Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нигериядағы әкімшілік аймақ
Administrative region in Nigeria
Шығыс аймағы – 1954 жылы Оңтүстік Нигерия колониясының бөлінуінен бастау алған Нигериядағы әкімшілік аймақ. Оның алғашқы астанасы Калабар қаласы болды. Кейіннен астана Энугуға, ал екінші астана Умуахиаға көшірілді. 1967 жылы аймақ ресми түрде үш жаңа штатқа бөлінді: Шығыс Орталық штаты, Риверс штаты және Оңтүстік-Шығыс штаты. Шығыс Орталық штатының астанасы Энугу болды, қазір ол Энугу штатының құрамына кіреді. Аймақта іріктері үшінші, төртінші және бесінші орында тұрған үлкен этникалық топтар, оның ішінде игбо, ибибио және ижав тайпалары өмір сүрді. Бұл аймақ кейін Биафра мемлекетіне айналды, ол 1967 жылдан 1970 жылға дейін көтеріліс жасады.
The Eastern Region was an administrative region in Nigeria, dating back originally from the division of the colony Southern Nigeria in 1954. Its first capital was Calabar. The capital was later moved to Enugu and the second capital was Umuahia. The region was officially divided in 1967 into three new states, the East Central State, Rivers State and South Eastern State. East Central State had its capital at Enugu, which is now part of Enugu State. The region had the third , fourth and fifth largest indigenous ethnic groups including Igbo, Ibibio and Ijaw. It was what later became Biafra, which was in rebellion from 1967 to 1970.
География
Нигерияның шығыс аймағы географиялық тұрғыдан Оңтүстік-Шығыс Нигерияда орналасқан. Батысында Нигер өзенімен шектеседі және солтүстікте Нигерияның Солтүстік аймағымен әкімшілік және мәдени шекарасы бар. Шығыс шекарасы Нигерия мен Камерун шекарасы аралығында жатыр, ал оңтүстік жағалауы Гвинея шығанағымен шектеседі. Аймақтың жалпы ауданы шамамен 29400 шаршы миль (76,146 км²) құрады. 1965 жылы аймақта он екі миллион адам тұрды, ал Оверри және Аннангтар қоныстанған аймақтар Батыс Африкадағы ең тығыз қоныстанған жерлердің бірі болды. Авка аймағы да топырақ эрозиясынан зардап шекті. Аймақта үш түрлі өсімдік жамылғысы болды. Оңтүстік жағалау аймағында мангр тоғайлары мен тасқын су жолдары басым. Тоғайдың солтүстігінде тропикалық жаңбырлы орман орналасқан, бірақ уақыт өте келе орманның көптеген жапырақты ағаштары пальма өсіру үшін кесілді. Аймақтың ең солтүстік бөлігінде Гвинея саваннасы жатыр. Аймақтағы маңызды өзендерге Нигер дельтасы жүйесінің өзендері жатады, мысалы Куа Ибо, Кросс, Ораши және Имо өзендері. Солтүстік-шығыстағы Обуду үстірті және Камерунмен шығыс шекарасындағы Обан мен Иком төбелері аймақтағы жоталардың бірі болды.
The Eastern region of Nigeria was geographically located in Southeastern Nigeria. It is bordered by the Niger river in the West and has an administrative and cultural border with the Northern region of Nigeria to the north. The eastern boundary lies between the border of Nigeria and Cameroon and the southern coast is along the Gulf of Guinea. The total surface area of the region was approximately 29400 square miles (76,146 km2). In 1965, the region had a population of twelve million people and some areas such as Owerri and those inhabited by the Annangs were one of the most densely populated places in West Africa. The Awka region also suffered from soil erosion. The region had three types of vegetation. The coastal area in the south is dominated by mangrove swamps and tidal waterways. Further north of the swamps is the tropical rainforest, however, over a period of time, many of the leafy trees of the forest were cleared for planting palm trees. In the northernmost parts of the region is the guinea savannah. Major rivers of the region include rivers of Niger Delta system such as Qua Iboe, Cross River, Orashi River and Imo River. Obudu Plateau in the northeastern area, the Oban and Ikom Hills along the eastern boundary with Cameroon were a few of the highlands in the region.
