Сидней университетінде қала құрылысы бойынша оқытушы және оқытушы болды. МакМахон қала құрылысы мәселесін зерттеуге қызығушылық танытқандығын, бұл - Блэктаунды басқаруда кездескен қателіктерді түзетудің болашақтағы ықтимал жолы екенін айтты. Ол бұл тақырыпта трактат жазды, бірақ идеалды іске асыруға кедергі жасайтын көптеген саяси және жеке мүдделерді түсінгенде, көңілі қалды. Бір күні Австралияның Вудстокқа теңестірілген 1973 жылғы Нимбин Аквариус фестивалінде МакМахон өзін қызықтырып қалды. Бұл эксперименталды театр труппасы The White Company-де бірқатар баламалы мәдениет өнерпаздары, соның ішінде Питер Каролан, 25 жастағы актер, австралиялық теледидардағы Skippy the Bush Kangaroo, The Rovers және сахналық қойылымдар сияқты екі қожайынның қызметшісі және Грэм Бондтың тамшыдай құрғақ армандар. Каролан музыкалық отбасынан шыққан. Оның анасы классикалық фортепианода ойнады; әкесі аккордеон, фортепиано, орган және синтезаторда өнер көрсеткен кәсіби джаз музыканты; әкесінің атасы Барт Каролан Бі-Би-Си-де біраз уақыт жұмыс істеген композитор және аранжировщик болды. Петерге 18 жасында Кароланның отбасы Англиядан Австралияға көшіп келген болатын. МакМэхон оның ағып жатқан әуендерді "орқа тірегімен" жасау қабілетін байқаған кезде, Каролан лап-дюльцимер ойнап жүрді, ол өзінің қарапайымдылығынан "алғашқы дрон, сыңғырлаған ырғақ және көйлету арқылы режімді өзгерте алатын монофоникалық әуен" деп тартылған аспап. Фестиваль кезінде екі музыкант арасында тікелей байланыс болмаған, бірақ екеуі де �...
1980 жылдар
1980 жылы Трипл Дж (Австралияның баламалы музыка радиостанциясының хабаршысы) Тони Уокердің жігерленуімен МакМахон өзінің Toyota Land Cruiser жұмыс машинасын сатып, Сан-Францискодан бастап, кейін Лос-Анджелес пен Фресноға дейін екі айлық зерттеу демалысына АҚШ-қа барды. Кейбір саундтрек жұмыстары 1981 жылы Голливудта "Вулфен" атты қорқынышты фильмге шақырды, бірақ музыканттардың ереуілі жазбаны кешіктірді және Сан-Францискоға қайтып оралған МакМахон сол аптада үйге ұшатын ұшағын өткізіп, бүкіл ақшасы бар әмиянін ұрлады. Ол өмір сүру үшін жалақы табудың жолын табуға және Австралияға ұшуға жинауға деген шұғыл қажеттілікті тудырды. Ол Сан-Франциско панк-клубтарының қорқынышты (және мазақтау) контурында концерттер тауып, өздерінің шөлдегі тәжірибелері туралы естеліктерге негізделген оқиғалармен түпнұсқалық диджериду композицияларын ауыстырып, импровизацияланған соло актісімен керемет аман қалды. Ол сондай-ақ сахнада басқалармен бірге сахнаға шығып, өз ойын білдірді. Осындай серіктестіктердің бірі МакМахонды Тимоти Лиридің 1980 жылғы лекциялық турнесіне бірнеше концерттерге қатысуға шақырған кезде пайда болды. МакМэон Сан-Францискода танысқан музыканттармен бірге топ құрды: Марк Ишем, Курт Вортман және Пэт Кули. Олар The Yidaki Brothers деген атпен өнер көрсетті және олар өздерінің импровизацияланған қышқыл рок-ын МакМахонның кейбір әңгімелерінің тақырыптарына енгізді. Тағы бір айқын комбинация панк электроника тобы Indoor