Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гари Кит Ледьярд (1932 - 29 қазан 2021), корей тарихы мен тілінің американдық ғалымы, Колумбия университетінің зейнеткер Седжонг профессоры. Ол Хангуль әліпбиі тарихы бойынша жұмыстарымен ең белгілі.
American scholar of Korean history and language (1932–2021)
Gari Keith Ledyard (1932 – October 29, 2021) was an American scholar who was Sejong Professor of Korean History Emeritus at Columbia University. He is best known for his work on the history of the Hangul alphabet.
Өмірбаян
Гари Кит Ледьярд 1932 жылы Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласында дүниеге келді, оның отбасы осы кезде Депрессия кезінде жұмыс істеу үшін Сиракузада болған. Ол Мичиган штатының Детройт және Энн-Арбор қалаларында өсті, 1948 жылы отбасымен Калифорния штатының Сан-Рафаэль қаласына көшті. Орта мектепті бітіргеннен кейін Мичиган университеті мен Сан-Франциско мемлекеттік колледжіне оқуға түсті, бірақ үлгерімі жақсы болмады. Сондықтан 1953 жылы әскерге шақырудан қашу үшін әскер қатарына қосылды. Өкінішке орай, ауруға байланысты негізгі дайындықтан көп қалып қойды, сондықтан оны қайталауға тура келді. Осы уақытта тілдерді оқытуға мүмкіндік туды, бұл оның қызығушылығының бірі болатын. Ледьярд Монтерейдегі Армия тілдер мектебінде бір жылдық қарқынды орыс тілі курсын оқуға жоспарлаған, бірақ жақын арада Корея тіліне ауыстырылды. Сыныптағы үлгерімі жоғары болғандықтан Кореяға жіберілмеді, бірақ бірнеше айдан кейін 1955 жылдың шілдесінде Токиоға, ал қарашада Сеулге ауыстырылды. Кореяда жүргенде корей тілінде оқытқан ұстаздарының отбасымен танысып, қалада тамақтанып, Америка тілдер институтында сабақ берді. Жоғары лауазымдағылар бұл туралы білгеннен кейін, оны бауырластыққа араласуда айыптап, Кореяда тоғыз ай болғаннан кейін Токиоға қайта тағайындады және желтоқсан айында АҚШ-қа оралды. Келесі көктемде ол Берклидегі Калифорния университетінің қытай тілі мен әдебиеті факультетіне оқуға түсті. АҚШ-та корейтану бағдарламасы болмағандықтан, Питер Алексис Будберг және Чжао Юаньрен сияқты профессорлардың студенті болды. 1958 жылы бакалавр дипломын алу үшін «Хунмин Чжонжүм Хэри» еңбегін ағылшын тіліне аударды, 1963 жылы магистратурада корей-монғол дипломатиялық қарым-қатынастарын зерттеді. Ал диссертациясы үшін Сеулде бір жыл зерттеу жүргізгеннен кейін 1966 жылы докторлық диссертациясын қорғап, Колумбия университетіндегі Корей зерттеулер орталығында Уильям Э. Скиллендтің орнын иеленді. 1977 жылы профессорлық атақ алды, 2001 жылы зейнетке шықты. Ледьярдтың диссертациясы «1446 жылғы корей тілі реформасы» деп аталып, король Седжонгтың әліпби жобасына, сондай-ақ хангыльдің саяси маңызы мен оның құрылуына байланысты даулы мәселелерге арналған. Өкінішке орай, ол диссертациясының авторлық құқығын тіркеуге үлкермеді, ол микрофильм және фотокөшірме түрінде таратылды, сондықтан авторлық құқықты сақтап, маңызды өзгерістерсіз жариялай алмады. Корея тілінің ұлттық академиясының алғашқы директоры Ли Ки Мун оны мұны істеуге көндірді, ал кітап 1998 жылы Кореяда жарық көрді. Ледьярд корей картографиясы, Корея мен Қытайдың бірінші жапон басқындығы кезіндегі одағы және Үш патшалықтың соғыстары мен Кореядан жапон мемлекетінің құрылуы арасындағы қарым-қатынас туралы да жариялады. Ол сондай-ақ 17 ғасырдағы голланд саяхатшысы Хендрик Хамельдің Кореяда 13 жыл тұтқын болған кезде жазған күнделігі туралы кітап жазды. Бұл кітап «Голланд Кореяға келеді» деп аталып, алғаш рет 1971 жылы жарық көрді. 1988 жылы ол Солтүстік Кореяға шақырылды. Гари Кит Ледьярд 2021 жылдың 29 қазанында 89 жасында Альцгеймер ауруының асқынуынан үйінде қайтыс болды.
