Жалпы тілектер кітабы: Англикан шіркеуінің негізгі құралы

Кіріспе

Көптеген англикан шіркеулерінде қолданылатын дұғалар кітабы – Жалпы дұғалар кітабы (ЖДК) – англикан қауымында және тарихи түрде англикандықтармен байланысты басқа христиан шіркеулерінде қолданылатын бірнеше дұғалар кітабының атауы. Алғашқы дұғалар кітабы 1549 жылы Англия королі Эдуард VI билік құрған кезде жарық көрді және Риммен жарылғаннан кейін болған ағылшын реформациясының нәтижесі болды. 1549 жылғы кітап ағылшын тілінде күнделікті және жексенбілік құлшылық үшін толық қызмет түрлерін қамтитын алғашқы дұғалар кітабы болды. Онда Таңғы дұға, Кешкі дұға, Жалыну, Қасиетті Тамақ және сондай-ақ толық түрде белгілі бір жағдайлардағы қызметтер: Крещение, Растау, Неке, "аурулармен дұға ету" және жаназа рәсімі кірді. Сондай-ақ ол толыққанды түрде "құрамдас бөліктерді" (яғни, шіркеу жылы бойында апта сайын немесе кейде күн сайын өзгеретін қызмет бөліктерін) баяндады: кіріспелер, жинақтар, және Қасиетті Тамақ құлшылығының жексенбілік қызметі үшін жазылған хаттар мен Інжіл оқулары. Күнделікті дұға үшін Ескі және Жаңа Ұсымдар кесте түрінде берілді, ал Забурлар мен әндер, көбінесе Киелі кітаптан алынған, оқулар арасында оқылуы немесе айтылуы тиіс болды. 1549 жылғы кітаптың орнын 1552 жылғы қайта қарау басылым иеленді, ол көбірек реформаланған, бірақ сол редактордың – Кентербери архиепископы Томас Кранмердің – қолынан шыққан. Ол тек бірнеше ай ғана қолданылды, себебі 1553 жылы Эдуард VI қайтыс болғаннан кейін оның жарты әпкесі Мария I рим-католик құлшылығын қалпына келтірді. Мария 1558 жылы қайтыс болды, ал 1559 жылы Елизавета I-нің бірінші Парламенті 1559 жылғы дұғалар кітабын бекітті, бұл 1552 жылғы кітапты дәстүрлі діндарлар мен дін қызметкерлері үшін қолайлы ету үшін жасалған өзгерістермен тиімді түрде қайта енгізді. 1604 жылы Яков I тағы да бірқатар өзгерістер жасауды бұйырды, ең маңыздысы – Катехизиске Таңдаулар туралы бөлімді қосу, нәтижесінде 1604 жылғы Жалпы дұғалар кітабы пайда болды. Англиядағы Азамат соғысының салдарынан, дұғалар кітабы тағы да тоқтатылған кезде, 1662 жылғы дұғалар кітабы ретінде тағы бір түзету басылды. Бұл басылым Англия шіркеуінің ресми дұғалар кітабы болып қала береді, бірақ жиырмасыншы ғасырдың соңында техникалық тұрғыдан қосымша болған балама түрлер ағылшын шіркеулерінің көпшілігінде жексенбілік құлшылық үшін Жалпы дұғалар кітабын ығыстырды. Жалпы дұғалар кітабының жергілікті нұсқалары 50-ден астам елде және 150-ден астам түрлі тілде англикан қауымындағы және одан тыс шіркеулерде қолданылады. Көптеген шіркеулерде 1662 жылғы дұғалар кітабы басқа кітаптар немесе үлгілермен ауыстырылса да, ол әлі де беделді болып табылады. Дәстүрлі ағылшын тіліндегі лютерандық, методистік және пресвитериандық дұғалар кітаптары Жалпы дұғалар кітабынан материалдар алды, ал неке және жерлеу рәсімдері басқа конфессияларға және ағылшын тіліне енді. Сияқты, Киелі кітаптың "Король Яковтың аудармасы" мен Шекспирдің шығармалары сияқты, Жалпы дұғалар кітабындағы көптеген сөздер мен тіркестер күнделікті тілге енді.

Prayer book used in most Anglican churches

The Book of Common Prayer (BCP) is the name given to a number of related prayer books used in the Anglican Communion and by other Christian churches historically related to Anglicanism. The first prayer book, published in 1549 in the reign of King Edward VI of England, was a product of the English Reformation following the break with Rome. The work of 1549 was the first prayer book to include the complete forms of service for daily and Sunday worship in English. It contained Morning Prayer, Evening Prayer, the Litany, and Holy Communion and also the occasional services in full: the orders for Baptism, Confirmation, Marriage, "prayers to be said with the sick", and a funeral service. It also set out in full the "propers" (that is the parts of the service which varied week by week or, at times, daily throughout the Church's Year): the introits, collects, and epistle and gospel readings for the Sunday service of Holy Communion. Old Testament and New Testament readings for daily prayer were specified in tabular format as were the Psalms and canticles, mostly biblical, that were provided to be said or sung between the readings. The 1549 book was soon succeeded by a 1552 revision which was more Reformed but from the same editorial hand, that of Thomas Cranmer, Archbishop of Canterbury. It was used only for a few months, as after Edward VI's death in 1553, his half sister Mary I restored Roman Catholic worship. Mary died in 1558 and, in 1559, Elizabeth I's first Parliament authorised the 1559 prayer book, which effectively reintroduced the 1552 book with modifications to make it acceptable to more traditionally minded worshippers and clergy. In 1604, James I ordered some further changes, the most significant being the addition to the Catechism of a section on the Sacraments; this resulted in the 1604 Book of Common Prayer. Following the tumultuous events surrounding the English Civil War, when the Prayer Book was again abolished, another revision was published as the 1662 prayer book. That edition remains the official prayer book of the Church of England, although throughout the later twentieth century, alternative forms which were technically supplements have largely displaced the Book of Common Prayer for the main Sunday worship of most English parish churches. Various permutations of the Book of Common Prayer with local variations are used in churches within and exterior to the Anglican Communion in over 50 countries and over 150 different languages. In many of these churches, the 1662 prayer book remains authoritative even if other books or patterns have replaced it in regular worship. Traditional English language Lutheran, Methodist and Presbyterian prayer books have borrowed from the Book of Common Prayer, and the marriage and burial rites have found their way into those of other denominations and into the English language. Like the King James Version of the Bible and the works of Shakespeare, many words and phrases from the Book of Common Prayer have entered common parlance.

