Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайлық Сун әулетінің суретшісі және ақыны (1045–1105)
Chinese Song Dynasty artist and poet (1045–1105)
Хуан Тинцзянь (; 1045, Цзянси провинциясы, Қытай – 1105, Ичжоу [қазіргі Ишан], Гуанси) – Сун әулетінің қытай каллиграфы, суретшісі және ақыны. Ол ең алдымен каллиграф ретінде танымал, сонымен қатар сурет салу және поэзиясы үшін де құрметке ие. Ол Сун әулетінің Төрт ұлы шеберінің бірі, Су Шидің жас досы және оның және оның достарының әдебиетшіл сурет салу, каллиграфия және поэзия практикасымен әсерленді; Цзянси поэзия мектебінің негізін қалаушы деп есептеледі. Тинцзянь Фэннин (分寧, қазіргі Цзянси) туған қаласын тастап кетті.
Huang Tingjian (; 1045, Jiangxi province, China–1105, Yizhou [now Yishan], Guangxi) was a Chinese calligrapher, painter, and poet of the Song dynasty. He is predominantly known as a calligrapher, and is also admired for his painting and poetry. He was one of the Four Masters of the Song Dynasty , and was a younger friend of Su Shi and influenced by his and his friends' practice of literati painting , calligraphy, and poetry; regarded as the founder of the Jiangxi school of poetry. Tingjian left his hometown of Fenning (分寧,in modern Jiangxi).
Ли ағамен Анхуйда
Әкесінің қайтысынан кейін Хуан Тинцзянь Анхуйға оның інісі Ли Чанға (Ли Чан, 1027-1090), тәрбиесіне жіберілді, ол да зор кітапханаға ие болған еді.
After his father's death, Huang Tingjian was sent to Anhui to be further brought up by his uncle, Li Chang (李常,1027 1090), who was also possessed of a large library.
Тяньцзинь жер сілкінісі
1068-1069 жылдары қазіргі Тяньцзиньдің оңтүстік-батысында бірнеше күшті жер сілкіністері болды. Бұл оқиғаның адамдарға келтірген ауыр зардаптарын Хуан Тинцзянь баяндады. Осы оқиға оның "Босқындарға ағым" (流民嘆/流民歎) атты өлеңін жазуына себеп болды, онда ол өзінің арқасында тауларды көтеріп жүрген алып тасбақа бейнесін пайдаланды.
In 1068 1069 a series of major earthquakes occurred southwest of modern Tianjin. The devastating human consequences were noted by Huang Tingjian. This was the occasion of his writing the poem "Lament for the Refugees" (流民嘆/流民歎, using the imagery of a giant tortoise moving mountains which it carried upon its back .
Оқытушылық мансап
Хуан Тинцзянь 1072 жылы оқытушылық куәлігіне емтихан тапсырып, келесі 7 жылды Хэбэйдегі Даминфу император академиясында сабақ беріп өткізді. Академия қазіргі Дамин округінің орнында орналасқан. Даминфу сол кезде Сун Қытай империясының солтүстік астанасы болды және қарсыласы Хитан империясымен әскери қақтығыстар жиі болатын солтүстік шекараға жақын еді.
Huang Tingjian passed his teaching credential exam in 1072, and spent the next 7 years teaching at the Damingfu Imperial Academy in Hebei. Its location was in what is currently Daming County. Damingfu was then Northern Capital of the Song Chinese Empire, and not far from the militarily turbulent northern border with the rival Khitan Empire.