Колониялық билік
1849 жылы Фернандо Поның губернаторы Джон Бикрофт Бенин және Биафра шығанақтары үшін британдық консулдық агенті болып тағайындалды. Бикрофт ескі және Жаңа Калабар порттарында, сондай-ақ Бенин, Бонни, Бимбия және Камерун порттарындағы резиденттер мен британдық сауда фирмалары арасындағы сауданы реттеуге жауапты болды. Порттардағы сауданың өсуі бірнеше еуропалық фирманы Онитшада сауда бекеттерін салуға итермеледі. 1879 жылы көптеген фирмалар бірігіп, Біріккен Африка компаниясын құрды және 1885 жылы оларға жағалау протекторатын басқаруға чартер берілді. 1884 жылы Бенин және Биафра шығанақтары үшін британдық агенттің штаб-пәтері Фернандо Подан Калабарға көшірілді, ал 1890 жылы Мұнай өзендері протектораты, кейін Нигер жағалауы протектораты деп аталды, құрылды. Оңтүстік Нигерия протектораты 1932 жылы құрылды және 1914 жылға қарай британдық отарлық билік Оңтүстік Нигерия протекторатындағы көптеген әкімшілік бөлімдерін құрды. 1939 жылы Оңтүстік провинция Батыс және Шығыс провинцияларына бөлінді. Соғыс кезеңінде провинцияларға персонал жетіспеуіне байланысты көбірек өкілеттік берілді. Тарихи тұрғыдан алғанда, Шығыс Нигерияның тұрғындары жеке және демократиялық мәдениетке ие болды. Әкімшілік бөлімдердегі тікелей емес билікті орнату үшін британдықтар дәстүрлі ауыл басшыларының өкілеттіктерін олардың дәстүрлі, отарлық емес міндеттерінен тыс кеңейтуге бейімділік танытты. Британ саудагерлерімен қатар христиан миссионерлері де аймақта миссиялық базаларды құрды. 1846 жылы Хоуп Мастертон Уодделл Шотландия шіркеуінің миссиясының бөлімшесін құрды. CMS-тің Ажайи Кроутер Онитшада Нигер бөлімін құрды, ал одан кейін Католик шіркеуі де келді. Бұл миссиялар тұрғындардың арасында, соның ішінде Боннидің Джеймс Бойлі, Сент-Джеймс соборындағы дін қызметкері сияқты жандарды өздеріне тартты.
In 1849, John Beecroft, the governor of Fernando Po became the British consul agent for the Bights of Benin and Biafra. Beecroft was chosen to be in charge of regulating the trade at the ports of old and New Calabar and those at Benin, Bonny, Bimbia and the Cameroons between the residents and British merchant firms. The increase in trade within the ports led to the drive of several European firms to build trading post at Onitsha. In 1879, most of the firms merged to form the United African Company and were given a charter to manage a coastal protectorate in 1885. In 1884, the headquarters of the British agent for the Bights of Benin and Biafra was moved from Fernando Po to Calabar and in 1890, the Oil Rivers Protectorate, later known as the Niger Coast Protectorate was established. The Southern Nigeria Protectorate was formed in 1932 and by 1914 British colonial rule had established most of the administrative divisions in the Southern Nigeria Protectorate. In 1939, the Southern Province was divided into the Western and Eastern Province. During the war period, the provinces were given more power due to shortage of personnel. Historically, residents of Eastern Nigeria had an individualistic and democratic culture. To establish indirect rule within the administrative divisions, the British began a tendency to strengthen the powers of the traditional village heads beyond their traditional pre colonial duties. Along with the British traders, Christian missionaries also established mission bases in the region. In 1846, Reverend Hope Masterton Waddell formed a branch of the Church of Scotland Mission. Ajayi Crowther of CMS established a Niger division at Onitsha, and soon followed by the Catholic Church. These missions found some converts among the residents including Rev James Boyle of Bonny, a priest at St. James Cathedral.
