Англиканизмнің католиктік мұрасын күшейту

Кіріспе

Англикандық дәстүрді бағалайтын англиканизм

Англокатоликтік – әртүрлі англикан шіркеулерінің католик мұрасы мен ерекшелігін атап өтетін сенімдер мен тәжірибелер жиынтығы. Бұл термин 19 ғасырдың басында пайда болған, бірақ англиканизмнің католик сипатына баса назар аударатын қозғалыстар одан бұрын да болған. Англокатоликтік тарихында ерекше ықпал еткендер – 17 ғасырдың Каролина ділдары, 17 және 18 ғасырлардағы Якобиттердің жарақаттан бас тартушылық ағымы және 1833 жылы Оксфорд университетінде басталып, англикан тарихында "католик қайта жаңғыруы" деп белгіленген кезеңді бастаған Оксфорд қозғалысы.

Тарих

Жоғарылық туралы акт қабылданып, Генри VIII католик шіркеуінен жарылғаннан кейін, Англия шіркеуі дәстүрлі католик үйретімдерінің көп бөлігін сақтап, бастапқыда доктринаға ешқандай маңызды өзгеріс енгізбеді. 1536 жылы «Он мақала» жарияланды, ол алғашқы ресми англикандық иман шарттарын құрады. Мақалалардың көп бөлігі протестанттық реформацияға дейін Англия шіркеуінде болған үйретіммен сәйкес келіп, Евхаристиядағы Мәсіхтің нақты қатысуы, мойынұсау құдайы, христиан қасиеттілерін құрметтеу және шақыру, өлгендер үшін дұға ету сияқты мәселелерде қолдау көрсетті. Алайда, тазару орнына сену міндетті емес деп белгіленді. 10-мақалада: «Бірақ олардың қайда екені, аты және ондағы азабы бізге Киелі кітаптарда белгісіз болғандықтан, оларды және басқа барлық нәрсені Құдіретті Құдайға тапсырамыз, Оның мейіріміне біз олар үшін дұғаларымызды қабылдайды деп сеніп, оларды ұсынуымызға лайық және ыңғайлы» делінген. 1537 жылы көптеген дін қызметкерлері мен теологтардың бірлескен еңбегімен жазылған «Христиан адамының нұсқауы» (кейде «Епископтар кітабы» деп аталады) одан кейін жазылды. Бұл кітап протестанттық бағыттарымен күшті болмаса да, реформалық ұстанымдарға қарай шағын қадам жасады. «Епископтар кітабы» шіркеудің консервативті бөлімдеріне ұнамады және Генри VIII-ге де ұнамай қалды. Екі жылдан кейін жарияланған «Алты мақала» реформалық идеялардың барлығынан бас тартып, трансбұтану және өлгендер үшін мисса сияқты мәселелерде католиктердің ұстанымдарын нығайтты. 1543 жылы Генри жазған «Патша кітабы» да католиктердің құдайылық үйретімдерін білдіріп, өлгендер үшін дұға етуге шақырып, ресми діни мақала ретінде жарияланды. Англия шіркеуінің доктринасындағы маңызды өзгеріс Генридің ұлы Эдуард VI билікке келген кезде болды. Ол «Алты мақаланы» жойды және оның басшылығымен Англия шіркеуі анық протестанттық сипатқа ие болды. Шіркеудің тәжірибесі мен құдайылыққа қатысты көзқарасы континенттік реформаторлардың ықпалына түсті, бірақ ол епископтық шіркеу құрылымын сақтап қалды. Англия шіркеуі Марияның басшылығымен Рим-католик шіркеуімен қысқа мерзімге қайта бірікті, бірақ кейіннен Елизавета I басшылығымен қайта жарылды. Елизаветалық діни келісім Англиядағы христиандар арасындағы діни дауларды аяқтауға бағытталған әрекет болды және англикан тарихындағы маңызды оқиға ретінде қарастырылады, нәтижесінде англикандықтардың «орта жол» тұжырымдамасының негізі қаланды. Алғашқы англикандықтардың мәні 19 ғасырдың англо-католиктері үшін маңызды болды, олар олардың сенімдері мен тәжірибелері осы кезеңде кең таралғанын және Англия шіркеуінің алғашқы мүшелеріне зиян келтірмегенін айтты.