Императорға қарсы тұтқындық жасағаны үшін атақ-даңқ пен айыптау
1072 жылы Ли Чан, оның анасының інісі және оның қайын атасы Сунь Цзюй Хуан Тинцзянның шығармаларының үлгілерін әйгілі ақын және «Жаңа саясатқа» қарсы оппозиционер Су Шиге (Донгпо) көрсетті. 1078 жылы Хуан Суға хат және екі әсем гуши стиліндегі өлеңдер сыйлады, ал Су Хуанның ұйқас схемасына сәйкес келетін екі өлеңмен жауап берді. Хуанның даңқы Су Ши (Донгпо) оны жоғары бағалаған кезде бекінді, және олар өмір бойына жақын дос болып қалды. Осы уақытқа дейін Хуан саясатқа араласудан жалтарған сияқты, тіпті оның императорлық мұғалім ретіндегі алғашқы мансабы Ван Аншидің оның өлеңін оқығаннан кейін, мансабының сол кезеңіндегі жалықтырудан зейнетке шығу туралы ойын білдіргендіктен ие болған ықыласына байланысты болған сияқты. Сол кезде екі басты партия болды: Ван Анши басқарған «реформа» партиясы (сондай-ақ «Жаңа саясат тобы» деп те аталады) және Сима Гуан, Оуян Сю және Су Ши сияқты көрнекті шенеуніктерді қамтитын «консервативті» партия. Императорлық жүйеде жеңімпаз тарапты император (немесе императордың регенті, егер ол кәмелетке толмаған болса) таңдайтын. Императордың ықыласынан кету өлімге дейін, мансабының тоқтап қалуына дейін әртүрлі жазаларға алып келді. Император Шэньцзун Ван Аншидің «Жаңа саясатын» көбірек қолдағандықтан, олардың қарсыластары саяси құғынға ұшырады: осының ішінде Су Шидің 1080 жылдан бастап Ханчжоуға жер аударылуы болды (осы кезеңде Су Донгпо есімін қабылдады). Су император мен оның үкіметі туралы қаралаған жазбалары үшін сотталғандықтан, оның жазбаларын есеп берусіз таратқан кез келген адам (Шен Куо сияқты) құлық жасауда айыпталуы мүмкін еді. Хуан Тинцзянь және оның інісі Ли де құлық жасауға қатысқандары үшін айыпталып, айтарлықтай айыппұл төледі (20 кати мыс). Хуан да жер аударылды, алдымен Джижоу округіне (қазіргі Цзянси провинциясының Джижоу ауданы), содан кейін Шаньдун провинциясының Депинчжэнь қаласына. Су Ши сияқты Хуан Тинцзянь да жақсы басқарумен танымал болды: ол салықтарды жеңілдетіп, өкіметтік қызметін атқаратын қарапайым халыққа көңіл көрсетті. Басқа істердің ішінде Хуан Тинцзянь тұз өндірісіне мемлекеттік монополияны енгізудің «Жаңа саясатын» іске асыра алмады.
In 1072, Li Chang, his maternal uncle, and Sun Jue his father in law had shown examples of Huang Tingjiang's works to the famous poet and New Policy opponent Su Shi (Dongpo). In 1078, Huang presented Su with a letter and two elaborate gushi style poems, to which Su returned with two poems of his own, matching Huang's rhyme scheme. Huang's fame was secured when Su Shi (Dongpo) heaped his praises upon him, and the two became close friends for life. So far, it seems that Huang had managed to avoid entanglement in politics, and in fact his early career as an imperial teaching official seems to have been in part secured by the favor of Wang Anshi, upon reading a poem of Huang's, hinting at retiring from the boredom which he was experiencing at that point of his career. At the time, there were two major parties, a "reform" party (also known as the New Policies Group), led by Wang Anshi and a "conservative" party, which included such prominent officials as Sima Guang, Ouyang Xiu, and Su Shi. Under the imperial system the winning side was chosen by the emperor (or the emperor's regent in the case of his minority). Imperial disfavor could range from death to a stalled career. As Emperor Shenzong increasingly favored Wang Anshi's New Policies, as they were known, their opponents suffered politically: this included exile for Su Shi, beginning in 1080, to Hangzhou (which was the time period when Su adopted the nickname of Dongpo). As Su's conviction was for writing in a defamatory way about the emperor and his government, anyone who had circulated his writings without reporting them (as Shen Kuo did), was likely to be found guilty of conspiracy. Both Huang Tingjian and his Uncle Li were convicted as co conspirators and accordingly given considerable fines (20 catties of copper). Huang was also exiled, first to Jizhou Subprefecture (now Jizhou District, Jiangxi), then to Depingzhen, in Shandong. Like, Su Shi, Huang Tingjian was known for good governance: light with taxes and empathetic with the common folk over whom they were placed in charge. Among other deeds, Huang Tingjian failed to enforce the New Policy of government monopoly of salt production.
