Австралияның генерал-губернаторы: қызмет және тарихы

Кіріспе

Австралия монархының өкілі – лауазым иелерінің тізімі

Генерал-губернатордың маңызды функцияларына парламент палаталары қабылдаған заңдарға патшалық келісім беру, сайлауға бұйрықтар беру, Федералды атқарушы кеңестің кеңесі бойынша атқару билігін жүзеге асыру, премьер-министрді және басқа да министрлерді, судьяларды және елшілерді ресми түрде тағайындау, Австралия қорғаныс күштерінің бас қолбасшысы ретінде әрекет ету және Австралияның наградаларын табыс ету кіреді. Дегенмен, көбінесе генерал-губернатор Вестминстер жүйесі мен жауапты үкімет принциптеріне сәйкес, тек заңды түрде билік жүргізеді. Бұл олардың саяси бейтараптығын сақтап, Парламентпен (мысалы, премьер-министрді таңдағанда және патшалық келісім бергенде) немесе министрлердің кеңесімен (атқарушылық әрекеттерді орындағанда) ғана әрекет етуін қажет етеді. Алайда, белгілі бір шектеулі жағдайларда генерал-губернатор 1975 жылғы Австралия конституциялық дағдарысы сияқты, ресми кеңессіз немесе оған қарсы тәуелсіз әрекет ете алады, резервтік өкілеттіктерді пайдалана отырып. Мұндай жағдайлар көбінесе даулы болып келеді және осы өкілеттіктердің қолданылуы мен олардың жалғасуы күрделі мәселе болып қана қоймай, талқылауда. Салтанатты және қоғамдық рөлінде генерал-губернатор бүкіл ұлтты білдіреді. Ішкі салада бұл рөлге қызметтерге қатысу, естелік шараларын өткізу, қоғамдық ұйымдарға демеушілік ету және Канберрадағы Үкімет үйі мен Сиднейдегі Адмиралтейство үйі сияқты екі ресми резиденцияның бірінде іс-шараларды ұйымдастыру кіреді. Халықаралық аренада генерал-губернатор маңызды оқиғаларға саяхаттап, мемлекеттік сапарларды жасап және қабылдап, Австралияны өкілдік етеді. Генерал-губернаторға 2018 жылы 80 адамнан тұратын штаб, оның төрағасы – Австралия генерал-губернаторының ресми хатшысы қолдау көрсетеді. Генерал-губернаторды премьер-министр таңдайды, бірақ ресми түрде Австралия монархы премьер-министрдің ұсынысы бойынша тағайындайды. Олардың қызмет мерзімі белгіленбеген, бірақ конвенция бойынша әдетте бес жыл қызмет етеді. 1901 жылғы Федерациядан бастап 1965 жылға дейін 15 генерал-губернатордың 11-і британдық аристократтар болды, олардың арасында алты барон, екі виконт, екі граф және бір ханзада бар еді. Содан бері генерал-губернаторлардың барлығы дерлік Австралияда туған, ерекше жағдай – сэр Ниниан Стивен, ол жасөспірім шағында Австралияға келген. Тек бір генерал-губернатор, Квентин Брайс ханым (2008–2014) әйел болды. Екінші әйел, Саманта Мостин 2024 жылдың 1 шілдесінде қызметке кіріседі.

Significant functions of the governor general include giving royal assent to bills passed by the houses of parliament, issuing writs for elections, exercising executive power on the advice of the Federal Executive Council, formally appointing the prime minister and other ministers, judges and ambassadors, acting as commander in chief of the Australian Defence Force, and bestowing Australian honours. However, in almost all instances the governor general only exercises de jure power in accordance with the principles of the Westminster system and responsible government. This requires them to remain politically neutral and to only act in accordance with Parliament (such as when selecting the prime minister and providing royal assent) or on the advice of ministers (when performing executive actions). However, in certain limited circumstances, the governor general can act independently without or against formal advice by exercising reserve powers, most notably during the 1975 Australian constitutional crisis. These situations are often controversial and the use of and continued existence of these powers remains highly debated. In their ceremonial and community roles, the governor general represents the nation as a whole. Domestically, this role entails attending services and commemorations, sponsoring community organisations and hosting events at one of the two official residences (Government House in Canberra and Admiralty House in Sydney). Internationally, the governor general represents Australia by travelling to significant events and by performing and receiving state visits. The governor general is supported by a staff (of 80 in 2018) headed by the official secretary to the governor general of Australia. The governor general is selected by the prime minister, but formally appointed by the monarch of Australia on the prime minister's advice. Their term is not fixed, but they generally serve for five years by convention. From Federation in 1901 until 1965, 11 out of the 15 governors general were British aristocrats; they included six barons, two viscounts, two earls, and one prince. Since then, all but one of the governors general have been Australian born; the exception, Sir Ninian Stephen, arrived in Australia as a teenager. Only one governor general, Dame Quentin Bryce (2008–2014), has been a woman. A second woman, Samantha Mostyn, will take office on 1 July 2024.

Тағайындау

Генерал-губернаторды Австралия монархы ресми түрде тағайындайды, бұл Конституцияның 2-бабына сәйкес жасалған комиссиямен және монархтың патенттік хаттарымен реттеледі. Жаңа генерал-губернатор тағайындалғанда, қазіргі премьер-министр монархқа үміткерді ұсынады, және монарх, дәстүр бойынша, бұл ұсынысты қабылдайды. Содан кейін монарх ұсынысты жариялауға рұқсат береді, әдетте, қазіргі генерал-губернатордың өкілеттігі аяқталуына бірнеше ай бұрын. Жаңа генерал-губернатор комиссиясын алғаннан кейін монархқа адалдыққа ант береді және лауазымға ант етеді. Бұл анттарды Австралияның бас судьясы немесе Жоғарғы соттың басқа судьясы қабылдайды. 1961 жылы Лорд Данроссил қызмет барысында қайтыс болған бірінші және, қазірге дейін, жалғыз генерал-губернатор болды. Генерал-губернатордың отставкаға кетуі, қайтыс болуы немесе қабілетсіздігі салдарынан бос орын туындайды. Генерал-губернатор Австралияны ресми іссапармен шетелде болған кезде уақытша бос орын туындайды. 2003 жылы Питер Холлингворт қызметтен шеттетілген кезде де уақытша бос орын туындады. Конституцияның 4-бабы монархқа бос орын болған жағдайда генерал-губернатордың міндеттерін атқару үшін әкімші тағайындауға мүмкіндік береді. Дәстүр бойынша, ең ұзақ қызмет еткен штат губернаторы ұйықтас комиссияны сақтайды, бұл бос орын туындағанда лауазымға кірісуге мүмкіндік береді. 1975 жылы Лейборист премьер-министрі Гоф Уитлэм Королеваға Квинслендтің сол кездегі губернаторы сэр Колин Ханнаның, мемлекеттік және партиялық тұрғыдан бұрыс саяси мәлімдемелер жасағаны үшін, Уитлэм үкіметіне қарсы, оның ұйықтас комиссиясын қайтарып алу керектігін мәлімдеді, бұл штат губернаторлары мен федералды генерал-губернаторлардың бейтараптығын және саясаттан тыс болуын сақтау дәстүрін бұзу болып табылды.

Босату

Генерал-губернатор монарх тарапынан өкілеттік мерзімі аяқталғанға дейін қайтарылып алынуы немесе қызметтен босатылуы мүмкін. Дәстүр бойынша, мұндай шара тек премьер-министрдің кеңесімен ғана жүзеге асырылуы керек, ол дереу ауыстырушы тағайындауға немесе лауазым бос орынға қатысты ережелерді қолдануға жауапты болады. 1975 жылғы конституциялық дағдарыс премьер-министр мен генерал-губернатордың бір-бірін бір уақытта қызметтен босатуға тырысу мүмкіндігін көрсетті. Уильям МакМэхонның сөзіне сүйенсек, Гарольд Холт лорд Кейсиді генерал-губернаторлықтан босатуды қарастырған және қажетті құжаттарды дайындауға дейін барған. Кейси МакМэхонды екі рет Ярралумалаға шақырып, вице-премьер Джон Макьюэнмен нашар қарым-қатынасының үкіметке әсер ететініне сенгендіктен, оған "сөзін айтқан". Холт мұны өкілеттігін тиісінше пайдаланбау деп санайтын, бірақ одан әрі шаралар қабылданбады.