Gari Keith Ledyard was born in Syracuse, New York in 1932, while his family happened to be in Syracuse for work during the Depression. He grew up in Detroit and Ann Arbor, Michigan, and moved with his family to San Rafael, California, in 1948. After high school, he attended the University of Michigan and San Francisco State College, but did not do well, and in 1953 he joined the army to avoid the draft. Luckily, he missed so much basic training due to illness that he had to repeat it, and during that time opportunities opened up for language training, one of his interests. Ledyard was scheduled for one year intensive Russian language training at the Army Language School in Monterey, but was soon reassigned to Korean. He graduated too high in his class to be sent to Korea, but after a few months was able to get a posting in Tokyo in July 1955, and then a transfer to Seoul in November. While there, he looked up the families of his Korean teachers, ate in town, and taught at the American Language Institute. When his superiors found out, he was accused of fraternization and reassigned to Tokyo, after only nine months in Korea, and returned to the US in December. The next spring he enrolled in the University of California at Berkeley, in Chinese language and literature, studying under, among others, Peter Alexis Boodberg and Zhao Yuanren, as there was no Korean Studies program in the United States at the time. For his bachelor's degree in 1958 he translated the Hunmin Jeongeum Haerye into English; for his master's degree in 1963 he documented early Korean–Mongol diplomatic relations; and with a year for research in Seoul for his dissertation, he received his PhD in 1966 and a position at Columbia, at the Centre for Korean Research, succeeding William E. Skillend. He was made a full professor in 1977, and retired in 2001. Ledyard's dissertation was The Korean Language Reform of 1446, on King Sejong's alphabet project, but concerned with the political implications and controversies of hangul as much as its creation. Unfortunately, he failed to copyright his dissertation, and it was distributed in microfilm and photocopy, so that he could not copyright it and publish without substantial revision. He was finally convinced to do so by the first director of the National Academy of the Korean Language, Lee Ki Moon, and the book was published in Korea in 1998. Ledyard also published on Korean cartography, the alliance between Korea and China during the first Japanese invasions, and the relationship between the wars of the Three Kingdoms and the founding of the Japanese state from Korea. He also wrote a book about the journal written by the 17th century Dutch explorer Hendrick Hamel who was held hostage in Korea for 13 years. The title of this book is 'The Dutch come to Korea' and was first published in 1971. He was invited to visit North Korea in 1988. Ledyard died from complications of Alzheimer's disease at his home, on October 29, 2021, at the age of 89.
