Рональд Нокс: Англиялық дін қызметкері және жазушысы
Ronald Knox
Рональд Нокс: ағылшын қасиетті дін қызметкері, теолог, жазушы және радио хабаршысы (1888-1957). Өмірі, білімі, және католик дініне ауысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын католик діни қызметкері және жазушы (1888–1957) американдық футболшы.
English Catholic priest and author (1888–1957)
the American football player
Рональд Арбутнот Нокс (17 ақпан 1888 – 24 тамыз 1957) – ағылшын католик діни қызметкері, теолог, автор және радио хабар таратушы. Оксфордтың Итон және Балиол колледжінде білім алған Нокс классикалық білімдерімен танымал болды және 1912 жылы Англия шіркеуінің діни қызметкеріне тоғыстырылды. 1917 жылы католицизмге кіргенге дейін Оксфордтағы Тринити колледжінің мүшесі және капелланы қызметін атқарды. 1918 жылы католик діни қызметкері болғаннан кейін ғылыми және әдеби еңбектерін жалғастырды. 1926 жылдан 1939 жылға дейін Оксфорд университетінде католик шіркеуінің капелланы болды. Ол "Кнокс Киелі кітабын" – латын Вульгата Киелі кітабының 1960-1970 жылдары католик шіркеулерінде қолданылған жаңа ағылшын тіліне аудармасын аяқтады. 1951 жылы Папа Пий XII Ноксты протонотарий апостолдық ад инстантияға тағайындады, бұл оған "мосьеньор" құрметті атағын берді. Нокс діни, философиялық және әдеби тақырыптар бойынша көптеген еңбектер жазды, сондай-ақ бірнеше танымал детективтік романдардың авторы болды. Ол детективтік әңгімелерге арналған "Он қағиданы" жасауымен есімдері сақталды, олар оқырманға сырды шешуге тырысып, қиял желісіндегі детективтің шешімінен бұрын қатысуға мүмкіндік беретін қылмыс жанрының кодексін құруға бағытталған.
Ronald Arbuthnott Knox (17 February 1888 – 24 August 1957) was an English Catholic priest, theologian, author, and radio broadcaster. Educated at Eton and Balliol College, Oxford, where he earned a high reputation as a classicist, Knox was ordained as a priest of the Church of England in 1912. He was a fellow and chaplain of Trinity College, Oxford until he resigned from those positions following his conversion to Catholicism in 1917. Knox became a Catholic priest in 1918, continuing in that capacity his scholarly and literary work. Knox served as Catholic chaplain at the University of Oxford from 1926 to 1939. He completed the "Knox Bible", a new English translation of the Latin Vulgate Bible that was used in Catholic services during the 1960s and 1970s. In 1951, Pope Pius XII appointed Knox protonotary apostolic ad instar, which entitled Knox to the honorific "monsignor". Knox published extensively on religious, philosophical, and literary subjects. He also produced several popular works of detective fiction. He is remembered for his "Ten Commandments" for detective stories, which sought to codify a form of crime fiction in which the reader may participate by attempting to find a solution to the mystery before the fictional detective reveals it.
Ерте өмір және білім
Рональд Нокс Англияның Лестершир графтығындағы Кибворт қаласында англикандық отбасында дүниеге келді. Оның әкесі – пастор Эдмунд Арбутнот Нокс, кейін Англия шіркеуінің Манчестер епископы болды және 8-ші Арбутнот виконтымен некелік байланыста туыс болды. Рональд Лондонның Итон Хаус мектебінде және Оксфордтың Саммер Филдс мектебінде білім алды. Содан кейін ол Итон колледжіне түсіп, 1900 жылы бірінші стипендияны жеңіп алды. 17 жасында өмір бойы бойдақ болуға серт берді. Рональд Оксфордтың Баллиол колледжіне оқуға түсіп, 1904 жылы классикалық білім беру саласындағы бірінші стипендияны жеңіп алды. Ол онда бірнеше басқа стипендиялар мен сыйлықтарды иеленді: 1907 жылы Гертфорд стипендиясы; Кревен және Ирландия стипендиялары, сондай-ақ 1908 жылы грек тілінде поэзия жазу бойынша Гайсфорд сыйлығы; және 1910 жылы латын тілінде поэзия жазу бойынша канцлер сыйлығы. 1910 жылы ол Оксфордтың Тринити колледжінің мүшесі болып сайланды. Англо-католицизмге қызығушылық танытқан Нокс Морис Чайлдтың танымал "төңірегінің" белгілі бір мүшесі болды. Ол 1911 жылға дейін жеке сабақтарды өткізбеді, сондықтан демалыс уақытында ол Итоннан танысының ағасы Гарольд Макмилланға классикалық білім беруші болып жұмыс істеуге келісті. Макмилланның анасы Ноксқа дін туралы әңгімелемеуін өтінді, сонан соң ол сабақ беруді тоқтатты.
