Уильям Джордж Уорд: Теолог және математик өмірі мен қызметі
William George Ward
Уильям Джордж Уорд (1812-1882) – ағылшын теологы, математигі. Католик дініне кірген, Англиядағы діни ой-пікір дамуының көрсеткіші. Математикадағы дарыны зор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Джордж Уорд (21 наурыз 1812 – 6 шілде 1882) – ағылшын дін танушысы және математик. Рим католигіне ауысқан оның өмірі мен қызметі ағылшын діни ой-пікірі тарихындағы қиын кезеңде діни көзқарастардың қалыптасуын көрсетеді.
English theologian and mathematician
William George Ward (21 March 1812 – 6 July 1882) was an English theologian and mathematician. A Roman Catholic convert, his career illustrates the development of religious opinion at a time of crisis in the history of English religious thought.
Өмір
Ол Уильям Уорд пен Эмили Комбтың ұлы еді. Ол Винчестер колледжінде білім алып, 1830 жылы Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне оқуға түсті, бірақ әкесінің қаржылық қиындықтарына байланысты 1833 жылы Линкольн колледжінде стипендия алуға тырысты, және ол мұнда сәттілікке жетті. Уорд таза математикаға қабілетті болды, бірақ тарих, қолданбалы математика немесе нақты ғылымдардан тыс кез келген салаға немқұрайды қарады. Ол өткір юмор сезіміне ие болды және парадокстарды шектен тыс жақсы көретін. Оның математикалық емтиханы оның мінезі мен ойлау қабілетінің ерекшеліктерін көрсетті. Оның қолданбалы математика бойынша жазған бес жұмысының төртеуі толығымен бос қалды. Дегенмен, оған атақ беруден бас тартқан жоқ, және 1834 жылы ол Баллиол колледжінде ашық стипендия алды. Алдыңғы жылы Трактариандық қозғалыс басталған еді: Уорд оған оның шектен тыс талаптарға қарсылығымен және "сырттай әдемілікке" ұмтылуымен тартылды. Ол Джон Генри Ньюман туралы қалыптасқан пікіріне наразы болды, оны қарапайым антиквариат деп есептеді. Бірақ, бір досы оны Ньюменнің уағыздарын тыңдауға көндірген соң, ол бірден оның шәкіртіне айналды. Бірақ, Ньюман кейін айтқандай, ол "қозғалысқа еңкейіп кірді". Оның тарихи зерттеулерге қызығушылығы болған жоқ. Ол осы мәселені таза логикалық тұрғыдан қарастырды: реформаторларды, протестанттардың жеке пікір білдіру құқығын және ағылшыс шіркеуінің бірқалыптылығын ұнатпай, ол жалпы протестантизмге және әсіресе оның англикандық түріне қарсы күреске түсті. Дегенмен, ол 1838 жылы диакенге, ал 1840 жылы священникке бекітілді. 1839 жылы Уорд Трактариандық партияның органы болған "Британдық сыншы" журналы үшін жазушы болды, және ол әлі де Англикан шіркеуіне тиесілі бола тұра, оған қарсы күшті айыптауларымен партияның жақтастарының арасында күдік тудырды. 1841 жылы ол танымал "90-шы трактаттың" жариялануын ұсынды және оны қорғап жазды. Сол кезден бастап Уорд және оның жақтастары Рим католик шіркеуімен бірігу үшін ашық түрде жұмыс істеді, ал 1844 жылы ол "Христиан шіркеуінің идеалы" атты еңбегін жариялады, онда Англия шіркеуінің жалғыз үміті Рим шіркеуіне бағыну екенін ашық түрде мәлімдеді. Бұл жарияланым ұзақ уақыттан бері жиналған дауылды одан әрі күшейтті. Оксфорд университеті 13 ақпан 1845 жылы "90-шы трактатты" айыптауға, "Идеалды" сынауға және Уордты ғылыми дәрежесінен айыруға шақырды. Соңғы екі ұсыныс қабылданды, және Уорд оқытушылық қызметінен босатылды. Ол 1870 жылы Папаның қатесіздігі туралы догманы қолдады. Ол сондай-ақ Папа Гонорий I-нің айыпталуымен айналысты, Джон Стюарт Миллмен пікір таласты хат алмасты, және Метафизикалық қоғамның талқылауларында белсенді қатысты.