Конституциялық рөл

Бас губернатор мемлекеттік биліктің барлық салаларында конституциялық функцияларды орындауда маңызды рөл атқарады.

Австралия парламенттегі рөлі

Конституция бойынша, Одақ Парламенті монархтан, Сенаттан және Өкілдер палатасынан тұрады. Алайда, монархтың рөлі тек атақты, ал генерал-губернатор Конституция бойынша монархтың Ұлыбритания Парламентіне қатысты атқаратын функцияларының көп бөлігіне жауапты, оның ішінде: төменгі палата сайлауы үшін жарлық шығару, бірлескен отырыс шақыру, сондай-ақ монархтың атынан заң жобаларына патшалық келісім беру. Генерал-губернатор парламент мүшелерінің қызметке кірісу кезінде ант қабылдау және отставкаларын қабылдау рәсімдерінде де салтанатты рөл атқарады. Барлық мүшелер өз орындарына отырмас бұрын генерал-губернатордың немесе олар тағайындаған адамның қатысуымен Корольге адалдыққа ант беруі немесе растауы тиіс. Парламент ашылған күні генерал-губернатор Сенатта сөз сөйлейді (Ұлыбританиядағы Корольдің сөзіне ұқсас), бұл сөзді толығымен үкімет жазады және үкіметтің жоспарланған заңнамалық бағдарламасын түсіндіреді. Генерал-губернатордың ең маңызды өкілеттіктерінің бірі – Корольдің атынан патшалық келісім беру құқығы. Үкімет генерал-губернаторға ресми түрде келісім беруді ұсынбайды, бірақ олар демократиялық түрде сайланған Парламент палаталарының шешіміне сәйкес әрекет етеді деп күтіледі және келісімге ешқашан бас тартылмаған. Заң жобасына қол қоюдан басқа, генерал-губернатор заң жобасын Корольдің қарауына жіберуге де құқылы, яғни монархқа ұсынылған заң жобасына жеке патшалық келісім беруге мүмкіндік беруге. Британ үкіметі соңғы екі жылда қабылданған заңды монархқа қабылдамауға кеңес бере алады, бұл генерал-губернатордың үйлерге жариялаған хабарламасы немесе үндеуі арқылы заңды күштен шығарады. Алайда, толық егемендікті қабылдағаннан және тәуелсіз Австралия Тажының құрылғаннан кейін, британ үкіметінің бұл өкілеттіктері жойылды және резервтік құқық тек монархқа тікелей қатысы бар заң жобалары үшін ғана қолданылады, мысалы, «Корольдік стильдер мен атақтар туралы» заң (1953 және 1973 жылдар) және «Ту туралы» заң (1953 жыл) сияқты ұлттық маңызы бар басқа да заң жобалары, сондай-ақ 1986 жылғы «Австралия туралы» заң.

The Constitution defines the Parliament of the Commonwealth as consisting of the monarch, the Senate and the House of Representatives. However, the monarch's role is no more than titular, with the governor general responsible under the Constitution for the most of the functions undertaken by the monarch in regard to the UK parliament. to issue writs for lower house elections, to convene a joint sitting, as well as the power to give royal assent to bills in the monarch's name. The governor general also has a ceremonial role in swearing in and accepting the resignations of members of Parliament. All members must make an oath or affirmation of allegiance to the King in the presence of the governor general or someone appointed by them before they take their seats. On the day parliament opens, the governor general makes a speech in the Senate (similar to the King's Speech in the UK), entirely written by the government, explaining the government's proposed legislative program. One of the most significant powers of the governor general is the power to grant royal assent in the King's name. The government does not formally advise the governor general to grant assent, but it is expected that they will act in accordance with the democratically elected houses of Parliament and assent has never been refused. Apart from assenting to a bill, the governor general can also reserve a bill for the King's pleasure, that is allow the monarch to give royal assent personally to a proposed bill. The British government could also advise the monarch to disallow a law passed within the last two years, which would annul the law on the governor general's proclamation or message to the houses. However, since the assumption of full sovereignty and the emergence of an independent Crown of Australia, the British government no longer has these powers and the reservation power has only occasionally been used for bills that affect the monarch personally, such as the Royal Styles and Titles Act (1953 and 1973) and other bills of national significance such as the Flags Act 1953 and the Australia Act 1986.

Атқарушы биліктегі рөлі

Конституция бойынша, Ұлт Достастығының атқарушы билігі монархқа жүктелген, бірақ оны генерал-губернатор іске асырады. Дегенмен, мұндай билік тек министрлердің кеңесі бойынша, жауапты үкімет принциптеріне сәйкес қолданылады. Бұл ресми түрде Федералды атқарушы кеңес арқылы жүзеге асырылады, ол генерал-губернаторға кеңес беретін барлық қазіргі (және техникалық тұрғыдан бұрынғы) министрлерден құралған орган. Мұндай кеңес әдетте Австралияның де-факто жоғары атқарушы органы – Министрлер кабинетінде қабылданған шешімдердің нәтижесі болып табылады. Конституцияның кейбір тармақтары «Генерал-губернаторды», ал басқалары «Кеңестегі генерал-губернаторды» атап көрсетсе де, бұл бұрынғы жағдайда дискрециялық құқық бар дегенді білдірмейді; бұл айырмашылық тек бұрынғы өкілеттіктер тарихи түрде монархтың ғана құзырына жататындықтарын көрсетеді.

Салтанатты рөлі

Формалды конституциялық рөлге қоса, генерал-губернатор өкілдік және салтанатты рөл атқарады, бірақ осы рөлдің ауқымы мен сипаты сол кездегі үміттерге, лауазымдағы адамға, қазіргі үкіметтің тілегіне және кең қоғамдағы жеке тұлғаның беделіне байланысты. Бас губернаторлар әдетте түрлі қайырымдастық мекемелердің демеушісі болады, құрмет пен наградаларды табыс етеді, басқа елдерге және басқа елдерден келген елшілерді қоса алғанда, түрлі топтар үшін шаралар ұйымдастырады және Австралия бойынша кеңінен саяхаттайды. Сэр Уильям Дин (генерал-губернатор 1996–2001) өзінің бір қызметін маңызды жерлеу рәсімдеріндегі "Басты аза тұтушы" деп сипаттады. Австралия Ұлт Достастығының Конституциясына түсініктемелерде Гарран Австралияның атқарушы билігі ұлттық сипатта болғандықтан (Сенатқа емес, ұлттық сайланған Өкілдер палатасына тәуелді болғандықтан), "Генерал-губернатор, атқарушы биліктің ресми басшысы ретінде, ешқандай федералдық элементті білдірмейді; егер ол бірдеңені білдірсе, ол ұлттық бірліктің бейнесі және көрінетін символы, сондай-ақ Ұлт Достастығының империялық байланысының сыртқы көрінісі болып табылады". Дегенмен, егер генерал-губернатор қоғамның бір бөлігінде танымал болмаса, бұл рөл дау тудыруы мүмкін. Сэр Джон Керрдің қоғамдық рөлі 1975 жылғы конституциялық дағдарыстан кейін айтарлықтай шектелді; Сэр Уильям Диннің саяси мәселелер бойынша жасаған ашық мәлімдемелері оған деген наразылық тудырды; ал кейбір қайырымдастық ұйымдары Питер Холлингворттың Брисбеннің Англикандық архиепископы қызметіндегі жыныстық зорлық-зомбылыққа қатысты істерді басқару мәселесінен кейін одан бас тартты.

