Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай жазушысы (1661 жылы қайтыс болды)
Chinese writer (died 1661)
Джин Шэньтан (1610? – 7 тамыз 1661), алғашқы аты Джин Ренруи (金人瑞), сондай-ақ Джин Куй (金喟) деп те белгілі, – қытай редакторы, жазушы және сыншы, ол тұңғыш рет халық тіліндегі әдебиеттің жақтаушысы деп аталды.
Jin Shengtan (; 1610?7 August 1661), former name Jin Renrui (金人瑞), also known as Jin Kui (金喟), was a Chinese editor, writer and critic, who has been called the champion of Vernacular Chinese literature.
Өмірбаян
Джиннің туған жылы нақты белгісіз, кейбір дереккөздерде 1610 жыл, ал басқаларында 1608 жыл деп көрсетілген. Бірінші болжам 1641 жылы Шығыс Азия есебі бойынша Джиннің ұлының 10 жасқа толуына негізделген және ғалымдар тарапынан қабылданған. Ол мәдениетімен және әсемдігімен танымал Сучжоу қаласында Джин Ренруи есіммен дүниеге келген. Джиннің отбасы білімді текті адамдар қатарына жатқан, бірақ үнемі ауру-сырқап, өлім-жітімге ұшыраған, нәтижесінде байлықтары аз болған. Джиннің әкесі ғалым болған. Джин салыстырмалы түрде кеш жасында, тоғыз жасында ауыл мектебіне барып оқуға түскен. Ол зор интеллектуалдық құштарлық танытқан және сәл ерекше идеялары болған. Дегенмен, ол жауапкершілігі жоғары оқушы болған. Жастық шағында "Шенгтан" атты әдеби есімін алған, бұл "Анальектерден" алынған сөз, "нағыз дана [Конфуций] көңіл көшірді" деген мағынаны білдіреді. Ол императорлық емтиханның ең төменгі деңгейін ғана тапсырып, ешқашан мемлекеттік қызметте болған емес. Жазбаларында Джин Чан буддизмінің идеяларына үлкен қызығушылық танытқан. Оның айтуынша, бұл қызығушылық 11 жасында "Лотос сутрасын" алғаш оқыған кезде бастаған. Бұл буддалық идеяларға бейімділігі 1644 жылы Мин әулеті құлағаннан кейін одан да күшейген. Сол жылы және одан кейінгі жылы Джин айқын түрде көңілсіздікке беріліп, оңашаланып, буддизмге көбірек ықылас көрсеткен. ХХ ғасырдың ғалымы Чжан Гуогуан бұл өзгерісті қысқа ғұмырлы Ли Цзиченг режимінің құлауымен байланыстырған. Өмірі бойы Джиннің буддизмге деген қызығушылығы оның көзқарастарына әсер еткен, ол өзін мәңгілік күштердің қарапайым өкілі деп санаған. Джин кейде Чжан Цай (張采) деген атпен белгілі болған, бірақ бұл замандасы Чжан Пумен шатасудан туындаған қателік болып көрінеді.
The year of Jin's birth is unclear, with some sources reporting 1610 and others 1608. The former estimate is based on the fact that Jin's son was 10 years old in East Asian age reckoning in 1641, and is generally accepted by scholars. He was born Jin Renrui in the town of Suzhou, a place celebrated for its culture and elegance. Jin's family was of the scholar gentry class, but was constantly plagued by sickness and death, which led in turn to little wealth. Jin's father was apparently a scholar. Jin began schooling relatively late, attending a village school at the age of nine. He displayed great intellectual curiosity, and had somewhat unusual ideas. However, he was a conscientious student. Early in life, he took the style name "Shengtan", a phrase from the Analects meaning "the sage [Confucius] sighed". He passed only the lowest of the imperial examinations, and never held public office. In his writings, Jin showed a great interest in the ideas of Chan Buddhism. He claimed that this interest began early, when he first read the Lotus Sutra at the age of 11. This inclination toward Buddhist ideas became even more pronounced after the fall of the Ming dynasty in 1644. In that year and the one that followed, Jin became conspicuously more depressed and withdrawn, as well as more receptive to Buddhism. The 20th century scholar Zhang Guoguang attributed this change to the fall of the short lived Li Zicheng regime. Throughout his life, Jin's interest in Buddhism affected his views, and he considered himself a mere agent of the forces of eternity. Jin is sometimes said to have been known by the name Zhang Cai (張采), but this appears to be a mistake due to confusion with a contemporary, Zhang Pu.