Толық аты

1662 жылғы Жалпы дұғалар кітабының толық атауы – Англия шіркеуінің қолданысына сәйкес, Жалпы дұғалар, қасиеттерді басқару және шіркеудің басқа да рәсімдері мен салты кітабы, Дәуіттің Забурлары немесе псалмдерімен бірге, олар шіркеулерде оқылуы немесе айтылуы тиіс: сондай-ақ епископтарды, дін қызметкерлерін және диакондарды дайындау, тағайындау және қасиеттеудің нысаны мен тәртібі. Кітапта дәстүрлі Жалпы дұғалар кітабынан, Солтүстік Үндістан шіркеуінен және CWM дұға хаттарынан аударылған дұғалармен қатар Бангладеш шіркеуінің жаңадан құрастырылған дұғалары да бар.

Қытай

Жалпыға ортақ дұғалар кітабы қытай тілінде (мандарин: Gōng dǎo shū; кантон: Gūng tóu syū) (公禱書) деп аударылады. Қазір жоқ болған Чунг Хуа Шенг Кунг Хуи епархияларының бұрынғы епархияларының әрқайсының өз Жалпыға ортақ дұғалар кітабы болған. Чунг Хуа Шенг Кунг Хуи Бас Синоды және Епископтар алқасы 1949 жылы, Жалпыға ортақ дұғалар кітабының алғаш рет жарыланғанының 400 жылдығында, Қытайдағы барлық англикан шіркеулерінің қолдануы үшін бірыңғай нұсқаны жариялауды жоспарлады. Коммунистер Қытайдың басынан өткеннен кейін, Гонконг және Макао епархиялары Чунг Хуа Шенг Кунг Хуиден тәуелсіз болды және 1938 жылы Шанхайда шығарылған, 1959 жылы қайта қарастырылған басылымды пайдалануды жалғастырды. Бұл басылым, мұқабасының түсіне байланысты "Қара мұқабалы Жалпыға ортақ дұғалар кітабы" (黑皮公禱書) деп те аталады, және Гонконг Шенг Кунг Хуйі (Гонконгтағы англикан провинциясы) құрылғаннан кейін де қолданыста болып келеді. "Қара мұқабалы Жалпыға ортақ дұғалар кітабының" тілдік стилі қазіргі заманғы қытай тіліне қарағанда классикалық қытай тіліне жақын.

Үндістан

Оңтүстік Үндістан шіркеуі – 1947 жылы Үндістан тәуелсіздігі алған кезде құрылған, англикан, методист, конгрегационалист, пресвитериан және реформацияланған христиандардан тұратын, алғашқы заманауи епископалдық біріктіруші шіркеу болды. Оның литургиясы бастапқыда-ақ Кранмердің тілін еркін қолданумен, қауымдық қатысу қағидаттарына және Евхаристияның маңыздылығына адал болумен үйлесім тапты, бұл Литургиялық қозғалыспен үлкен сәйкестікке ие болды. Христиан дінінен өзге мәдениетте (Кераладан басқа, онда христиандық діннің ұзақ тарихы бар) әртүрлі дәстүрлерге ие азшылық шіркеу болғандықтан, діни амалдар кең ауқымда әртүрлі болды.

Жапония

БКК жапон тілінде "Китошо" (祈祷書) деп аталады. Мұндай кітапты жапон тілінде құрастыруға жасалған алғашқы әрекет 1859 жылға дейін барып жетеді, ол кезде Англия шіркеуі мен АҚШ Епископ шіркеуінің миссионерлік қоғамдары Жапонияда жұмыстарын бастады, ал 1888 жылы Канада Англикан шіркеуі оларға қосылды. 1879 жылы Seikōkai Tō Bun (聖公会祷文, Англикан дұға мәтіндері) жапон тілінде дайындалды. Жапонияда Англикан шіркеуі 1887 жылы құрылғандықтан, 1879 жылы Nippon Seikōkai Kitō Bun (日本聖公会祈祷文) жинағы құрастырылды. Бұл мәтіндерге үлкен түзетулер енгізіліп, алғашқы Китошо 1895 жылы жарық көрді, онда Эвхаристия бөлімі ағылшын және американдық дәстүрлерде ұсынылған. Одан әрі түзетулер жасалып, 1939 жылы жарық көрген Китошо екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жасалған соңғы түзету болды, ол әлі де тарихи кана орфографиясын қолданды. Соғыс аяқталғаннан кейін 1959 жылғы Китошо қолжетімді болды, ол соғыстан кейінгі жапон орфографиясын қолдана отырып, бірақ дәстүрлі классикалық жапон тілінде және тік жазуда жазылған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі елу жылда Киелі кітапты қазіргі заманғы жапон тіліне аударуға бірнеше әрекеттер жасалды, соңғысы 1990 жылы жапон тіліндегі "Жаңа конфессияаралық аударма" (New Interconfessional Translation Bible) басылымының жарық көргені. Сол жылы сөйлеу тіліндегі жапон тілінде және көлденең жазудағы Китошо басылымы жарық көрді. Ол сондай-ақ "Түзетілген ортақ лекциялық жинақты" (Revised Common Lectionary) қолданды. Бұл соңғы Китошо бірнеше шағын түзетулерден өтті, мысалы, 2000 жылы Католик шіркеуімен ортақ жапон тіліндегі "Иеміздің дұғасын" (共通口語訳「主の祈り」) қолдану.