Дипломатиялық рөл

Генерал-губернатор Австралия атынан шетелге мемлекеттік сапарлар жасайды, оның барысында үкімет әкімшісі тағайындалады. 1926 жылғы Императорлық конференцияда генерал-губернаторлардың мемлекеттік сапарларды жасау құқығы расталды, себебі монархтың Ұлыбританиядан басқа елдер атынан мемлекеттік сапарлар жасауы мүмкін емес деп танылды. Алайда, Австралияның генерал-губернаторы бұл құқықты 1971 жылы Пол Хаслук Жаңа Зеландияға сапар жасағанға дейін пайдаланбады. Хаслуктан кейін Джон Керр сегіз елге мемлекеттік сапармен барды, бірақ Керрдің ізбасары Зельман Коуэн тек бір рет Папуа-Жаңа Гвинеяға мемлекеттік сапармен барды, өйткені ол Австралия ішінде саяхаттауға көңіл бөлгісі келді. Генерал-губернатор Австралияның елшілерін аккредиттеуді (яғни ресми түрде растауды) ресми сенімхат (және мандат мерзімі аяқталғаннан кейін қайта шақыру хаты) жіберу арқылы жүзеге асырады. 1987 жылға дейін елшілер мен жоғары комиссарларды ресми түрде монарх тағайындаған. Конституцияның 68-бабына сәйкес, Австралияның әскери күштерінің бас қолбасшысы «Патшаның өкілі ретінде генерал-губернаторға беріледі». Осы баптың әсеріне қатысты пікірлер әртүрлі: генерал-губернаторды «қорғаныс күштерінің даңқты қамқоршысынан артық емес» деп қараудан бастап, генерал-губернаторды ішкі саяси мақсаттар үшін әскери күштерді пайдалануға ықпал ете алатын немесе тыйым салатын әскери басшылық тізбегінің соңғы басшысы деп санауға дейін. Бұрынғы генерал-губернатор сэр Ниниан Стивен бұл баптың генерал-губернаторға әскерилерге жеке басшылық ету құқығын беретінін, бірақ бұйрық беру немесе әскери күштерді шақыру үшін Федералды атқарушы кеңестің ресми кеңесі емес, тиісті министрдің тікелей кеңесі қажет ететінін айтты. Қорғаныс күшін шақыру және соғыс жариялау кеңес бойынша, әдеттегі атқарушы билік ретінде жүзеге асырылады. Сонымен қатар, барлық лауазымдарға монархтың атынан генерал-губернатор жеке қол қойған комиссиямен тағайындама беріледі. Екінші дүниежүзілік соғыста генерал-губернатордың соғыс жариялауға құқығы бар ма, жоқ па деген түсініксіздік болды. Роберт Мензис бастапқыда Ұлыбританияның соғыс жариялауы Австралияға және Британ империясының бір бөлігіне автоматты түрде қолданылады деп есептеген. Алайда, 1941 жылы пікір өзгерді және Кертин үкіметі генерал-губернаторға бірнеше оське қарсы елдерге соғыс жариялауға кеңес берді. Бірақ генерал-губернатордың соғыс жариялауға конституциялық құқығы бар-жоғы әлі белгісіз болды, сондықтан монархтан генерал-губернаторға өкілеттік беруді сұрағаннан басқа, үкімет король Георг V-тен Австралия атынан соғыс жариялауын сұрады. Алайда, 1970 жылы генерал-губернатор Пол Хаслук премьер-министр Джон Гортонның Папуа мен Жаңа Гвинея территориясында Тынық мұхиты аралдары полкінің бейбітшілік миссиясын жүзеге асыруға рұқсат беру туралы өтінішін қабылдамады, себебі кабинетпен кеңес жүргізілмеген. Гортон мәселені министрлеріне ұсынуға келісті, ал кабинет отырысында әскерлер тек аумақтың әкімшісі сұраған жағдайда ғана шақырылуы керек деп шешім қабылданды, бірақ бұл орын алмады. Қорғаныс министрі Малкольм Фрейзер, бұл шақыруға қарсы болғандықтан, премьер-министрдің кеңеспеуін Хаслукке хабарлады. Бұл оқиға Фрейзердің 1971 жылы кабинеттен кетуіне және Гортонның премьер-министрлік лауазымын жоғалтуына себеп болды.

The governor general makes state visits overseas on behalf of Australia, during which an administrator of the government is appointed. The right of governors general to make state visits was confirmed at the 1926 Imperial Conference, as it was deemed not feasible for the sovereign to pay state visits on behalf of countries other than the United Kingdom. However, an Australian governor general did not exercise that right until 1971, when Paul Hasluck visited New Zealand. Hasluck's successor John Kerr made state visits to eight countries, but Kerr's successor Zelman Cowen made only a single state visit – to Papua New Guinea – as he wished to concentrate on travelling within Australia. The governor general accredits (i. e. formally validates) Australia's ambassadors through sending a formal letter of credence (and a Letter of Recall at the end of a tenure) to heads of state and government and similarly formally receives foreign letters during credentials ceremonies for heads of mission on their arrival in Canberra. Before 1987, ambassador and high commisioner appointments were formally made by the monarch instead. ]] Under section 68 of the Constitution, the command in chief of Australia's military forces is "vested in the Governor‑General as the Queen's representative". Views on the effect of this section vary, from merely making the governor general "in effect no more than a glorified Patron of the Defence Forces" to alternatively making the governor general the ultimate head of military chain of command who may influence or deny the use of the military if it is to be used for domestic political ends. Ex governor general Sir Ninian Stephen stated that his view of the section was that it vests command of the military in the governor general personally, but only to the extent that the power to give orders or call out the military does not require formal advice from the Federal Executive Council but instead the direct advice of the relevant minister. to call out the Defence Force, and declare a time of war, exercised as ordinary executive powers on advice. Additionally, all officers are appointed by the governor general on behalf of the monarch with a personally signed commission. In World War II, there was some ambiguity about whether the governor general had the power to declare war, with it initially assumed by Robert Menzies that the declaration of war by the United Kingdom automatically applied to Australia as well as a part of the British Empire. However, in 1941 opinion had shifted and the Curtin government advised the governor general to declare war on several Axis powers. However, it was still unclear whether the governor general had the constitutional power to declare war, so in addition to requesting the assignment of powers by the monarch to the governor general, the government also requested King George V make similar proclamations of war on Australia's behalf. However, in 1970 Governor General Paul Hasluck refused Prime Minister John Gorton's request to authorise a Pacific Islands Regiment peacekeeping mission in the Territory of Papua and New Guinea, on the grounds that cabinet had not been consulted. Gorton agreed to put the matter to his ministers, and a cabinet meeting agreed that troops should only be called out if requested by the territory's administrator; this did not occur. Defence Minister Malcolm Fraser, who opposed the call out, was responsible for informing Hasluck of the prime minister's lack of consultation. The incident contributed to Fraser's resignation from cabinet in 1971 and Gorton's subsequent loss of the prime ministership.

Қоғамдастық рөлі

Бас губернатор әдетте түрлі қайырымдылық және қоғамдық қызмет ұйымдарының демеушісі болуға шақырылады. Тарихи тұрғысынан генерал-губернатор Австралияның бас скауты лауазымын да атқарған. Бас скаутты Скауттар қауымдастығының Ұлттық атқару комитеті ұсынады, ал Скауттар қауымдастығының президенті оны осы лауазымды қабылдауға шақырады. Билл Хейден дінге сенбеуінің негізінде, ол Скаут анттарымен үйлеспегендіктен бұл лауазымнан бас тартты. Дегенмен ол өкілеттік мерзімі ішінде қауымдастықтың демеушісі болды.