He was the son of William Ward and Emily Combe. He was educated at Winchester College and went up to Christ Church, Oxford, in 1830, but his father's financial difficulties forced him in 1833 to try for a scholarship at Lincoln College, which he succeeded in obtaining. Ward had a gift for pure mathematics but for history, applied mathematics or anything outside the exact sciences, he felt contempt. He was endowed with a strong sense of humour and a love of paradox carried to an extreme. His examination for mathematical honours exhibited some of the peculiarities of his character and mental powers. Four out of his five papers on applied mathematics were sent up absolutely blank. Honours, however, were not refused him, and in 1834 he obtained an open fellowship at Balliol. In the previous year the Tractarian movement had been launched: Ward was attracted to it by his hatred of moderation and what he called "respectability". He was repelled by the conception he had formed of John Henry Newman, whom he regarded as a mere antiquary. When, however, he was at length persuaded by a friend to go and hear Newman preach, he at once became a disciple. But he had, as Newman afterwards said of him, "struck into the movement at an angle." He had no taste for historical investigations. He treated the question at issue as one of pure logic: disliking the Reformers, the right of private judgment which Protestants claimed, and the somewhat prosaic uniformity of the English Church, he flung himself into a campaign against Protestantism in general and the Anglican form of it in particular. He nevertheless took deacon's orders in 1838 and priest's orders in 1840. In 1839 Ward became a writer for the British Critic, the organ of the Tractarian party, and he excited suspicion among the adherents of the party by his violent denunciations of the Anglican Church, to which he still belonged. In 1841 he urged the publication of the celebrated Tract 90, and wrote in defence of it. From that period Ward and his associates worked undisguisedly for union with the Roman Catholic Church, and in 1844 he published his Ideal of a Christian Church, in which he openly contended that the only hope for the Church of England lay in submission to the Church of Rome. This publication brought to a height the storm which had long been gathering. The University of Oxford was invited, on 13 February 1845, to condemn Tract 90, to censure the Ideal, and to deprive Ward from his degrees. The two latter propositions were carried with Ward being deprived of his tutorship He supported the promulgation of the dogma of Papal Infallibility in 1870. He also dealt with the condemnation of Pope Honorius I, carried on a controversial correspondence with John Stuart Mill, and took a leading part in the discussions of the Metaphysical Society.
Отбасы
Уорд Роберт Плумер Уордтың шөбере немересі, сэр Генри Джордж Уордтың шөбере інісі және Уильям Уордтың ұлы болды. Ол Ньюманның өмірбаянын жазған Уилфрид Филип Уордтың әкесі, Жапониядағы миссионер және Sheed & Ward компаниясын бірге құрған Лео Уордтың атасы, сондай-ақ Леоның әпкесі, жазушы және баспагер Мейси Уордтың атасы. Ол аудармашы Розмари Шедтің және Розмаридің ағасы, романист Уилфрид Шедтің арғы атасы болды. Оның қызы бенедиктин монахына айналып, Стаффордширдегі Оултон аббаттығының леди-абатшасы болды.
Ward was the grandnephew of Robert Plumer Ward, the nephew of Sir Henry George Ward, and the son of William Ward. He was the father of Newman's biographer, Wilfrid Philip Ward; a grandfather of Father Leo Ward, a missionary in Japan and co founder of Sheed & Ward, and of Leo's sister, the writer and publisher Maisie Ward; and a great grandfather of the translator Rosemary Sheed, and of Rosemary's brother, the novelist Wilfrid Sheed. His daughter was professed as a Benedictine nun and became Lady Abbess of Oulton Abbey, Staffordshire.