Following the passing of the Act of Supremacy and Henry VIII's break with the Catholic Church, the Church of England continued to adhere to most traditional Catholic teachings and did not initially make any other major alterations to doctrine. The Ten Articles were published in 1536 and constitute the first official Anglican articles of faith. The articles for the most part concurred with the teachings of the Church in England as they had been prior to the Protestant Reformation and defended, among other things, the Real Presence of Christ in the Eucharist, the sacrament of Confession, the honouring and invocation of Christian saints and prayer for the dead. Belief in purgatory, however, was made non essential. Article 10 states: "but forasmuch as the place where they be, the name thereof, and kind of pains there, also be to us uncertain by Scripture; therefore this with all other things we remit to Almighty God, unto whose mercy it is meet and convenient for us to commend them, trusting that God accepteth our prayers for them" This was followed by the Institution of the Christian Man (also called The Bishops' Book) in 1537, a combined effort by numerous clergy and theologians which—though not strongly Protestant in its inclinations—showed a slight move towards Reformed positions. The Bishops' Book was unpopular with conservative sections of the church, and quickly grew to be disliked by Henry VIII as well. The Six Articles, released two years later, moved away from all Reformed ideas and strongly affirmed Catholic positions regarding matters such as transubstantiation and Mass for the dead. The King's Book, the official article of religion written by Henry in 1543, likewise expressed Catholic sacramental theology and encouraged prayer for the dead. A major shift in Anglican doctrine came in the reign of Henry's son, Edward VI, who repealed the Six Articles and under whose rule the Church of England became more identifiably Protestant. Though the Church's practices and approach to the sacraments became strongly influenced by those of continental reformers, it nevertheless retained episcopal church structure. The Church of England was then briefly reunited with the Roman Catholic Church under Mary, before separating again under Elizabeth I. The Elizabethan Religious Settlement was an attempt to end the religious divisions among Christians in England, and is often seen as an important event in Anglican history, ultimately laying the foundations for the "via media" concept of Anglicanism. The nature of early Anglicanism was to be of great importance to the Anglo Catholics of the 19th century, who would argue that their beliefs and practices were common during this period and were inoffensive to the earliest members of the Church of England.

Каролина Дивинс

Каролиндік теологтар – 17 ғасырда белсенді болған, кальвинизмге, лютерандыққа және пуритандыққа қарсы шыққан, апостолдық мұрагерлік, епископтық басқару және қасиетті діни рәсімдердің маңыздылығын баса көрсеткен ықпалды ағылшын теологтарының тобы. Каролиндік теологтар сонымен қатар күрделі литургияны (кейбір жағдайларда Реформацияға дейінгі шіркеудің литургиясын жақсы көріп) және эстетиканы қолдады. Олардың ықпалымен шіркеулерде суреттер мен мүсіндерді пайдалану қайта жанданды. 19 ғасырдағы ағылшын-католик қайта жаңғыруының көшбасшылары Каролиндік теологтардың еңбектерінен көптеген нәрсе алды.