Монархпен қарым-қатынасы

Конституцияның 2-бабында көзделгендей, генерал-губернатор монархтың өкілі болып табылады, бірақ олардың өкілеттіктері тек Конституциямен ғана берілген. Бұл пікірді Тасманияның Жоғарғы сотының аға судьясы Эндрю Инглис Кларк та ұстады. Ол У. Харрисон Мурмен (1897 жылғы Аделаида конвенциясына ұсынылған конституцияның алғашқы жобасына үлес қосқан және Мельбурн университетінің заң профессоры) бірге Виктория патшайымының патент хаттары мен патшалық нұсқауларының қажетсіз екенін немесе тіпті күмәнді заңдылыққа ие екенін мәлімдеді. Сонымен қатар, монархтың соғыс жариялау, дипломатиялық қызметкерлерді тағайындау және жарғы беру сияқты белгілі бір өкілеттіктерді сақтап қалғанына сенілді, сондықтан осы өкілеттіктер 2-бап бойынша генерал-губернаторға бөлек берілді. Алайда, Конституцияның қазіргі түсіндірмесі бойынша, барлық корольдік артықшылықтар 61-бап бойынша генерал-губернатордың құзырында болады, және осыны ескере отырып, қосымша өкілеттіктерді беру 1987 жылы тоқтатылды. Генерал-губернаторға арналған жеке патент хаттары әлі де болса да, олар генерал-губернатордың болмаған немесе әрекетке қабілетсіз жағдайда әкімші тағайындауын қарастырады және генерал-губернатордан адалдыққа және лауазымға ант беруді талап етеді. Бұл өзгерістер 1984 жылы болды, ол кезде Виктория патшайымының патент хаттары мен нұсқаулары күшін жойып, жаңа патент хаттарымен алмастырылды, премьер-министр Боб Хоук кеңесі бойынша, бұл генерал-губернатордың Конституциядағы мәртебесін нақтылайды деп мәлімдеді. Егемен елде болған кезде де осылай болады: 1954 жылы Австралияға билік басындағы монархтың алғашқы сапары алдында солиситор генерал Кеннет Бейли бұл жағдайды былай түсіндірді: Конституция генерал-губернаторға заң шығару және Комонвеллдің атқарушы үкіметінде Корольдіктің бірқатар функцияларын орындау билігін немесе міндетін жүктейді. Конституцияның 61-бабы бойынша Комонвеллдің атқарушы билігі Королеваға берілген деп жарияланды. Сондай-ақ, сол бапта ол Королеваның өкілі ретінде генерал-губернатордың «қолданылуы мүмкін» екені жарияланды. Осы ережені ескере отырып, Королева, тіпті Австралияда болса да, Конституциямен генерал-губернаторға берілген атқарушы үкімет функцияларын жеке өзі орындай алмайды деп айту қиын. Монарх 1975 жылғы Австралия конституциялық дағдарысы кезінде Гоф Уитлэмнің премьер-министрлік қызметінен және үкіметтен босатылуында генерал-губернатор сэр Джон Керрдің әрекеттерін жоққа шығармады. Корольдің жеке хатшысы премьер-министрді тағайындау билігі «аса анық генерал-губернатордың құзырында екенін және Королева Конституцияға сәйкес генерал-губернатор қабылдауы тиіс шешімдерге қатыспайды» деп мәлімдеді. 2007 жылдың қаңтарында Сидней институтында сөйлеген сөзінде, сол оқиғаға байланысты, 1975 жылы Керрдің ресми хатшысы болған Австралияның генерал-губернаторының зейнеткерліктегі ресми хатшысы сэр Дэвид Смит Конституцияны «өз құқығында» Австралияның мемлекет басшысының өкілеттіктері мен функцияларын генерал-губернаторға бергенін сипаттады. Ол генерал-губернатордың егеменнің өкілі ғана емес екенін айтып, былай түсіндірді: «Конституцияның 2-бабы бойынша генерал-губернатор – королеваның өкілі және белгілі бір патшалық артықшылықтар мен функцияларды жүзеге асырады; Конституцияның 61-бабы бойынша генерал-губернатор – Корольдік емес, Конституциямен құрылған, мүлдем бөлек және тәуелсіз лауазым иегері және генерал-губернатор ретінде Австралия мемлекетінің барлық өкілеттіктері мен функцияларын жүзеге асыруға құқылы». Көлікпен жүру үшін генерал-губернаторға салтанатты жағдайларда Rolls Royce Phantom VI лимузині немесе қарапайым ресми іс-әрекет үшін брондалған BMW 7 сериясы беріледі. Бұл көліктерде Австралияның генерал-губернаторының туы және нөмірлік тақталар орнына Сент-Эдвардтың тәждері бейнеленген. Бастапқыда 1970 жылдары патшалық сапарларға арналған екі Фантом сатып алынды. Осы көліктердің бірі 1995 жылы Сиднейдің дәрігеріне сатылды, ол бұрын корольдік сапар кезінде королеваны алып жүрді, ал кейін 1975 жылы Сэр Джон Керрді алып жүргенде жұмыртқамен ұрып-соқты. Содан кейін машина 15000 км-ге жуық Пекинден Парижге дейінгі раллиге қатысып, «Лиззидің таксисі» деп аталып, төртінші орынды иеленді. Қазір бұл көлік Линдсей Фокске тиесілі және ол көбінесе Мельбурн қаласындағы Куинс қоймасында орналасқан Fox Classic Car Collection-ның бөлігі ретінде көрсетіледі. 1974 жылғы Генерал-губернатор туралы заң бойынша, әрбір жаңа тағайындама жалақының өсуіне әкеп соқты. Бүгінде заң бес жыл ішіндегі Жоғарғы сот төрағасының жалақысынан жоғары болуын қамтамасыз етеді. Майкл Джеффридің мерзіміндегі жылдық жалақы 365 000 доллар болды. Квентин Брайс жалақысы 394 000 долларды құрады. Қазіргі жалақы 495 000 доллар және жомарт зейнетақы қарастырылған. 2001 жылға дейін генерал-губернаторлар жалақысынан табыс салығын төлемеді; бұл Елизавета II салық төлеуге келіскеннен кейін өзгертілді. Сонымен қатар, әдеттегі әскери үлгіде тілінген ақ тропикалық жүннен жасалған тропикалық нұсқасы бар, ол қанатты шлеммен толықтырылады. Алайда, бұл әдет Сэр Пол Хаслуктың қызмет мерзімінде тоқтатылды, генерал-губернаторлар күнделікті киімді киеді. Тасманияның губернаторы Сэр Стэнли Бурбери униформа кию құқығын қайтаруға тырысып, үкіметіне қарсайылық танытты, тіпті Сэр Джон Керрге үмітпен хабарласып, ол тікелей Сарайға хабарласа алады деп сенді. 1975 жылы Австралия ордені құрылғаннан бастап генерал-губернатор экс-офисио орденнің Канцлері және Бас серігі болды, сондықтан AC пост номиналды құқыққа ие болды. 1976 жылы орденнің патент хаттарына орденге рыцарь және дама шендерін енгізу үшін түзетулер енгізілді, және сол кезде генерал-губернатор экс-офисио орденнің Канцлері және Бас рыцары болды. 1986 жылы патент хаттары тағы да түзетілді, және сол жылдан бастап тағайындалған генерал-губернаторлар қайтадан AC пост номиналды құқыққа ие болды (егер олар бұрыннан орденде рыцарь болса, онда жоғары шен сақталды). 1989 жылға дейін барлық генерал-губернаторлар Ұлыбританияның Жеке кеңесінің мүшелері болды және осылайша өмір бойына «Өте құрметті» атағын алды. Осы тұлғалар әдетте пэрлер, рыцарьлар немесе екеуі де болды (генерал-губернатор ретінде тағайындалған жалғыз австралиялық пэр лорд Кейси болды; ал Сэр Уильям Маккелл 1951 жылы, өзінің қызмет мерзімінің бірнеше жылдарынан кейін рыцарь атанды, бірақ Жаңа Оңтүстік Уэльс премьер-министрі қызметінде «Құрметті» атағына ие болды, ол қызметтен кеткенге дейін бірден тағайындалды). 1989 жылы республикалық Билл Хейден британдық Жеке кеңеске және кез келген империялық құрметке тағайындалудан бас тартты. Сол кезде 2014 жылға дейін генерал-губернаторлар автоматты түрде титулдар мен құрметтер алған жоқ, орденнің Канцлері және Бас серігі болғандықтан AC пост номиналды құқығын қоспағанда. Квентин Брайс генерал-губернатор ретінде бұрынғы титулы немесе преноминалды стилі болмаған алғашқы генерал-губернатор болды. Ол 19 наурыз 2014 жылы премьер-министр Тони Эбботттың кеңесімен Елизавета II Австралия орденінің патент хаттарына түзетулер енгізген кезде қызмет етіп, басқалармен қатар генерал-губернатор орденнің Бас рыцары немесе Бас дамасы болады деп белгіледі. 2015 жылға дейін генерал-губернатор қызметтен кеткеннен кейін де құрмет сақталды. Бұрын барлық генерал-губернаторлар ант қабылдағаннан кейін автоматты түрде рыцарь атанды. Генерал-губернаторлардың жұбайларының ресми міндеттері жоқ, бірақ вице-регалдық серіктің рөлін орындайды. Олар оның ... кезінде «Его Превосходительство» немесе «Ее Превосходительство» деген сыпайы атағына ие.