Юанью дәуірі
Юанью (元祐, Yuányòu) дәуірі (1086–1093) – жаңа император Сун Чжэцзунның билік етудің алғашқы кезеңі және Хуан Тинцзянь өміріндегі маңызды кезең болды. Юанью жылдары Чжэцзун кәмілетке толмағандықтан, императрица жесір Гао регенттік қызметін атқарды. Императрица жесір Гао «Жаңа саясат» тұжырымын қолдамады. Ван Аншидің партиясы ықпалынан шығып, Ван Аншидің өзі зейнетке кетуге мәжбүр болды. Хуан Тинцзянь және басқа да жер аударылғандар өздерінің жерсіздік орындарынан қайта шақырылды. Қуанышты күндер қайта келді: енді Су, Хуан және басқалар бір-бірімен жеке кездесіп, әңгімелесе алды, Хуан Ғылыми қадірлілер академиясының редакторының орынбасары және бұрынғы император Шэньцзунның билігінің ресми тарихын тексеруші редактор болып тағайындалды. Алдыңғы императордың ресми тарихын сол кездегі және әлі де өршіп тұрған партиялық тартыстар аясында редакциялау Хуан Тинцзянь үшін қауіпті міндетке айналатын болды.
The Yuanyou (元祐, Yuányòu) era (1086–1093) was the first regnal period of the new emperor, Song Zhezong, and an important period in the life of Huang Tingjian. During the Yuanyou years, Zhezong was in his minority, and Empress Dowager Gao acted as regent. Empress Dowager Gao was not a New Policy enthusiast. Wang Anshi's party fell out of favor, and Wang Anshi himself was forced into retirement. Huang Tingjian and the other exiles were recalled from their places of banishment. Happy days were here again: now, Su, Huang, and the others could enjoy each other's company in person, and Huang was promoted, to sub editor of the Academy of Scholarly Worthies and examining editor for the official records of former Emperor Shenzong's reign. Editing the official records of the previous emperor, in light of the factional politics which had ignited at that time and were still burning, would turn out to be a perilous undertaking for Huang Tingjian's future.
Анасының өлімі мен жер аударылуы
Хуан Тинцзяньның анасы 1091 жылы қайтыс болды. Ата-анасының қайтыс болған жағдайында міндетті түрде аза тұту рәсімі болғандықтан, Хуан анасының, сондай-ақ қайтыс болған екі әйелі мен бір әпкесінің мәйітімен бірге Цзяннаньның Фэннин қаласындағы отбасылық зиратқа қайтып келді. Ол үш жылдық аза тұту рәсімін өтеген кезде император шеше Гао қайтыс болды, ал Чжэцзун билікке ие болды, атағы да, ісі де оған тиді. Чжэцзун реформашыл партияны жақтады, ал олардың қалғандары кек қайтарып келді: олардың қарсыластары тірі болса қудаланды, өлгендерінің қабірлері қиратылды. Су Ши шеннен төмендетіліп, жер аударылды, Сима Гуан мен Лю Гунчжудың қабірлері зардап шекті, ал Хуан Тинцзяньды Цай Бьян (Ван Аншидің күйеу баласы) жамандады. Хуан бұрынғы император Шэньцзунның ресми тарихын сатиралық түрде өңдегені үшін айыпталды. Хуан Тинцзянь келесі он жылды Сычуаньның түрлі аймақтарында сүргінде өткізді.