Life-мен болды, оның "цементке көмілген" қалалық ұнжырғасыздық әндері синтезатор арқылы қоректенген тромбон дыбысының үстемдігімен болды. Бес ай жұмыс істегеннен кейін ол аптасына 500 доллар табады және тез арада жанкүйерлер базасын дамытады, бірақ бір мақсатқа қол жеткізгеннен кейін, қаржылық, келесіге, шығармашылыққа, МакМахон үшін альбомды жаздыруға уақыт келді, ол тек Австралияда ғана жасалуы мүмкін деп сезінді, оның музыкалық илхам көзі. МакМахон Сиднейге оралды және 1981 жылы Аделаиданың Roadrunner музыка газеті "Бұл жылдардағы нәрсе? Бір қарулы Дидгерду ойыншылары? Бұл - әзіл емес! "Мирранда Браун" дейді. Кейінірек МакМахон былай деп мәлімдеген: "Мен өзімнің жақсы синтезатормен жұмыс істегім келетінін түсіндім. Мен Сиднейдегі бірнеше жігітпен ойнадым, бірақ олардың ауқымы тым тар еді, содан кейін мен он жыл бұрын Питер Кароланның ойнағанын есімде қалдым. Ол бұтада домбыра ойнап жүрді, мен оның синтезде ойнап жатқанын естігенде, Гондуананың негізгі бөлігін құрастыратын әуенгердің осы екенін бірден білдім". Олар алғашқы композициясын "Пулс" деп атады, ол жүрек соғуының дыбысынан бастау алды. Келесі айларда Каролан Мак-Махонның диджериду үшін идеалды музыкалық орнатуларды жасауды жалғастырды және оның негізгі бейнелік идеяларын кеңейтті, мысалы, жүгіріп келе жатқан эму, құрғақшылық, бүркіт ұшып, көкжиектен тыс жерді қамтиды. Кароланның қарапайым, бірақ күшті әуендерін ақылды эмоционалды аранжировкалармен байланыстыруы "уақыт тоқтап, өмірдің қуаныштары мен құпиялары сезілетін" поэтикалық сәттерді ашық жеткізді. "1984 жылы МакМахон мен Каролан музыкант достарынан тұратын шағын студиялық топты жинап, Terra Incognita атты бірінші Гондваналенд альбомын жазды. Кішкентай тәуелсіз Hot лейблінде шыққанда ол сыншылдардың және танымалдардың табысы болды. 1984 жылдың қазан айында, алғашқы альбомының тұсаукесерінен кейін көп ұзамай, МакМахон қайтадан "жұмысқа" шықты, тек қана сенсациялық медиа драмаға ұшырады, ол Пинтупи Тоғыз деп аталатын тоғыз абориген тобының соңғысы жанында кездесті. Бір журналист оқиғаны "жоғалған тайпаны табу" деп атады, бірақ бұл адамдар "жоғалған" емес, 1950 жылдары "Вумера" зымыран полигонының қызметкерлері оларды Папунаға қоныстандыруға тырысқаннан кейін "жүргізіп тастаған". Кішкентай тайпалық топ онжылдықтар бойы әдеттегі туған, басталған, некеге тұрған және өлген рәсімдер арқылы өздерінің туыстарының ашуы мен жеңілісіне "кірер" алдында шөл даладағы табиғи ресурстардан өмір сүруді қолға алды. МакМахонның күнделігі сол кезде "Ертең [16 қазан 1984] біз екі адамның ізін табамыз және мүмкін олар соңғы түнін заманауи әлемнен азат өткізеді" деп жазды. 1985 жылдың сәуірінде МакМэхон Лондон филармониясы оркестрімен Морис Джаррдың "Mad Max Beyond Thunderdome" саундтрегінің жаздырмасында өнер көрсету үшін Лондонға ұшты. Бір айдан кейін ол қайтып келгенде, "Гондвана вана барабаншысы" атты музыка газетіне жарнама жарияланды. Тек бір жауап келіп түсті - Эдди Дюкемин деп аталатын көп форматты перкуссионист,...
