Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік-батыс Англиядағы бұрынғы көпір
Former bridge in northwest England
Виднес-Ранкорн транспортерлік көпірі Мерси өзені мен Манчестер кеме каналын кесіп өтіп, Ранкорн және Виднес қалаларын байланыстырды. 1905 жылы салынған бұл көпір Ұлыбританиядағы алғашқы транспортерлік көпір және әлемдегі осы типтегі ең ірі көпір болды. Ол 1961 жылдың 22 шілдесіне дейін пайдаланылды, содан кейін күміс юбилей көпірі деп аталатын аркалық көпірмен ауыстырылды. Транспортерлік көпір сосын бұзылып жатыр.
The Widnes–Runcorn Transporter Bridge crossed the river Mersey and Manchester Ship Canal linking the towns of Runcorn and Widnes. Completed in 1905, it was Britain's first transporter bridge and the largest of its type ever built in the world. It continued in use until 22 July 1961, when it was replaced by a through arch bridge, now known as the Silver Jubilee Bridge. The transporter bridge was then demolished.
Тарих
20 ғасырдың басында Ранкорн Gap-те Мерси өзенінен өтудің жалғыз жолы Ранкорн теміржол көпірінен теміржолмен (онда жаяу жүргіншілерге арналған жол да болған) немесе ежелгі паромды (құрама қайықты) пайдалану арқылы болатын. 1890 жылдары Манчестер кеме каналы салынды, бұл пароммен саяхатты екі кезеңге бөлуді қажет етті, кезеңдер арасында канал қабырғасынан өтуге тура келді. Жол көпірі қажет болды, бірақ ол мұхит кемелерінің өтуіне мүмкіндік беру үшін каналдан жеткілікті биіктікте болуы керек еді. Мұндай құрылыстың құны тым жоғары деп есептелді. 1899 жылы сэр Джон Брюннердің төрағалығымен Уиднес және Ранкорн көпір компаниясы құрылды, оның мақсаты – мүмкіндіктерді зерттеу болды. Олардың шешімі – транспортерлік көпір салу. Бұл көпір дәстүрлі типтегі көпірге қарағанда арзанға түсер еді, ал транспортерлік вагонның қозғалысын кемелердің өтуіне сәйкес реттеуге болар еді. Әлемдегі алғашқы транспортерлік көпір 1893 жылы Испанияның Бильбао қаласында ашылды. 1898 жылы Руан (Франция) және Бизертада (қазіргі Тунис) да осындай көпірлер салынды. Парламент Монмутширдегі Ньюпорт қаласында Уск өзені арқылы транспортерлік көпір салуға рұқсат берді. Содан кейін 1911 жылы Миддлсбро қаласында Тис өзені арқылы көпір құрылысы басталды. 1900 жылы парламент актісі қабылданды, ол көпірді мақұлдады және паромды ресми түрде тоқтатуға рұқсат берді. Оны Джон Вебстер мен Джон Вуд жобалады. Құрылыс 1901 жылдың желтоқсанында басталды және 1905 жылы аяқталды. Құны 130 000 фунт стерлингті құрады (1905 жылғы 130 000,0 сомасы қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Транспортерлік көпірді (Едуард VII патшаның денсаулығы нашар болғандықтан қатыса алмаған жағдайда) сэр Джон Брюннер 1905 жылдың 29 мамырында ашты. Келесі жылдары көпірдің жұмыс істеуі және оны қаржыландыру мәселелері туындады. Компания кіріс таба алмады және 1911 жылы ол Виднес қалалық әкімшілігіне сатылды. Көптеген жылдар бойы көпірде бірнеше жақсартулар жасалды. Соңғы жылдары ол жыл сайын 49 000 рейс жасап, 280 000 автокөлік, 145 000 жүк көлігі және 2 миллионнан астам жолаушыны тасымалдады. Дегенмен, ол аймақтың өсіп келе жатқан қажеттіліктерін қанағаттандыра алмады және оның физикалық жағдайы нашарлап бара жатты. 1961 жылдың 21 шілдесінде ашылған жоғары деңгейлі көпір қажет болды. Транспортерлік көпір келесі күні жабылды.
