Кіріспе
Ямайкалық джаз трубашысы (1931 жылы туған) Ямайкалық джаз трубашысы Альфонсо Сон "Диззи" Рис (1931 жылы 5 қаңтарда туған) - Ямайкада туған джаз трубашысы. Рис 1950-ші жылдары Лондонның өсіп келе жатқан бибоп-джаз сахнасында пайда болды және Нью-Йорктегі хард-боп-джаздың жетекші қолдаушысы болды. Кейін 1960-1970 жылдары басқа джаз жанрларымен тәжірибе жүргізді және орындаушылық пен композиция саласында белсенді болып қала береді. Ол өзінің музыкалық түлектерімен танымал Альфа Бойз мектебінде оқыды, Джо Харриот пен Уилтон 'Боги' Гейнермен бірге оқыды. Рис 14 жасында керней үйреніп, көп ұзамай 16 жасында толық уақытты музыкант болды. Ол 1948 жылы Лондонға Windrush Generation тобының мүшесі ретінде көшіп келді. Бастапқыда Лондонға барып тұра алмай, Рис 1950-ші жылдардың басында Еуропаның материгінде, атап айтқанда Парижде жұмыс істеді. 1954 жылы Рис Лондонға қайта оралды және жұлдызды джаз атын қалыптастыра бастады, ол Лондонның жетекші бибоп алаңы "Фламинго" клубында үнемі өнер көрсетті. 1955 жылы Холл Decca-ның еншілес компаниясы Tempo-ның қайта жаңғыруын қадағалауды өз мойнына алды, Ристің сессияларын тез жаздырады, шығарады және шығарады, сондай-ақ оның көптеген лондондық замандастары, мысалы Табби Хейс және Виктор Фельдман. 1958 жылы Холл Ристің алғашқы Blue Note альбомын жазды, ол Альфред Лайонмен келісім жасасып, Холлдың Ристің сессиясына лицензия беруін қамтамасыз етті. Ристің, сондай-ақ Хейздің Blue Note жазған клипінде пайда болуы британдық джаз сахнасының беделін арттырды және Майлс Дэвис және Сонни Роллинс сияқты джаз музыканттарынан Риске деген музыкалық құрметке ие болды. Блюз Тринитиде Рис пен Табби Хейз екеуін де Арт Блэки "жаз Мессенджерлерінің" ықтимал мүшелері үшін "қысқа тізімге" енгізді. Екісі де бас тартса да, Рис қысқа уақытқа Jazz Messengers тобымен бірге жанды концерттерде өнер көрсетті. Кейіннен Холл Ристің Blue Note-ке қол қоюын ұйымдастырды, содан кейін Рис Нью-Йоркте тұрып, бірнеше сессия жазды, соның ішінде Star Bright, Comin 'On! және Soundin' Off. Blue Note лейблін тастағаннан кейін Рис Asia Minor-ті New Jazz Records компаниясына жазды. Кіші Азия кейде Ристің ең жақсыларының бірі болып саналады және қазіргі сын-пикирлерде оң бағаланды. Бірақ бұл Ристің салыстырмалы тыныштық дәуірін туды, және Ристің Нью-Йоркке көшіруі оның мансабының дамуына оң әсер етпеді деп жиі сезіледі. Ристің Батыс Үндістан мұрасы Нью-Йорктің джаз қауымындағы кемсітушілік пен реніштің көзі болды. Мұндай бейімділік Батыс үндістер мен қара американдықтардың арасындағы күрделі мәдени қарым-қатынастардан туындады, бірақ Рис және Макс Роуч сияқты басқалар екі жүзді деп сипаттады, өйткені көптеген "жергілікті" музыканттар Батыс үнді үйлерінен шыққан және бірінші буын американдықтар. Оның басты рөлі Ханк Мобли, Декстер Гордон және Эндрю Хилл сияқтылардың кездесулерінде болды. Рис өзінің тәжірибелік тақырыптарын 1977 жылы 1972 және 1973 жылдардағы екі сессиямен жалғастырды, екеуі де біріктіріліп, "Possession, Exorcism, Peace" деп жарияланды, ол "Tubular Bells" интерпретациясымен ерекшеленді. 2024 жылғы сұхбатында, Рис джаз музыкасы туралы көптеген мақалалар жазды, оның ішінде джаз саксофонисттерінің біографиялық тарихы бар. Ол көбінесе джаздың ең үздік кернейшілерінің бірі ретінде танылады. Рис 2023 жылы Жаңа керней музыкасы фестивалінің (FONT Music) "Танылу сыйлығын" алды.