Оксфорд қозғалысы

Қазіргі ағылшын-католик қозғалысы Виктория дәуіріндегі Оксфорд қозғалысымен басталды, кейде «Трактариандық» деп аталады. XIX ғасырдың басында ағылшын шіркеуінің мүшелері түрлі себептермен, соның ішінде шіркеу өмірінің құлдырауы мен Англия шіркеуіндегі дәстүрден тыс әрекеттердің таралуымен алаңдаушылыққа түсті. 1833 жылы британ үкіметінің Ирландия шіркеуінің епископтары мен архиепископтарының санын азайтуды бастауы, Джон Кеблдің Оксфорд университетінің шіркеуінде «Ұлттық адалу» тақырыбында уағыз оқуына себеп болды. Бұл уағыз Оксфорд қозғалысы деп белгіленген қозғалыстың басталуын білдірді. Оксфорд қозғалысының басты мақсаты – Англия шіркеуін құдайдан құрылған институт ретінде, апостолдар тізбегінің доктринасын және «Ортақ дұғалар кітабын» «сенім ережесі» ретінде қорғау еді. Басты идея – англиканизмнің протестанттық емес, тарихи католик шіркеуінің, сондай-ақ рим-католик шіркеуінің және шығыс православие шіркеуінің бір тармағы екендігін айту болды. Англиканизм діни қызметкерлер мен епископтардың апостолдар тізбегін сақтап қалғандықтан, католик діни сакраменттері сақталды деген пікір қалыптасты. Бұл идеялар тоқсан «Уақытқа арналған трактаттар» сериясында жарияланды, бірақ католик шіркеуі де, шығыс православие шіркеулері де оларды қабылдамады. Оксфорд қозғалысының басты көшбасшылары – Джон Кебл, Джон Генри Ньюман және Эдвард Бувери Пузи болды. Бұл қозғалысқа ықпалды қолдау көрсетілді, бірақ шіркеу епископтарының кейбіреулері мен Оксфорд университетінің либералдары да оған қарсы шықты. Олар Англия шіркеуінің ресми тәжірибелеріне сәйкес болу керек деп сенді, бірақ доктрина, діни тәжірибе және шіркеу ұйымы мәселелері салыстырмалы түрде аз маңызды деп санады. Оксфорд қозғалысының ішінде Рим-католик шіркеуінің үстемдігіне бағынуға бейімделген кішкентай топ біртіндеп пайда болды. 1845 жылы университет «Христиан шіркеуінің идеалы» атты трактатты және оның авторы, Рим-католик теологы У.Г. Уордты айыптады, осыған байланысты «Идеал Уорд» деген лақап ат берілді. 1850 жылы евангелист дін қызметкері Джордж Корнелиус Горхам шіркеу басшыларына қарсы сот ісінде жеңіске жетті. Салдарынан, кейбір англо-католик бағытты англикандар Рим-католик шіркеуіне қабылданды, ал басқалары, мысалы, Марк Паттисон, либералдық англиканизмді қабылдады, ал тағы басқалары, мысалы, Джеймс Энтони Фруде, күмәнданушыларға айналды. Алайда, қозғалыстың көптеген жақтастары Англия шіркеуінде қалды және баспасөз бен үкімет тарапынан қарсылыққа қарамастан, қозғалыс кеңінен тарады. Оның діни тәжірибелері, әлеуметтік жетістіктері (оның ішінде кедейлерге арналған орталықтары) және англиканизм ішіндегі ерлер мен әйелдер монастырьларының қайта жаңғыруы ықпалды болды.