Өлім
1661 жылы Цзинь бірнеше әдебиетшілермен бірге жемқор шенеудік тағайындалуына қарсылық білдірді. Наразылар бірінші кезекте үкіметке петиция жазып, содан кейін халық жиналысын ұйымдастырды. Бұған жергілікті билік тарапынан тез жазалау ілесіп келді, және Цзинь өлім жазасына кесілді. Бұл оқиға кейде "Конфуций ғибадатханасында ақтару" (哭廟案) деп аталады және одан кейін көп жылдар бойы саяси наразылықты қысып тастауға себеп болды. Өлімге келер алдында Цзинь әзілдеп: "Бас кесу – ең қорқынышты жаза, бірақ неге екенін білмеймін, осы жаза менің басыма келеді. Қызық екен!" деді. 1933 жылы жазған мақаласында белгілі жазушы Лу Сюнь бұл цитатаның шындыққа жанаспауы мүмкін екенін мойындайды, бірақ оны "адамдық қатыгездіктің зұлматты күлдіру" деп айыптайды.
In 1661, Jin joined a number of literati in protesting the appointment of a corrupt official. The protesters first petitioned the government, and then staged a public rally. This was met with swift retaliation from local officials, and Jin was sentenced to death. This incident is sometimes called "Lamenting at the Temple of Confucius" (哭廟案), and led to a stifling of political dissent for years after. Before his death, Jin supposedly joked, "Being beheaded is the most painful thing, but for some reason it's going to happen to me. Fancy that!" In a 1933 essay, noted writer Lu Xun admits that this quote may be apocryphal, but condemns it as "laughing away the cruelty of the human butcher".
Әдебиет теориясы мен сын
Ол "六才子書" деп аталатын тізімді құрастырғанымен танымал болды: Чжуанцзы, Ли Сао поэмасы, Шиджи, Ду Фу өлеңдері, Батыс палатаның романсы және Су маржасы. Бұл тізімде Ли Сао мен Ду Фу өлеңдері сияқты өте классикалық шығармалар да, көшелер мен базарларда пайда болған халық тіліндегі романдар мен пьесалар да бар. Алты шығарманы таңдау әдеби құндылықтарына негізделді, олардың жоғары моральдық қасиеттеріне емес. Осы себептерге байланысты Цзинь эксцентриктік саналды және сол кездегі консервативті конфуциандық ғалымдардың арасында көптеген жаулары болды. Цзинь тек император мен даналар ғана шығарманың "авторы" бола алады деп сенді. Ол тіпті Конфуцийдің "Жазғы және күзгі жылнамалар" еңбегінің авторы аталмау үшін көп күш салғандығын айтады. Цзиньнің пікірінше, қарапайым адамдар кітаптар жазса, бұл аспан тәртібі мен тыныштығын бұзады. Ол өзінің түсініктемесін "жазушылар" деп аталатын кітаптардың зиянын азайтудың жалғыз жолы деп санайды. Өзінің түсініктемелерін жазуда Цзинь шындықтан бөлек, жазылған оқиғаны өз сөздерімен оқу керек деп сенді. "Батыс палатаның романсы" атты түсініктемесінде ол "мағына жазуда жатыр, оқиғада емес" деп жазды. Басқаша айтқанда, шындықты қаншалықты жақсы бейнелейтінін емес, шындықты қалай жазғанын айту маңызды. Сонымен қатар, Цзинь автордың ниеті түсіндірмешінің оқиғаны оқудан маңызды емес деп сенді. "Батыс палатасының романсы" атты түсініктемесінде ол былай деп жазады: "Сысяң-джи - бұл Ван Шифу есімді жеке тұлғаның жазған жұмысы емес; Егер мен оны мұқият оқысам, ол менің жеке шығармашылығым болады, өйткені Сысяң-джидегі барлық сөздер мен айтқым келетін және мен жазатын сөздер". Цзиньнің "Су маржасы" нұсқасы мәтінге енгізген түбегейлі