In 1984 McMahon and Carolan assembled a small studio band of musician friends and recorded the first Gondwanaland album under the title Terra Incognita. When released on the small independent Hot label it was a critical and popular success. In October 1984, shortly after the debut of the first album, McMahon went "on the swag" again, only to be caught up in a sensationalist media drama when a group of nine Aboriginals, known as the Pintupi Nine, were encountered near the last of a chain of water bores he had been overseeing between Kintore and "the remotest outpost in Australia"—Kiwirrkurra. A visiting journalist hyped the incident into a biblical "finding of the lost tribe" but the people concerned were not "lost" but had instead "gone walkabout" after rejecting attempts by 1950s Woomera rocket range personnel to resettle them at Papuna. The small tribal group managed to go through their usual birth, initiation, marriage, and death rituals for decades, living off the natural resources of their desert environment before "coming in" to face the anger, and relief, of their relatives. McMahon's diary at the time noted "Tomorrow [16 Oct 1984] we will find the two men's tracks and maybe they will spend their last night free of the modern world". In April 1985 McMahon was flown to London to perform with the London Philharmonic Orchestra on the recording of Maurice Jarre's Mad Max Beyond Thunderdome soundtrack. When he returned a month later an advertisement was placed in a music paper "Gondwana Wana Drummer." Only one reply was received – from an energetic multi – format percussionist called Eddy Duquemin as equally at home on electric pad drums as he was on acoustic "skins'. He joined the live Gondwanaland band and McMahon decided to make the group his full time occupation. Because of his restless stage presence, Duquemin was soon given the nickname "Brolga" by McMahon—the brolga being an Australian outback bird that is renowned for its dancing; Carolan had already been dubbed "Lizard," although this was later changed to "Professor. In November 1985, Midnight Oil commenced a 26 date local tour starting in Dubbo with Gondwanaland supporting. As well as feeding them to the mosh pit, this gave the newly constituted three piece some "tour of duty" exposure [if not exactly the type of audience they were hoping to attract]. In 1986, Let the Dog Out, Gondwanaland's second album, was released. It contained a bracket of aggressive, up tempo numbers followed by two extended compositions, the first of which, "Ephemeral Lakes," later became a regular choice for meditative ambient music compilations. Midnight Oil's Black Fella/White Fella tour of remote Northern Territory Aboriginal settlements in July 1986 recruited McMahon with the task of "co ordinating the tour group's camping and guiding requirements and [contributing] plenty of common sense and a touch of sanity as well" A tour book entitled Strict Rules, by Andrew McMillan, and a video: "Black Fella White Fella," were subsequently released and McMahon features in both. In 1987, after a year of extensive live work in Sydney and an Arts Council sponsored four week tour of the Northern Territory, the third album, self titled Gondwanaland was released. It had taken many months to record and while the prolonged touring helped tighten the arrangements some of the groups intense live energy was diluted by the usual studio technique of making a separate recording of each member's instrumental part before a final mix. Despite this limitation the album won the Australian music industry's ARIA Award for best indigenous album of 1988. One track from this collection, the outstanding "Landmark," features a dramatic use of McMahon's re invention of an instrument first made in the 1970s in the UK by Dr Peter Holmes, the multi tone, slide didgeridoo called "didjeribone." In November 1988 Gondwanaland performed during the "Tomita Sound Cloud in Sydney – Hymn To Mankind," a A$3 million, Japanese government sponsored, light and sound, opera spectacular held on Sydney Harbour as part of the Australian Bicentennial celebrations. The concert attracted an audience of over 120,000 an Australian record for a live music event.