Huang Tingjian's mother died in 1091. Obligatory retirement for a period of mourning in the case of the death of either parent was then the custom, and Huang returned to the family cemetery in Fenning, Jiangnan, with the remains of his mother, his two wives that had died, and those of an aunt. While he was engaged in the three year ritual mourning period, Empress Dowager Gao died, and Zhezong began to reign in fact as well as name. Zhezong favored the reformist party, and their remnant members returned with a vengeance: their opponents alive or dead were persecuted: Su Shi was demoted and exiled, Sima Guang and Lü Gongzhu's tombs were defaced, and Huang Tingjian was denounced by Cai Bian (Wang Anshi's son in law). Huang was convicted of sarcastically editing the official records of former Emperor Shenzong. Huang Tingjian spent the ensuing decade in exile, in various locations in Sichuan.
Кешірім және жер аударылу, тағы да
1100 жылы император Чжэсон 23 жасында күтпеген жерден қайтыс болды. Оның өлімімен бірге жаңа саяси бағыт пайда болды: жаңа император Хьюцзонг болды, ол кезде ол жасөспірім шақтарында еді. Биліктің басым бөлігі ағасының әйелі, бұрынғы император Сянның қолында болды. Реформашылар мен консерваторлар арасында жалпы кешірім жарияланды. Бұл кезде реформаға қарсы консерваторлар "Янью партиясы" деп аталды. Цай Бян мен оның жақтастары қызметтен босатылды. Хуан Тинцзянь өзінің кешірілгенін білді, кейін 1100 жылы. Оған сондай-ақ оңтүстік-шығыс Хубэйдегі Эчжоу қаласында (тұздан алынатын салық кірістерін жинау үшін жауапты) синекуралық лауазым берілді, бұл оның жалақы немесе басқа сыйақы алғанын білдірді; бірақ ол жерде тұру немесе жұмыс істеу талап етілмегендіктен, бұл жер аударылу емес еді. Алайда Хуан Тинцзянь Сычуаньда ұзақ уақыт болып, оның ұлының жергілікті лауазымды адамның қызымен некелесу рәсіміне қатысты. 1102 жылы Хуан Тинцзянь ұзақ сапардан және бірнеше аурудан кейін Фэннингке барды. 1102 жылдың барысында саяси маятник қайтадан кері бұрылды: Юанью билеушілері тағы да ықыластан тыс қалды. Императордың еуропалық дінге қарсы деп санаған 100-ден аса билеушінің тізімі елордадағы тасқа орнатылды: Хуан Тинцзянь сол адамдардың бірі еді. Хуан жоғары лауазымға көтерілді, бірақ ол осымен 9 күннен кейін ғана жұмыстан босатылды. 1102 жылдың соңында Хуан Тинцзянь Ежоуға оралып, Вуашань сияқты басқа да жерлерге барды. Осы кезеңде ол "Пайнз залында жел" атты шығармасын жазды. Хуан Тинцзянь 1103 жылдың соңына дейін Ежоудағы жаңалықтарды күтті, императордың оның ісімен қалай айналысуды жоспарлағаны туралы ешқандай хабар естімеді. Бұл қайтадан жер аударылу болды. Бұл жолы оңтүстікке қарай, Ичжоу (қазіргі Гуанси) қаласына. Сол кезде, қазіргідей, Ичжоу хан және чжуан халықтарынан тұратын өте кішкентай елді мекен болды. Алайда, ол кезде ол Қытай империясының бір бөлігі ғана болды. Гуанси, содан кейін Гуаннанси ("Батыс Оңтүстік Кеңістігі") ретінде басқарылатын, тек 971 жылы Сун әулетімен қосылған болатын. 1052 жылы чжуанның басшысы Нонг Жигао бүлік шығарып, аймақты қысқа уақытқа тәуелсіз патшалықтың бөлігіне айналдырды. 58 жастағы, ауру және әлсіз Хуан Тинцзяньді осы шалғай және қауіпті жерге ресми түрде жер аударылу жазасына кесумен салыстырғанда, ол өлім жазасына жақын еді.
