Кармен Каллил: Австралиялық баспагер және жазушының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Австралиялық баспагер және жазушы (1938–2022)

Кармен Тереза Каллил ханым (15 шілде 1938 – 17 қазан 2022) – австралиялық баспагер, жазушы және сыншы, өзінің мансабының көп бөлігін Ұлыбританияда өткізді. Ол 1973 жылы Virago Press баспасын құрды және 2017 жылы Корольдік әдебиет қоғамынан Бенсон медалін алды. Гейл Ребак оны "өзінің буынының ең керемет баспагері" деп сипаттады.

Ерте өмір және білім

Каллил 1938 жылғы 15 шілдеде Виктория штатының Мельбурн қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Фредерик Альфред Луис Каллил – адвокат және Мельбурн университетінде француз тілінен дәріс оқыған. Ол Каллил сегіз жасқа толғанда қайтыс болды. Ол ливандық текті; оның әкесі Австралияға көшіп келген алғашқы ливандық екенін айтқан. Жесір қалған анасы Лорейн Клэр Аллен төрт бала тәрбиеледі, ал Каллил олардың үшіншісі болды. Кейін ол Мельбурн университетінде оқып, 1960 жылы тарих және әдебиет бакалавры дипломын алды.

Мансап

Сол жылы ол Еуропаға кетіп, Италияда болғаннан кейін 1964 жылы Лондонда қоныстанды. Ол Marks & Spencer компаниясында сатып алу жөніндегі көмекші болып жұмыс істеді, содан кейін The Times газетінде жарнама бергеннен кейін («Австралиялық, Б.А. кітап басылымында жұмыс істегісі келеді») 1965 жылы Hutchinson компаниясында жұмыс істей бастады. 1967 жылдан 1970 жылға дейін ол Panther Books баспасының жарнама менеджері болды. Оның жұмысының бір мысалы – Каллил BBC продюсері Лорна Пеграмды 1969 жылғы «Бейбақыттылар» кітабы туралы телесериалдың «Release» бағдарламасында Б.С. Джонсонды сұхбатқа шақыруға көндіруі. Джонсонның кітабы сегіз бөлімнен тұрды, оларды әртүрлі ретпен оқуға болатын. Сұхбат кітап басылымға шығуға бірнеше ай қалғанда дайын болды. Фильмде Джонсон кітаптың соңғы нұсқасына мүлдем ұқсамайтын макетін ұстап тұрды. Кейіннен Каллил Granada Publishing баспасының барлық басылымдарына, содан кейін Anthony Blond және André Deutsch баспаларына жауапкершілік жүктеді. 1971 жылы ол Ричард Невилл, Эндрю Фишер, Феликс Деннис және Эд Виктор құрған контрмәдени газет – Ink газетіне жұмыс істеуге кетті. Ink газеті Oz газетінің тармағы болды және 1960 жылдардың жер асты баспасөзі мен сол кездегі ұлттық газеттер арасындағы байланыс құруды көздеді. 1971 жылдың мамыр айында іске қосылған газет 1972 жылдың ақпанында Oz газетінің әдепсіздікке қатысты сот ісінен кейін жабылды. Ink газетінде Каллил Марша Роу және Рози Бойкоттпен танысты, олар 1972 жылдың маусымында феминистік журнал Spare Rib-ті құрды. 1973 жылы Каллил Virago Press (бастапқыда Spare Rib Books деп аталған) баспасын құрды, «әйелдер мен олардың өмірін жұртқа паш ететін және осы арқылы әйелдердің азаттығы туралы хабарды бүкіл халыққа таратуға көмектесетін кітаптар басып шығару» мақсатымен, жаңа және ұмытылған әйел жазушылардың еңбектерін жариялады. Роу мен Бойкотт Вирагоның алғашқы жылдары директорлар болып тағайындалды. 1972 жылы Каллил кітап жарнамалау компаниясы – Carmen Callil Limited-ті ашты. Харриет Спайсер Каллилдің көмекшісі болды. Спайсер мен Каллил басқарған бұл компания Каллилдің атасынан алған мұрасымен бірге Вирагоның алғашқы жылдарында қаржыландыруға көмектесті. Вираго баспасының шығарылатын кітаптарының мазмұнына жауапкершілік жүктеді. 1976 жылы Virago тәуелсіз компанияға айналды, Каллил, Оуэн және Спайсер директорлар болып тағайындалды, оларға көп ұзамай Ленни Гудингс пен Александра Прингл қосылды. 1994 жылы кітап басылымынан бас тарған Каллил бірнеше жыл бойы уақытын Лондонда және Францияның Каунс-Минервоа қаласында өткізді. 1996 жылы Каллил Букер сыйлығының көркем әдебиет жюриінің төрағасы болды, оған Джонатан Коу, Ян Джек, А.Л. Кеннеди және А.Н. Уилсон кірді. Ол 2011 жылғы Man Booker International Prize сыйлығының төрешісі болды, бірақ оның әріптестері Рик Гекоски мен Джастин Картрайт Филипп Ротты жеңімпаз деп таңдағаннан кейін наразылық білдіріп, орнынан кетті. Каллилдің 2006 жылғы «Жақсы ниетсіздік: Отбасы мен отанның ұмытылған тарихы» атты кітабы доктор Энн Даркьердің тарихын баяндады, ол 1970 жылы өзін-өзі өлтіргенге дейін жеті жыл бойы Каллилдің психиатры болды, содан кейін «оның әкесі Луи Даркье де Пеллепои, Виши Франциясының еврейлер ісі жөніндегі комиссары және француз Эйхманы ретінде танылғандығы туралы шоқ оқиғасы» болды. Каллил «өзіне-өзі міндет етіп, Даркьердің нацистік әріптесі ретінде жасаған қылмыстары үшін ғана емес, сонымен қатар оның қызының өміріне түсірген қараңғы көлеңкесі үшін де кешірім беруді көздеді», зерттеу жұмыстарын бірнеше континентте жүргізді. 2010 жылы Каллил Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі болып сайланды. 2017 жылы ол Мэри Кей Уилмерс және Маргарет Баббимен бірге әдебиетке ерекше үлес қосқаны үшін RSL Бенсон медалімен марапатталды. 2018 жылы Каллил Лондон университетінің Сенат кітапханасында өткен «Әйелдер құқығы: Лондонның өз сөздерімен ізашарлары» көрмесіне қатысты. 2020 жылы жарық көрген «О, бақытты күн: сол және осы кезеңдер» атты кітабында Каллил «өзінің британдық ата-бабаларының кедей жұмысшы табынан бастап Австралияға ұсақ қылмыстар үшін жер аударылуына дейінгі дүрбелең тарихын» баяндады. Питер Конрадтың «Обзервер» газетінде жариялаған шолуында: «О, бақытты күн» өзінің жиі көз жасын төгіп тұратын жанашырлығы, айқын ашуы және пролетариаттың жалған құмарлықтарына кекшіл қуанышымен Диккенстің туындыларына сай деп аталуға лайық» деп қорытындылады.