Корея

1965 жылы Кореяның Англикан шіркеуі 1662 жылғы БКП-ның корей тіліне аударымын басып шығарды және оны "жалпы дұғалар" дегенді білдіретін гонг донг ги до мун (공동기도문) деп атады. 1994 жылы Корея Англикан шіркеуінің 1982 жылғы Епископтар кеңесі "мақұлданған" деп жариялаған дұғалар Жалпы дұғалар кітабының екінші нұсқасында жарияланды. 2004 жылы Ұлттық Англикан Кеңесі үшінші және қазіргі Жалпы дұғалар кітабын, "seong gong hwe gi do seo (성공회기도서)" немесе "Англикан дұғалары" деп аталатын кітапты жариялады. Онда шіркеу жылының күнтізбесі, күнделікті қызметтер, жинақтар, арнайы күндерге арналған тиісті литургиялар, крещение, Киелі Евхаристия, пасторлық және епископтық қызметтер, жазбалар, Псалмдар және Корея Англикан шіркеуі тойлайтын барлық басқа да іс-шаралар қамтылған. Кітаптардың тілі 1965 жылғы нұсқадан 2004 жылғы нұсқаға өзгерді. Мысалы, "Құдай" сөзі классикалық қытай термині "Чон-джу (천주)"-ден корей тіліндегі "ха ню-ним (하느님)" сөзіне ауыстырылды, бұл жалпы христиандық аудармаға сәйкес келеді және Корея Англикан шіркеуі қазір қолданатын 1977 жылғы Жалпы аударма Библиясында (gong dong beon yeok seong seo, 공동번역성서) қолданылады.

Филиппин

Филиппин Филиппиндегі Епископалдық шіркеу арқылы дүниежүзілік Англикан қауымдастығына байланысты болғандықтан, аралдардың барлығында қолданылатын «Жалпы дұғалар кітабының» негізгі нұсқасы АҚШ-тағыдай. Америкалық нұсқадан және жаңадан басылған Филиппиннің «Жалпы дұғалар кітабынан» басқа, Орталық Филиппин епархиясындағы Сент-Стефан Про-кафедралының филиппиндік қытай қауымдары Оңтүстік-Шығыс Азия Епископалдық шіркеуі жариялаған ағылшын-қытай тілдеріндегі «Жалпы дұғалар кітабын» қолданады. 1990 жылдың 1 мамырында толық тәуелсіздік алғаннан кейін ЕКП өзінің «Жалпы дұғалар кітабын» жариялады. Бұл нұсқа филиппиндер арасында кең таралған, католиктерден бастау алған Рождестволық дәстүр – Миса де Галло кіргенімен ерекшеленеді.

Ирландия

Ирландияда алғаш басылған кітап ағылшын тілінде болды, ол – "Ортақ дұғалар кітабы". Уильям Беделл 1606 жылы "Ортақ дұғалар кітабының" ирланд тіліне аудармасын бастады. 1662 жылғы қайта қаралып жаңартылған дұға кітабының ирланд тіліндегі аудармасын Джон Ричардсон (1664–1747) жасады және ол 1712 жылы Leabhar na nornaightheadh ccomhchoitchionn деген атпен жарияланды. "1960 жылдарға дейін 1662 жылғы нұсқасынан аз ғана өзгерістер енгізілген "Ортақ дұғалар кітабы" Ирландия шіркеуінің ғибадат ету рәсімі болды". 1712 жылғы басылымда ағылшын және ирланд тілдеріндегі мәтіндер қатар орналасқан. 1871 жылы тәуелсіздік алып, мемлекеттен бөлінгеннен кейін Ирландия шіркеуі 1878 жылы өз дұға кітабын шығарды. Ол бірнеше рет қайта қаралып, қазіргі нұсқасы 2004 жылдан бері қолданылып келеді.

Мэн аралы

"Ортақ дұғалар кітабының" алғашқы манкс тіліндегі аудармасын Джон Филлипс (Содор және Мэн епископы) 1610 жылы жасаған. Оның ізбасары Марк Хиддсли жасаған, табыстырақ "Жаңа нұсқасы" 1824 жылға дейін қолданыста болды, содан кейін аралда ағылшын тіліндегі діни рәсімдер басым болды.

Португалия

Лузитания католиктік-апостолдық евангелистік шіркеуі 1880 жылы құрылды. Португал тіліндегі дұға кітабы шіркеудің литургиясының негізі болып табылады. Шіркеудің алғашқы жылдары 1662 жылғы «Ортақ дұғалар кітабының» 1849 жылғы португал тіліне аудармасы қолданылды. 1884 жылы шіркеу англикандық, римдік және мосарабтық литургияларға негізделген өз дұға кітабын жариялады. Осының мақсаты – алғашқы апостолдық шіркеудің дәстүрлерін қайталау болды. Олардың дұға кітабының португал және ағылшын тілдеріндегі жаңа басылымдары қолжетімді.

Испания

Испан реформацияланған епископтық шіркеуі (IERE) – Испаниядағы Англикан қауымдастығының шіркеуі. Ол 1880 жылы құрылған және 1980 жылдан бері Кентерберий архиепискобының митрополиттік билігіндегі провинциялық емес шіркеу болып табылады. Оның құрылуына дейін 1623 және 1707 жылдары "Ортақ дұғалар кітабының" испан тіліне бірнеше аудармасы жасалған. 1881 жылы шіркеу 1662 жылғы "Ортақ дұғалар кітабының" испан тіліндегі аудармасын, жақында аударылған мосарабтық діни рәсімдерімен біріктірді. Бұл, испан тілінде сөйлейтін англикандықтардың англикан дұға кітабына өздерінің "тарихи, ұлттық литургиялық құлшынық дәстүрін" алғаш рет енгізген кездері болуы мүмкін. 1889 жылы екінші басылымы, ал 1975 жылы жаңартылған басылымы жарық көрді. Бұл әрекет Англикан құлшынық құрылымын және жергілікті дұға дәстүрлерін үйлестірді.