өзгерістерімен танымал. Бұрынғы нұсқаларда мәтіннің ұзындығы 100 немесе 120 тараудан тұрады. Цзинь 71-тараудың екінші жартысынан романның соңына дейін әңгіменің үлкен бөлігін өшіреді. Өзгертілген мәтінді қорытындылау үшін ол Лу Цзюньидің топтың орындалуы туралы көрінісі бар эпизодты құрастырады және оны 71-тараудың екінші жартысына өзгертеді. Цзинь сонымен қатар бұрынғы басылымдардың Прологын бірінші тараумен біріктіріп, "Индукция" атты жаңа, бір тарауды құрады. Бұл барлық келесі тараулардың нөмірленуін мәжбүрлейді, сондықтан Цзиньнің "Су маржасы" нұсқасын ғалымдар "70 тараулық басылым" деп атайды. Жоғарыда сипатталған үлкен өзгерістерден басқа, Цзинь қалған тараулардың мәтінін үш жалпы жолмен өзгертеді. Біріншіден, ол кейбір бөлімдердің біркелкілігін жақсартады. Екіншіден, Цзинь мәтінді, оның пікірі бойынша, оқиғаның дамуына ықпал етпейтін бөлімдерді алып тастау арқылы және Ши және Ци тармақтарын алып тастау арқылы ықшамдайды. Соңында, Цзинь тек әдеби әсер үшін мәтінге кішкене өзгерістер енгізеді. Бұл өзгерістер кейіпкерлердің сезімдерін ерекшелеуден бастап, сюжеттің элементтерін өзгертіп, оларды қызықтыра түседі. Цзиньнің сын пікірлері жиі жеке бандит батырларға жанашырлық таныту мен олардың заңсыздық мәртебесін айыптау арасында ауытқиды. Бір жағынан, ол 108 батырдың көбісін қарақшы болуға итермелеген зұлым мемлекеттік жүйені сынға алады. Ол сондай-ақ бірнеше адамға деген құрметіне бөленеді. Екінші жағынан, ол топты "жаман" және "жаман" деп атайды. Ол әсіресе топтың жетекшісі Сонг Цзянды сынға алады. Цзиньнің романның соңғы 30 (немесе 50) тарауын алып тастауы оның бандитизмді айыптауының жалғасы ретінде қаралуы мүмкін. Бұл тарауларда бандиттер Император жарлығымен кешіріліп, елге қызмет етуге жіберіледі. Ал Цзиннің нұсқасында барлық қарақшылар тұтқындалып, өлім жазасына кесілген. Осыдан кейін ол заңсыздыққа төзімділік танытуға болмайтын сегіз себеп келтіреді. Кейінгі оқырмандар оның бандиттерге құлшылық ету және оларды топ ретінде айыптау туралы екі негізгі теорияны ұсынды. Ху Ших Қытайдың Цзинь өмірінде екі қоқан-лоқы тобының арасында бөлініп жатқанын айтады, сондықтан Цзинь бандитизмді көркем әдебиетте даңқтауға болмайды деп сенген. Бұл Цзиннің философиясына сай келеді. Оның буддалық және даосистік нанымдары қоғамдағы әрбір адамның табиғи дамуын қолдады, ал конфуцийшіл бөлігі император мен мемлекетті ең жоғарғы билік ретінде құрметтеді. Екінші ықтималдық - Цзинь романды Чончжэн императоры тыйым салғаннан кейін романды құтқару үшін қарақшыларды айыптау үшін қайта қарастыруға тырысқан. Бұл екінші теория өте алыс, өйткені императордың романға тыйым салу туралы жарлығы Цзиньнің түсіндірмесі аяқталғаннан кейін бір жыл өткен. Цзиньнің кейіпкерлерге деген пікірлеріне қарамастан, ол романды өнер туындысы ретінде шартсыз мақтайды. Ол романның жарқын және жанды кейіпкерлерін мақтайды, "Су маржасы 108 адам туралы әңгіме айтады: бірақ әрқайсысының өзінің мінезі, темпераменті, сыртқы түрі және дауысы бар" дейді. Ол сондай-ақ жұмыстың оқиғаларды жанды сипаттауын мақтайды, жиі проза "сурет сияқты" дейді. Соңында, Цзинь автордың техникалық шеберлігін бағалайды және Ши Найан қолданған 15 жекелеген техниканы атайды.