1990 жылдардан бүгінгі күнге дейін
1991 жылы Gondwanaland's Wide Skies альбомы жарық көрді, тіпті топтың ұзақ уақыт бойы сүйіктілері Кароланның композицияларының дамуына таң қалды. Сол кездегі жақсы уақыт, тыныш сәттер, ойланулар өткен еді. Енді күрделі панорамалық хордалар буыны аспанды және оның ішінде және астында болатын барлық нәрсені елестету үшін барлық аранжировкаларды жауып тастады. Бұл альбомның көп қабатты текстуралары мен көңіл-күйі топқа сыншылардың үлкен құрметін әкелді. 1994 жылы Wide Skies тобының алға ұмтылуынан кейін МакМахон екінші топ - Гондвананы құрды, оның басты басымдығы ырғаққа, бас және эксперименталды дидж дыбыстарына берілді. Топ үш альбом шығарды: Travelling, Xenophon және Bone Man, соңғы екеуінде МакМахонның тағы бір жаңалығы бар: ауызды геологтың сейсмикалық микрофоны пайдаланып, ыңғыраған дыдж динамикасын күшейтеді. Музыкаға осы тәсіл МакМахонға жаңа аудитория берді: транс / би тобы. Бұл жетістік Австралияның аса сәтті транс/би жинақтарының екі томдығының әрқайсысында Гондвана күйінің барлық маңызды ашылу жолында орналасуымен дәлелденді. 2005 жылы МакМэон 1985 жылғы Лондон Mad Max саундтрегі жұмысынан 20 жыл өткеннен кейін Ресейде Mad Max Smash and Crash "темалық паркіне" байланысты жаңа менеджермен кездескенде өзін дежавюдың таңғажайып жағдайын бастан кешірді. Бұл оқиға 2006 жылдың наурыз айында "Шетелдік тілші" газетінің мақаласында баяндалды. 2006 жылы Питер Каролан Overland деп аталатын CD-ді шығарды, онда оның әртүрлі музыкалық зерттеулерінің ескі және жаңа мысалдары жинақталды. Жаңа жолдардың екеуі, "Аirwaves" және "Dragonflies", Гондваналанда қатты сезінеді, және тек Макмахонның диджериду үлгілері қолданылса да, Кароланның Гондваналанда жазған стилі, Макмахон Австралиядан кетіп, халықаралық ірі қалалардағы гастрольдерге шыққанда 12 жыл бұрын тастап кетті, енді қайтадан жанданды және тоқтаған жерінен жалғасты, бұл жолы Макмахонның соңғы Гондвана альбомдарының әсерімен. 20 жылдан астам уақыт бойы МакМахонның диджериду ойнау стилі көптеген белгілі диджериду ойнаушыларға, қара және ақ түстілерге айқын (әдетте танылмаған) әсер етті. Қазіргі уақытта ол Еуропа, Жапония, Ресей, АҚШ және Австралияда әлемдік музыка фестивальдерінде, негізінен жеке орындаушылықпен өнер көрсетеді. Оның екі түрі бар: бірі - ол "The Face Bass" деп атаған сейсмикалық сенсорды қамтитын, ал екіншісі - диджерибонның музыкалық және эксперименттік дыбыс мүмкіндіктерін ойын-сауықпен зерттейді. 2008 жылдың тамызында МакМэхон "Ритм Организмі" деген атпен 800-ден астам дидж үлгілерінің DVD дискі кітапханасын шығарды. 2012 жылдың 24 сәуірінде МакМэхон "Didge Heart" деп аталатын жұмсақ және жұмсақ Гондвана альбомын шығарды. 2012 жылдың 28 шілдесінде Питер Каролан 64 жасында тыныс алу ауруының салдарынан қайтыс болды.
Анықтамалар
МакМахонның ерте өмірі туралы жарияланған ақпарат өте аз. Басылымда келтірілген көптеген баспасөз үзінділері түсініксіз және тек қана бір аударма ретінде ғана табылуы мүмкін. Бұл желдеткіш кесінділердің көпшілігі толық немесе жартылай шығу тегі туралы мәліметтерді тіркеген жоқ, бірақ олар белгілі болған кезде қосылады. Егер күн жоқ болса, мақала жазылған жыл мәтіндегі басқа сілтемелерден анықталады.