In the year 1100, Emperor Zhezong died young and unexpectedly, at 23 years old, and with his death came a new political alignment: the new emperor was Huizong, then in his late teenage years. Much of the power was in the hands of his older brother's wife, the former Empress Xiang. A general amnesty was declared between the two parties, the reformists and, the conservatives. By this time the anti reformist conservatives were known as the "Yanyou Party". Cai Bian and his adherents were dismissed from office. Huang Tingjian found out he had been pardoned, later in the year of 1100. He was also granted a sinecure position in Ezhou city, in southeastern Hubei (responsible for collecting tax revenues on salt), which meant that he received a salary or other remuneration; but, as he was not required to live or work there, this was not exile. However, Huang Tingjian remained in Sichuan long enough to attend his son's marriage ceremony, to the daughter of a local official. In 1102, Huang Tingjian visited Fenning, after extensive travels and several illnesses. As the year 1102 progressed, the political pendulum again reversed itself: the Yuanyou officials were out of favor once more. A list of somewhat over 100 officials whom the emperor considered to be heterodox was erected on a stele at the capital: Huang Tingjian was one of those named. Huang had been the recipient of a major promotion, but was now dismissed summarily, just 9 days after his appointment. As the year 1102 waned, Huang Tingjian returned to Ezhou, and visited various other places including Wuchang. It was during this period that he wrote "Wind in the Pines Hall". Huang Tingjian awaited further developments at Ezhou, hearing no news about how the emperor intended to deal with his case, until the end of 1103. It was exile, again. This time to the far south, Yizhou (now in Guangxi). At the time, as now Yizhou, was a fairly small settlement composed of both ethnic Han people and Zhuang people. However, then it was only tenuously part of the Chinese Empire. Guangxi, then administered as Guangnanxi ("West Southern Expanse"), had only been annexed by the Song Dynasty in 971. And, as recently as 1052, the Zhuang leader Nong Zhigao had led a revolt, briefly making the area part of an independent kingdom. Sending the then 58 year old, sick and frail Huang Tingjian to an official exile in this remote and precarious position was not far from a death sentence.
Сяосиан поэзиясы
Оның алысқа тағайындалуы Сяосиан арқылы өтуді білдірді: бұл классикалық поэзиялық жер. Ол Ежоуда болған жоқ емес, бірақ енді Хуан Тинцзянь оның тереңдігінен өтіп, одан да шалқап, қиын аймаққа жетті. Ол Су Ши Донгпо сияқты тағдырға кездесті, ол соңғы жер аударылуынан, сол кездегі алыс және дамылмаған Хайнань аралынан ешқашан қайтып келмеді. Оңтүстік жерлер "тозақ есіктері" деп белгілі болды, бірақ император өкілін сонда жібергенде, көптеген таңдаулар болмады. Ашық қарсылық отбасының, тіпті рудың толық жойылуына әкелуі мүмкін, және көбінесе солай болды. Басты үміт – жер аударылудан жылдам қайтару еді. Бірақ Хуан Тинцзянь үшін бұл ешқашан орындалмады. 1104 жылдың басында Хуан Тинцзянь отбасын жинап, жер аударылған жері Ичжоуға қарай оңтүстікке бет бұрды. Сол көктемде саяхаты барысында Хуан Тинцзянь Чан монахы Чжунренмен (монастырының атымен Хуагуан деп те белгілі) кездесті. Чжунрен Су Шидің, Су Шидің інісі Су Ченің, монах Шэнляо мен Цин Гуанның (Юанью тобының тағы бір мүшесі) өлеңдерінен тұратын паршаны бөлісті: және Су Ши мен Цин Гуан екеуі де оңтүстіктегі жер аударылу салдарынан қайтыс болды, Хуан Тинцзянь қазір басталған саяхат. Екеуі дос болып кетті: Чжунрен Хуан үшін гүлдеген шабақтың бұтақтары мен пейзаждар салды, ал Хуан Чжунрен үшін өзінің ерекше каллиграфиясымен өлеңдер жазды, тіпті өзінің құнды өлеңдер жинағының соңына Чжунренге мақтау өлеңін қосты. Екеуі бірге өнер әлемін мәңгілікке өзгертуге көмектесті: білімді шенеуніктер арасында шабақтың монохромды суреттерін қалыптастырды.