Хангулдың шығу тегі туралы зерттеулер
Ледьяр 1820 жылы француз шығыстанушысы Жан Пьер Абель Ремусаттың пікірінше, хангулдың негізгі дауыссыз әріптері Юань әулетінің моңғолша Phagspa жазуынан, 蒙古篆字 měnggǔ zhuānzì (моңғол мөрі жазуы) деп аталады. Phagspa-дан тек бес әріп қабылданды, ал қалған дауыссыз әріптердің көпшілігі Хунмин Чжон Ым Херейде сипатталғандай, осылардан ерекшеліктері бойынша туындаған. Алайда, екі жазбада негізгі дауыссыз әріптердің қайсы екені туралы пікірлер өзгеше. Херейде графикалық жағынан ең қарапайым әріптер ᄀᄂᄆᄉᄋ негізгі деп есептеліп, қалғандары оларға штрихтар қосу арқылы алынған (бірақ ㆁᄅㅿ бөлек қарастырылған), ал Ледьяр қытай фонетикасында негізгі болған бес фонетикалық жағынан қарапайым әріптер ᄀᄃᄅᄇ хангул үшін де негізгі болды деп санайды, олардан штрихтар қосылып немесе алынып, басқа әріптер туындаған. Осы бес негізгі әріп Phagspa жазуынан алынған, ал түпкілікті түрде тибет әріптері ག ད ལ བ ས-тен шыққан. Осылайша, олар грек әріптері Γ Δ Λ Β және латын әліпбиінің C/G D L B әріптерімен туыс болуы мүмкін. (Тибет және грек тілдеріндегі S дыбысының тарихын қайта құру қиынырақ.) Алтыншы негізгі әріп, ᄋ, Херей есебінде айтылғандай, жаңадан ойлап табылды. Дауысты әріптердің жасалуы екі жазбада да шамамен бірдей.
Ledyard believed, following, French orientalist, Jean Pierre Abel Rémusat in 1820, that the basic hangul consonants were adopted from the Mongolian Phagspa script of the Yuan dynasty, known as the 蒙古篆字 měnggǔ zhuānzì (Mongol seal script). Only five letters were adopted from Phagspa, with most of the rest of the consonants created by featural derivation from these, as described in the account in the Hunmin Jeong eum Haerye. However, which letters the basic consonants were differs between the two accounts. Whereas the Haerye implies that the graphically simplest letters ㄱㄴㅁㅅㅇ are basic, with others derived from them by the addition of strokes (though with ㆁㄹㅿ set apart), Ledyard believes the five phonologically simplest letters ㄱㄷㄹㅂㅈ, which were basic in Chinese phonology, were also basic to hangul, with strokes either added or subtracted to derive the other letters. It was these five core letters which were taken from the Phagspa script, and ultimately derive from the Tibetan letters ག ད ལ བ ས. Thus they may be cognate with Greek Γ Δ Λ Β and the letters C/G D L B of the Latin alphabet. (The history of the S sounds between Tibetan and Greek is more difficult to reconstruct.) A sixth basic letter, ㅇ, was an invention, as in the Haerye account. The creation of the vowel letters is essentially the same in the two accounts.
Қоңыраудың өрнегі
