Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ХХ ғасырдың алдындағы Үндістанда ақсүйектер мен ханзадалардың кездесуі
Meeting of noblemen and princes in pre 20th century India
Дарбар – парсы тілінен алынған термин (дарбардан), патшаның немесе билеушінің ақсүйек соты немесе мемлекеттік мәселелерді талқылайтын ресми жиынды білдіреді. Ол Оңтүстік Азияда билеушінің соты немесе феодалдық міндеттеме ретінде қолданылған. Дурбар – әмірлік мемлекеттің істерін басқаруға арналған феодалдық кеңес немесе, Үндістанда британдық үкім кезінде жиі болғандай, таза рәсімдік шара болуы мүмкін. Ең танымал дурбарлар күшті императорлар мен патшаларға тиесілі болған. Солтүстік Үндістанда Барода, Гвалиор, Удайпур, Джайпур, Джодхпур, Джайсалмер, Агра және Пакистанның Лахор қалаларында осындай залдарды көркейтін сарайлар мен бекіністер сақталған. Мұғұл императоры Акбардың екі залы болған – бірі министрлерге, екіншісі халыққа арналған. Дурбар залдары сол заманғы ең жақсы материалдармен әсем безендірілген. Оңтүстік Үндістанда Майсур сарайында мұндай залдар көп болған, әсіресе Пауыл залы, онда Белгиядан әкелінген түрлі түсті шынылар қолданылып, тойлар өткізілген. Хайдарабад қаласындағы Хилват Мубарактағы Дурбар залы – Хайдарабад низамдарының Дурбар залы болған. Раштрапати Бхаванның басты күмбезі астында Үлкен Дурбар залы орналасқан. Қазір ғимарат президенттік резиденция қызметін атқаратындықтан, көптеген мемлекеттік шаралар осы жерде, Үндістан Президентінің төрағалығымен өткізіледі.
Durbar is a Persian derived term (from دربار) referring to the noble court of a king or ruler or a formal meeting where the king held all discussions regarding the state. It was used in South Asia for a ruler's court or feudal levy. A durbar may be either a feudal state council for administering the affairs of a princely state, or a purely ceremonial gathering, as was increasingly the case during British rule in India. The most famous durbars belonged to powerful emperors and kings. In the north of India, cities like Baroda, Gwalior, Udaipur, Jaipur, Jodhpur, Jaisalmer, Agra, and the city of Lahore in Pakistan have palaces and forts that adorn such halls. The Mughal emperor Akbar had two halls—one for his ministers, and the other for the general public. Usually, durbar halls are lavishly decorated with the best possible materials available at the time. In the south of India, the Mysore Palace had a number of such halls, especially the Peacock Hall, having colour tinted glasses imported from Belgium, which were used for marriage ceremonies. The Durbar Hall in the Khilawat Mubarak, in the city of Hyderabad, Telangana, was the Durbar Hall of the Nizams of Hyderabad. Beneath the main dome of the Rashtrapati Bhavan is the Grand Durbar Hall. As the building now serves as the presidential palace, many state functions are currently carried out there, presided upon by the President of India.
Мемлекеттік кеңес
Бұрынғы мағынасында, Маратхалар мен Раджпуттар сияқты Үндістан субконтинентінің туған жер билеушілері, басқа да индуисттік немесе мұсылмандық монархиялар, мысалы, Моғолдар мен Ауғанстан әмірлері, тіпті Батыс отаршылдық билеушілері де қонақтарды қабылдап, құрмет көрсетіп, Дурбарда істер жүргізген. Дурбар – туған мемлекеттің атқарушы кеңесі де болуы мүмкін. Дурбарды өткізудің ең жарқыны – 1911 жылдың желтоқсанында өткен Дели Дурбары болды, онда жаңадан таққа отырған Георг V және оның әйелі Мэри Үндістан императоры мен императорлығы ретінде ресми түрде тәж кигізілді. Патша мен патшайым Дурбарға жеке қатысып, тәж кигізу киімдерін киді, бұл Үндістан және империя тарихында бұрын-соңды болмаған салтанатты және әсем шара болды. Олар британдық билік кезеңінде Үндістанға келген жалғыз британ монархтары еді. Кейінгі британ монархтары үшін Дурбар өткізілмеді. Эдуард VIII билікке қысқа ғана уақытқа ие болғаннан кейін тақтан бас тартты. Оның інісі Георг VI таққа отырғанда, бірнеше себептерге байланысты Делиде Дурбар өткізуге шешім қабылданды: шығындар Үндістан үкіметіне ауыр жүк болар еді, өсіп келе жатқан Үндістан ұлтшылдығы патшалық жұпты ең жақсы жағдайда салқын қарсы алуы мүмкін еді, ал корольдің Ұлыбританиядан ұзақ уақытқа кеткені Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі шиеленіскен кезеңде қолайсыз болар еді.
In the former sense, the native rulers of the Indian subcontinent such as the Marathas and Rajputs, other Hindu or Muslim monarchies, like the Mughals and emirs of Afghanistan, and even Western colonial rulers received visitors in audience, conferred honours, and conducted business in durbar. A durbar could also be the executive council of a native state. The practice of the durbar culminated in the magnificent spectacle that was the Delhi Durbar, which was held in December 1911 to officially crown the newly enthroned George V and his wife Queen Mary as Emperor and Empress of India. The King and Queen attended the Durbar in person and wore their Coronation robes, an unprecedented event in both Indian and Imperial history held with unprecedented pomp and glamour. They were the only British monarchs to visit India during the period of British rule. No durbar was held for later British monarchs who were Emperors of India. Edward VIII reigned only a brief time before abdicating. On the accession of his brother George VI, it was decided to hold no durbar in Delhi, due to several reasons: the cost would have been a burden to the government of India, rising Indian nationalism made the welcome that the royal couple would have received likely to be muted at best, and a prolonged absence of the King from the UK would have been undesirable in the tense period before World War II.