Мәдениет
Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Шығыс Нигерияда Порт-Харкорт және Энугу (Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін құрылған), Калабар, Уйо, Икот Экпен, Онитша және Аба секілді бес ірі қала болды. Халықтың көп бөлігі шағын қауымдар мен елді мекендерде тұрды. Сауданың өркендеуі ер адамдардың жұмыс іздеу және сауда жасау үшін қалаларға қоныс аударуына себеп болды, бірақ Рождество және басқа да мерекелерде олар әдетте үйлеріне оралып қалатын. Олар сондай-ақ туған ауылдарында отбасылық үйлер салды. Көптеген ауылдарда дәстүрлі билік отбасының ең үлкен мүшесіне, таққа мұрагерлікке кезекте тұрған немесе басқа лауазым иелеріне төлем жасаған бай адамға берілетін. Эфиктер мен Ибибио тайпалары арасында маска кигізіп жүретін құпия қоғамдар маңызды әлеуметтік және тәртіп сақтаушы рөл атқарды. Бұл қоғамдар қарызкорларды бақылауда ұстады және жергілікті мерекелерде маңызды рөл ойнады. Аймақтың көптеген бөліктерінде борыштарды және қалың мал төлемін реттеу үшін жергілікті соттарды пайдалану маңызды әлеуметтік институттар болып табылды. Би және спорт та Шығыс аймағында маңызды әлеуметтік элементтер еді. Футбол сәуірден қарашаға дейін ойналды. Спортты Нигерия Футбол қауымдастығының аймақтық бөлімшесі және жеңіл атлетика қауымдастығы басқарды. Эммануэль Ифеаджуна 1954 жылы Ванкуверде өткен Британ империясы ойындарында биік секіруден алтын медаль жеңіп алды.
Prior to World War II, there were five major cities in Eastern Nigeria, Port Harcourt and Enugu created after World War I, Calabar, Uyo, Ikot Ekpene, Onitsha and Aba. Majority of the people lived in small communities and towns. The rise in trade contributed to the migration of men to towns and cities to find work and to trade but during Christmas and other festival periods, they usually come home. The men also built their family houses in their native villages. Traditional authority in many villages is earned by the most senior man of the family next in line to the throne or a wealthy man who has paid footing to other title holders. Among the Efiks and Ibibio's, masked secret societies played an important social and regulatory role. The masked societies kept debtors in check and played important part in local festivals. In many areas in the region, the use of native courts to settle debts and bride price were important social institutions. Dancing and sports were also important social elements in the Eastern region. Football was played between April and November. Sports was regulated by the regional branch of the Nigeria Football Association and those of the athletics association. Emmanuel Ifeajuna, was a gold member in High Jump at the Empire Games in Vancouver in 1954.
Демография
Шығыс аймақта этникалық құрамы алуан түрлі халық қоныстанды. Аймақтағы ең ірі этникалық топ – игболар. Игболардың дәстүрлі қоғамы демократиялық және жекелеген адамгершілікке негізделген, атақ, байлық және жас – ықпалдылығының басты өлшемдері болды. Отаршылдық кезеңде игболар Ұлыбританияның Батыс Африкасының басқа аймақтарына тарады, бастапқыда саудагерлер мен жұмысшылар болып жұмыс істеді, содан кейін Лагос және басқа да қалалық аудандарда шағын кәсіпорындар ашты. Ибибио және ефиктер Уйо, Опобо, Калабар, Энионг, Экет, Крик Таун, Дьюк Таун, Ескі қала және Икот Экпене аудандарында тұрды. Отарлық алдындағы және отарлық кезеңде ефиктер Крос өзені бойындағы сауда орындарын, Калабар портына дейін бақылады. Нигер дельтасының басқа этникалық топтарына Опобо, Бонни, Дегема, Окрика, Бугума, Брасс және Абонемада тұратын ижау тілді халық кіреді. Ижаулардың басшылық дәстүрі айқын болды. Аймақтағы басқа топтар: Икот Экпененің аннангтары, якурр, бахумоно, орон, огони және экои.