The modern Anglo Catholic movement began with the Oxford Movement in the Victorian era, sometimes termed "Tractarianism". In the early 19th century, various factors caused misgivings among English church people, including the decline of church life and the spread of unconventional practices in the Church of England. The British government's action in 1833 of beginning a reduction in the number of Church of Ireland bishoprics and archbishoprics inspired a sermon from John Keble in the University Church in Oxford on the subject of "National Apostasy". This sermon marked the inception of what became known as the Oxford Movement. The principal objective of the Oxford Movement was the defence of the Church of England as a divinely founded institution, of the doctrine of apostolic succession and of the Book of Common Prayer as a "rule of faith". The key idea was that Anglicanism was not a Protestant denomination but a branch of the historic Catholic Church, along with the Roman Catholic Church and the Eastern Orthodox churches. It was argued that Anglicanism had preserved the historical apostolic succession of priests and bishops and thus the Catholic sacraments. These ideas were promoted in a series of ninety "Tracts for the Times", but were rejected both by the Catholic Church and the Eastern Orthodox Churches. The principal leaders of the Oxford Movement were John Keble, John Henry Newman and Edward Bouverie Pusey. The movement gained influential support, but it was also attacked by some bishops of the Church and by the latitudinarians within the University of Oxford, who believed in conforming to official Church of England practices but who felt that matters of doctrine, liturgical practice, and ecclesiastical organization were of relatively little importance. Within the Oxford movement, there gradually arose a much smaller group which tended towards submission to the supremacy of the Roman Catholic Church. In 1845, the university censured a tract entitled Ideal of a Christian Church and its author, the pro Roman Catholic theologian W. G. Ward, on which basis was imputed the moniker "Ideal Ward". The year 1850 saw the victory of the Evangelical cleric George Cornelius Gorham in a celebrated legal action against church authorities. Consequently, some Anglicans of Anglo Catholic churchmanship were received into the Roman Catholic Church, while others, such as Mark Pattison, embraced Latitudinarian Anglicanism, and yet others, such as James Anthony Froude, became sceptics. The majority of adherents of the movement, however, remained in the Church of England and, despite hostility in the press and in government, the movement spread. Its liturgical practices were influential, as were its social achievements (including its slum settlements) and its revival of male and female monasticism within Anglicanism.

Соңғы өзгерістер

Кем дегенде 1970-жылдардан бері англо-католицизм екі ерекше лагерьге бөлініп келеді, бұл айырмашылықтың тамыры 19 ғасырда епископ Чарльз Гордың еңбектеріне дейін барып жетеді. Оксфорд қозғалысы бастапқыда либерализм мен ымыраға салушылыққа қарсы шығудан туды, дәстүрлі сенімді, шіркеу әулиелерінің үйретіктерімен және тарихи шығыс және батыс христиан шіркеулерінің ортақ доктриналарымен анықталған "Католик шіркеуінің" сенімін қорғады. Дәстүрді сақтауға баса назар аударғандықтан, 1970-жылдарға дейін көптеген англо-католиктер әйелдерге діни сан беру сияқты либералды жаңаруларды қабылдамады. Қазіргі "дәстүршіл" англо-католиктер дәстүрді сақтауға және англикан доктринасын Рим-католик және Шығыс православие шіркеулерінің доктринасына сәйкес ұстауға тырысады. Олар көбінесе консервативті евангелистік англикандықтармен бірігіп, жыныстық мораль және шіркеудегі әйелдердің рөлі туралы дәстүрлі үйретіктерді қорғайды. Англия шіркеуінде әйелдерді дінге қабылдауға қарсы шығатын негізгі ұйым – Forward in Faith, көбінесе англо-католиктерден құралған. Алайда Гордың еңбегі либералды протестанттық жоғары сынның іздерін алып, либералды теологияның ықпалымен жаңа англо-католицизмнің пайда болуына жол ашты. Сондықтан соңғы жылдары көптеген англо-католиктер әйелдерді дінге қабылдауды, Киелі кітап аудармалары мен құлшыныста инклюзивті тілді қолдануды, гомосексуализмге прогрессивті көзқарасты және бір жынысты одақтарды баталауды қабылдады. Мұндай англикандар өздерін көбінесе "Либералды католиктер" деп атайды. Бұл "прогрессивті" стильдегі англо-католицизм Affirming Catholicism және Католик дін қызметкерлерінің қоғамымен бейнеленеді, бірақ Forward in Faith сияқты бұл ұйым қарапайым жамағат арасында осы деңгейде көзге түспейді. Англикан католицизмінің үшінші бағыты либерализм мен консерватизмнің кейбір элементтерін сынға алып, 20 ғасырдың католик Nouvelle Théologie мектебіне, әсіресе Анри де Лубакқа сүйенеді. Бұл қозғалыс католик теологиясындағы томизм мен нео-схоластиканың басымдығын қабылдамады, оның орнына христиан сенімінің "көздеріне" – Киелі жазбалар мен шіркеу әулиелерінің жазбаларына – "қайта оралуды" жақтады, сонымен қатар теологиялық мәселелер бойынша заманауи әлеммен диалогқа ашық болды. Джон Милбанк және осы бағыттағы басқалар эккуменикалық (бірақ негізінен англикандық және римдік-католик) қозғалыстың – радикальды ортодоксияның құрылуына үлкен үлес қосты. 1970-жылдардан бері кейбір дәстүршіл англо-католиктер ресми англиканизмді тастап, "жалғасатын англикан шіркеулерін" құрды, ал басқалары либералды доктриналық өзгерістердің Англия шіркеуінде тым шалқап кеткеніне сеніп, англиканизмді толығымен Рим-католик немесе Шығыс православие шіркеулеріне ауысты.