At the beginning of the 20th century the only means of crossing the river Mersey at Runcorn Gap were by rail on the Runcorn Railway Bridge (which also had a footpath) or by using the ancient ferry (a rowing boat). In the 1890s the Manchester Ship Canal had been constructed and this meant that the journey by ferry had to be made in two stages, with a climb over the wall of the canal between the stages. A road bridge was clearly needed but it would have to pass high enough over the canal to allow the passage of ocean going ships. The cost of doing this was felt to be prohibitive. In 1899 the Widnes & Runcorn Bridge Company was established under the chairmanship of Sir John Brunner to investigate the options. Their decision was to build a transporter bridge. This would be cheaper than an orthodox type of bridge and the passage of the transporter car could be timed to allow the passage of the ships. The first transporter bridge in the world had been opened in 1893 in Bilbao, Spain. This had been followed in 1898 by transporter bridges in Rouen (France) and Bizerta (now Tunisia). Parliamentary approval had already been obtained for a transporter bridge over the River Usk at Newport, Monmouthshire. This was then followed by the construction of a transporter bridge in Middlesbrough over the River Tees in 1911. An Act of Parliament was obtained in 1900 giving approval for the bridge, and the Act also allowed for the formal ending of the ferry. It was designed by John Webster and John Wood. Construction began in December 1901 and was completed in 1905. The cost was £130,000 (130000.0 in 1905 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The transporter bridge was opened (in the absence of King Edward VII who was indisposed) by Sir John Brunner on 29 May 1905. During the following years there were problems both with the functioning of the bridge and with its financing. The company could not make it pay and in 1911 it was sold to Widnes Corporation. Several improvements were made to the bridge over the years. In its later years it made 49,000 journeys annually, carrying 280,000 cars, 145,000 commercial vehicles and over 2 million passengers. However, it was inadequate for the growing needs of the region and its physical condition was deteriorating. A fixed high level bridge was needed and this was eventually opened on 21 July 1961. The transporter bridge closed the following day
Құрылымы
Екі мұнараның биіктігі 55 метр (180 фут), ал арақашықтығы 305 метр (1000 фут) болатын. Фермамен байланыстырылған кабельдердің салмағы 250 тоннаны құрады. Құрылыстың астыңғы жағы жоғары су деңгейінен 25 метр (82 фут) биіктікте орналасқан. Көліктік вагоның ұзындығы 17 метр (55 фут), ені 7 метр (24 фут) болатын және 4 атты екі шаруа вагоны мен 300 жолаушыны тасымалдауға арналған. Жолаушылар үшін жабық аймақ қарастырылған. Вагонның төменгі бөлігі жоғары су деңгейінен 4 метр (12 фут) биіктікте орналасқан және кеме каналының қабырғасынан 1 метр (4.5 фут) жоғары тұрды. Ол 23 метр (77 фут) ұзындығындағы жылжымалы арбаға ілінген. Қолайлы ауа райы мен жүктеме жағдайында саяхат 2,5 минутқа созылды. Жүргізуші вагонның үстіндегі кабинада отырды, одан барлық бағытта көрініс толық болды. Энергия стансасында орналасқан тұтқамен тартылатын үздіксіз сым арқан, арбаны Мерси өзені арқылы жылжытуға қажетті күшті қамтамасыз етті. Виднес жағындағы тұтқа арбаны кезекпен Виднес және Ранкорнға қарай тартты. Виднес жағында 98 метр (320 фут) және Ранкорн жағында 143 метр (470 фут) ұзындығындағы кіріс жолдары салынды.
The two towers were 180 feet (55 m) high and the distance between them spanned by a truss was 1000 feet (305 m). The weight of the cables suspending the girder was 250 tons. The underside of the girder was 82 feet (25 m) above the high water level. The transporter car was 55 feet (17 m) long and 24 feet (7 m) wide and was designed to carry 4 two horse farm waggons and 300 passengers. A shelter was provided for the passengers. The bottom of the car was 12 feet (4 m) above high water level and it cleared the ship canal wall by 4.5 feet (1 m). It was suspended from a moving trolley 77 feet (23 m) long. In conditions of reasonable weather and load the journey took 2.5 minutes. The driver was sited in a cabin on top of the car from which he had an uninterrupted view in all directions. An endless wire rope, pulled by a winch housed in the power house, provided the power to move the trolley across the River Mersey. The winch on the Widnes side pulled the trolley towards Widnes and Runcorn in turn. Approach roads of 320 feet (98 m) on the Widnes side and 470 feet (143 m) on the Runcorn side were built.
Қазіргі күн
Ватерлоо жолының, Ранкорн және Мерси жолының, Виднес түбіндегі транспортер көпіріне бұрынғы кіреберіс жолдары әлі де көрініп тұр. Виднес жағындағы электр станциясы сақталған және ол Англия мұрагерлігімен ІІ* санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген. Мерси жолындағы бұрынғы кеңсе ғимараты – Транспортер ғимараты да жақын маңда сақталған.
The former approaches to the transporter bridge at the bottom of Waterloo Road, Runcorn, and Mersey Road, Widnes, can still be seen. On the Widnes side the power house remains and it has been designated as a Grade II* listed building by English Heritage. Transporter Building, the former office building, also remains nearby in Mersey Road.