Уэльс

1563 жылы Парламент қабылдаған «Киелі кітап пен діни қызметті валли тіліне аудару туралы акт» деп аталатын заң бойынша Ескі және Жаңа өсиеттер, сондай-ақ «Ортақ дұғалар кітабы» валли тіліне аударылуға бұйрық берілді. Бұл аударманы сол кездегі Сент-Дэвидс епископы Ричард Дэвис және ғалым Уильям Сейлсбери аяқтады және 1567 жылы Y Llyfr Gweddi Gyffredin деген атпен жарияланды. 1662 жылғы ағылшын тіліндегі түзетулерге негізделген тағы бір түзетілген нұсқасы 1664 жылы жарық көрді. Уэльс шіркеуі 1950 жылдары «Ортақ дұғалар кітабын» қайта қарауға кірісті. 1950-1960 жылдары мақұлданған материалдардың әртүрлі бөлімдері жарияланды; алайда, осы түзетілген нұсқалардың кеңінен қолданылуы тек Киелі Евхаристияның түзетілген тәртібі енгізілгеннен кейін басталды. 1960 және 1970 жылдары қайта қарау жұмысы жалғасты, ал 1970 жылдары көптеген тәртіптер бойынша нақты тәртіптер бекітілді. Уэльс шіркеуінде пайдалану үшін 1984 жылы дәстүрлі ағылшын тілінде жазылған, толыққанды түзетілген «Ортақ дұғалар кітабы» мақұлданды, бұл Евхаристияның қазіргі тілде жасалған ұсынысына жылы қабылданбағаннан кейін жасалды. 1990 жылдары жаңа кіріспе рәсімдеріне рұқсат берілді, содан кейін 1994 жылы таңғы және кешкі дұғалар үшін баламалы тәртіптер, сондай-ақ 1994 жылы Киелі Евхаристия үшін баламалы тәртіптер мақұлданды. «Ортақ дұғалар кітабындағы» әртүрлі тәртіптерді қайта қарау 2000-ші және 2010-шы жылдарда да жалғасты.

Аэроаоэра, Жаңа Зеландия, Полинезия

Британ империясының басқа аймақтарындағыдай, 1662 жылғы «Жалпы дұғалар кітабы» бастапқыда Жаңа Зеландиядағы англикандықтар үшін ғибадаттың стандартты нұсқасы болды. 1662 жылғы кітап алғаш рет 1830 жылы маори тіліне аударылды және содан бері бірнеше аудармалар мен түрлі басылымдардан өтті. 1662 жылғы аударылған «Жалпы дұғалар кітабы» көбінесе «Те Равири» («Дәуіт») деп аталды, бұл маори тіліндегі таңғы және кешкі дұғаларда Забурдың маңыздылығын көрсетеді, себебі маорилер жиі құрметті тұлғаға жатқызылатын сөздерді іздейтін. 1662 жылғы «Жалпы дұғалар кітабының» маори тіліндегі аудармасы Жаңа Зеландияда әлі де қолданылуда, әсіресе ауылдық жерлерде тұратын егде жастағы маорилер арасында. ХХ ғасырдың ортасындағы сынақ қызметтерінен кейін, 1988 жылы Аотеароа, Жаңа Зеландия және Полинезия Англикан шіркеуі өзінің жалпы синоды арқылы Жаңа Зеландия, Фиджи, Тонга, Самоа және Кук аралдарындағы англикандықтардың қажеттіліктерін қамтамасыз ету мақсатында «Жаңа Зеландия дұға кітабын» бекітті. Бұл кітап мәдени әртүрлілігімен ерекшеленеді; оған маори, фиджи, тонга және ағылшын тілдеріндегі үзінділер енгізілген. Басқа жағынан, ол осы кезеңдегі басқа жаңа англикандық кітаптардағыдай литургиялық қозғалыстың экуменикалық ықпалын көрсетеді және түрлі халықаралық көздерден еркін материалдар алды. Кітап атауындағы анықталған артикльдің қолданылуынан көрініп тұрғандай, соңғы немесе түпкілікті литургиялық билік ретінде ұсынылмайды. Алғы сөзінде ескі формалар мен кітаптардың мәртебесіне қатысты түсініксіздік болғанымен, бұл кітаптың Аотеароа/Жаңа Зеландиядағы англикандықтар үшін ғибадаттың қалыпты үлгісі болып табылатыны айқын. Кітап бастапқы басылымнан бері бірнеше түзетулерден өтті, мысалы, қайта қаралып жаңартылған ортақ лекционарий қосылды және анықтама үшін онлайн нұсқасы тегін ұсынылады.

Австралия

Австралиядағы Англикан шіркеуі, 1981 жылға дейін Австралия мен Тасманиядағы Англия шіркеуі деп ресми түрде танылған, 1961 жылы өзін-өзі басқару құқығына ие болды. Оның Бас синоды «Бірлік дұғалары кітабы осы шіркеуде ғибадат пен діннің ресми стандарты ретінде қарастырылуы тиіс» деген келісімге келді. 1960 және 70-ші жылдардағы көптеген епархияларда өткізілген тәжірибелік құлшылықтардан кейін, 1978 жылы Австралия дұғалары кітабы 1662 жылғы кітапқа қосымша ретінде ресми түрде жарық көрді, бірақ іс жүзінде ол ескі кітапты кеңінен ығыстырды. AAPB литургиялық комитет келісе алмаған жағдайларда «Бірлік дұғалары кітабының» сөздері мен тіркестері қолданылуы керек деген қағиданы сақтауға тырысты, егер олар заманауи стильде болса. Нәтижесінде консервативті түзету жасалды, оған екі түрлі евхаристиялық рәсім кірді: біріншісі – 1662 жылғы рәсімнің қазіргі тілдегі нұсқасы, екіншісі – Литургиялық қозғалыстың нормаларын көрсетеді, бірақ евхаристиялық эпиклезис сияқты немесе ескі кітаптың доктринасынан алшақтыққа әкелетін басқа да элементтерсіз. Австралия дұғалары кітабы басқа шіркеулерде де, соның ішінде АҚШ-тағы Реформаланған Епископаль шіркеуінде де ресми түрде қабылданды. 1995 жылы жарық көрген «Австралия үшін дұғалар кітабы» техникалық тұрғыдан 1662 жылғы дұғалар кітабының орнын алмастырмаса да, Бірлік дұғалары кітабының құрылымы мен сөздерінен айқын өзгешеліктерді көрсетті, бұл консервативті реакцияға алып келді. Көптеген наразылықтар білдірілді және әсіресе консервативті евангелистік Сидней епархиясы БКП сөздерінің жоғалуына және «күнәнің құнын өтеу туралы нақты бібілдік доктринаның» жоқтығына назар салды. Сидней синодының делегаттары түрлі жеңілдіктерді іздеп, алды, бірақ бұл епархия кітапты қабылдаған жоқ. Сидней епархиясы өз дұғалар кітабын жасады, оны «Жексенбілік құлшылықтар» деп атады, ол 1662 жылғы дұғалар кітабын «толықтыру» (Австралияның басқа жерлеріндегідей сирек қолданылады) және Сидней епархиясы өзгертілген деп санайтын бастапқы теологияны сақтау үшін жасалды. 2009 жылы епархия «Жақсы жиналулар» атты жинақты жариялады, оған «Common Prayer» кітабы (2012 жылы жарық көрді), «Жексенбілік құлшылықтардың» жаңартылған нұсқасы кірді.