Since at least the 1970s, Anglo Catholicism has been dividing into two distinct camps, along a fault line which can perhaps be traced back to Bishop Charles Gore's work in the 19th century. The Oxford Movement had been inspired in the first place by a rejection of liberalism and latitudinarianism in favour of the traditional faith of the "Church Catholic", defined by the teachings of the Church Fathers and the common doctrines of the historical eastern and western Christian churches. Because of the emphasis on upholding traditions, until the 1970s most Anglo Catholics rejected liberalising development such as the conferral of holy orders on women. Present day "traditionalist" Anglo Catholics seek to maintain tradition and to keep Anglican doctrine in line with that of the Roman Catholic and Eastern Orthodox churches. They often ally themselves with conservative evangelical Anglicans to defend traditional teachings on sexual morality and women's roles in the Church. The main organisation in the Church of England that opposes the ordination of women, Forward in Faith, is largely composed of Anglo Catholics. Gore's work, however, bearing the mark of liberal Protestant higher criticism, paved the way for an alternative form of Anglo Catholicism influenced by liberal theology. Thus in recent years, many Anglo Catholics have accepted the ordination of women, the use of inclusive language in Bible translations and the liturgy, and progressive attitudes towards homosexuality and the blessing of same sex unions. Such Anglicans often refer to themselves as "Liberal Catholics". This more "progressive" style of Anglo Catholicism is represented by Affirming Catholicism and the Society of Catholic Priests, although, unlike Forward in Faith, this organisation is not as visible with the laity. A third strand of Anglican Catholicism criticises elements of both liberalism and conservatism, drawing instead on the 20th century Catholic Nouvelle Théologie, especially Henri de Lubac. This movement rejected the dominance of Thomism and Neo Scholasticism in Catholic theology, and advocated instead for a "return to the sources" of the Christian faith – scripture and the writings of the Church Fathers –, while remaining open to dialogue with the contemporary world on issues of theology. John Milbank and others within this strand have been instrumental in the creation of the ecumenical (though predominantly Anglican and Roman Catholic) movement known as radical orthodoxy. Since the 1970s, some traditionalist Anglo Catholics have left official Anglicanism to form "continuing Anglican churches" whereas others have left Anglicanism altogether for the Roman Catholic or Eastern Orthodox churches, in the belief that liberal doctrinal changes in the Anglican churches have gone too far.