Travel to his remote posting meant passing through the XiaoXiang: the classic poetic place of exile. Not that he was not already there, in Ezhou; but, now, Huang Tingjian was faced with traveling through the depths of it, only to emerge into an even more remote and difficult territory. He faced a fate similar to Su Shi Dongpo, who never quite made it back from his final exile in the then remote and undeveloped island of Hainan. The far southern lands were known as the "gates of hell", but when the emperor ordered one of his subjects there, there was little choice. Open resistance could be and often was met with the mass annihilation of ones entire family, and even whole clan. The main hope was a quick recall from exile. However, in Huang Tingjian's case, this never happened. In early 1104, Huang Tingjian packed up his family and headed south, towards his place of banishment, Yizhou. That springtime, during the course of his journey, Huang Tingjian met the Chan monk Zhongren (also known as Huaguang, after the name of his monastery). Zhongren shared a scroll of poems by Su Shi, Su Shi's brother Su Che, the monk Shenliao, and Qin Guan (another one of the Yuanyou crew): and, both Su Shi and Qin Guan had died as a result of their exiles in the south, the journey which Huang Tingjian was now upon. The two became friends: Zhongren painted branches of flowering plum blossoms and landscapes for Huang, Huang wrote poems in his inimitable calligraphy for Zhongren, even appending a poem with praise of Zhongren to the end of his precious scroll of poems. Together the two helped to change the art world forever: establishing monochrome painting of plums among the scholar official class.
Өлім
Досы Чжунренмен қоштасып, Хуан Тинцзянь тағайындалған жері – Ичжоуға жол тартты. Император Хуйцзун оны сол жаққа жіберген еді. Сондықтан, отбасын "қатыгез ыстықтан сақтау үшін" Юнчжоу (Хунань) тауларында қалдырып, Хуан Тинцзянь оларсыз мақсатына бет алды. Ол онда каллиграфиямен айналысын жалғастырды, соның ішінде сақталған сиямен көшірмесі бар, Хан әулеті кезеңінде болған Партизандық тыйым салу апаттарының екіншісінде фракциялық саясатқа ілігіп, тұтқындалып, өлім жазасына кесілген Фан Пан (137-169 ж.) туралы өткір ой бар. 1105 жылдың күзінде Хуан Тинцзянь отбасынан алыс, Ичжоуда жер аударылып қайтыс болды. Оның жаназасын Ичжоуға онымен танысуға ниеттенген бейтаныс адам ұйымдастырды.
Parting ways with his friend Zhongren, Huang Tingjian headed onward towards his destined place of banishment, Yizhou. Emperor Huizong had ordered him there, and so, leaving his family in the mountains of Yongzhou (Hunan), in order to "spare them from the intense heat", Huang Tingjian traveled on to his destination without them. Once there, he continued his calligraphy, of which an ink rubbing survives, a rather pointed quote about the life of Fan Pang (137 169), who was arrested and executed due to getting caught up in factional politics, during the second of the Disasters of Partisan Prohibitions which occurred during the Han dynastic era. In the early Winter of 1105, Huang Tingjian died, alone from his family, in exile, in Yizhou. His funeral was arranged by a stranger, who had traveled to Yizhou, hoping to make his acquaintance.
Денсаулық
Хуан Тингцзянь өмір бойы нашар денсаулыққа тап болды. Оның денсаулық мәселелеріне "бери-бери, қатысты жөтел мен суық тию, тұмау, бас ауруы, бас айналу, және қарт жасында жүрек ауруы, кеуде мен қол ауырулары" кірді. Хуан Тингцзянь сондай-ақ дәрілік заттарға қатты қызығушылық танытты және бір кезде мемлекеттік қызметке деген жоспарларынан бас тауып, дүкен ашып, шөптер мен дәрі-дәрмек сату мүмкіндігін ойластырды.