The Eastern region had an ethnically diverse population. The largest ethnic group in the region were the Igbos. The traditional society of the Igbos was democratic and individualistic with titles, wealth and age being the primary determinants of prestige. During colonial rule, the Igbos spread to other regions of British West Africa, first working as traders and laborers and then establishing small scale businesses in Lagos and other urban districts. The Ibibios and Efiks lived in the districts of Uyo, Opobo, Calabar, Enyong, Eket, Creek Town, Duke Town, Old Town and Ikot Ekpene. During pre colonial and colonial rule, the Efiks controlled trading post up the Cross River to the Ports of Calabar. The other ethnic groups of the Niger Delta system include the Ijaw speaking people of Opobo, Bonny, Degema, Okrika, Buguma, Brass and Abonnema. The Ijaws had a marked chieftaincy tradition. Other groups within the region were the Annang of Ikot Ekpene, Yakurr, Bahumono, Oron, Ogoni and Ekoi.
Экономика
Шығыс Нигерия экономикасында пальма өнімдері сату маңызды рөл атқарды. Бұл өңірде өсіп-өспегенімен, пальма ағашы ауылдардағы үйлердің шатырларын жабуға қажетті жапырақтарды, пальма шарабын ішуге және пальма ядроларын шетелдік валюта табуға мүмкіндік берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пальма өнімдерінің бағасы күрт өсті, 1954 жылы 54 миллион фунт кіріс әкелді. Дегенмен, 1950 жылдардың ортасына қарай бағалар тұрақталды. Ямс егу және балық аулаумен айналысатын көптеген тұрғындар үшін шаруашылық және ауыл шаруашылығындағы жұмыс табыстың маңызды көзі болды. 1960 жылдары үкімет ақшалай дақылдардың өндірісін арттыру мақсатында каучук, какао және пальма плантацияларын дамытуға көмектесті. Ауыл шаруашылығын ынталандыру үшін үкімет Охажи, Игбариам, Боки, Улонна, Эрей, Узо Увани және Эгбемада шаруашылық белімдерін құрды. Тауар саудасы да аймақтық экономиканың маңызды бөлігі болды. 1954 жылы аймаққа импорт жылына шамамен 25 миллион фунтқа бағаланып, бірнеше еуропалық фирмалар арқылы елге әкелінді, бірақ аймақтағы мыңдаған саудагерлер таратып сатты. Кептірілген балық, мотор бөліктері, тоқыма сияқты импортталған тауарлармен сауда, жергілікті азық-түлікпен саудаға қатар жүрді. Өнеркәсіп саласында Нигериялық көмір корпорациясы басқаратын Энугу көмір шахтасы және Нигерстилдің сталь қалдықтарынан жұмсақ болат шығаратын прокатный цехы 1963 жылы Батыс Африкадағы сирек көмір шахталары мен болат зауыттарының бірі болды. NCNC басқарған үкімет кезінде Нкалагуда цемент зауыты, Нигериялық сыра зауыттары Абада тоқ зауытын, ал Порт-Харкортта темекі және шыны жасау зауыты салынды. 1937 жылы Shell D'Archy бастаған аймақтағы мұнай өндірісі 1957 жылға дейін коммерциялық көлемде өнім бермеді. Бірақ 1965 жылға қарай мұнай табыстың үміт беретін көзіне айналды.