In the same year she left for Europe, and, after a period in Italy, settled in London in 1964. She worked for Marks & Spencer as a buying assistant, then, after placing an advertisement in The Times ("Australian, B. A. wants job in book publishing"), began work at Hutchinson in 1965. From 1967 to 1970, she was publicity manager of the paperback imprint Panther Books. An example of her work was when Callil lobbied BBC producer Lorna Pegram to employ B. S. Johnson to talk about his 1969 book The Unfortunates for the TV series Release. Johnson's book had eight parts that could be read in many different orders. With barely any negotiation, the interview was ready months before the book was ready for publication. The film included Johnson holding a mock up of the book that was not at all similar to the final publication. Callil later took responsibility for all imprints of Granada Publishing, and then at Anthony Blond and André Deutsch. She left to work for Ink, a countercultural newspaper founded by Richard Neville, Andrew Fisher, Felix Dennis and Ed Victor in 1971. Ink was an offshoot of Oz and was intended to be a bridge between the underground press of the 1960s and the national newspapers of that time. Launched in May 1971, it collapsed in February 1972, following the Oz obscenity trial. At Ink, Callil met Marsha Rowe and Rosie Boycott, who founded the feminist magazine Spare Rib in June 1972. In 1973, Callil founded Virago Press (initially known as Spare Rib Books), to "publish books which celebrated women and women's lives, and which would, by so doing, spread the message of women's liberation to the whole population", through the work of new and neglected women writers. Rowe and Boycott became directors of Virago in its first years. Also in 1972, Callil launched a book publicity company, Carmen Callil Limited. Harriet Spicer became Callil's assistant. This company, run by Spicer and Callil, helped to finance Virago in its early years, together with Callil's inheritance from her grandfather. with considerable responsibility for the content of the Virago publishing list. In 1976, Virago became an independent company, with Callil, Owen and Spicer as directors, shortly to be joined by Lennie Goodings and Alexandra Pringle. Callil left book publishing in 1994, and for some years divided her time between London and Caunes Minervois in France. In 1996, Callil chaired the Booker Prize for Fiction panel of judges, which included Jonathan Coe, Ian Jack, A. L. Kennedy and A. N. Wilson. She was a judge for the 2011 Man Booker International Prize but resigned in protest after her co judges Rick Gekoski and Justin Cartwright chose Philip Roth as the winner. Callil's 2006 book, Bad Faith: A Forgotten History of Family & Fatherland, told the story of Dr Anne Darquier, for seven years Callil's psychiatrist until her suicide in 1970, after which came "the shocking revelation that her father had been Louis Darquier de Pellepoix, Commissioner for Jewish Affairs in Vichy France and known as the French Eichmann." having involved extensive research carried out on several continents, as Callil "set herself the task of dealing out retroactive justice, not only for Darquier's heinous actions as a Nazi collaborator, but also for the dark, immovable shadow he cast over his daughter's life." In 2010, Callil was elected a fellow of the Royal Society of Literature (RSL). In 2017, she was awarded the RSL's Benson Medal for exceptional contribution to literature, alongside Mary Kay Wilmers and Margaret Busby. In 2018, Callil featured in the exhibition Rights for Women: London's Pioneers in their Own Words, staged at Senate House Library, University of London. In her 2020 book,Oh Happy Day: Those Times and These Times, Callil "traced the turbulent history of her British ancestors from impoverished working class to deportation to Australia for petty crimes." Peter Conrad's review in The Observer concluded: "In its often tearful compassion, its eloquent rage and its vengeful delight in proletarian snook cocking, Oh Happy Day deserves to be called Dickensian."