Ronald Knox was born into an Anglican family in Kibworth, Leicestershire, England. His father was the Rev. Edmund Arbuthnott Knox, who later became the Bishop of Manchester in the Church of England, and who was related by marriage to the 8th Viscount of Arbuthnott. Ronald was educated at Eaton House School in London and Summer Fields School in Oxford. He then entered Eton College, where he took the first scholarship in 1900. At age 17, he privately vowed to remain celibate for life. Ronald proceeded to Balliol College, Oxford, where he won the first classics scholarship in 1904. He won several other scholarships and prizes during his time there: the Hertford Scholarship in 1907; the Craven and Ireland scholarships, as well as the Gaisford Prize for Greek Verse Composition in 1908; and the Chancellor's Prize for Latin Verse Composition in 1910. In 1910, he was elected a fellow of Trinity College, Oxford. Interested in Anglo Catholicism, Knox became a key member of Maurice Child's fashionable "set". He would not begin tutorials until 1911, so during his sabbatical, he accepted the job of classics tutor to Harold Macmillan, the brother of a friend from Eton. When Macmillan's mother requested that Knox not speak to him about religion, he stopped the tutoring.
Англия шіркеуі
Нокс 1912 жылы англикан діни қызметкеріне бекітілді және Тринити колледжінің капелланы болып тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол британдық қарулы күштердің әскери барлау бөлімінде қызмет етті. 1915 жылы Шрусбери мектебінің директоры Сирил Эллингтон Ноксты оқытушылар қатарына шақырды. Нокс Шрусбериде Vb сыныбының өте жауапкершілікті және қызықты сынып жетекшісі ретінде ұзақ жылдар бойы есте қалды.
Knox was ordained an Anglican priest in 1912 and was appointed chaplain of Trinity College. During World War I, he served in military intelligence for the British Armed Forces. In 1915, Cyril Alington, the headmaster of Shrewsbury School, invited Knox to join the teaching staff. Knox was long remembered at Shrewsbury as the highly dedicated and entertaining form master of Vb.
Мәсіхке қайта оралу және қызмет
1917 жылы Нокс Рим-католик дініне өтіп, Англикан шіркеуінің дін қызметкері лауазымынан бас тартты, бұл оның әкесінің өсиетінен Ноксты шығарып тастауына себеп болды. 1918 жылы Нокс Рим-католик діни қызметкері болып тағайындалды және 1919 жылы Гертфордширдегі Уэрдегі Сент-Эдмунд колледжіне жұмысқа орналасты, 1926 жылға дейін сонда қызмет етті. Нокс өзінің рухани жолын 1918 жылы Лонгманс баспасында жарық көрген «Рухани Энеида» еңбегінде түсіндірді. Нокс дін ауыстыруына сол кезде Англикан шіркеуінің жоғары лауазымды адамы болған, бірақ әлі католик емес Г.К. Честертонның әсері тигенін айтты. 