Хунмин Чжон эум 古字 "Gu Seal Script" -ті Седжон патша немесе оның министрлері хангул жасау үшін қолданған дереккөз деп есептейді. Бұл дәстүрлі түрде Ескі мөр жазуы деп түсіндірілді және филологтарды шатастырды, өйткені хангуль қытай мөр жазуларына функционалдық ұқсастық жоқ. Алайда, 古 gǔ-дың бірден көп мағынасы бар: ескі мағынасынан басқа, ол моңғолдарға (蒙古 Měng gǔ) қатысты қолданылуы мүмкін. Седжонның заманындағы жазбалар осы екіжақтылықпен ойнады, "Менг гудан артық ешкім жоқ" деп әзілдеді. Яғни, Гу мөрінің жазуы моңғол мөрінің жазуы немесе фагспа әліпбиіне жасырын сілтеме болған болуы мүмкін. (Мөр жазуы - бұл мөрлерді және ресми мөрлерді жазуда қолданылатын жазу стилі. Факспаның өз заманындағы қытайлық мөр жазуының үлгісі бойынша жасалған мөр жазуының нұсқасы болды. Осылай ол 蒙古篆字 моңғол мөр жазуы деп аталды, оны тек бастапқы таңба ғана ерекшелейді 古篆字 Хунмин Чжон эум хангулдың көзі ретінде есептеген.) Кореяның сарай кітапханасында Фагспаның көптеген қолжазбалары болды, Седжонның бірнеше министрлері бұл жазуды жақсы білетін. Егер бұл рас болса, Седжонның моңғолдық байланыстан жалтаруын Юань әулетінің құлдырауынан кейін Кореяның Қытаймен қарым-қатынасы, сондай-ақ корей әдебиетшілерінің моңғолдарды "варварлар" деп жек көруі арқылы түсінуге болады. Шынында да, Қытайға қарсылық білдірудің арқасында хангуль ХХ ғасырдың басына дейін кеңінен қолданылмай қалды. Хангулдың негізгі тұжырымдамаларының бірнешеуі Phagspa жазуы арқылы индий фонологиясынан, мысалы гомоорганикалық ырғақтар арасындағы қарым-қатынас және әрине, әліпбилік принциптің өзі сияқты, қытай фонологиясы да маңызды рөл атқарды. Әріптерді қытай таңбалары сияқты буындарға топтастырудан басқа, бұл үнді емес, қытай фонологиясы, бұл бес дауыссыз дыбыстың негізгі екенін анықтады, сондықтан оларды Фагспадан сақтап қалды. Бұл теньюис (тауышсыз, аспирациялық емес) плазивтер, g ᄀ, d ᄃ және b ᄇ үшін, олар қытай теориясының негізі болды, бірақ олар үнді тілдерінде айтылды және негізгі болып саналмайды; сондай-ақ ㅈ үшін сибилянт s және ᄅ үшін сұйық l (корей тілі 15 ғасырда айтылды). (Хангульдің ㅈ [ts] -ның дз [ts] -дан емес, Факспа s [s] -дан алынуы біршама қиын. Алайда, фагспа s пішіні фагспа dz-ге қарағанда бірнеше хангул әріптерін алу үшін қолайлы болуы мүмкін. Мұндай ауытқу, егер Фагспа әліпбиінің барлығы жаңа әліпбидің үлгісі ретінде қолданылса, содан кейін ерекшелік алу арқылы негізгі әріптердің минималды жиынтығына дейін қысқартылса, онда Фагспа әріптерінің ішінен ыңғайлы пішінді сибилянттар үшін хангул әріптерінің негізі ретінде қолдануға болады.) Хангулдың негізгі әріптері графикалық жағынан қарапайымдастырылып, фагспаның негізгі пішіні сақталған, бірақ соққылар саны азайды. Мысалы, Phagspa g ішіндегі қорап хангул ᄀ [k] тілінде жоқ. Бұл оңайлату күрделі кластерлерге мүмкіндік берді, бірақ аспирациялық плазивтерді алу үшін қосымша соққыға орын қалдырды, ㅋㅌㅍㅊ. Екінші жағынан, құлағыш емес, мұрындық ng (төменде қараңыз) ㄴㅁ және фрикатив ㅅ, теньюистің жоғарғы бөлігін алып тастау арқылы алынған. (Қайда да ᄅ әріптері алынбаған.) Бұл бірнеше мәселені анықтайды. Мысалы, ㅂ-дан ㅁ алу оңай, ㅂ-ның жоғарғы жағын алып тастау арқылы, бірақ ㅂ-ға бір нәрсе қосу арқылы ㅂ-ды қалай алуға болатыны анық емес, өйткені ㅂ басқа плазивтерге ұқсас емес: егер олар дәстүрлі есеп бойынша алынған болса, олардың бәрінде бірдей тік жоғарғы соққы болады деп күтеміз. Седжонға да дауыссыздығына сілтеме жасау үшін нөлдік символ қажет