Жеке тұлғалық ординарлар

2009 жылдың соңында, әлемдегі әртүрлі ағылшындықтардың өтініштеріне жауап ретінде, олар Аңгликан қауымдастығындағы либералды қозғалыстарға наразы болғандықтан, Рим папасы Бенедикт XVI «Anglicanorum Coetibus» апостолдық конституциясын жариялады. Бұл құжат дәстүрлі ағылшындықтарды Римдегі Католик шіркеуінің Киелі Тақтың шіркеулік юрисдикциясы бойынша «жеке ординариаттар» деп аталатын топтарды құруға шақырады, сонымен бірге олардың литургиялық, музыкалық, теологиялық және өзге де аспектілерін сақтайды. Осы шарттарға сәйкес, Аңгликан католиктерінің аймақтық топтары «ординарий» (яғни епископ немесе дін қызметкері) билігімен Киелі Тақтың қабылдауына үміттене алады. Жалпы алғанда, Рим-католик шіркеуінде ординарийлер епископтар немесе кеміндегі епископтық викарийлер болуы керек, бірақ бұл талап жеңілдетілді, соның нәтижесінде үйленген бұрынғы Аңгликан епископтары ординарийлер бола алады: жеке ординариаттардағы дін қызметкерлері үйленуге құқылы, бірақ епископтар үйлене алмайды, себебі бұл Рим-католик және Православ шіркеулеріндегі жалпы ереже. Сондықтан, үйленген Аңгликан епископтары немесе Рим католицизміне өткен дін қызметкерлері дін қызметкеріне бекітіледі және кейін Рим-католик епископы бола алмайды. Римнің тағайындаған өкілі ретінде олар қоғамды басқарады. Рим-католик шіркеуінің Латын шіркеуіне жататын елде немесе аймақта болған жағдайда да, бұл ординарийлер Аңгликан мұрасының элементтерін сақтайды, мысалы, үйленген дін қызметкерлері және дәстүрлі ағылшын хор музыкасы мен литургиясы. Апостолдық конституциялар Папаның заңнамасының ең жоғары деңгейін білдіреді және мерзімдік шектеулерге ие болмағандықтан, шақыру белгісіз болашаққа ашық. Бірінші жеке ординариат – Уолсингхэмдегі Біздің Ханымның жеке ординариаты 2011 жылдың 15 қаңтарында Ұлыбританияда құрылды. Екінші Аңгликан ординариаты, Қасиетті Петір Тақтысының жеке ординариаты ретінде танылған, 2012 жылдың 1 қаңтарында АҚШ-та құрылды. АҚШ-та 1980 жылдардан бері бар Аңгликандық қолданысқа жататын шіркеулер алғашқы американдық жеке ординариаттың құрамына кірді. Бұл шіркеулер Римпен қарым-қатынаста болды және Киелі Тақ бекіткен өзгертілген Аңгликан литургияларын қолданды. Оларға басқа да епископалдық және кейбір Аңгликандық топтар мен шіркеулер қосылды. Үшінші Аңгликан ординариаты, Оңтүстік Крестің Біздің Ханымның жеке ординариаты ретінде танылған, 2012 жылдың 15 маусымында Австралияда құрылды. «Католик шіркеуінің катехизисі – жеке ординариаттардың мүшелері жариялаған Католик сенімінің ресми түсіндірмесі».

In late 2009, in response to requests from various groups of Anglicans around the world who were dissatisfied with liberalizing movements within the Anglican Communion, Pope Benedict XVI issued the apostolic constitution Anglicanorum Coetibus. This document invites groups of traditionalist Anglicans to form what are termed "personal ordinariates" under the ecclesiastical jurisdiction of the Holy See of the Catholic Church in Rome, while preserving elements of the liturgical, musical, theological and other aspects of their Anglican patrimony. Under these terms, regional groupings of Anglican Catholics may apply for reception by the Holy See under the jurisdiction of an "ordinary" (i. e. a bishop or priestIn the Roman Catholic Church in general, ordinaries are supposed to be bishops, or at least episcopal vicars, but this condition was relaxed for personal ordinariates so as to allow married former Anglican bishops to become ordinaries: while priests in personal ordinariates may be married, bishops may not, as this is the general rule in both Roman Catholic and Orthodox churches. Therefore, married Anglican bishops or priests converting to Roman Catholicism receive the priestly ordination, and may not become Roman Catholic bishops afterwards.) appointed by Rome to oversee the community. While being in a country or region which is part of the Latin Church of the Roman Catholic Church, these ordinaries will nonetheless retain aspects of the Anglican patrimony, such as married priests and traditional English choral music and liturgy. Because apostolic constitutions are the highest level of papal legislation and are not time limited, the invitation is open into the indefinite future. The first personal ordinariate, the Personal Ordinariate of Our Lady of Walsingham, was established on 15 January 2011 in the United Kingdom. The second Anglican ordinariate, known as the Personal Ordinariate of the Chair of Saint Peter, was established on 1 January 2012 in the United States. The already existing Anglican Use parishes in the United States, which have existed since the 1980s, formed a portion of the first American personal ordinariate. These parishes were already in communion with Rome and use modified Anglican liturgies approved by the Holy See. They were joined by other groups and parishes of Episcopalians and some other Anglicans. A third Anglican ordinariate, known as the Personal Ordinariate of Our Lady of the Southern Cross, was established on 15 June 2012 in Australia. The "Catechism of the Catholic Church is the authoritative expression of the Catholic faith professed by members" of the personal ordinariates.

