Кіріспе

17 ғасырдағы Англияда "Тороу" атауын Томас Вентворт, 1-ші Страффорд графы Англияда абсолюттік монархия құру жоспарына берген. "Тороу" көбінесе Страффордқа байланысты болғанымен, оның іске асырылуына Кантербери архиепископы Уильям Лауд та үлкен үлес қосты.

Лаудтың астында

Лауд Англияда Тору саясатын жүзеге асыру үшін өзінің зайырлы және діни рөлдерін пайдаланды. Лауд Кентерберий архиепискобы ретінде билігін тек арминийлік дін қызметкерлерін епископтар етіп тағайындау үшін қолданды; бұл өз кезегінде олар тағайындаған викарийлердің көпшілігі де арминийлік болатынын білдірді. Арминийлік – протестанттық христиандықтың "Патшалардың құдайлық құқығы" және (католиктікке ұқсайтын) "Қасиеттіліктің сұлулығы" деп сенетін бағыты. Лауд өзінің жаңа Арминиялық Англия шіркеуінің ағылшындарды "Құдайлық құқыққа" сенуге, Карл I-нің жеке билігін қолдауға және парламенттен тәуелсіз монархия құруға бағытталатынын үміттенеді. Англиялық арминиандар патша билігінің кеңеюін жиі қолдаса да, бұл абсолютистік монархияларды қолдаумен байланысты емес. Арминийлер протестанттық құтқару іліміне ерік бостандығының элементін енгізе отырып, абсолютті алдын-ала белгілеу туралы кальвинистік түсінікке қарсы шықты; яғни, олар тіпті құтқарылуға тағайындалғандардың (таңдалғандардың) құтқару игілігінен толығымен және қайтымсыз айырылуы мүмкін деп мәлімдеді. Бұл идея көбінесе қасиетті ритуалдар мен шіркеулік иерархияның, яғни "Қасиеттіліктің сұлулығының" маңыздылығын қабылдауға әкелді, бірақ бұл міндетті түрде осылай бола бермейтін. "Патшалардың құдайлық құқығы" деген сөз тіркесі абсолютизммен тең деп қате түсіндірілді. Лауд өзінің прерогативтік соттардағы билігін пайдаланып, көбінесе пуритандық және пресвитериандық болған ақсүйектерді кемсіртті. Пуритандықтар мен пресвитериандықтар ретінде ақсүйектер Лаудтың сенімдеріне қарсы болды және парламенттен тәуелсіз монархия идеясына да қарсы шықты. Уильям Лауд өзінің билігін көптеген адамдарды жазалау үшін пайдаланды, соның ішінде пуритандық шейіт Уильям Прынн. Бұл дәуірде діни мәселелер конституциялық мәселелерге айналды, мысалы, Карл I және Уильям Лаудтың Шотландияға Англияның ортақ дұға кітабын таңу әрекеті.

Страффордтың астында

Страффорд Ирландияның лорд-депутаты болды және жеке биліктің көп бөлігінде Ирландияда тұрды. Ол Англияны басқаруды көбінесе Лаудқа тапсырды, бірақ Ирландиядағы "Тороу" саясатын жүзеге асыру толығымен Страффордқа байланысты болды. Страффордтың "Тороу" саясаты арқылы ирландтарға сезімдірген қорқынышын 1640 жылы Екінші епископ соғысы жақындаған кезде Ирландия Парламентінен оңайлықпен субсидия алуынан көруге болады. Кіріс жинауға тырысумен қатар, Страффорд шіркеу мен мемлекеттің билігін нығайтуды мақсат етті. Мемлекеттік билікті нығайту Ирландияның солтүстігіндегі протестанттық поселендердің кеңеюі арқылы көрінді, бұл ежелгі ағылшын және туған ирландтардың есебінен болды. Алайда, ол "Жұлдызды палата" арқылы протестант жаңа ағылшын қоныс аударушыларына да бағынды. Бұл жеткілікті түрде құжатталмаған жер иелеріне жазалау болды. Шіркеу билігін Жоғары комиссия соты қолдады және Лаудиандыққа қарай өзгерістерді көздеген саясаттардан тұрды. Бұл саясаттар оған қарсы католиктер мен протестанттардың оппозициясын біріктірді.