Малайзия
Малайзия тарихында дурбар – британдық протекторат астында болған Біріккен Малай Штаттарының төрт билеушісінен тұратын кеңес. Алғаш рет 1897 жылы өткізілген, ол билеушілерге штаттық саясат мәселелерін британдық шенеуніктермен талқылауға арналған платформа болды. 1948 жылы Малайя Федерациясы құрылғанда, Дурбар Малайяның басқа штаттарын қоса, Билеушілер Конференциясына айналды. 1963 жылы Малайзия құрылғанда жаңа штаттар қосылғаннан кейін құрамы одан әрі кеңейтілді. 1957 жылы Малайяның тәуелсіздік жариялануынан бері, Билеушілер Конференциясындағы Малай билеушілері федералды корольді, яғни Малайзия Королін сайлау үшін сайлаушылар алқасы ретінде жұмыс істейді.
In Malaysian history, the durbar was the council comprising the four rulers of the Federated Malay States under British protectorate. First held in 1897, it was a platform for the rulers to discuss issues pertaining state policies with British officials. When the Federation of Malaya was formed in 1948, the Durbar transformed into the Conference of Rulers, with the inclusion of the other states of Malaya. The membership was further enlarged with the addition of new states in the formation of Malaysia in 1963. Since the Malayan Declaration of Independence in 1957, the Malay rulers in the Conference of Rulers function as the electoral college for the election of the federal king, the King of Malaysia.
Дурбар залы Фатех Пракаш сарайы, Удайпур
Раджастханның Удайпур қаласындағы Фатех Пракаш сарайындағы Дурбар залы Үндістандағы ең сәнді Дурбар залдарының бірі және Удайпурдың ең әсем палаталарының бірі болып табылады. Оның қабырғалары махараджалардың суреттерімен және түрлі қару-жарақтармен безендірілген. Залдың төбесі тамаша әрі айналасында сарай әйелдері көріністерді жамылған күйде тамашалай алатын галереялар орналасқан. 1909 жылы Үндістанның вице-королі лорд Минто Дурбар залының негізін қалады.
The Durbar Hall at the Fateh Prakash Palace in Udaipur, Rajasthan, is one of the most lavish Durbar Halls in India and one of the grandest chambers in Udaipur. It is decorated with paintings of Maharanas and various weapons adorn the walls. The hall has an exquisite ceiling and is surrounded by viewing galleries from where the ladies of the palace could view the proceedings while remaining veiled. Lord Minto, the Viceroy of India, laid the foundation stone for the Durbar Hall in 1909.
Дурбар залы Хилават Мубарак, Хайдарабад
Хайдарабадтың ескі қаласында, Чарминарға жақын орналасқан Холиват кешені бастапқыда кең аумаққа жайылған және онда көптеген сарайлар мен құрылыстар болған. Уақыттың сынағынан өткен ең маңызды ғимараттардың бірі – Дурбар залы. Биліктің символды ортасы саналатын бұл зал Асаф Джахи әулетінің мұрагерлік тақтысы – «Гадди е Мубарак» орны болған. 1750 жылы Низам Салабат Жунг салған Холиват кешені келесі Низамдар тарапынан кеңейтілді. 1803 жылы Сикандар Джах өзінің резиденциясын Парани Хавелиден Холиват кешеніне көшірді және алғашқы ірі құрылыстарға жауапкер болды. Дурбар залының жоспары дәстүрлі Моғол стилінде жасалған. Кейіннен, еуропалық сәулет қабылдана бастаған кезде жүргізілген қайта жаңарту жұмыстары әртүрлі сәулеттік стильдердің бірегей және үйлесімді қоспасын тудырды. Еуропалық сәулеттік ықпал басым болғанымен, жергілікті стильмен үйлесімді араласып, Үнді-Еуропалық сәулеттік синтезінің ең көрнекті мысалына айналды. Соның нәтижесінде пайда болған стиль Хайдарабадтағы көптеген кейінгі ғимараттардың ерекшелігіне айналды, себебі ол шығыс өмір салтының кеңістіктік қажеттіліктері мен әлеуметтік талаптарын сақтай отырып, жаңаруға мүмкіндік берді.
Located in the old city of Hyderabad in close proximity to the Charminar, the khliwat complex, originally spread over had numerous palaces and structures in its vast sprawl. One of the most important buildings to have survived the passage of time is the Durbar Hall. The symbolic seat of power, it housed the "Gaddi e Mubarak", the hereditary throne of the Asaf Jahi dynasty. First constructed in 1750 by the Nizam, Salabat Jung, the Khilwat complex has been added to by successive nizams. Sikandar Jah shifted his residence to the Khilwat complex from the Purani Haveli in 1803 and was responsible for the first major constructions. The plan of the Durbar Hall is in traditional Moghul style. Subsequent remodelling, at a time when European architecture was gaining acceptance, resulted in a unique and harmonious mix of diverse architectural styles. European architectural influences, although dominant, blend smoothly with the vernacular, to create one of the best examples of Indo European architectural synthesis. The resulting style was to become a distinctive feature of many later buildings in Hyderabad as it provided for a change without compromising the spatial needs of eastern lifestyle and social requirements.