болды, сондықтан ол шеңберді таңдады, ㅇ. Глотальді тоқтатудың кейінгі шығарылуы , басқа плазивтерге ұқсастығы бойынша вертикальді жоғарғы соққы қосып, ㅎ аспираты Хунмин Чжон эумдағы есеппен қатар жүреді. Бұл түбірлі сөздің фонетикалық теориясы қазіргі заманғы IPA қолданысынан да дәл. IPA-да глотталық ырғақтар белгілі бір "глотталық" артикуляциялық орынға ие деп есептеледі. Алайда, соңғы фонетикалық теорияда глотталық тоқтату және [h] - бұл "остату" және "аспирация" -ның нақты орынсыз оқшауланған белгілері, дәл солай, олардың нөлдік символға негізделген хангуль бейнелері. Бұл жерде ng - ханминьнің "жон-у" әріпіндей, тақ әріп. Бұл оның өзгермелі мінез-құлқын көрсетеді. Хангуль тек корей тілін жазу үшін ғана емес, қытай тілін дәл бейнелеу үшін де жасалған. Бұл жерде қарастырылған әріптерден басқа, қытай этимологиясын білдіретін тағы бірнеше әріптер бар. Қытай тіліндегі көптеген сөздер, кем дегенде тарихи тұрғыдан алғанда, ng әріпінен басталады, ал Седжонның заманында бұл әріп жоғалып бара жатқан: яғни, этимологиялық ng қытайда үнсіз немесе айтылмаған, ал корей тіліне ауысқанда үнсіз болған. Күтілетін ng пішінінің қосымша мәселесі, ㄱ-ның жоғарғы соққысын алып тастау арқылы қалған тік сызықпен ㅣ әріпімен шатастырылуы мүмкін еді. Седжонның шешімі екі мәселені де шешті: ㄱ-дан тік сызық алынып, нөлдік символ ㅇ-ға қосылып ᇰ құрылды, бұл графикалық түрде аймақтық айтылуларды бейнелейді және оқуға оңай. (Егер сіздің браузеріңіз бұл әріпті көрсетпесе, ол тік сызығы бар шеңбер, төңкерілген кілт немесе қант салмағы сияқты.) Осылайша ᇰ сөзінің ортасында немесе соңында ng деп айтылды, ал сөздің басында үнсіз болды. Ақырында екі үнсіз басымды ᄋ және ᇰ арасындағы графикалық айырма жоғалды. Ледиардтың гипотезасына сенімділік беретін екі қосымша мәлімет бар. Біріншіден, ескі ᇢᇦᇴ w, v, f (қытай тіліндегі бастапқы 微非敷 үшін) композициясы, негізгі әріп ㅂ b [p] графикалық туындыларынан (яғни ㅁㅂㅍ m, b, p) олардың астына кішкентай шеңбер қосу арқылы жасалған, бұл үш графикалық нұсқасының астына кішкентай иірім қосу арқылы жасалған Фагспаға ұқсас. Сонымен қатар, бұл кішкентай иірім Фагспа әріптерінде дауыссыз әріптерден кейін w-ны білдірді. Қытай тіліндегі 微 бастапқысы әртүрлі диалектілерде m немесе w-ны білдірді, бұл хангуль ᇢ-нің құрамында ㅁ [m] және (Фагспадан [w]) таңдауында көрініс табуы мүмкін. Тек ᇢᇦᇴ сериясы Фагспаға ғана емес, сонымен қатар ng және нөл үшін ᇰ сияқты екі аймақтық айтылуды білдіретін екінші мысал болуы мүмкін. Екіншіден, хангулдың негізгі әріптерінің көпшілігі бастапқыда қарапайым геометриялық пішіндер болды. Мысалы, ㄱ - шаршының бұрышы, ㅁ - толық шаршы, ㅅ - Λ сияқты карет, ㅇ - шеңбер. Хунмин Чжон эумда, хангульге қытай каллиграфиясының ықпалына дейін, бұл пішіндер таза геометриялық. Алайда, ㄷ басқаша болды. Седжон оны құрған болса, біз күтетіндей қарапайым жартылай шаршы емес. Керісінше, тіпті Хунмин Чжон эумда да ол сол жақ жоғарғы бұрышынан шығып тұратын кішкентай ернеуге ие болды. Бұл ернеу Фагспа d [t] пішінін көшіреді және тибет әрпі d, ད-ға дейін жетеді.