The Anglican Church of Australia, known officially until 1981 as the Church of England in Australia and Tasmania, became self governing in 1961. Its general synod agreed that the Book of Common Prayer was to "be regarded as the authorised standard of worship and doctrine in this Church". After a series of experimental services offered in many dioceses during the 1960s and 70s, in 1978 An Australian Prayer Book was produced, formally as a supplement to the book of 1662, although in fact it was widely taken up in place of the old book. The AAPB sought to adhere to the principle that, where the liturgical committee could not agree on a formulation, the words or expressions of the Book of Common Prayer were to be used, if in a modern idiom. The result was a conservative revision, including two forms of eucharistic rite: a First Order that was essentially the 1662 rite in more contemporary language, and a Second Order that reflected the Liturgical Movement norms, but without elements such as a eucharistic epiclesis or other features that would have represented a departure from the doctrine of the old book. An Australian Prayer Book has been formally accepted for usage in other churches, including the Reformed Episcopal Church in the United States. A Prayer Book for Australia, produced in 1995 and again not technically a substitute for the 1662 prayer book, nevertheless departed from both the structure and wording of the Book of Common Prayer, prompting conservative reaction. Numerous objections were made and the notably conservative evangelical Diocese of Sydney drew attention both to the loss of BCP wording and of an explicit "biblical doctrine of substitutionary atonement". Sydney delegates to the general synod sought and obtained various concessions but that diocese never adopted the book. The Diocese of Sydney has instead developed its own prayer book, called Sunday Services, to "supplement" the 1662 prayer book (which, as elsewhere in Australia, is rarely used), and preserve the original theology which the Sydney diocese asserts has been changed. In 2009 the diocese published Better Gatherings which includes the book Common Prayer (published 2012), an updated revision of Sunday Services.

Канада

Канаданың Англикан шіркеуі, 1955 жылға дейін Канада доминионындағы Англия шіркеуі немесе жай ғана Канададағы Англия шіркеуі деп аталған, өзінің алғашқы Жалпы дұға кітабын 1918 жылы ағылшын нұсқасынан тәуелсіз әзірледі, және ол 1922 жылғы 16 сәуірде Бас Синодтан соңғы бекіту алды. 1959 жылғы түзетулер көбірек маңызға ие болды, Англиядағы 1928 жылғы сәтсіз кітаппен туыстық байланысы бар еді. Тіл консервативті түрде жаңартылды және қосымша маусымдық материалдар енгізілді. Англиядағыдай, көптеген дұғалар сақталды, бірақ қасиетті тағам қызметінің құрылымы өзгертілді: "құрылтай сөздерінен" кейін евхаристиялық дұғаға құрбандық дұғасы қосылды, бұл Кранмердің теологиясын Англикан қауымдастығындағы діни дамулар барысында қабылдамауды көрсетеді. Одан да көбірек дау тудырған жайт, Забурдан 58-ші псалмның кейбір бөліктері, тіпті толық жазбасы да алынып тасталды. Бас Синод 1962 жылы 1662 жылғы Жалпы дұға кітабының 300 жылдығына орай түзетулерге соңғы бекіту берді. 1967 жылы француз тілінде "Le Recueil des Prières de la Communauté Chrétienne" атты аудармасы жарық көрді. Әр түрлі қосымшаларды басып шығару арқылы тәжірибе жинағаннан кейін 1985 жылы "Альтернативті қызметтер кітабы" жарыққа шықты.

Жергілікті тілдер

Жалпыға ортақ дұғалар кітабы сондай-ақ Солтүстік Американың жергілікті тілдеріне: Ковичан, Кри, Хайда, Нтлакяпамук, Слейви, Эскимос-Алеут, Дакота, Делавэр, Мохок, Оджибве тілдеріне аударылған.

Ожибба

Джозеф Гилфилан 1911 жылы "Ортақ дұғалар кітабының" (Ojibwa edition of the Book of Common Prayer) "Iu Wejibuewisi Mamawi Anamiawini Mazinaigun" (Iw Wejibwewizi Maamawi anami'aawini Mazina'igan) деп аталған нұсқасының бас редакторы болды.