Huang Tingjian's health was poor throughout his life. His health problems included "beriberi, severe coughs and colds, malarial fever, headaches, dizziness, and in his later years, heart trouble and chest and arm pains." Huang Tingjian also had a deep interest in medicinal substances, and at one point seriously mulled over the idea of giving up his aspirations for an official career, in favor of opening up a shop and dealing in herbs and herbal medications.
Отбасы
Хуан Тинцзянь өмірінде 3 әйелге үйленді, үшінші әйелінен бір ұлы болды. Оның бірінші әйелі ғалым Сунь Цзюэдің (1028-1090) қызы еді. Ол 1070 жылы қайтыс болды. Екінші әйелі, Ши тегінен, 1079 жылы Даминфу қаласында қайтыс болғанға дейін оған бір қыз дүниеге әкелді. Үшінші әйелі оның жалғыз ұлын туды, ол ұл туғанда Хуан Тинцзянь 40 жаста болғандықтан, оған "Қырқ" деген есім берді.
Huang Tingjian had 3 wives during his life, and one son, to the third. His first wife was the daughter of the scholar, Sun Jue (1028 1090). She died in 1070. His second wife, from the Xie clan, had a daughter to him, before her death, in Damingfu, in 1079. His third wife gave birth to his only son, whom he gave the unusual name of "Forty", because he was 40 years old when the boy was born.
Дін
Хуан Тингцзянь өмір бойы буддизм мен даосизмге қызығушылық танытты. Оның туған қаласы Феннингте Чан практикасының 10 монастыры болды ("Чан" – қытай тілінде Дзен); шындығында, Цзяннанда олардың жүздегені кездесетін. Екінші әйелі қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң Хуан Анхуйдағы Шангу (Тау аңғары) даосистік монастыріна шегініп, Шангу Даорен діни есімін қабылдады.
Huang Tingjian had a strong lifelong interest in Buddhism and Daoism. In his hometown of Fenning were 10 monasteries of the Chan practice ("Chan" is Chinese for Zen); indeed, Jiangnan had hundreds of them. The year after his second wife died, Huang retreated to the Shan'gu (Mountain Valley) Daoist monastery in Anhui, and took the religious name Shan'gu Daoren.
Шығармалары
Хуан Тинцзянь классикалық қытай поэзиясы және әдебиеті саласындағы өте қабілетімен және мол білімімен ерекше көзге көрінеді. Ол Тайбэйдегі Ұлттық сарай мұражайында сақталған "Қарағайлар үйінің желдері" атты туындысының каллиграфиясы мен поэзиясы үшін мәшһүр.
Huang Tingjian is noted for his prodigious talent in terms of his vast knowledge of Classical Chinese poetry and literature. He is famous both for the calligraphy and the poetry of his work "Wind in the Pines Hall", which survives in the Palace Museum, Taipei.
Каллиграфия
Хуан сонымен қатар Сунь әулетінің өте жақсы және шығармашылық каллиграфы ретінде есептеледі. Оның синшу (жартылай ағымдық стильдегі жазу) қытай каллиграфиясын оқығандарға бірден таныс болатын өткірлік пен күштілік көрсетеді. Оның "Лиань По мен Линь Сяньрудың өмірбаяндары" атты каллиграфиялық туындысы қазіргі кезде "ұшқан ақ" деп аталатын техниканы көркемдейді – "қылқаламмен жазу кезінде, қылқалам сиямен толыққан жоқ және қағаз немесе жібек жолақтары көрінетін жерлер".
Huang is also regarded as a particularly fine and creative calligrapher of the Song Dynasty. His xingshu (semi cursive style of script) displays a sharpness and aggression that is instantly recognizable to students of Chinese calligraphy. His calligraphic piece Biographies of Lian Po and Lin Xiangru epitomises a technique today known as "flying white" "when writing calligraphy, the areas within a brushstroke where the brush fails to leave a full measure of ink and streaks of white paper or silk appear".
Поэзия
Хуан Тинцзянь Цзянси поэзия мектебінің іргесін қалаушы деп есептеледі.
Huang Tingjian is considered to be the founder of the Jiangxi school of poetry.