The Hunmin Jeong eum credits the 古篆字 "Gu Seal Script" as being the source King Sejong or his ministers used to create hangul. This has traditionally been interpreted as the Old Seal Script, and has confused philologists because hangul bears no functional similarity to the Chinese seal scripts. However, 古 gǔ had more than one meaning: besides meaning old, it could be used to refer to the Mongols (蒙古 Měng gǔ). Records from Sejong's day played with this ambiguity, joking that "no one is more gu than the Meng gu". That is, Gu Seal Script may have been a veiled reference to the Mongol Seal Script, or Phagspa alphabet. (Seal script is a style of writing, used for name seals and official stamps. Phagspa had a seal script variant modeled after the appearance of the Chinese seal script of its day. In this guise it was called the 蒙古篆字 Mongol Seal Script, with only the initial character distinguishing it from the 古篆字 credited by the Hunmin Jeong eum as the source of hangul.) There were many Phagspa manuscripts in the Korean palace library, and several of Sejong's ministers knew the script well. If this were the case, Sejong's evasion on the Mongol connection can be understood in light of Korea's relationship with China after the fall of the Yuan dynasty, as well as the Korean literati's contempt for the Mongols as "barbarians". Indeed, such China centered resistance kept hangul out of common use until the dawn of the twentieth century. Although several of the basic concepts of hangul came from Indic phonology through the Phagspa script, such as the relationships among the homorganic consonants and, of course, the alphabetic principle itself, Chinese phonology also played a major role. Besides the grouping of letters into syllables, along the lines of Chinese characters, it was Chinese phonology, not Indic, that determined which five consonants were basic, and therefore to be retained from Phagspa. These were the tenuis (non voiced, non aspirated) plosives, g for ㄱ , d for ㄷ , and b for ㅂ , which were basic to Chinese theory, but which were voiced in the Indic languages and not considered basic; as well as the sibilant s for ㅈ and the liquid l for ㄹ (Korean ㅈ was pronounced in the 15th century.) (It is somewhat problematic that hangul ㅈ [ts] has been derived from Phagspa s [s] rather than from dz [ts]. However, the shape of the Phagspa s may have been more conducive to deriving multiple hangul letters than Phagspa dz would have been. Such a shift could easily have happened if the entire Phagspa alphabet were first used as a template for the new alphabet, and then whittled down to a minimal set of basic letters through featural derivation, so that a more convenient shape from among the Phagspa letters could be used as the basis for the hangul letters for the sibilants .) The basic hangul letters have been simplified graphically, retaining the essential shape of Phagspa but with a reduced number of strokes. For example, the box inside Phagspa g is not found in hangul ㄱ [k]. This simplification allowed for complex clusters, but also left room for an additional stroke to derive the aspirate plosives, ㅋㅌㅍㅊ. On the other hand, the non plosives, nasals ng (see below) ㄴㅁ and the fricative ㅅ, were derived by removing the top of the tenuis letter. (No letters were derived from ㄹ.) This clears up a few points. For example, it is easy to derive ㅁ from ㅂ by removing the top of ㅂ, but it is not clear how one would get ㅂ by adding something to ㅁ, since ㅂ is not analogous to the other plosives: if they were derived, as in the traditional account, we'd expect them all to have a similar vertical top stroke. Sejong also needed a null symbol to refer to the lack of a consonant, and he chose the circle, ㅇ. The subsequent derivation of the glottal stop ㆆ, by adding a vertical top stroke by analogy with the other plosives, and the aspirate ㅎ parallel the account in the Hunmin Jeong eum. The phonetic theory inherent in this derivation is more accurate than modern IPA usage. In the IPA, the glottal consonants are posited as having a specific "glottal" place of articulation. However, recent phonetic theory has come to view the glottal stop and [h] to be isolated features of 'stop' and 'aspiration' without