1922 жылы Честертон католик дініне өтіп, Нокс оның шешіміне ықпал еткенін мәлімдеді. Нокс христиандық және басқа да тақырыптар туралы жазып, хабар таратты. Оксфорд университетінде (1926–1939) капеллан қызметін атқарып, 1936 жылы монсеньор дәрежесіне көтерілгеннен кейін ол классикалық детективтік әңгімелер жазды. 1929 жылы Нокс детективтік әңгімелер үшін қағидаларды «декалог» деп аталатын он қағидаға біріктірді. Ол Детекция клубының негісқалаушыларының бірі болды және бес роман мен Майлс Брэдонды бейнелейтін қысқа әңгімелерден тұратын бірнеше детективтік әдебиеттер жазды. Майлс Брэдон «Тағылмайтын сақтандыру компаниясында» жеке тергеуші болып жұмыс істейді. 1936 жылы діни басшыларының нұсқауымен Нокс латын тіліндегі «Вулгата» Киелі кітабын еврей және грек тілдеріндегі бастау көздерін пайдаланып ағылшын тіліне қайта аударуды бастады. Оның діни тақырыптағы еңбектері: «Кейбір босатылған тастар» (1913), «Барлық жағынан қайта қосылу» (1914), «Рухани Энеида» (1918), «Католиктердің сенімі» (1927), «Груб-стриттегі Калибан» (1930), «Жаратылыс және Чаринг-Кросс» (1935), «Донс-Деллэйт» (1939) және «Тұтқын оттар» (1940). 1936 жылы Г.К. Честертон қайтыс болғанда, Нокс Вестминстер соборында оның үшіншілік миссасы үшін панегирик сөз сөйледі. Нокстың «Сатирадағы эсселер» (1928) жинағындағы «Шерлок Холмс әдебиетін зерттеу» атты эссе Шерлок Холмс туралы пародистикалық сындық жазбалардың және Холмс, Уотсон сияқты тұлғалардың бар екендігін жорамалдайтын тарихи зерттеулердің алғашқысы болды. «In Memoriam» атты тағы бір эссе Теннисонның өлеңін шындығында Виктория патшайымы жазғанын дәлелдеуге тырысады. «Барлық жағынан қайта қосылу» атты тағы бір сатирикалық эссе Англикан төзімділігін мұсылмандарды, атеистерді және тіпті ирланд балаларын өлтірген католиктерді сіңіруге шақырып, Свифтиан әдеби стилінде Англикан шіркеуін қысымға ұшыратты. 1954 жылы Нокс Занзибарда Джулиан Асквит пен Энн Асквиттерге, Родезияда Джон мен Дафни Актонға барды. Африкада жүрген кезінде Нокс «Христос үлгісі» кітабын аударуды бастады. Англиядағы Меллске оралғаннан кейін ол Тереза Лизиестің «Автобиографиясы» кітабын аударуды бастады. Ол сондай-ақ, «Католиктердің сенімі» (1927) еңбегінің студенттерге қарағанда кең аудиторияға тарауын көздеген апологетикалық жұмысты бастады. 1957 жылы Нокс ауыр науқасқа шалдығып, барлық жұмыстарын тоқтатуға мәжбүр болды. Гарольд Макмилланның шақыруымен Нокс Лондондағы дәрігермен кеңескен кезде Даунинг-стрит, 10-шы үйінде тұрды. Дәрігер Нокстың қатерлі ісігі бар екенін растады. Нокс 1957 жылдың 24 тамызында қайтыс болды, оның денесі Вестминстер соборындағына әкелінді. Епископ Джордж Л. Крейвен реквиемді өткізді, ал әке Мартин Д’Арси панегирик сөз сөйледі. Нокс Меллс қаласындағы Сент-Эндрю шіркеуінің маңындағы жерге жерленді.