He was known for formulating a list of what he called the "六才子書": the Zhuangzi, the poem Li Sao, Shiji, Du Fu's poems, Romance of the Western Chamber, and the Water Margin. This list contained both highly classical works, like Li Sao and Du Fu's poems, and novels or plays in vernacular Chinese that had their origins in the streets and marketplace. The six works were chosen based on their literary merit, as opposed to their upstanding morals. For these reasons, Jin was considered an eccentric and made many enemies among the conservative Confucian scholars of his day. Jin believed that only the emperor and wise sages could truly "author" a work. He points out that even Confucius took pains to avoid being named the author of the Spring and Autumn Annals. In Jin's view, the authoring of books by commoners would lead to the undermining of heavenly order and peace. He saw his commentary as the only way to minimize the damage caused by books "authored" by those who were unworthy to do so. In writing his commentaries, Jin firmly believed that the story that was written should be read on its own terms, apart from reality. In his commentary on Romance of the Western Chamber, he wrote, "the meaning lies in the writing, and does not lie in the event". In other words, it is the story that is written that matters, rather than how well that story emulates reality. At the same time, Jin believed that authorial intention is less important than the commentator's reading of a story. In his Romance of the Western Chamber commentary, he writes, "Xixiang Ji is not a work written by an individual named Wang Shifu alone; If I read it carefully, it will also be a work of my own creation, because all the words in Xixiang Ji happen to be the words that I want to say and that I want to write down". Jin's version of the Water Margin is most well known for the drastic alterations that he makes to the text. Earlier versions of the text are 100 or 120 chapter in length. Jin deletes a large portion of the story, from the second half of chapter 71 to the end of the novel. In order to bring the modified text to a conclusion, he composes an episode in which Lu Junyi has a vision of the execution of the band, and amends this to the second half of chapter 71. Jin also combines the Prologue of earlier editions with the first chapter, creating a new, single chapter titled "Induction". This forces the renumbering of all subsequent chapters, so Jin's version of the Water Margin is referred to by scholars as the "70 Chapter Edition". In addition to the large changes described above, Jin also changes the text of the remaining chapters in three general ways. First, he improves the consistency of some sections, such that, for example, chapters whose content do not match their titles receive new names. Secondly, Jin makes the text more compact by removing sections that he feels do not advance the story, and by excising the incidental Shi and Ci verses. Finally, Jin makes subtle changes to the text for pure literary effect. These changes range from emphasizing the emotions of characters to changing story elements to make them more compelling. Jin's critical commentary frequently oscillates between sympathizing with the individual bandit heroes and condemning their status as outlaws. On one hand, he criticizes the evil official system that has led many of the 108 heroes to become bandits. He also expresses admiration for several of the men. On the other hand, he calls the band "malignant" and "evil". He especially criticizes Song Jiang, the leader of the group. Jin's removal of the last 30 (or 50) chapters of the novel can be seen as an extension of his condemnation of banditry. In these chapters, the bandits are pardoned by Imperial edict, and are put in service of the country. Jin's version, by contrast, has all of the bandits captured and executed. He follows this ending with eight reasons why outlawry can never be tolerated. Later readers of Jin have advanced two main theories for his divergent positions of admiring the bandits and yet denouncing them as a group. Hu Shih argues that China during Jin's life was being torn apart by two bands of outlaws, so Jin did not believe that banditry should be glorified in fiction. This agrees well with Jin's philosophy. His Buddhist and Taoist beliefs advocated natural development for every individual in society, while the Confucian part of him respected the emperor and the state as the ultimate authority. The other possibility is that Jin's attempt to reimage the novel into a condemnation of the bandits was to save the novel after it had been banned by the Chongzhen Emperor. This second theory is far fetched, as the emperor's decree banning the novel was not promulgated until a year after the completion of Jin's commentary. Jin's views on the characters aside, he has unconditional praise for the novel as a work of art. He praises the vivid and lively characters of the novel, saying, "The Water Margin tells a story of 108 men: yet each has his own nature, his own temperament, his own outward appearance, and his own voice". He also praises the work's vivid description of events, frequently remarking that the prose is "like a picture". Finally, Jin appreciates the technical virtuosity of the author, and names 15 separate techniques used by Shi Naian.