Америка Құрама Штаттары

1789 жылы Епископальдық шіркеу Англия шіркеуінен бөлінді, ал Америка колонияларындағы алғашқы шіркеу 1607 жылы құрылды. Жаңа органның 1789 жылы бекітілген алғашқы «Жалпы дұғалар кітабының» негізгі көзі 1662 жылғы ағылшын кітабы болды, сонымен қатар 1764 жылғы шотланд литургиясынан (жоғарыда қараңыз) маңызды ықпал алды, оны Коннектикут епискобы Сибери 1784 жылы Абердинде шіркеуге қабылданғаннан кейін АҚШ-қа әкелді. 1789 жылғы «Жалпы дұғалар кітабының» алғы сөзінде: «Бұл шіркеу Англия шіркеуінен доктрина, тәртіп немесе құлшылық мәселелерінде жергілікті жағдайлар қажет ететіннен артық ешқандай маңызды тұрғыда шегінбеуді ниет етпейді» делінген. Бірнеше айтарлықтай айырмашылықтар болды. Мысалы, қасиетті тамаққа арналған дұға негізінен 1549 жылдан бастап шыққан шотланд үкімдеріне сәйкес келеді және 1764 жылғы «Жалпы дұғалар кітабында» кездеседі. Кітапты құрастырушылар ежелгі литургиялардан, әсіресе Шығыс православиелік литургиялардан, мысалы, Әулие Яков литургиясынан алынған материалдарды да пайдаланды. Шотланд кітабындағыдай, евхаристиялық дұғаға Киелі Рухты шақыру (эпиклезис) енгізілді, бірақ реформаторлардың наразылықтарын ескере отырып, түзетулер енгізілді. Дегенмен, кітаптың негізі ағылшын дұға кітабы болды, ал Конвент одан да радикалды жою мен қайта қарау әрекеттеріне қарсы тұрды. Епископальдық шіркеудің канондарының X бабында: «Осы шіркеудің қазіргі уақытта бекітілген немесе осы шіркеудің билігімен болашақта түзетілген «Жалпы дұғалар кітабы» осы шіркеудің барлық дін аймақтарында қолданылуға тиіс» делінген, бұл 1979 жылғы «Жалпы дұғалар кітабына» сілтеме. 1894 жылы Сан-Францискодағы «Алтын қақпа» саябағында Англия шіркеуінің сыйы ретінде «Дұға кітабының айқасы» орнатылды. Эрнест Коксхед жасаған бұл құрылыс «Алтын қақпа» саябағындағы ең биік нүктелердің бірінде орналасқан. Ол Джон Ф. Кеннеди жолы мен Парк Президио жолының арасында, «Кросс Овер» жолының жанында орналасқан. Бұл 17 метрлік құмтас крест 1579 жылғы 24 маусымда сэр Фрэнсис Дрейктің капелланы Калифорнияда «Жалпы дұғалар кітабын» алғаш рет қолданғанын еске түсіреді. 2019 жылы Солтүстік Америкадағы Англикан шіркеуі BCP-нің өзінің қайта қараған басылымын шығарды. Ол Корвдейлдің Забур жырының қазіргі заманғы нұсқасын қамтыды, ол «20 ғасырдағы англикан Т.С. Элиот пен К.С. Льюис еңбектерімен қатар жасалған күш-жігер арқылы жаңартылды». ACNA-ның алғашқы архиепискобы Роберт Дунканның айтуынша, «2019 жылғы басылым қазіргі литургиялық жаңару қозғалысынан жақсы нәрсені алып, сонымен қатар дәстүрден жоғалған нәрсені қалпына келтіреді». 2019 жылғы басылымда катехизис жоқ, бірақ оған ACNA-ның кең ауқымды катехизисі қосылған, ол жеке басылымда, «Христиан болу: Англикан катехизисі» атты кітапта жарық көрді.

The Episcopal Church separated itself from the Church of England in 1789, the first church in the American colonies having been founded in 1607. The first Book of Common Prayer of the new body, approved in 1789, had as its main source the 1662 English book, with significant influence also from the 1764 Scottish Liturgy (see above) which Bishop Seabury of Connecticut brought to the US following his consecration in Aberdeen in 1784. The preface to the 1789 Book of Common Prayer says, "this Church is far from intending to depart from the Church of England in any essential point of doctrine, discipline, or worship further than local circumstances require." There were some notable differences. For example, in the Communion service the prayer of consecration follows mainly the Scottish orders derived from 1549 and found in the 1764 Book of Common Prayer. The compilers also used other materials derived from ancient liturgies especially Eastern Orthodox ones such as the Liturgy of St. James. An epiclesis or invocation of the Holy Spirit in the eucharistic prayer was included, as in the Scottish book, though modified to meet reformist objections. Overall however, the book was modelled on the English Prayer Book, the Convention having resisted attempts at more radical deletion and revision. Article X of the Canons of the Episcopal Church provides that "[t]he Book of Common Prayer, as now established or hereafter amended by the authority of this Church, shall be in use in all the Dioceses of this Church," which is a reference to the 1979 Book of Common Prayer. The Prayer Book Cross was erected in San Francisco's Golden Gate Park in 1894 as a gift from the Church of England. Created by Ernest Coxhead, it stands on one of the higher points in Golden Gate Park. It is located between John F. Kennedy Drive and Park Presidio Drive, near Cross Over Drive. This 57 feet (17 m) sandstone cross commemorates the first use of the Book of Common Prayer in California by Sir Francis Drake's chaplain on 24 June 1579. In 2019, the Anglican Church in North America released its own revised edition of the BCP. It included a modernised rendering of the Coverdale Psalter, "renewed for contemporary use through efforts that included the labors of 20th century Anglicans T. S. Eliot and C. S. Lewis " According to Robert Duncan, the first archbishop of the ACNA, "The 2019 edition takes what was good from the modern liturgical renewal movement and also recovers what had been lost from the tradition." The 2019 edition does not contain a catechism, but is accompanied by an extensive ACNA catechism, in a separate publication, To Be a Christian: An Anglican Catechism.