Trade in palm produce was a dominant feature in the economy of Eastern Nigeria. Though not indigenous to the region, the palm tree provided fronds for roofing of houses in the villages, palm wine for drinking and palm kernels as source of foreign exchange income. After World War II, prices sought for palm produce skyrocked and by 1954, Palm produce generated an income of 54 million pounds. However, the prices stabilized by the middle of the 1950s. Employment in farming and agriculture was a significant source of income for many residents engaged in yam farming and fishery. In the 1960s, the government promoted rubber, cocoa and palm grove schemes to increase the output of cash crops. The government also established farm settlements at Ohaji, Igbariam, Boki, Ulonna, Erei, Uzo Uwani and Egbema to encourage agriculture. Trading of goods was also a major part of the regional economy. In 1954, imports to the region was about 25 million pounds a year which were brought into the country by a few European firms but distributed by thousands of traders within the region. The trade in imported goods such as dried fish, motor parts, textiles goes on along with the trade in local foodstuff. In industry, the coal mines of Enugu managed by the Nigerian Coal Corporation and Nigersteel's rolling mill which used steel scraps to produce mild steel bars were one of the few coal mines and steel plants in operation in West Africa in 1963. During the NCNC led government, a cement factory was established at Nkalagu, Nigerian Breweries chose a stout factory at Aba, a Tobacco and glass making plant was located at Port Harcourt. Oil mining in the region started by Shell D' Archy in 1937 did not yield commercial quantities until 1957. But by 1965, oil was a promising source of income.
Заңды корпорациялар
Сауда және пальма ядросынан түсетін табысты басқару міндеті Шығыс Нигерияның сауда кеңесіне және Шығыс Нигерияның қаржы корпорациясына жүктелді. Шығыс Нигерияның сауда кеңесі 1954 жылы құрылып, аймақтың ақшалай немесе экспорттық дақылдарын басқару жауапкершілігі берілді. Кеңес пальма өнімдерін еркін май қышқылдарының мөлшеріне қарай санатқа бөліп, содан кейін әр санатқа өндіруші бағасын белгілейтін. Кеңес лицензияланған сатып алу агенттерін пайдалану арқылы экспортқа тағайындалған пальма майын және ядроларын сатып алады және өнімді экспорт үшін порттарға жеткізеді. Экспорттық өнімдерді сатудан түскен пайданың көп бөлігі Шығыс Нигерияның даму корпорациясына аударылады. Даму корпорациясы пионерлік май зауыттарын салу және какао, жаңғақ, резеңке және кокос сияқты басқа экспорттық дақылдарды дамыту арқылы экспорттық нарықтар үшін сапалы пальма ядроларын өндіруге қатысты. Сондай-ақ, Абакалики және Огоджада күріш өсіру де ынталандырылды.
The task of managing the trade and income earned in palm oil kernels was given to the Eastern Nigeria Marketing Board and the Eastern Nigeria Finance Corporation. The Eastern Nigeria Marketing Board came into effect in 1954 and was given the responsibility to manage the region's cash or export crops. The board assigned grade to palm produce according to free fatty acid content and then assigns producer prices to each grade. The board conducts the purchase of palm oil and kernels that are to be exported through the use of licensed buying agents and engages in the evacuation of the produce to the ports for export. Most of the profits from the sales of export produce is transferred to the Eastern Nigeria Development Corporation. The development corporation was involved in producing quality palm oil kernels for the export markets through erection of pioneer oil mills and the development of other export crops such as cocoa, cashew nuts, rubber and coconut. Rice cultivation was also encouraged in Abakaliki and Ogoja.
Көлік
Қоғамдық даму 1950 жылдары NCNC жетекшілігімен құрылған Шығыс аймақтық үкіметінің бастамаларының бірі болды және бұл тіркес ауылдар мен қалалардағы тұрғындардың арасында кең таралған. Қоғамдық даму министрлігінің бастамаларының бір бөлігі латерит және топырақ жолдарды жасау үшін жерді тазалау болды. 1955 жылы шамамен 12 875 км жол тазартылды, бірақ оның 10% - ғана асфальтталды. Көптеген саяхатшылар қалалар арасында "Құдайдың уақыты ең жақсы" немесе "Еңбексіз жеміс болмайды" сияқты ұрандар жазылған жүк көліктерін пайдаланды. Аймақтың оңтүстік бөлігінде, қайыңды су жолдары мен батпақтар өсімдіктердің басым бөлігін құрайтын жерлерде, тасымалдау үшін баржалар мен өзен кемелері қолданылды. Нигерия темір жолы аймақ бойынша Энугу, Умуахиа, Аба және Порт-Харкорт қалаларынан өтеді. Темір жол құрылысы 1913 жылы басталып, 1919 жылы аяқталды. 1926 жылы бұл желі Кадунаға дейін созылды. Порт-Харкорт порты 1950 жылдары Нигериядағы екінші ірі порт болды. 1954 жылы ол 54 миллион долларлық импорт пен экспортты өңдеді, ал Калабардағы кемежай 11 миллион долларлық тауарды өңдеді.