Батыс палатаның романтикасына түсініктеме
1656 жылы Цзинь өзінің екінші маңызды түсіндірмесін аяқтады, ол 13 ғасырдағы Юань әулетінің пьесасы – «Батыс палатасының романсы» туралы жазылған. Бұл түсіндірме Джиннің «Су маржасы» бойынша жазған алдыңғы түсіндірмесімен салыстырғанда ұқсас құрылымды ұстанады. Ол Джиннің түсіндірме жазу себептерін баяндайтын екі алғы сөзбен басталады, содан кейін үшінші сөз пьесаны қалай оқу керектігі туралы ескертулермен жалғасады. Пьесаның өзі келеді, әрбір тараудың басында кіріспе белгілері және мәтіннің ішінде жиі кездесетін сын пікірлері бар. Джин осы түсіндірмеде «Су маржасын» сынға алғандағыдай үлкен құрылымдық өзгерістер жасамайды. Пьесаның I, III, IV және V бөліктерінің әрқайсысы бастапқыда «Индукциямен» басталған. Джин оларды актілердің өзіне біріктіреді. Пьесаның II бөлімі бастапқыда бес актіден тұрады, ал Джин бірінші және екінші актілерді біріктіре отырып, оларды төрт актіге қысқартады. «Су маржасындағыдай», Джин пьесаның өзіне көптеген редакциялық өзгерістер енгізеді. Бұл өзгерістер екі негізгі санатқа бөлінеді. Көптеген өзгерістер пьесаның екі жас ғашығы Чжан Шенг пен Цюй Иньиньнің жоғары әлеуметтік статусына сай әрекет етуі және сөйлеуі үшін жасалады. Джин әсіресе Иньиньнің сұлулығы мен мінез-құлқына ризашылық білдіреді және оны тым жамандап көрсеткен көріністерді өзгертеді. Басқа өзгерістер әдебиеттік әсерді жақсарту үшін жасалады. Пьесаның арияларында бұл өзгерістерге артық сөздерді алып тастау және сөздерді көрнектірек сипаттамалармен алмастыру кіреді. Ария форматының қатаң метрикалық талаптары Джинге осы бөлімдерге үлкен өзгерістер енгізуді қиындатады. Дегенмен, кейбір өзгерістер Тан әулеті кезіндегі ұйқас схемасын немесе поэзия ережелерін бұзады. Пьесаның сөйлеу бөлімдерінде Джин редакциялық өзгерістер енгізуде еркіндік танытады. Олардың көпшілігі кейіпкерлердің эмоцияларын күшейту үшін жасалған. Нәтижесінде Джиннің пьеса нұсқасы көркем әдебиеттің тамаша туындысы болып табылады, бірақ замандастары оны сахнаға қоюға жарамсыз деп есептеген. Түсіндірмесінде Джин жиі бұрынғы «білімі жоқ» оқырмандарды сынап, олар мәтіннің көптеген жасырын мағыналарын түсінбегенін айтады. Ол автордың өзіне берген мағыналарды ашуды білімді оқырман ретінде өзінің міндеті деп санайды. Осылайша, Джин пьесаны терең техникалық, көркемдік, психологиялық және әлеуметтік аспектілеріне байланысты зерттеуге лайық деп көрсетуді мақсат етеді. Мазмұны бойынша Джиннің көптеген сын пікірлері автордың эмоцияларды жеткізу шеберлігіне бағытталған. Джин «Батыс палатасының романсын» «көк пен жер арасындағы ең керемет жазулардың бірі» деп мақтайды. Басқа пікірлер Иньиньге қатысты. Жоғарыда айтқандай, Джин оны пьесаның басты кейіпкері деп санайды және өте сұлу және мінезді әйел деп есептейді. Джин пьесаның құрылымындағы бірлік пен тығыздық деңгейі жоғары деп санайды. Бұл пікірді оның түсіндірмелерінде, сондай-ақ ол «Су маржасы» нұсқасындағыдай пьесаға құрылымдық өзгерістер енгізбегендігінен көруге болады. Дегенмен, Джин пьесаның V бөліміне қатысты пікір білдіреді. Кейбір зерттеушілер бұл бөлімді Ван Шифудан басқа автордың қосымшасы деп санайды. Джин бұл пікірмен келіседі, соңғы бөлімнің алдыңғы бөлімдерге қарағанда сапасы төмен және оқиғаның маңызды нүктесінен асып кеткенін сынап бағалайды.