Теология

Тарихи тұрғыдан алғанда, англо-католиктер «алғашқы, бөлінбеген шіркеудің дәстүрін жоғары бағалады, олар оның билігін Киелі кітаппен бірдей деп есептеді. Олар шіркеудің институционалдық тарихы мен формасына ерекше мән берді. Англо-католицизм эмоционалды жағынан күшті болғанмен, Реформацияға дейінгі шіркеутің кейбір аспектілеріне, соның ішінде діни ордендерді қайта жаңғыртуға, евхаристиялық құрбандықтың тілі мен символикасын қайта енгізуге» және «жеке тәубеге қайта оралуға» ұмтылды. Оның руханилығы евангелистік болғанымен, мазмұны мен формасы жоғары шіркеуге тән еді. Сонымен қатар, англо-католиктер «рим-католиктер алғашқы рәсімдерді бұзды, ал [Англикан шіркеуі] өзі ұсынатын рәсімдердің католик шіркеуінің алғашқы рәсімдерінің тазалығын қалпына келтіргенін мәлімдейді» деп санайды. Англо-католиктердің руханилығы Каролин тәлімдерімен қатар, ерте шіркеудің ілімдерінен де көп нәрсені сіңірді. Кентербери архиепискобы Мэтью Паркер 1572 жылы «De Antiquitate Britannicæ Ecclesiæ» атты еңбегін жариялады, ол Англия шіркеуінің тамырларын іздестіріп, «алғашқы британдық шіркеудің рим-католиктерден маңызды тұрғыда ерекшеленгенін және осылайша патристикалық христиандыққа балама үлгі ұсынғанын» дәлелдеді. Бұл пікірді Чарльз Чапман Графтон сияқты көптеген англо-католиктер, Фон-дю-Лак диоцезінің епископы, қайталап айтты. Бұдан өзге, англо-католиктер Англия шіркеулері «католиктік пен апостолдық сипаттарын» сақтап қалғанына сенімді. Сол сияқты, англо-католиктер апостолдық мұрагерлік және үш дәрежелі шіркеу ұйымы туралы ілімдерді атап көрсетеді, осы ілімдердің Англия шіркеуі Англия реформациясынан өткеннен кейін де сақталғанын айтады. Шығыс православие және шығыс православие шіркеулерімен келісе отырып, англо-католиктер – көне католиктер мен лютерандармен бірге – әдетте Сент-Винсент Леренскінің «канонына» (немесе ережесіне) жүгінеді: «Барлық жерде, әрқашан және баршасы сенген нәрсе – шын мәнінде және дұрыс католиктік». Англикандық Отыз тоғыз бап доктринаны ағылшын және католиктік түсіну арасында ажыратады; англо-католиктердің көзінде Отыз тоғыз бап католиктік болып табылады, онда ерте шіркеудің жалпыға бірдей сенімін білдіретін мәлімдемелер бар. Бұл баптар қасақана түрде әртүрлі түсіндіруге мүмкіндік беретіндей жазылғандықтан, англо-католиктер өз іс-әрекеттері мен сенімдерінің Отыз тоғыз бапқа сәйкес келетінін қорғайды, мысалы, Ньюманның 1841 жылғы 90-шы трактатында көрсеткендей. Шығыс православие және лютерандар сияқты, англо-католиктер, ағылшын папшылдарының аз ғана тобын қоспағанда, папалық үстемдік және папалық қатесіздік туралы католиктік ілімдерді қабылдамайды, ал англо-католик дін қызметкері Уолтер Герберт Стоу осы мәселелер бойынша Англикандық ұстанымды былай түсіндіреді:
Дегенмен, англо-католиктер католиктермен діннің құдайлық сипаты мен миссаның құрбандық мәніне сенімдес. Англо-католиктердің аз бөлігі дін қызметкерлерінің салтбастылығын да қолдайды. Көптеген англо-католиктер, Отыз тоғыз баптың бұл мәселеде үнсіздігіне байланысты, Қасиетті Марияға құрмет көрсетуді ұсынады, бірақ барлық англо-католиктер де мариологияның жоғары доктринасын ұстанбайды; Англияда оның Уолсингэмдік біздің ханым деген атағы кең таралған.