Community development was one of the initiatives of the NCNC led Eastern regional government in the 1950s and the phrase was also popular among community residents of villages and towns. Part of the initiative of the community development ministry was the clearing of land for passable laterite and earth roads. In 1955 about 8000 mile (12875 km) of roads were cleared but less than 10% were tarred. Most travelers use lorries with expressive mottoes such as 'God's time is best' or 'No sweat, No sweat' to move between cities. In the southern parts of region where tidal waterways and swamps dominate the vegetation, barges and river craft are used for transportation. The Nigerian railway line in the region runs through Enugu, Umuahia, Aba and Port Harcourt. Construction of the railway began in 1913 and completed in 1919. The line was extended to Kaduna in 1926. The Port of Port Harcourt was the second largest port in Nigeria in the 1950s. In 1954, it cleared about $54 million worth of imports and exports, while the shipping facilities at Calabar cleared $11 million worth of goods.
Үкімет және саясат
Алғашқы республика кезінде Нигерия сияқты аймақта премьер-министр атқару билігін басқарған, екі палаталы парламенттік үкімет жүйесі қолданылды. Губернатордың номиналды лауазымы болды, бірақ ол премьер-министрге бағынышты еді. Аймақтық үкіметтен өзге, Шығыс Нигерияда да ағылшын үлгісіндегі жергілікті басқару жүйесі болды. Бұл жүйеде басқарудың үш деңгейі қарастырылды: округтер мен қалалық округтер, муниципалитеттер және жергілікті кеңестер.
The region like Nigeria during the first republic operated a parliamentary system of government with a premier leading the executive branch and a bicameral legislature. The figurehead position of governor existed but it was subordinate to the premier. Apart from the regional government, Eastern Nigeria also had a local government modeled after the English system. There were three tiers of governance levels within the system, the county and urban districts, the municipalities and the local councils.
Тарих
1948 жылы Африкалықтар басымдық құрған үкіметтік институт – Шығыс аймақтық ассамблея құрылды, оның заңдарды талқылауға, бірақ қабылдауға құқығы болмады. Онда 15 тағайындалған африкалық мүше және 14 тағайындалған еуропалық лауазымды тұлға болды. 1951 жылы Макферсон Конституциясы қабылдануынан кейін аймақтық ассамблея заңнамалық және қаржылық өкілеттіктерге ие болды. Сонымен қатар, ассамблея мүшелерінің саны 80 сайланған африкалық мүше, үш арнайы мүше және бес лауазымды тұлғаға дейін ұлғайтылды. 1951 жылғы сайлауда NCNC басымдыққа ие болғанымен, партия ұйымы аса күшті болған жоқ, себебі партия штаб-пәтері Лагоста орналасқан және оның басшысы аймақта сайлауға қатыспады. Палатаға сайланған көптеген мүшелер бұрын тәуелсіз кандидаттар болған және сайлаудан кейін ғана NCNC-ге қосылып, саяси қолдау алды. 1953 жылғы дағдарыстан кейін партия ұйымы нығайтылды және 1953 жылы өткізілген жаңа сайлауда, онда NCNC басшысы Азикиве қатысты, партия шешуші жеңіске жетті. Аймақтағы жергілікті билік өкілдігінің тарихы үш кезеңнен тұрады. Бірінші кезең – колониялық үкімет тарапынан тағайындалған көптеген жарғылық басшылар арқылы. Бірақ 1929 жылғы Аба көтерілісінен кейін бұл жүйе біртіндеп жергілікті билік әкімшілігіне, яғни қауымдастықтың ішіндегі үлкендерге жол берді. Бұл жүйе Солтүстік Нигериядағыдай күшті емес еді. 1950 жылдары Англия үлгісіндегі округтік, аудандық және округтік кеңестерді қамтитын жергілікті басқару жүйесі енгізілді.
