Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы Англияда "Тороу" атауын Томас Вентворт, 1-ші Страффорд графы Англияда абсолюттік монархия құру жоспарына берген. "Тороу" көбінесе Страффордқа байланысты болғанымен, оның іске асырылуына Кантербери архиепископы Уильям Лауд та үлкен үлес қосты.
In 17th century England, Thorough was a name given by Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford to a scheme of his to establish absolute monarchy in England. Although "Thorough" is largely attributed to Strafford, its implementation can also be accredited to the Archbishop of Canterbury William Laud.
Лаудтың астында
Лауд Англияда Тору саясатын жүзеге асыру үшін өзінің зайырлы және діни рөлдерін пайдаланды. Лауд Кентерберий архиепискобы ретінде билігін тек арминийлік дін қызметкерлерін епископтар етіп тағайындау үшін қолданды; бұл өз кезегінде олар тағайындаған викарийлердің көпшілігі де арминийлік болатынын білдірді. Арминийлік – протестанттық христиандықтың "Патшалардың құдайлық құқығы" және (католиктікке ұқсайтын) "Қасиеттіліктің сұлулығы" деп сенетін бағыты. Лауд өзінің жаңа Арминиялық Англия шіркеуінің ағылшындарды "Құдайлық құқыққа" сенуге, Карл I-нің жеке билігін қолдауға және парламенттен тәуелсіз монархия құруға бағытталатынын үміттенеді. Англиялық арминиандар патша билігінің кеңеюін жиі қолдаса да, бұл абсолютистік монархияларды қолдаумен байланысты емес. Арминийлер протестанттық құтқару іліміне ерік бостандығының элементін енгізе отырып, абсолютті алдын-ала белгілеу туралы кальвинистік түсінікке қарсы шықты; яғни, олар тіпті құтқарылуға тағайындалғандардың (таңдалғандардың) құтқару игілігінен толығымен және қайтымсыз айырылуы мүмкін деп мәлімдеді. Бұл идея көбінесе қасиетті ритуалдар мен шіркеулік иерархияның, яғни "Қасиеттіліктің сұлулығының" маңыздылығын қабылдауға әкелді, бірақ бұл міндетті түрде осылай бола бермейтін. "Патшалардың құдайлық құқығы" деген сөз тіркесі абсолютизммен тең деп қате түсіндірілді. Лауд өзінің прерогативтік соттардағы билігін пайдаланып, көбінесе пуритандық және пресвитериандық болған ақсүйектерді кемсіртті. Пуритандықтар мен пресвитериандықтар ретінде ақсүйектер Лаудтың сенімдеріне қарсы болды және парламенттен тәуелсіз монархия идеясына да қарсы шықты. Уильям Лауд өзінің билігін көптеген адамдарды жазалау үшін пайдаланды, соның ішінде пуритандық шейіт Уильям Прынн. Бұл дәуірде діни мәселелер конституциялық мәселелерге айналды, мысалы, Карл I және Уильям Лаудтың Шотландияға Англияның ортақ дұға кітабын таңу әрекеті.
Laud exploited his secular and religious roles to implement the policy of Thorough in England. Laud used his authority as Archbishop of Canterbury to appoint only Arminian clergymen as bishops; this in turn meant that most vicars they appointed would also be Arminian. Arminianism is a sect of Protestant Christianity which believes in the "Divine Right of Kings" and the (Catholic reminiscent) "Beauty of Holiness". Laud hoped that his new Arminian Church of England would make the English conform to believing in the "Divine Right", supporting Charles I's personal rule and setting up a parliament independent monarchy. Though English Arminians often supported expansion of royal authority, this did not correlate to support of absolutist monarchies. Arminians challenged Calvinist conception of absolute predestination by introducing an element of free will into Protestant soteriology; that is, they asserted that even the elect (those destined to salvation) could fall totally and finally from saving grace. This idea often translated into acceptance of an increased role of sacraments and the ecclesiastical hierarchy, or the "Beauty of Holiness", though this was not necessarily the case. The phrase "Divine Right of Kings" has been incorrectly interpreted as equivalent to absolutism. Laud used his authority over the prerogative courts to humiliate the gentry, who were largely Puritan and Presbyterian. As Puritans and Presbyterians, the gentry were opposed to Laud's beliefs and opposed to the idea of a parliament independent monarchy. William Laud used his authority over the prerogative courts to punish many people, including Puritan martyr William Prynne. In this era, religious issues were constitutional issues as in the case of Charles I and William Laud's attempt to impose the English Book of Common Prayer on Scotland.
Страффордтың астында
Страффорд Ирландияның лорд-депутаты болды және жеке биліктің көп бөлігінде Ирландияда тұрды. Ол Англияны басқаруды көбінесе Лаудқа тапсырды, бірақ Ирландиядағы "Тороу" саясатын жүзеге асыру толығымен Страффордқа байланысты болды. Страффордтың "Тороу" саясаты арқылы ирландтарға сезімдірген қорқынышын 1640 жылы Екінші епископ соғысы жақындаған кезде Ирландия Парламентінен оңайлықпен субсидия алуынан көруге болады. Кіріс жинауға тырысумен қатар, Страффорд шіркеу мен мемлекеттің билігін нығайтуды мақсат етті. Мемлекеттік билікті нығайту Ирландияның солтүстігіндегі протестанттық поселендердің кеңеюі арқылы көрінді, бұл ежелгі ағылшын және туған ирландтардың есебінен болды. Алайда, ол "Жұлдызды палата" арқылы протестант жаңа ағылшын қоныс аударушыларына да бағынды. Бұл жеткілікті түрде құжатталмаған жер иелеріне жазалау болды. Шіркеу билігін Жоғары комиссия соты қолдады және Лаудиандыққа қарай өзгерістерді көздеген саясаттардан тұрды. Бұл саясаттар оған қарсы католиктер мен протестанттардың оппозициясын біріктірді.
Strafford was Lord Deputy of Ireland, and domiciled in Ireland for much of the personal rule. He left the running of England largely to Laud, although the application of Thorough in Ireland was entirely down to Strafford. The fear that Strafford instilled in the Irish through the policy of "Thorough" can be demonstrated when looking at the ease with which Strafford extracted subsidies from the Irish Parliament as the Second Bishops War approached during 1640. As well as attempting to raise revenue, Strafford aimed to assert the authority of, both, the Church and the State. The assertion of the state's authority was embodied by the extension of Protestant settlements in the north of Ireland, at the expense of the Old English and Native Irish. However, he, also, targeted the Protestant New English settlers with the Star Chamber. This punished those whom possessed land that was not well documented enough. The authority of the Church was supported by the Court of High Commission and consisted of policies, which aimed to see a change towards Laudianism. These policies united Catholic and Protestant opposition against him.