Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильям Бернард Уллаторн (7 мамыр 1806 – 21 наурыз 1889) – XIX ғасырда Рим-католик шіркеуінде жоғары қызметтер атқарған ағылшын дін қызметкері.
English prelate
William Bernard Ullathorne (7 May 180621 March 1889) was an English prelate who held high offices in the Roman Catholic Church during the nineteenth century.
Ерте өмір
Уллаторн Йоркширдің Шығыс Ридингіндегі Поклингтон қаласында туған. Ол Уильям Уллаторнның он баласының ең үлкені болды, Уильям азық-түлік, маталар және спирттік ішімдіктермен айналысқан белгілі кәсіпкер еді, ал Ханна (туған тегі Лонгстафф) күйеуге шыққанда Рим католицизміне көшкен. Уллаторн тоғыз жасқа келгенде, оның отбасы Скарбороға көшті, онда ол мектепке баруын бастады. Ол әжесі Мэри Мор арқылы Әулие Томас Мордың ұрпағы еді. 12 жасында оны мектептен алып, әкесінің кеңсесіне есеп жүргізуді үйренуге орналастырды. Оны қайтадан мектепке жіберу жоспарланған, бірақ Уллаторн теңізге шығуды қалағандықтан, 15 жасында ата-анасының рұқсатымен Балтық және Жерорта теңіздеріне бірнеше саяхат жасады. Мемельде әйелдер үйіне барғанда, ол рухани жаңару сезімін басынан өткізіп, елге оралғанда кемешілерден діни кітаптары бар ма деп сұрады. Уллаторнға Марсольердің «Жанна Франсе де Шанталь өмірі» кітабының аудармасы берілді, ол оның діни құлшынысын күшейтті. Осы саяхатынан кейін ол үйіне қайтты. 1823 жылдың ақпанында, 16 жасқа толғанда, ол Бат қаласының жанындағы Даунсайд мектебіне жіберілді, онда Джон Беде Полдинг оның ұстазы болды, кейіннен Сиднейдің бірінші архиепискобы болған Полдинг оған зор ықпал етті.
Ullathorne was born in Pocklington, East Riding of Yorkshire, the eldest of ten children of William Ullathorne, a prosperous businessman with interests in groceries, draperies and spirits, and Hannah (née Longstaff), who converted to Roman Catholicism when she married. When he was nine years of age, Ullathorne's family relocated to Scarborough, where he began his schooling. He was a descendant of Saint Thomas More through his great grandmother, Mary More. At 12 he was taken from school and placed in his father's office to learn the management of accounts. The intention was to send him to school again, but Ullathorne wished to go to sea, and at the age of 15, with his parents' permission, he made the first of several voyages to the Baltic Sea and Mediterranean. While attending Mass in Memel he experienced something in the nature of a conversion, and on his return asked the mate if he had any religious books. Ullathorne was given a translation of Marsollier's Life of St Jane Frances de Chantal, which deepened his religious devotion. At the end of this voyage he returned home. In February 1823, aged 16, he was sent to Downside School, near Bath, where he was mentored by John Bede Polding, afterwards the first Archbishop of Sydney, who influenced him greatly.
Діни қызмет
1823 жылы Уллаторн Даунсайд аббаттығының монастырына кірді, 1825 жылы жалтауларға (анттарға) ие болды, Бернард Клерволықтың құрметіне "Бернард" деген қосымша есімді алды. 1831 жылы дін қызметкеріне (священником) тоғыстырылды, ал 1832 жылы Австралия миссияларына қатысты билігі бар Уильям Пласид Моррис (1794–1872) епископының бас викарі ретінде Жаңа Оңтүстік Уэльске барды. Австралиядағы иерархияны орнатуға Папа Григорий XVI-ны ықпалдаған негізінен Уллаторн болды. 1836 жылы Беде Полдинг Уллаторнды тағы да бенедиктиндерді тарту үшін Ұлыбританияға жіберді. Англияда жүргенде ол Ирландияға сапар шекті, онда Мэри Эйкенхедпен кездесті. 1838 жылы ол бес қайырымдылық әпкесімен бірге Австралияға оралды. Уллаторн 1841 жылы Англияға оралды, Джудит Ф. Шамптың айтуынша, қазіргі терминологияда "күйзеліс" (выгорание) деп сипатталатын жағдайға ұшырады. Содан кейін ол Ковентридегі Рим-католик миссиясын басқарды, онда денсаулығы мен рухын қалпына келтірді. Уллаторн Хобарт, Аделаида және Перт епископтықтарын қабылдаудан бас тартты, өйткені ол Австралияға қайта оралуды қаламайтын, бірақ 1847 жылы Батыс округінің апостолдық викарі болып, епископқа тоғыстырылды, епископ К. М. Баггсқа (1806–1845) мұрагерлік етті, бірақ келесі жылы Орталық округке ауыстырылды. Уллаторнның теологиялық және философиялық еңбектерінің ең танымалдары: "Адамның қабілеттері" (1882); "Христиандық ізгіліктердің негізі" (1883); "Христиандық төзімділік" (1886). Оның өмірі туралы еңбектер үшін А. Т. Дрейн (Лондон) редакциялаған "Автобиографиясын" қараңыз.
In 1823 Ullathorne entered the monastery of Downside Abbey, taking the vows in 1825, taking the additional name "Bernard", after Bernard of Clairvaux. He was ordained priest in 1831, and in 1832 went to New South Wales as vicar general to Bishop William Placid Morris (1794–1872), whose jurisdiction extended over the Australian missions. It was mainly Ullathorne who caused Pope Gregory XVI to establish the hierarchy in Australia. In 1836, Bede Polding sent Ullathorne back to Britain, to recruit more Benedictines. While in England, he visited Ireland, where he met Mary Aikenhead. He returned to Australia in 1838 with five Sisters of Charity. Ullathorne returned to England in 1841, suffering what Judith F Champ says would in modern terminology be described as "burnout". He then took charge of the Roman Catholic mission at Coventry, where he recovered his health and spirits. Ullathorne had turned down bishoprics in Hobart, Adelaide, and Perth as he did not wish to return to Australia, but in 1847 he was consecrated bishop as Vicar Apostolic of the Western District, in succession to Bishop C. M. Baggs (1806–1845), but was transferred to the Central District in the following year. Of Ullathorne's theological and philosophical works the best known are The Endowments of Man (1882); The Groundwork of the Christian Virtues (1883); Christian Patience (1886). For an account of his life see his Autobiography, edited by A. T. Drane (London).