the Jamaican jazz trumpeter
Alphonso Son "Dizzy" Reece (born 5 January 1931) is a Jamaican born jazz trumpeter. Reece emerged within London's burgeoning bebop jazz scene during the 1950s and went on to become a leading proponent of hard bop jazz in New York City. He later experimented with other jazz sub genres in the late 1960s and 1970s, and continues to remain active in performance and composition. He attended the Alpha Boys School, known for its musical alumni, studying alongside Joe Harriot and Wilton 'Bogey' Gaynair. Reece began learning trumpet when he was 14 years old and soon became a full time musician at the age of 16. He moved to London in 1948 as part of the Windrush Generation, arriving on board the Empire Windrush on June 22 with hundreds of his Caribbean compatriots. Initially failing to establish himself in London, Reece spent the early 1950s working in mainland Europe, notably Paris. By 1954 Reece had returned to London reinvigorated and began cultivating a stellar jazz reputation, performing regularly at The Flamingo Club, London's leading bebop venue. Reece's talents were noticed by the club compere, Tony Hall, In 1955 Hall assumed responsibility for overseeing the revival of Decca's subsidiary, Tempo, quickly recording, producing, and issuing sessions by Reece, as well as many of his London contemporaries, such as Tubby Hayes and Victor Feldman. In 1958 Hall recorded what became Reece's first Blue Note album, secured through arrangement with Alfred Lion and Hall's successful licensing of Reece's session. The appearance of Reece, as well as Hayes, on a Blue Note recording raised the profile of the British jazz scene, and garnered musical respect for Reece from jazz musicians such as Miles Davis and Sonny Rollins. On the basis of Blues in Trinity both Reece and Tubby Hayes were "short listed" by Art Blakey for possible membership of the Jazz Messengers. Although both declined, Reece briefly appeared with the Jazz Messengers for live performances Hall subsequently orchestrated Reece's signing to Blue Note, whereupon Reece settled in New York City and recorded several sessions, including Star Bright, Comin' On!, and Soundin' Off. Upon departing the Blue Note label, Reece next recorded Asia Minor for the New Jazz Records imprint. Asia Minor is sometimes considered one of Reece's finest and was received positively in contemporaneous reviews. But it prompted an era of relative quiet from Reece, and it is often felt that Reece's relocation to New York did not have the desired positive effect on his career progression. Reece's West Indian heritage was also a source of discrimination and resentment from within New York's jazz fraternity. Such prejudice arose from the complex inter cultural relationships arising between West Indians and native black Americans, but has been described by Reece and others, such as Max Roach, as hypocritical since many supposed 'local' musicians came from West Indian households and were first generation Americans. and his principal playing was instead on sideman dates for the likes of Hank Mobley, Dexter Gordon, and Andrew Hill. Reece continued his experimental themes in 1977 with two sessions from 1972 and 1973, both which were combined and released as Possession, Exorcism, Peace, notable for featuring an interpretation of Tubular Bells. In a 2024 interview, A prolific writer, Reece has penned numerous articles about jazz music, including a substantial biographical history of jazz saxophonists. and he is often identified as one of jazz's great trumpet players. Reece was recipient of the 'Award of Recognition' from Festival of New Trumpet Music (FONT Music) in 2023.
Жинақтар
Mosaic Select: Dizzy Reece (MS 011) жинақтады Блюз Тринитиде (1958), Жұлдызды жарқын (1959), Soundin' Off (1960) және Comin' On! (1960 ж.)