Джон Уильямсон Невин: Американ дінтаны және теологы

Кіріспе

Американдық теолог (1803 – 1886)

Джон Уильямсон Невин (20 ақпан 1803 – 6 маусым 1886) – американдық теолог және педагог. Ол Пенсильвания штатының Франклин округіндегі Шиппенсбургке жақын Камберленд аңғарында дүниеге келген. Ол белгілі мүсінші және ақын Бланш Невиннің әкесі болды.

Өмірбаян

Ол Солтүстік Каролиналық Хью Уильямсонның жүрегінен туған немересі, шотланд тегі мен пресвитериандық тәрбиеден өскен еді. 1821 жылы Юнион колледжін бітірді; 1823–1828 жылдары Принстон теологиялық семинариясында теологияны оқыды, 1826–1828 жылдары Чарльз Ходждың сабақтарына жетекшілік етті; 1828 жылы Карлайл пресвитериімен уағыз айтуға лицензия алды; ал 1830–1840 жылдары Пенсильвания штатының Аллегени қаласында құрылған Батыс теологиялық семинариясында (қазіргі Питтсбург теологиялық семинариясы) Киелі кітаптар әдебиетінен профессор болды. Бірақ Неандердің ықпалымен ол «пуритандық пресвитериандықтан» бірте-бірте алшақтады және 1840 жылы Аллегенидегі қызметінен кеткеннен кейін Мерсерсбургтегі (неміс реформаторлық) теологиялық семинарияда теология профессоры болып тағайындалды, осылайша пресвитериан шіркеуінен неміс реформаторлық шіркеуіне өтті. Ол көп ұзамай көзге түсті: ең алдымен шіркеудің органы «Жаңашыл» журналына жариялаған мақалалары арқылы; содан кейін «Қорыққандық тақ» – заманға арналған трактат (1843) жариялады, ол жандану әдістерінің зиянды артықшылықтарына шабуыл жасады; және әріптесі Филип Шаффтың «Протестантизм қағидасы» атты тұсаукесерлік сөзін қорғады, ол Паулин протестантизмі шіркеудің дамуындағы соңғы сөз емес, бірақ Иоанн христиандығы оның жалғасы болуы керек деген ұсынысымен қызу наразылық тудырды, сондай-ақ Петрлік римдік шіркеуді шіркеулік дамудың бір кезеңі ретінде таныды. Доктор Шаффтың «Протестантизм қағидалары» атты 122 тезисіне Невин Мәсіх пен сенушілердің арасындағы құпия одақ туралы өз теориясын қосты, ал Шафф пен Невин екеуі де «римдік бейімділікке» ұшырады деп айыпталды. Невин өзінің сыншыларын нағыз емес протестанттар деп сипаттады, (доктор Чарльз Ходжпен және пресвитериандық Бас Ассамблеяға қарсы) Рим-католик крещениесінің жарамдылығын қорғады және Иеміздің кешкі асында Мәсіхтің «рухани нақты қатысуы» туралы ілімді қорғады, әсіресе «Мистикалық қатысу: Киелі Евхаристияның реформаторлық немесе кальвиншіл ілімінің қорғаны» (1846); оған Чарльз Ходж 1848 жылы Принстон шолуында рационалистік пуритандық тұрғысынан жауап берді. 1849 жылы «Мерсерсбург шолуы» Невиннің және «Мерсерсбург теологиясының» органы ретінде құрылды; ол 1849 жылдан 1883 жылға дейін оған үлес қосты. 1851 жылы ол Мерсерсбург семинариясынан шығыстарын азайту үшін отставкаға кетті; ал 1841 жылдан 1853 жылға дейін Мерсерсбургтегі Маршалл колледжінің президенті болды. Доктор Шафф және басқалармен бірге ол 1857 жылы уақытша және 1866 жылы «Құдайға сыйынған тәртіп» ретінде жарияланған неміс реформаторлық шіркеуінің литургиясын дайындаған комиссия мүшесі болды. 1861–1866 жылдары Франклин мен Маршалл колледжінде тарих пәнін оқытты (Маршалл колледжі оған біріктірілді), сондай-ақ 1866–1876 жылдары оның президенті болды. 1886 жылдың 6 маусымында Пенсильвания штатының Ланкастер қаласында қайтыс болды.

He was a nephew of Hugh Williamson of North Carolina, and was of Scottish blood and Presbyterian training. He graduated at Union College in 1821; studied theology at Princeton Theological Seminary in 1823–1828, being in 1826–28 in charge of the classes of Charles Hodge; was licensed to preach by the Carlisle Presbytery in 1828; and in 1830–1840 was professor of Biblical literature in the newly founded Western Theological Seminary (now Pittsburgh Theological Seminary) of Allegheny, Pennsylvania. But under the influence of Neander, he was gradually breaking away from "Puritanic Presbyterianism", and, in 1840, having resigned his chair in Allegheny, he was appointed professor of theology in the (German Reformed) Theological Seminary at Mercersburg, and thus passed from the Presbyterian Church into the German Reformed Church. He soon became prominent: first by his contributions to its organ, the Messenger; then by The Anxious Bench—A Tract for the Times (1843), attacking the vicious excesses of revivalistic methods; and by his defence of the inauguration address, The Principle of Protestantism, delivered by his colleague Philip Schaff, which aroused a storm of protest by its suggestion that Pauline Protestantism was not the last word in the development of the church but that a Johannine Christianity was to be its out growth, and by its recognition of Petrine Romanism as a stage in ecclesiastical development. To Dr. Schaff's 122 theses of The Principle of Protestantism Nevin added his own theory of the mystical union between Christ and believers, and both Schaff and Nevin were accused of a "Romanizing tendency". Nevin characterized his critics as pseudo Protestants, urged (with Dr. Charles Hodge, and against the Presbyterian General Assembly) the validity of Roman Catholic baptism, and defended the doctrine of the "spiritual real presence" of Christ in the Lord's Supper, notably in The Mystical Presence: a Vindication of the Reformed or Calvinistic Doctrine of the Holy Eucharist (1846); to this Charles Hodge replied from the point of view of rationalistic puritanism in the Princeton Review of 1848. In 1849, the Mercersburg Review was founded as the organ of Nevin and the "Mercersburg Theology"; and to it he contributed from 1849 to 1883. In 1851, he resigned from the Mercersburg Seminary in order that its running expenses might be lightened; and from 1841 to 1853 he was president of Marshall College at Mercersburg. With Dr. Schaff and others, he was on the committee which prepared the liturgy of the German Reformed Church, which appeared in provisional form in 1857 and as An Order of Worship in 1866. In 1861–1866, he was instructor of history at Franklin and Marshall College (into which Marshall College had been merged), of which he was president in 1866–1876. He died in Lancaster, Pennsylvania, on June 6, 1886.