Historically, Anglo Catholics have valued "highly the tradition of the early, undivided Church, they saw its authority as co extensive with Scripture. They re emphasized the Church's institutional history and form. Anglo Catholicism was emotionally intense, and yet drawn to aspects of the pre Reformation Church, including the revival of religious orders, the reintroduction of the language and symbolism of the eucharistic sacrifice," and "the revival of private confession. Its spirituality was Evangelical, but High Church in content and form." At the same time, Anglo Catholics held that "the Roman Catholic has corrupted the original ritualism; and she [the Anglican Church] claims that the ritualism which she presents is a revival in purity of the original ritualism of the Catholic Church." The spirituality of Anglo Catholics is drawn largely from the teachings of the early Church, in addition to the Caroline Divines. Archbishop of Canterbury Matthew Parker, in 1572, published De Antiquitate Britannicæ Ecclesiæ, which traced the roots of the Anglican Church, arguing "that the early British Church differed from Roman Catholicism in key points and thus provided an alternative model for patristic Christianity," a view repeated by many Anglo Catholics such as Charles Chapman Grafton, Bishop of the Diocese of Fond du Lac. In addition, Anglo Catholics hold that the Anglican churches have maintained "catholicity and apostolicity." In the same vein, Anglo Catholics emphasize the doctrines of apostolic succession and the threefold order, holding that these were retained by the Anglican Church after it went through the English Reformation. In agreement with the Eastern Orthodox Church and Oriental Orthodox Churches, Anglo Catholics—along with Old Catholics and Lutherans—generally appeal to the "canon" (or rule) of St Vincent of Lerins: "What everywhere, what always, and what by all has been believed, that is truly and properly Catholic." The Anglican Thirty nine Articles make distinctions between Anglican and Catholic understandings of doctrine; in the eyes of Anglo Catholics, the Thirty Nine Articles are catholic, containing statements that profess the universal faith of the early church. As the Articles were intentionally written in such a way as to be open to a range of interpretations, Anglo Catholics have defended their practices and beliefs as being consistent with the Thirty nine Articles, for example in Newman's Tract 90 of 1841. Like the Eastern Orthodox and Lutherans, Anglo Catholics, with the exception of the minority of Anglican Papalists, reject the Catholic doctrines of the papal supremacy and papal infallibility, with Walter Herbert Stowe, an Anglo Catholic cleric, explaining the Anglican position on these issues:
However, Anglo Catholics share with Catholics a belief in the sacramental nature of the priesthood and in the sacrificial character of the Mass. A minority of Anglo Catholics also encourage priestly celibacy. Most Anglo Catholics, due to the silence of the Thirty Nine Articles on the issue, encourage devotion to the Blessed Virgin Mary, but not all Anglo Catholics adhere to a high doctrine of Mariology; in England, her title of Our Lady of Walsingham is popular.