An African dominated government institution, the Eastern Regional Assembly with the powers to debate but not enact laws was established in 1948. It had fifteen nominated African members and fourteen nominated European officials. In 1951, the regional assembly was given more legislative and financial powers following the enactment of the McPherson Constitution. In addition, the assembly number of members in the assembly was enlarged to eighty elected African members, three special members and five officials. Though the NCNC dominated the 1951 election, party organization was not particularly strong because the party's headquarters was in Lagos and its leader did not contest election in the region. Many members elected to the House were previously independent candidates and only declared for the NCNC after their election to get political backing. After a crisis in 1953, party organization was strengthened and in a new election conducted in 1953 and in which Azikiwe, the NCNC leader contested, the party had a decisive victory. The history of local government representation in the region were in three phases. The first phase was through warrant chiefs many of whom were created by the colonial government. But after the Aba riot of 1929, the system gradually gave way to the Native Authority administration led by older men within the communities. This system was not particularly strong as it was in Northern Nigeria. In the 1950s, local government system following the English model of boroughs county and district councils was introduced.
Білім
Ауылдағы мектеп қоғамның маңызды бір бөлігі болды. Қоғамның жергілікті және шетелдегі мүшелері мектеп ғимараттарының салынуына өз еріктерімен қаржылай көмек көрсетті. Бай немесе жалақы алатын отбасы мүшелері жас туыстарындарының білімін демеуге шақырылды. 1956 жылы шамамен алты мың бастауыш мектеп және елу төрт орта мектеп болды. Көптеген орта мектептерді ерікті ұйымдар мен христиандық миссиялар басқарды, ал кейбір мектептер миссия мүшелерінің құрметіне аталды, мысалы Хоуп Уэдделл оқу орталығы, Деннис Мемориалы (Онитша), Корнелия Коннелли (Уйо) және Кроутер Мемориалы (Порт-Харкорт). Білім беру 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында басты мақсатқа айналды, аймақтық үкімет кейде бюджетінің үштен бірін білім беруге жұмсады. Бұл қарсының жартысы мектептерді басқаратын ұйымдарға берілетін субсидия ретінде және барлық балаларға арналған бастауыш білім беру бағдарламасын іске асыру үшін қолданылды. Шіркеу халықтың білім алуына зор үлес қосты, Шотландия миссиясы шіркеуі (кейін Нигерия Пресвитериан шіркеуі) арқылы доктор Э. Н. Амаку, Нтиёнг У. Акпан, соткер Егберт Удо Удома сияқты тұлғалар осы миссияда білім алды. Нигерияның Нсукка университеті аймақтық үкімет тарапынан құрылды. Ал Үмдікеде ауыл шаруашылығы бойынша оқу және зерттеу орталығы болды.
The village school was an important part of the community. Members of the community at home and abroad voluntarily gave money for the erection of school buildings. Wealthy or salaried family members were encouraged to sponsor the education of their younger ones. In 1956, there were about six thousand primary schools and fifty four secondary schools. Many of the secondary schools were managed by voluntary agencies and Christian missions and some schools were named after members of the mission including the Hope Waddell Training School, Dennis Memorial, Onitsha, Cornellia Connelly, Uyo and Crowther Memorial, Port Harcourt. Education became a major priority in the late 1950s and early '60s with the regional government at times devoting close to one third of its budget to education. Half of the money was used as subvention given to agencies managing the schools and to ensure a universal primary education programme. The church was instrumental to the education of the people, the Church of Scotland Mission (Later the Presbyterian Church of Nigeria), Figures like, the Dr. E. N. Amaku, Mr. Ntieyong U. Akpan, Justice Egbert Udo Udoma where all educated by the Mission. University of Nigeria, Nsukka was established by the regional government. An agriculture training and research center was at Umudike.