While the governor general is the monarch's representative, as provided by section 2 of the Constitution, the powers they exercise are solely granted by the Constitution. This view was also held by Andrew Inglis Clark, senior judge of the Supreme Court of Tasmania, who with W. Harrison Moore (a contributor to the first draft of the constitution put before the 1897 Adelaide Convention and professor of law at the University of Melbourne), postulating that the letters patent and the royal instructions issued by Queen Victoria were unnecessary "or even of doubtful legality". Additionally, it was also previously believed that the monarch retained certain powers, such as the power to declare war, appoint diplomatic officers and to grant charters of incorporation and as such these powers were assigned separately to the governor general under section 2. However, the current interpretation of the Constitution is that all royal prerogatives are exercisable by the governor general under section 61 and in recognition of this, the vesting of additional powers ended in 1987. While separate letters patent still exist for the governor general, these merely provide for the appointment of administrator in the case of the governor general's absence or incapacity and requires the governor general to make an oath or affirmation of allegiance and one of office. The changes occurred in 1984 when Queen Victoria's letters patent and instructions were revoked and replaced with new letters patent, on Prime Minister Bob Hawke's advice, who stated that this would clarify the governor general's position under the constitution. This remains the case even when the sovereign is in the country: Solicitor General Kenneth Bailey, prior to the first tour of Australia by its reigning monarch in 1954, explained the position by saying: the Constitution expressly vests in the Governor General the power or duty to perform a number of the Crown's functions in the Legislature and the Executive Government of the Commonwealth The executive power of the Commonwealth, by section 61 of the Constitution, is declared to be vested in the Queen. It is also, in the same section, declared to be "exercisable" by the Governor General as the Queen's representative. In the face of this provision, I feel it is difficult to contend that the Queen, even though present in Australia, may exercise in person functions of executive government which are specifically assigned by the constitution to the Governor General. The monarch did not overturn the actions of governor general Sir John Kerr in his dismissal of the prime ministership and government of Gough Whitlam during the 1975 Australian constitutional crisis, with the Queen's private secretary arguing that the power to commission the prime minister was "clearly placed within the jurisdiction of the Governor General, and The Queen has no part in the decisions which the Governor General must take in accordance with the Constitution". In an address to the Sydney Institute, January 2007, in connection with that event, Sir David Smith, a retired official secretary to the governor general of Australia who had been Kerr's official secretary in 1975, described the constitution as conferring the powers and functions of Australia's head of state on the governor general in "his own right". He stated that the governor general was more than a representative of the sovereign, explaining: "under section 2 of the Constitution the Governor General is the Queen's representative and exercises certain royal prerogative powers and functions; under section 61 of the Constitution the Governor General is the holder of a quite separate and independent office created, not by the Crown, but by the Constitution, and empowered to exercise, in his own right as Governor General all the powers and functions of Australia's head of state". For transportation, the governor general has access to a Rolls Royce Phantom VI limousine for ceremonial occasions or an armoured BMW 7 Series for ordinary official business. These cars fly the flag of the governor general of Australia and display St. Edward's Crown instead of number plates. Originally, two Phantoms were available after being purchased in the 1970s to be used for royal tours. One of these cars was sold in 1995 to a Sydney doctor, having previously carried the Queen during a royal tour and later being pelted with eggs when it carried Sir John Kerr following the Dismissal in 1975. The car was then entered into the almost 15,000 km long Peking to Paris rally, where it became known as "Lizzie’s Taxi" and secured fourth place. The car is now owned by Lindsay Fox and is often on display as a part of the Fox Classic Car Collection at Queens Warehouse, Melbourne. Under the Governor General Act 1974, each new commission has resulted in a pay increase. Today, the law ensures the salary is higher than that for the chief justice of the High Court, over a five year period. The annual salary during Michael Jeffery's term was $365,000. Quentin Bryce's salary was $394,000. The current salary is $495,000 and there is a generous pension. Until 2001, governors general did not pay income tax on their salary; this was changed after Elizabeth II agreed to pay tax. There is also a tropical version made of white tropical wool cut in a typical military fashion worn with a plumed helmet. However, that custom fell into disuse during the tenure of Sir Paul Hasluck with governors general now observing informal wear day to day. Tasmanian governor Sir Stanley Burbury extensively lobbied his government in an attempt to regain the right to wear a uniform, going as far to contact Sir John Kerr is desparation, hoping he could contact the Palace directly. From the creation of the Order of Australia in 1975, the governor general was, ex officio, Chancellor and Principal Companion of the order, and therefore became entitled to the post nominal AC. In 1976, the letters patent for the order were amended to introduce the rank of Knight and Dame to the order, and from that time the governor general became, ex officio, the Chancellor and Principal Knight of the order. In 1986 the letters patent were amended again, and governors general appointed from that time were again, ex officio, entitled to the post nominal AC (although if they already held a knighthood in the order that superior rank was retained). Until 1989, all governors general were members of the Privy Council of the United Kingdom and thus held the additional style The Right Honourable for life. The same individuals were also usually either peers, knights, or both (the only Australian peer to be appointed as governor general was the Lord Casey; and Sir William McKell was knighted only in 1951, some years into his term, but he was entitled to the style "The Honourable" during his tenure as premier of New South Wales, an office he held until almost immediately before his appointment). In 1989, Bill Hayden, a republican, declined appointment to the British Privy Council and any imperial honours. From that time until 2014, governors general did not receive automatic titles or honours, other than the post nominal AC by virtue of being Chancellor and Principal Companion of the Order of Australia. Dame Quentin Bryce was the first governor general to have had no prior title or pre nominal style. She was in office when, on 19 March 2014, Elizabeth II, acting on the advice of Prime Minister Tony Abbott, amended the letters patent of the Order of Australia to provide, inter alia, that the governor general would be, ex officio, Principal Knight or Principal Dame of the order. Until 2015, the honour continued after the retirement from office of the governor general. Formerly, all governors general automatically became a knight upon being sworn in. Spouses of governors general have no official duties but carry out the role of a vice regal consort. They are entitled to the courtesy style Her Excellency or His Excellency during the office holder's term of office. Most spouses of governors general have been content to be quietly supportive. Some, however, have been notable in their own right, such as Dame Alexandra Hasluck, Lady Casey and Michael Bryce.