In 1917 Knox converted to Roman Catholicism and resigned as Anglican chaplain, prompting his father to cut Knox out of his will. In 1918, Knox was ordained a Roman Catholic priest and in 1919 joined the staff of St Edmund's College in Ware, Hertfordshire, remaining there until 1926. Knox explained his spiritual journey in A Spiritual Aeneid, published by Longmans in 1918. Knox stated that his conversion was influenced in part by G. K. Chesterton, who was a High Church Anglican at the time, but not yet a Catholic. In 1922, Chesterton converted to Catholicism and said that Knox had influenced his decision. Knox wrote and broadcast on Christianity and other subjects. While chaplain at the University of Oxford (1926–1939) and after his elevation to a monsignor in 1936, he wrote classic detective stories. In 1929 Knox codified the rules for detective stories into a "decalogue" of ten commandments. He was one of the founding members of the Detection Club and wrote several works of detective fiction, including five novels and a short story featuring Miles Bredon, who is employed as a private investigator by the Indescribable Insurance Company. In 1936, directed by his religious superiors, Knox started retranslating the Latin Vulgate Bible into English using Hebrew and Greek sources. His works on religious themes include: Some Loose Stones (1913), Reunion All Round (1914), A Spiritual Aeneid (1918), The Belief of Catholics (1927), Caliban in Grub Street (1930), Heaven and Charing Cross (1935), Let Dons Delight (1939) and Captive Flames (1940). When G. K. Chesterton died in 1936, Knox delivered a panegyric for his Requiem Mass in Westminster Cathedral. An essay in Knox's Essays in Satire (1928), "Studies in the Literature of Sherlock Holmes", was the first of the genre of mock serious critical writings on Sherlock Holmes and mock historical studies in which the existence of Holmes, Watson, et al. is assumed. Another of these essays, "The Authorship of In Memoriam", purports to prove that Tennyson's poem was actually written by Queen Victoria. Another satirical essay, "Reunion All Round", mocked Anglican tolerance by appealing to the Anglican Church in Swiftean literary style to absorb Muslims, atheists, and even Catholics who had murdered Irish children. In 1954 Knox visited Julian Asquith and Anne Asquith in Zanzibar and John and Daphne Acton in Rhodesia. While in Africa, Knox began his translation of The Imitation of Christ. After returning to Mells in England, he started translating Thérèse of Lisieux's Autobiography of a Saint. He also began a work of apologetics intended to reach a wider audience than the student one of his The Belief of Catholics (1927). In 1957, Knox suffered a serious illness that curtailed all his work. At the invitation of Harold Macmillan, Knox stayed at 10 Downing Street while consulting a medical specialist in London. The doctor confirmed that Knox had terminal cancer. Knox died on 24 August 1957, and his body was brought to Westminster Cathedral. Bishop George L. Craven celebrated the Requiem Mass and Father Martin D'Arcy preached the panegyric. Knox was buried in the churchyard of St Andrew's Church in Mells.
Радиожалған ақпарат
1926 жылдың қаңтарында Нокс BBC радиосында Лондондағы төңкерістің тікелей эфирдегі симуляцияланған репортажы – "Broadcasting the Barricades" таныстырды. Хабарламада бірнеше адамның, оның ішінде үкімет министрінің дарға асылғаны туралы айтылды. Сонымен қатар, Savoy қонақ үйінен деп аталатын музыкалық үнділер, қонақ үйдің траншеялық минометтермен қиратылуының дыбыстарымен біріктірілді. Хабарламада Парламент ғимараты мен Сағат мұнарасы да қиратылған деп мәлімделді. Бұл хабарлама қарлы күндері таратылғандықтан, газеттерді жеткізуге бірнеше күн бойы Ұлыбританияның көп бөлігінде мүмкіндік болмады. Газеттердің жетіспеуі шағын үрей тудырды, себебі адамдар Лондондағы оқиғалардың себебі радио хабарлары деп ойлады. 26 мамырда жалпы ереуіл кезінде үлкен тәртіпсіздік болғандықтан, адамдар бұрыннан төңкеріс болу мүмкіндігіне дайын еді. 1980 жылдардағы өмірбаянына берген сұхбатында, "This is Orson Welles" (1992) кітабында Орсон Уэллс, BBC хабарламасы оған 1938 жылы CBS радиосында "Әлемдер соғысы" радиоспектаклін жасау идеясын бергенін айтты, бұл кейбір американдық тыңдаушылар арасында ұқсас үрейге себеп болды. 2005 жылғы BBC баяндамасы да Нокстың хабарламасы Уэллске әсер еткен болуы мүмкін екенін көрсетті. Хабарламаның сценарийі 1928 жылғы "Сатирадағы эсселер" жинағында "Естен кеткен аралық" деген атпен қайта басылған.