In 1656, Jin completed his second major commentary, written on the Romance of the Western Chamber, a 13th century Yuan dynasty play. This commentary follows a structure very similar to Jin's earlier commentary on the Water Margin. It begins with two prefaces outlining Jin's reasons for writing the commentary followed by a third with notes on how the play should be read. The play itself follows, with introductory marks preceding each chapter and critical comments frequently inserted in the text itself. Jin undertakes fewer major structural alterations in this commentary than he does in critiquing the Water Margin. Each of parts I, III, IV, and V of the play is originally preceded by an "Induction". Jin merges these into the acts themselves. Part II of the play originally consists of five acts, which Jin condenses into four by merging the first and second acts. As with the Water Margin, Jin frequently makes editorial changes to the play itself. These changes fall into two broad categories. Many changes are made in order to make the play's two young lovers, Zhang Sheng and Cui Yingying, act and speak in accordance with their high class backgrounds. Jin particularly expresses his admiration for Yingying's beauty and character, and modifies any scenes which he feels painted her in too vulgar a light. Other changes are made for the simple reason of achieving superior literary effect. In the arias of the play, these changes include removing supernumerary words and changing words to more vivid descriptors. The strict metrical requirements of the aria format makes it difficult for Jin to make large scale changes to these sections. However, some changes do violate the rhyme scheme as it existed during the Tang dynasty or the rules of prosody. In the spoken sections of the play, Jin is much more liberal in making editorial changes. Many of these are intended to accentuate the emotions of the characters. The end result is that Jin's version of the play is an excellent literary work, but was viewed by contemporaries as unfit for the stage. In his commentary, Jin frequently criticizes previous "unknowledgeable" readers, saying that they have missed many hidden meanings in the text. He sees it as his duty as a knowledgeable reader to reveal these meanings which the author has placed for him to find. In doing so, Jin also has the goal of portraying the play as worthy of study due to its deep technical, artistic, psychological, and social dimensions. In content, much of Jin's critical comments focus on the skill of the author in conveying emotions. Jin praises Romance of the West Chamber as "[one of the most] marvelous [pieces of] writing between heaven and earth". Other comments focus on Yingying. As mentioned above, Jin feels that she is the central character of the play, and a woman of great beauty and character. Jin feels that the play shows a great degree of unity and tightness in its structure. This opinion can be seen explicitly in his comments, as well as in the fact that he does not make structural alterations to the play to nearly the degree as in his version of Water Margin. Jin does, however, comment on Part V of the play. This part has been thought by some commentators to be a continuation added by an author other than Wang Shifu. Jin agrees with this view, criticizing the last part as being inferior in quality to the previous sections and continuing the story past its vital point.