Қазіргі католиктік бейімделулері

1980 жылдардың басында Папа Иоанн Павел II-нің Пасторалдық Ережесі бойынша бұрынғы англикандар АҚШ-тағы жаңа Англикандық Қолданыс шіркеулеріне қабылдана бастады. 2003 жылы Америка Құрама Штаттарында «Құдайға құлшылық ету кітабы» литургиялық кітап ретінде жарық көрді. Ол Америка Құрама Штаттарының Епископтық шіркеуінің 1928 және 1979 жылғы «Ортақ дұғалар кітабынан» және Римдік Миссалынан алынған материалдан құралған. 2013 жылы Адвенттен бастап АҚШ-тағы бұрынғы англикандардың барлық жеке ординариаттарында қолдануға міндетті болды. 2015 жылы Адвентте ординариаттардың «Құдайға құлшылық ету: Миссал» қабылдануынан кейін «Құдайға құлшылық ету кітабы» тоқтатылды. Алдағы «Құдайға құлшылық ету» миссалын толықтыру үшін Ұлыбританиядағы Уолсингхемдік Әміреміздің жаңадан құрылған Жеке Ординариаты 2012 жылы уақытша Англикандық Қолданыс Құдайға құлшылық етуін пайдалануға рұқсат берді. Уолсингхемдік Әміреміздің Әдет-ғұрыптары Англия шіркеуінің «Ортақ дұғалар кітабы» дәстүрінен және Католик шіркеуінің «Сағаттар Литургиясынан» туындады, Терц, Секст және Нон сағаттарын енгізді, олар ешбір стандартты «Ортақ дұғалар кітабында» кездеспейді. Католик шіркеуінің Құдайға құлшылық етуінің басқа да заманауи формаларынан айырмашылығы, бұл Әдет-ғұрыпта 150 псалмнан тұратын толық Псалмдер жинағы бар. 2019 жылы Игнатиус Пресс «Грегорийдің дұға кітабын» барлық католик миряндары үшін ресурс ретінде жариялады, ол «Құдайға құлшылық ету» миссалынан алынған үзінділерді және католиктер үшін бекітілген әртүрлі англикандық дұға кітаптарынан және басқа англикандық көздерден алынған құлшылықтарды «Ортақ дұғалар кітабының» пішіні мен мазмұнына ұқсас форматта біріктірді. 2020 жылы «Құдайға құлшылық ету: Күнделікті қызмет» басылымының екі басылымының біріншісі жарық көрді. Солтүстік Америкалық басылым – бұл Санкт-Петер кафедрасының Жеке Ординариатында енгізілген алғашқы Құдайға құлшылық ету болса, Ұлтаралық басылым Уолсингхемдік Әміреміздің және Оңтүстік Крест Әміреміздің Жеке Ординариаттары үшін бұрынғы Әдет-ғұрыпты алмастырды. Солтүстік Америкалық басылым 1928, 1979 және 1962 жылғы американдық дұға кітаптарына жақын, ал Ұлтаралық басылым 1549 және 1662 жылғы Англия шіркеуінің «Ортақ дұғалар кітабы» құрған үлгілерге жақын.

Under Pope John Paul II's Pastoral Provision of the early 1980s, former Anglicans began to be admitted into new Anglican Use parishes in the US. The Book of Divine Worship was published in the United States in 2003 as a liturgical book for their use, composed of material drawn from the 1928 and 1979 Book of Common Prayer of the Episcopal Church in the United States of America and the Roman Missal. It was mandated for use in all personal ordinariates for former Anglicans in the US from Advent 2013. Following the adoption of the ordinariates' Divine Worship: The Missal in Advent 2015, the Book of Divine Worship was suppressed. To complement the forthcoming Divine Worship missal, the newly erected Personal Ordinariate of Our Lady of Walsingham in the UK authorised the usage of an interim Anglican Use Divine Office in 2012. The Customary of Our Lady of Walsingham followed from both the Church of England's Book of Common Prayer tradition and that of the Catholic Church's Liturgy of the Hours, introducing hours–Terce, Sext, and None–not found in any standard Book of Common Prayer. Unlike other contemporary forms of the Catholic Divine Office, the Customary contained the full 150 Psalm psalter. In 2019, the St. Gregory's Prayer Book was published by Ignatius Press as a resource for all Catholic laity, combining selections from the Divine Worship missal with devotions drawn from various Anglican prayer books and other Anglican sources approved for Catholic use in a format that somewhat mimics the form and content of the Book of Common Prayer. In 2020, the first of two editions of Divine Worship: Daily Office was published. While the North American Edition was the first Divine Office introduced in the Personal Ordinariate of the Chair of Saint Peter, the Commonwealth Edition succeeded the previous Customary for the Personal Ordinariates of Our Lady of Walsingham and Our Lady of the Southern Cross. The North American Edition more closely follows the American 1928, American 1979, and Canadian 1962 prayer books, while the Commonwealth Edition more closely follows the precedents set by the Church of England's 1549 and 1662 Book of Common Prayer.

Діннің ықпалы

"Ортақ дұғалар кітабы" көптеген басқа конфессияларға зор әсер етті. Теологиялық тұрғыдан әртүрлі болғанымен, көптеген шіркеулердегі қызметтердің тілі мен ағыны осы дұғалар кітабына үлкен қарыз. Әсіресе, көптеген христиан дұғалар жинақтары шіркеу жылының жексенбілік жинақтарынан материалдар алды – көбінесе Кранмердің христиандық дәстүрлердің кең ауқымынан еркін аудармасы немесе тіпті "қайта қарастырылуы", бірақ сонымен қатар бірқатар түпнұсқалық шығармалар да кірді, олар кеңінен шеберленген, қысқаша литургиялық құрылымдар деп танылды. Джон Уэсли, англикандық дін қызметкері, оның жаңғырту уағыздары методизмнің құрылуына әкелді, ол "Солтүстік Америка методистерінің жексенбілік қызметі" (1784) кітабына жазған алғы сөзінде былай деді: «Менің ойымша, ежелгі немесе қазіргі тілдегі әлемдегі ешбір литургия Англия шіркеуінің ортақ дұғасы сияқты берік, кітапқа негізделген, ақылға қонымды ізгілікке толы емес». Англия мен АҚШ-тағы көптеген методист шіркеулері 20 ғасырдың басына дейін қауымдық қызметтерде кітаптың сәл өңделген нұсқасын пайдалануды жалғастырды. Біріккен методист шіркеуінде эвхаристиялық тойлауларға арналған литургиялар, сондай-ақ басқа да литургиялар мен қызметтердің кейбір түрлері "Ортақ дұғалар кітабында" кездесетіндермен дерлік бірдей. 1785 жылы Массачусетс штатының Бостон қаласында тарихи Король шіркеуі (1686 жылы құрылған) Епископальдық шіркеуден шығып, тәуелсіз Унитарий шіркеуі болған кезде ерекше нұсқасы жасалды. Бүгінгі күнге дейін Король шіркеуі құлшылық ету кезінде "Король шіркеуіндегі қолданылу бойынша Ортақ дұғалар кітабын" қолданады; кітап үштікке қатысты сілтемелер мен мәлімдемелерді жояды.