Тарих

Басқа да генерал-губернатор аталатын лауазымдар Австралияда 19 ғасырдың ортасында қолданылған. Сэр Чарльз Фицрой (Жаңа Оңтүстік Уэльстің губернаторы 1846–1855 жылдары) және сэр Уильям Денисон (Жаңа Оңтүстік Уэльстің губернаторы 1855–1861 жылдары) сонымен қатар генерал-губернатордың қосымша атағын алды, себебі олардың құзыреті Австралияның басқа колонияларына дейін созылды. Австралия одақтастығының генерал-губернаторы лауазымы федерацияға дейінгі пікірталастар мен конвенциялар кезінде қалыптасты. Бірінші генерал-губернатор, Хоптун графы, Викторияның бұрынғы губернаторы болды. Ол 1900 жылдың шілдесінде таңдалды және 1901 жылдың 1 қаңтарында Австралия одақтастығының ашылуынан аз уақыт бұрын Австралияға оралды. Хоптун қателігінің бастапқы шатасуынан кейін ол Австралияның бірінші премьер-министрі Эдмунд Бартонды уақытша үкіметке тағайындады, ал 1901 жылғы федералды сайлау наурыз айына дейін өткізілмеді. Алғашқы генерал-губернаторлар британдықтар болды және оларды Король немесе патша Корольдық кеңсе ұсынысы бойынша тағайындады. Австралия үкіметінен тек әдептілік үшін олардың бұл шешімді мақұлдағанын сұрады. Генерал-губернаторлар Австралия үкіметін колониялық губернаторлар сияқты қадағалауды жүзеге асыруы керек еді. Олар шын мәнінде Британ үкіметінің өкілдері болды. Олар Австралия Парламенті қабылдаған заңдарды бекітуге құқылы болды. Алғашқы генерал-губернаторлар өз өкілеттіктерін жүзеге асыру туралы Австралия Жоғарғы Сотының судьялары Сэр Сэмюэл Гриффит пен Сэр Эдмунд Бартоннан кеңес сұрады. 1919 жылы премьер-министр Билли Хьюз Корольдық кеңсеге «Патшаның өкілін таңдауда нақты және тиімді дауыс беруді» сұрап, меморандум жіберді. Ол сондай-ақ Доминионның өз кандидаттарын ұсынуға мүмкіндігі болуы керектігін және «сайлау саласы Доминионның азаматтарын алып тастамауы керектігін» ұсынды. Меморандумға Корольдық кеңседе қатты қарсылық білдірілді және оны Корольдық хатшы лорд Милнер қабылдамады; жауап берілмеді. Келесі жылы Рональд Мунро Фергюсонның өкілеттігі аяқталып бара жатқанда, Хьюз Корольдық кеңсеге жеделхат жіберіп, оны меморандумға сәйкес тағайындауын сұрады. Хьюзді тыныштандыру үшін Милнер оған үш үміткердің біреуін таңдауды ұсынды. Ол өзінің кабинетімен кеңескеннен кейін Генри Форстерді, 1-ші барон Форстерді таңдады. 1925 жылы премьер-министр Стэнли Брюс кезінде Форстердің орнын алмастырушы лорд Стоунхейвенді тағайындау үшін дәл осындай тәжірибе қолданылды, Австралия үкіметі оның есімі «басқалармен бірге одақтастық министрлігіне берілгенін» ашық мәлімдеді. 1920 жылдары бұл лауазымның маңызы төмендеді. 1926 жылғы Императорлық конференцияда қабылданған шешімдердің нәтижесінде генерал-губернатор британ үкіметін дипломатиялық тұрғыдан білдіруді тоқтатты және британдықтардың Австралия істерін қадағалау құқығы жойылды. 1926 жылғы Балфур декларациясында, кейіннен Вестминстердің 1931 жылғы Статуты ретінде жүзеге асырылғандай: «Губернатор-генералдың Доминиондағы Ұлы патшалықтың өкілі ретінде атқаратын лауазымының анықтамасын ресми түрде тіркеуге болады. Бұл позиция, қазір жалпыға бірдей танылса да, сөзсіз, генерал-губернатор Лондондағы Ұлы патшаның министрлерінің кеңесі бойынша тағайындалған және олардың өкілі ретінде әрекет еткен бұрынғы кезеңнің дамуын білдіреді. Біздің ойымызша, Британдық одақтастықтың мүшелері арасындағы мәртебе теңдігінің маңызды салдары болып табылады, ол Доминионның генерал-губернаторы Корольдің өкілі болып табылады, ол Доминиондағы мемлекеттік істерді басқаруға қатысты барлық маңызды жағынан Ұлыбританиядағы Корольдің Ұлы Даңқымен бірдей позицияда, және ол Ұлыбританиядағы Ұлы Даңқының Үкіметі немесе осы Үкіметтің кез келген департаментінің өкілі немесе өкілі емес. Алайда, жаңа генерал-губернаторлардың кім болатынын шешу кімнің құзырына берілгені белгісіз болды. 1930 жылы король Георг V және Австралия премьер-министрі Джеймс Скуллин Лорд Стоунхейвеннің орнына жаңа генерал-губернатор тағайындау туралы талқылады, оның өкілеттігі аяқталды. Патша генерал-губернаторды таңдау енді оның жалғыз артықшылығы екенін және ол Австралияның лауазымына фельдмаршал сэр Уильям Бёрдвудты қалағанын айтты. Скуллин австралиялық заңгер сэр Исаак Исааксты ұсынды және ол Джордж V-нің осы мәселеде өзінің австралиялық премьер-министрінің кеңесіне сай әрекет етуін талап етті. Скуллинге Ирландия еркін мемлекетінің үлгісі әсер етті, ол әрқашан ирландиялықты Ирландия еркін мемлекетінің генерал-губернаторы етіп тағайындады. Скуллин ұсынған сэр Исаак Исаакстың тағайындалуына британ үкіметі қарсы болды. Бұл Исааксқа жеке қараудың жетіспеуінен туындамады, бірақ генерал-губернаторларды таңдау 1926 жылғы Императорлық конференциядан бері монархтың шешімімен жүзеге асырылатын мәселе деп есептелді. (Дегенмен, 1930 жылдың 11 қарашасында Скуллин мен король Георг V-нің жеке хатшысы лорд Стамфордхем арасындағы әңгімеде бұл ресми себеп екені анық болды, ал нағыз себебі – австралиялық, қаншалықты құрметтелсе де, генерал-губернатор болуға лайық емес деп есептелді.) Скуллин монархтың тиісті премьер-министрдің тікелей кеңесіне сай әрекет етуі керек екенін де талап етті (1926 жылға дейінгі тәжірибе Доминион премьер-министрлері монархқа британ үкіметі арқылы тікелей кеңес берген, ол келіспеген кез келген ұсынысқа іс жүзінде вето құқығына ие болған). Скуллин Оңтүстік Африка премьер-министрі Дж. Б. М. Герцогтың жақында граф Кларендонды сол елдің генерал-губернаторы етіп таңдауын талап еткенін және Ирландия еркін мемлекетінің генерал-губернаторы ретінде ирландиялықты таңдауын мысалға келтірді. Бұл тағайындаулардың екеуі де британ үкіметінің қарсылығына қарамастан келісімге келді. Бұл мысалдарға қарамастан, Георг V Скуллин ұсынған Исааксты қабылдауға құлықсыздық танытты және оған фельдмаршал сэр Уильям Бёрдвудты қарастыруын сұрады. Дегенмен, Скуллин бекем тұрды, егер австралиялықтың генерал-губернатор болуына оның австралиялық болғаны үшін кедергі келтірілсе, ол жалпы сайлауға баруға дайын екенін айтты. 29 қарашада король Исаакстың тағайындалуына келісті, бірақ ол бұл шешімге басқа амалы болмағандықтан ғана келіскенін айтты. (Лорд Стамфордхем Скуллин корольдің «басына тапанша қойғанын» айтқан). Осындай жағдайларда ресми хабарламалардың әдеттегі мәтіні «Король тағайындады» деп жазылады, бірақ осы жолы хабарламада тек «Король тағайындады» делінді, ал оның жеке хатшысы (Лорд Стамфордхем) Австралияның бас прокуроры сэр Роберт Гарраннан Скуллин нақты мәтінді білуін қамтамасыз етуін сұрады. Австралияның оппозициялық Ұлттық партиясы бұл тағайындауды «практикалық түрде республикалық» деп айыптады, бірақ Скуллин үлгі орнатты. Бұл конвенция бірте-бірте Доминионда генерал-губернатордың бұл елдің азаматы екені және оның үкіметінің кеңесі бойынша тағайындалатыны қағидасы қалыптасты. Исаакстың австралиялық генерал-губернатор ретінде тағайындалумен бірге, британ үкіметінің өкілі ретінде (британ үкіметінің өкілі ретінде) жеке рөл де құрылды, ал Эрнест Кратчли алғашқы тағайындалған адам болды. 1935 жылы Австралияға бірінші британдық жоғары комиссары, Джеффри Уискард (1936–1941 жылдары қызмет еткен) тағайындалды. Монархқа тікелей кеңес беру құқығы ғана емес, сонымен қатар бұл кеңеске қабылданғанын күту құқығы да барлық басқа Доминион премьер-министрлері тарапынан қабылдалды. Бұл, басқа нәрселермен қатар, Статутқа әкелді...