Атақ-даңқы мен мұрасы
Джиннің көптеген замандастары оны зор әдеби талантқа ие адам ретінде құрметтеді. Мин әулетінің соңғы кезеңіндегі белгілі ғалым, шенеунік және тарихшы Цян Цяньи, Джиннің талантын түсіндіре отырып, оның рухпен биленгенін мәлімдеді. Ляо Ян Джиннің өмірбаянында Джиннің бәсекелестіктің барлық құпиясын ашқанын жазды. Кейбір замандастары мен кейінгі жазушылар Джинды моральдық тұрғыдан сынады. Джиннің замандасы Куй Чжуан оны "ашкөз, бұзық, тәлкекке берілген және ерекше" деп сипаттады. 1919 жылғы төртінші мамыр қозғалысынан кейін Ху Ши сияқты ғалымдар халық тілінде романдар жазуды қолдауға кірісті. Осының нәтижесінде Джин қытай халық әдебиетінің ізашары ретінде танылды. Ху Шидің өзі "Су шегі" туралы түсіндірмесіне кіріспеде Джинды мақтап: "Шенг Танның дебаттасу қабілеті жеңіссіз болды; оның қаламы өте убедительный болды. Өз заманында ол гений ретінде танымал болды. Оның өлімі де елді дүр сілкіндірген қатыгез оқиға болды. Ол қайтыс болғаннан кейін оның атағы одан да өсті". Сол дәуірдің тағы бір ғалымы Лю Баннонг да Джиннің "Су шегі" нұсқасының әдеби құндылығы тұрғысынан ең жақсы басылым екенін жоғары бағалады. 1949 жылы Қытай Халық Республикасы құрылғаннан кейін тарихқа қатысты көптеген қалыпты көзқарастар өзгерді. Коммунистік үкімет кезінде "Су шегі" билеуші классқа қарсы шаруалардың қарсылығы туралы әңгімеге айналды, ал "Батыс палатасының романсы" ескірген дәстүрлі неке жүйесінен құтылудың символы болды. Алайда Джиннің осы еңбектерге жасаған сын-пікірлері мен редакциялық өзгерістері марксизмнің дүниетанымын көрсете алмады, сондықтан ол сынауға ілікті. Бірақ соңғы жылдары қытай тарихшылары Джинге қатысты тепе-теңдік көзқарас ұстанады.
Many of Jin's contemporaries admired him as a man possessing great literary talent. Qian Qianyi, a famous scholar, official, and historian of the late Ming dynasty, proclaimed that Jin was possessed by a spirit, explaining his talent. In a biography of Jin, Liao Yan wrote that Jin had discovered the entire secret of competition. Some contemporaries and later writers did denounce Jin on moral grounds. Jin's contemporary Kui Zhuang called him "greedy, perverse, licentious, and eccentric". After the May Fourth Movement in 1919, scholars such as Hu Shih began to advocate the writing of novels in Vernacular Chinese. As a result, Jin gained recognition as a pioneer in the field of Chinese popular literature. Hu Shih himself praised Jin in the preface to his commentary on the Water Margin, saying, "Sheng t'an's ability to debate was invincible; his pen was most persuasive. During his time, he had the reputation of a genius. His death was also a case of extreme cruelty, which shook the whole country. After his death, his reputation became even greater". Liu Bannong, another scholar of the era, also praised Jin's version of Water Margin as the best edition in terms of literary value. After the establishment of the People's Republic of China in 1949, many common views on history changed. Under the Communist government, Water Margin became a tale of peasant resistance to the ruling class, and Romance of the West Chamber symbolized the casting off of the outmoded traditional marriage system. Jin's critiques and editorial modifications of these works did not mirror the world view of Marxism, however, and he began to be criticized. In more recent years, however, Chinese historians have adopted a more balanced view of Jin.