In January 1926, on BBC Radio, Knox presented Broadcasting the Barricades, a simulated live report of revolution in London. The broadcast reported the lynching of several people, including a government minister. It also mixed what it called band music from the Savoy Hotel with sounds of the hotel's purported destruction by trench mortars. The broadcast also claimed that the Houses of Parliament and the Clock Tower had also been destroyed. Because the broadcast occurred on a snowy weekend, newspaper delivery was unavailable to much of the United Kingdom for several days. The lack of newspapers caused a minor panic, as people believed that the broadcast events in London were to blame. In May 26, there was considerable public disorder during the General Strike, so people were previously open to the possibility of a revolution. In a 1980s interview for his biography This is Orson Welles (1992), Orson Welles says that the BBC broadcast gave him the idea for his own 1938 CBS Radio dramatization of "The War of the Worlds", which led to a similar panic among some American listeners. A 2005 BBC report also suggested that the Knox broadcast may have influenced Welles. The script of the broadcast is reprinted in Essays in Satire (1928) as "A Forgotten Interlude".
Нокстің детективтер үшін он ережесі
Нокс дәуіріндегі романдардың көпшілігі, «Детективтік әдебиеттің алтын ғасыры» деп аталатын, оқырманға детективтен бұрын жұмбақты шешуге мүмкіндік беретін қатаң ережелермен жазылған «кім жасады?» жанрындағы туындылар болды. Нокс пікірінше, детективтік әңгіменің басты мақсаты – құпияны ашу болуы керек; құпияның элементтері оқиғаның басында оқырманға анық көрсетілуі тиіс, ал оның мәні оқырманның қызығушылығын оятып, соңында қанағаттандыруы керек. Ол бұл анықтаманы детективтік әдебиет жазудың он ережесімен толықтырды:
The majority of novels of Knox's era, coined The Golden Age of Detective Fiction, were "whodunits" with codified rules to allow the reader to attempt to solve the mystery before the detective. According to Knox, a detective storymust have as its main interest the unravelling of a mystery; a mystery whose elements are clearly presented to the reader at an early stage in the proceedings, and whose nature is such as to arouse curiosity, a curiosity which is gratified at the end. He expanded upon this definition by giving ten rules of writing detective fiction:
Қылмыскер оқиғаның басында аталған болуы керек, бірақ оқырманның ой-пікірлерімен таныс болған адам болмауы керек. Кез келген мистикалық немесе табиғаттан тыс күштерге жол берілмейді. Бір ғана құпия бөлме немесе өткел болуы мүмкін. Бұрын белгісіз болған уларлар немесе соңында ұзақ ғылыми түсіндірме талап ететін құралдар қолданылмауы керек. Оқиғада қытайлықтар болмауы керек. (Ескерту: Бұл сол кездегі детективтік әдебиеттегі азиялық кейіпкерлердің стереотиптік бейнеленуіне сілтеме жасап тұр) Детективке кездейсоқ жағдайлар көмектеспеуі керек, сондай-ақ ол дұрыс екені дәлелденген түсініксіз сезімге ие болмауы керек. Детективтің өзі қылмыс жасауы мүмкін емес. Детектив тапқан кез келген деректерді жариялауға міндетті. Детективтің «жанындағы адамы», Уотсон, оның ойларынан өтетін ешқандай ойды оқырманнан жасырмауы керек: оның зиялы деңгейі орташа оқырманнан сәл, бірақ өте аз төмен болуы керек. Егіздер немесе жалпы алғанда, екі өзіне ұқсайтын адамдар, егер оларға дайындық жасалмаса, пайда болмауы керек.
The criminal must be mentioned in the early part of the story, but must not be anyone whose thoughts the reader has been allowed to know. All supernatural or preternatural agencies are ruled out as a matter of course. Not more than one secret room or passage is allowable. No hitherto undiscovered poisons may be used, nor any appliance which will need a long scientific explanation at the end. No Chinaman must figure in the story. (Note: This is a reference to common use of heavily stereotyped Asian characters in detective fiction of the time)
No accident must ever help the detective, nor must he ever have an unaccountable intuition which proves to be right. The detective himself must not commit the crime. The detective is bound to declare any clues which he may discover. The "sidekick" of the detective, the Watson, must not conceal from the reader any thoughts which pass through his mind: his intelligence must be slightly, but very slightly, below that of the average reader. Twin brothers, and doubles generally, must not appear unless we have been duly prepared for them.