Other offices named governor general were previously used in Australia in the mid 19th century. Sir Charles FitzRoy (Governor of New South Wales from 1846 to 1855) and Sir William Denison (Governor of New South Wales from 1855 to 1861) also carried the additional title of Governor General because their jurisdiction extended to other colonies in Australia. The office of governor general for the Commonwealth of Australia was conceived during the debates and conventions leading up to federation. The first Governor General, the Earl of Hopetoun, was a previous governor of Victoria. He was selected in July 1900, returning to Australia shortly before the inauguration of the Commonwealth of Australia on 1 January 1901. After the initial confusion of the Hopetoun Blunder, he appointed the first prime minister of Australia, Edmund Barton, to a caretaker government, with the inaugural 1901 federal election not occurring until March. Early governors general were British and were appointed by the queen or king on the recommendation of the Colonial Office. The Australian Government was merely asked, as a matter of courtesy, whether they approved of the choice or not. Governors general were expected to exercise a supervisory role over the Australian Government in the manner of a colonial governor. In a very real sense, they represented the British Government. They had the right to reserve legislation passed by the Parliament of Australia:

The early governors general frequently sought advice on the exercise of their powers from judges of the High Court of Australia, Sir Samuel Griffith and Sir Edmund Barton. In 1919, Prime Minister Billy Hughes sent a memorandum to the Colonial Office in which he requested "a real and effective voice in the selection of the King's representative". He further proposed that the Dominions be able to nominate their own candidates and that "the field of selection should not exclude citizens of the Dominion itself". The memorandum met with strong opposition within the Colonial Office and was dismissed by Lord Milner, the Colonial Secretary; no response was given. The following year, as Ronald Munro Ferguson's term was about to expire, Hughes cabled the Colonial Office and asked that the appointment be made in accordance with the memorandum. To mollify Hughes, Milner offered him a choice between three candidates. After consulting his cabinet he chose Henry Forster, 1st Baron Forster. In 1925, under Prime Minister Stanley Bruce, the same practice was followed for the appointment of Forster's successor Lord Stonehaven, with the Australian government publicly stating that his name "had been submitted, with others, to the Commonwealth ministry, who had selected him". During the 1920s, the importance of the position declined. As a result of decisions made at the 1926 Imperial Conference, the governor general ceased to represent the British Government diplomatically, and the British right of supervision over Australian affairs was abolished. As the Balfour Declaration of 1926, later implemented as the Statute of Westminster 1931, put it:It is desirable formally to place on record a definition of the position held by the Governor General as His Majesty's representative in the Dominions. That position, though now generally well recognised, undoubtedly represents a development from an earlier stage when the Governor General was appointed solely on the advice of His Majesty's Ministers in London and acted also as their representative. In our opinion it is an essential consequence of the equality of status existing among the members of the British Commonwealth of Nations that the Governor General of a Dominion is the representative of the Crown, holding in all essential respects the same position in relation to the administration of public affairs in the Dominion as is held by His Majesty the King in Great Britain, and that he is not the representative or agent of His Majesty's Government in Great Britain or of any Department of that Government. However, it remained unclear just whose prerogative it now became to decide who new governors general would be. In 1930, King George V and the Australian Prime Minister James Scullin discussed the appointment of a new Governor General to replace Lord Stonehaven, whose term was coming to an end. The King maintained that it was now his sole prerogative to choose a governor general, and he wanted Field Marshal Sir William Birdwood for the Australian post. Scullin recommended the Australian jurist Sir Isaac Isaacs, and he insisted that George V act on the advice of his Australian prime minister in this matter. Scullin was partially influenced by the precedent set by the Government of the Irish Free State, which always insisted upon having an Irishman as the governor general of the Irish Free State. Scullin's proposed appointment of Sir Isaac Isaacs was fiercely opposed by the British government. This was not because of any lack of regard for Isaacs personally, but because the British government considered that the choice of Governors General was, since the 1926 Imperial Conference, a matter for the monarch's decision alone. (However, it became very clear in a conversation between Scullin and King George V's private secretary, Lord Stamfordham, on 11 November 1930, that this was merely the official reason for the objection, with the real reason being that an Australian, no matter how highly regarded personally, was not considered appropriate to be a governor general.) Scullin was equally insistent that the monarch must act on the relevant prime minister's direct advice (the practice until 1926 was that Dominion prime ministers advised the monarch indirectly, through the British government, which effectively had a veto over any proposal it did not agree with). Scullin cited the precedents of the prime minister of South Africa, J. B. M. Hertzog, who had recently insisted on his choice of the Earl of Clarendon as governor general of that country, and the selection of an Irishman as governor general of the Irish Free State. Both of these appointments had been agreed to despite British government objections. Despite these precedents, George V remained reluctant to accept Scullin's recommendation of Isaacs and asked him to consider Field Marshal Sir William Birdwood. However, Scullin stood firm, saying he would be prepared to fight a general election on the issue of whether an Australian should be prevented from becoming governor general because he was Australian. On 29 November, the King agreed to Isaacs's appointment, but made it clear that he did so only because he felt he had no option. (Lord Stamfordham had complained that Scullin had "put a gun to the King's head".) The usual wording of official announcements of this nature read "The King has been pleased to appoint ", but on this occasion the announcement said merely "The King has appointed ", and his private secretary (Lord Stamfordham) asked the Australian solicitor general, Sir Robert Garran, to make sure that Scullin was aware of the exact wording. The opposition Nationalist Party of Australia denounced the appointment as "practically republican", but Scullin had set a precedent. The convention gradually became established throughout the Commonwealth that the Governor General is a citizen of the country concerned, and is appointed on the advice of the government of that country. At the same time as the appointment of Isaacs as the first Australian born governor general, a separate role of British Representative in Australia (as the representative of the British government) was established, with Ernest Crutchley the first appointee. 1935 saw the appointment of the first British high commissioner to Australia, Geoffrey Whiskard (in office 1936–1941). This right not only to advise the monarch directly, but also to expect that advice to be accepted, was soon taken up by all the other Dominion prime ministers. This, among other things, led to the Statute of Westminster 1931 and to the formal separation of the Crowns of the Dominions. After Scullin's defeat in 1931, non Labor governments continued to recommend British people for appointment as governor general, but such appointments remained solely a matter between the Australian government and the monarch. In 1947, Labor appointed a second Australian Governor General, William McKell, who was in office as the Labor premier of New South Wales. The then leader of the Opposition, Robert Menzies, called McKell's appointment "shocking and humiliating". In 1965 the Menzies conservative government appointed an Australian, Lord Casey, and thereafter only Australians have held the position. However, when the Palace Papers were released in 2020, it was revealed that the Fraser government in 1976 considered it "highly desirable" that Prince Charles become governor general, however the Queen strongly indicated her disapproval of her son taking up the role until "such time as he has a settled married life". Additionally, in 2007 media outlets reported that Prince William might become governor general of Australia. However, both the prime minister, John Howard, and Clarence House repudiated the suggestion.