Авторлық құқық мәртебесі

Англияда "Ортақ дұғалар кітабын" басып шығаруға құқығы бар үш ғана орган бар: екі беделді баспахана (Кембридж университетінің баспаханасы және Оксфорд университетінің баспаханасы) және Корольдің баспаханасы. Кембридж университетінің баспаханасы Корольдің баспаханасы ретінде патенттік хаттарға ие, сондықтан осы үш органның екеуі бірдей. Латын тіліндегі cum privilegio ("артықшылықпен") деген сөз 1662 жылғы Кембридж басылымындағы "Ортақ дұғалар кітабының" (және Киелі кітаптың Король Джеймс нұсқасының) беттерінде жазылған. Бұл олардың басылып шығарылған жарғылық билігін немесе артықшылықтарын көрсетеді. Кембридж университетінің баспаханасының Корольдің баспаханасы ретіндегі басты міндеті – мәтіннің сақталуын қамтамасыз ету, мәтіндік зерттеулер мен баспаның дәлдігі саласындағы ұзақ дәстүрді және беделін жалғастыру. Кембридж университетінің баспаханасы университет баспаханасы ретінде, білімді дамытуға арналған қайырымдылық мекемесі болып, осы ілгерілеуді жасанды түрде шектеуге ниеті жоқ екенін және ішінара монополия арқылы коммерциялық шектеулер оның мақсатына кірмейтінін мәлімдеді. Сондықтан ол мәтінді пайдалануға рұқсат береді және Ұлыбританияда басып шығаруға немесе сату үшін импорттауға лицензия береді, егер сапасы мен дәлдігі қанағаттанарлық деңгейде болса. Англия шіркеуі, Доғалар кітабы қоғамының қолдауымен, Кембридж университетінің баспаханасынан рұқсат алып, "Ортақ дұғалар кітабының" онлайн нұсқасын жариялайды. Епископальдық шіркеутің (АҚШ) II.3.6(b)(2) қағидасына сәйкес, шіркеу қазіргі уақытта шіркеу конвенциясы қабылдаған "Ортақ дұғалар кітабының" нұсқасына қатысты барлық авторлық құқықтан бас тартады (ұсынылған түзетулердің мәтіні авторлық құқықпен қорғалған болса да).

Басылымдар

Канаданың Англикан шіркеуі (1964). *Канадалық мерекелік қызметтер кітабы*: *Жалпы дұға кітабында* көрсетілмеген белгілі бір жағдайлар үшін қызметтер, Мәсімілік Гарольд Е. Секстон құрастырған, Британ Колумбиясының архиепископы, Канаданың Англикан шіркеуінің Епископтар үйінің сұрауы бойынша жарияланды. Торонто: Канаданың Англикан шіркеуі, Діни білім беру бөлімі. x, 162 б.
Канаданың Англикан-католик шіркеуі (198?). *Дұға еткенде*: Шіркеумен бірге дұға ету, [авторы] Роланд Ф. Палмер [1959/1962 жылғы Канадалық Жалпы дұға кітабының редакторы]. Оттава: Англикан-католик монастырлар қоғамы. Ескерту: "Бұл кітап – дұға кітабына қосымша, оны тиімді пайдалануға көмектеседі." – 1-бет. ISBN жоқ.
Канада мен Ньюфаундлендтегі реформаланған епископтық шіркеу (1892). *Канада Доминионындағы реформаланған епископтық шіркеутің, сондай-ақ Англияның протестанттық шіркеуі ретінде танылатын, қолданысына сәйкес, Жалпы дұға және діни сакраменттер мен шіркеудің басқа да рәсімдері мен ғұрыптарының кітабы*. Торонто, Онтарио: Райерсон баспасы, Канада Синоды үшін басылған, 1951, титулды бетінің кері жағы 1892 жыл. Ескерту: Бұл 1891 жылы бекітілген литургия.
Уэльстегі шіркеу (1984). *Уэльстегі шіркеуде қолдануға арналған Жалпы дұға кітабы*. Пенарт, Уэльс: Уэльс шіркеуінің басылымдары. 2 том. Ескерту: Атауы валли тілінде де бар. 1-том толығымен ағылшын тілінде; 2-том – валли және ағылшын тілдерінде бетпе-бет. ISBN жоқ.

Реформаланған епископтық шіркеу (АҚШ) (1932). *Америка Құрама Штаттарындағы реформаланған епископтық шіркеутің қолданысына сәйкес Жалпы дұға кітабы*. Төңкерілген бесінші басылым. Филадельфия, Пенсильвания: Реформаланған епископтық баспа қоғамы, 1963, титулды беті 1932 жыл. xxx, 578 б. Ескерту: 3-бетте: "[1932 жылғы] Бесінші басылымға енгізілген түзетулер [Реформаланған епископтық] Бас кеңестерімен 1943 жылдан 1963 жылға дейін бекітілген."
Епископтық шіркеу (2003). *Жалпы дұға кітабы*: Епископтық шіркеутің қолданысына сәйкес таңдалған литургиялар = *Le Livre de la prière commune*: *Liturgies sélectionnées selon l'usage de l'Eglise Épiscopale*. Париж: Еуропадағы американдық шіркеулердің жиналысы. 373, [5] б. Ескерту: 1979 жылғы Епископтық шіркеудің (АҚШ) Жалпы дұға кітабынан алынған мәтіндер ағылшын және француз тілдерінде бетпе-бет келтірілген.
Епископтық шіркеу (2007). *Дәуіттің Забурлары* (The Psalter or Psalms of David) *Епископтық шіркеутің қолданысына сәйкес*. Нью-Йорк, Church Publishing Incorporated. Ескерту: "2006 жылғы Бас Конвенция шешімімен Жалпы лексионерді қосу үшін өзгертілді." (Грегори Майкл Хау, 2007 жылғы ақпан)