Бас банк басшыларының білімі

1965 жылға дейін барлық генерал-губернаторлар британдықтар болды, тек австралиялық сэр Исаак Исаакс (1931–1936 жж.) және сэр Уильям Маккелл (1947–1953 жж.) ерекшелік жасады. Содан бері тек австралиялықтар тағайындалды, бірақ сэр Ниниан Стивен (1982–1989 жж.) Ұлыбританияда туған. Глостер герцогы Генрих патша отбасының жоғары лауазымды мүшесі болды. Квентин Брайс ханым (2008–2014 жж.) бұл лауазымға тағайындалған алғашқы әйел болды. Сэр Исаак Исаакс және сэр Зельман Коуэн еврей дінін ұстанды; Билл Хейден өкілеттігінің кезеңінде атеист болды және қызметке кіріскенде ант берудің орнына, мәлімдеме жасады; қалған генерал-губернаторлар, кем дегенде, формалды түрде христиан дінін ұстанды. Әртүрлі генерал-губернаторлар бұрын Австралия штатының немесе отардың губернаторы болып қызмет еткен: Лорд Хоптун (Виктория, 1889–1895 жж.); Лорд Теннисон (Оңтүстік Австралия, 1899–1902 жж.); Лорд Гоури (Оңтүстік Австралия, 1928–1934 жж.; және Жаңа Оңтүстік Уэльс, 1935–1936 жж.); генерал-майор Майкл Джеффри (Батыс Австралия, 1993–2000 жж.); Дам Квентин Брайс (Квинсленд, 2003–2008 жж.); генерал Дэвид Харли (Жаңа Оңтүстік Уэльс, 2014–2019 жж.). Сэр Рональд Мунро Фергюсонқа 1895 жылы Оңтүстік Австралияның және 1910 жылы Викторияның губернаторы лауазымына ұсыныс жасалды, бірақ ол екі тағайындаудан да бас тартты. Лорд Норткотт Бомбейдің губернаторы болды. Лорд Кейси Австралия Парламентіне қызмет еткен кезеңдер арасында Бенгалияның губернаторы болды. Бұрынғы жетекші саясаткерлер мен сот жүйесінің өкілдері осы лауазымда ерекше көзге түсті. Лорд Дадли Ирландияның лорд-лейтенанты болды (1902–1905 жж.). Лорд Стоунхейвен (Джон Бэрд ретінде) Бонар Лоу мен Стэнли Болдуин кабинеттерінде көлік министрі болды; Ұлыбританияға оралғаннан кейін ол Ұлыбритания консервативтік партиясының төрағасы болды. Сэр Исаак Исаакс Комонвеллдің бас прокуроры, Жоғарғы сот судьясы және Бас судья болып кезекпен тағайындалды. Сэр Уильям Маккелл Жаңа Оңтүстік Уэльстің премьер-министрі болды. Лорд Дунросил (Вильям Моррисон ретінде) Ұлыбританияның Төменгі палатасының спикері болды. Лорд Де Л'Иль 1951 жылдан 1955 жылға дейін Уинстон Черчилль кабинетінде әуе күштері министрі болды. Осы санаттағы соңғы генерал-губернаторлар: Лорд Кейси, сэр Пол Хаслук, сэр Джон Керр, сэр Ниниан Стивен, Билл Хейден және сэр Уильям Дин. 1965 жылдан бері генерал-губернатор болып тағайындалған он бір австралиялықтың ішінде лорд Кейси, сэр Пол Хаслук және Билл Хейден бұрынғы федералды парламентарийлер болды; сэр Джон Керр Жаңа Оңтүстік Уэльс Жоғарғы Сотының Бас судьясы болды; сэр Ниниан Стивен және сэр Уильям Дин Жоғарғы Соттың құрамынан тағайындалды; сэр Зельман Коуэн Квинсленд университетінің вице-канцлері және конституциялық құқық сарапшысы болды; Питер Холлингворт Брисбеннің англикандық архиепископы болды; және генерал-майор Майкл Джеффри зейнеткер әскери шенеунік және Батыс Австралияның бұрынғы губернаторы болды. Квентин Брайстың тағайындалуы Квинсленд губернаторы қызметін атқарып жүрген кезінде жарияланды; ол бұрын Федералдық жыныстық дискриминация комиссары болған. Генерал Дэвид Харли – зейнеткер қорғаныс күштерінің бас штабы және Жаңа Оңтүстік Уэльстің бұрынғы губернаторы. Бұрынғы генерал-губернаторлардың зейнетке шыққаннан кейінгі маңызды қызметтері: Лорд Теннисон Уайт аралының вице-губернаторы болып тағайындалды; сэр Рональд Мунро Фергюсон (қазір Лорд Новар) Шотландияның мемлекеттік хатшысы болды; және Лорд Гоури Мэрилебон крикет клубының төрағасы болды (Лорд Форстер де генерал-губернатор болып тағайындалғанға дейін осы лауазымды атқарған).

All the governors general until 1965 were British born, except for Australian born Sir Isaac Isaacs (1931–1936) and Sir William McKell (1947–1953). There have been only Australian occupants since then, although Sir Ninian Stephen (1982–1989) had been born in Britain. Prince Henry, Duke of Gloucester, was a senior member of the royal family. Dame Quentin Bryce (2008–2014) was the first woman to be appointed to the office. Sir Isaac Isaacs and Sir Zelman Cowen were Jewish; Bill Hayden was an avowed atheist during his term and he made an affirmation rather than swear an oath at the beginning of his commission; the remaining Governors General have been at least nominally Christian. Various governors general had previously served as governors of an Australian state or colony: Lord Hopetoun (Victoria 1889–1895); Lord Tennyson (South Australia 1899–1902); Lord Gowrie (South Australia 1928–34; and New South Wales 1935–1936); Major General Michael Jeffery (Western Australia 1993–2000); Dame Quentin Bryce (Queensland 2003–2008); General David Hurley (New South Wales 2014–2019). Sir Ronald Munro Ferguson had been offered the governorship of South Australia in 1895 and of Victoria in 1910, but refused both appointments. Lord Northcote was Governor of Bombay. Lord Casey was Governor of Bengal in between his periods of service to the Australian Parliament. Former leading politicians and members of the judiciary have figured prominently. Lord Dudley was Lord Lieutenant of Ireland (1902–1905). Lord Stonehaven (as John Baird) was Minister for Transport in the Cabinets of Bonar Law and Stanley Baldwin; and after his return to Britain he became Chairman of the UK Conservative Party. Sir Isaac Isaacs was successively Commonwealth Attorney General, a High Court judge, and Chief Justice. Sir William McKell was Premier of New South Wales. Lord Dunrossil (as William Morrison) was Speaker of the UK House of Commons. Lord De L'Isle was Secretary of State for Air in Winston Churchill's cabinet from 1951 to 1955. More recent governors general in this category include Lord Casey, Sir Paul Hasluck, Sir John Kerr, Sir Ninian Stephen, Bill Hayden and Sir William Deane. Of the eleven Australians appointed governor general since 1965, Lord Casey, Sir Paul Hasluck and Bill Hayden were former federal parliamentarians; Sir John Kerr was the Chief Justice of the Supreme Court of New South Wales; Sir Ninian Stephen and Sir William Deane were appointed from the bench of the High Court; Sir Zelman Cowen was a vice chancellor of the University of Queensland and constitutional lawyer; Peter Hollingworth was the Anglican Archbishop of Brisbane; and Major General Michael Jeffery was a retired military officer and former Governor of Western Australia. Quentin Bryce's appointment was announced during her term as Governor of Queensland; she had previously been the Federal Sex Discrimination Commissioner. General David Hurley was a retired Chief of Defence Force and former Governor of New South Wales. Significant post retirement activities of earlier Governors General have included: Lord Tennyson was appointed Deputy Governor of the Isle of Wight; Sir Ronald Munro Ferguson (by now Lord Novar) became Secretary of State for Scotland; and Lord Gowrie became Chairman of the Marylebone Cricket Club (Lord Forster had also held this post, before his appointment as governor general).