a true place of articulation, just as their hangul representations based on the null symbol assume. The ng is the odd letter out here, as it is in the Hunmin Jeong eum. This may reflect its variable behavior. Hangul was designed not just to write Korean, but to accurately represent Chinese. Besides the letters covered here, there were quite a few more used to represent Chinese etymology. Now, many Chinese words began with ng, at least historically, and this was being lost in several regions of China by Sejong's day: that is, etymological ng was either silent or pronounced in China, and was silent when borrowed into Korean. The expected shape of ng had the additional problem that, by being just the vertical line left by removing the top stroke of ㄱ, it would have been easily confused with the vowel ㅣ Sejong's solution solved both these problems: the vertical stroke from ㄱ was added to the null symbol ㅇ to create ᇰ, graphically representing both regional pronunciations as well as being easily legible. (If your browser doesn't display this, it's a circle with a vertical line on top, like an upside down keyhole or lollipop.) Thus ᇰ was pronounced ng in the middle or end of a word, but was silent at the beginning. Eventually the graphic distinction between the two silent initials ㅇ and ᇰ was lost. Two additional details lend credence to Ledyard's hypothesis. For one, the composition of obsolete ᇢᇦᇴ w, v, f (for Chinese initials 微非敷), from the graphic derivatives of the basic letter ㅂ b [p] (that is, ㅁㅂㅍ m, b, p) by adding a small circle under them, is parallel to their Phagspa equivalents, which were similarly derived by adding a small loop under three graphic variants of the letter h. Now, this small loop also represented w when it occurred after vowels in Phagspa. The Chinese initial 微 represented either m or w in various dialects, and this may be reflected in the choice of ㅁ [m] plus ㅇ (from Phagspa [w]) as the elements of hangul ᇢ. Not only is the series ᇢᇦᇴ analogous to Phagspa, but here we may have a second example of a letter composed of two elements to represent two regional pronunciations, m and w, as we saw with ᇰ for ng and null. Secondly, most of the basic hangul letters were originally simple geometric shapes. For example, ㄱ was the corner of a square, ㅁ a full square, ㅅ was a caret like Λ, ㅇ was a circle. In the Hunmin Jeong eum, before the influence from Chinese calligraphy on hangul, these are purely geometric. However, ㄷ was different. It wasn't a simple half square, like we might expect if Sejong had simply created it ex nihilo. Rather, even in the Hunmin Jeong eum, it had a small lip protruding from the upper left corner. This lip duplicates the shape of Phagspa d [t], and can be traced back to the Tibetan letter d, ད.
Вокальдық дизайн
Жеті негізгі дауысты әріп Факспадан алынбаған, керісінше, Седжонг немесе оның министрлері корей тілінің фонологиялық принциптерін бейнелеу үшін ойлап тапқан секілді. Осы дауыстыларды ұйымдастыру және жіктеу үшін екі әдіс қолданылды: дауыстылар гармониясы және иотация. Жеті дауыстының төртеуі «y» дыбысымен («иотизацияланған») басталуы мүмкін. Бұл төрт әріп сызықтың жанында нүкте түрінде жазылды: ㅓㅏㅜㅗ. (Қытай каллиграфиясының ықпалымен нүктелер тез арада сызыққа қосылды, бұл жерде көрініп тұр.) Иотация осы нүктені екі еселеу арқылы белгіленді: ㅕㅑㅠㅛ. Иотацияланбайтын үш дауысты бір штрихпен жазылды: ㅡㆍㅣ. Сол кездегі корей тілінде дауыстылар гармониясы қазіргіге қарағанда күштірек болды. Дауыстылар өз ортасына сәйкес ауысып, «гармониялық» топтарға бөлінді. Бұл тілдің морфологиясына әсер етті, ал корей фонологиясы оны инь және ян ұғымдарымен сипаттады: егер сөзде ян («жарық») дауыстылары болса, көптеген жұрнақтарда да ян дауыстысы болуы керек; ал керісінше, егер түбірде инь («қара») дауыстылары болса, жұрнақтар да инь болуы керек. Үшінші топ – «аралық» (Батыс терминологиясында «бейтарап») деп аталды, ол инь немесе ян дауыстыларымен қатар болуға қабілетті. Корей тіліндегі бейтарап дауысты – ㅣ. Ин дауыстылары: ㅡㅜㅓ (eu, u, eo); нүктелері иннің «төмен» және «солға» бағыттарында орналасқан. Ян дауыстылары: ㆍㅗㅏ (ə, o, a); нүктелері янның «жоғары» және «оңға» бағыттарында орналасқан. «Хунмин Чонъым» еңбегінде нүктесі жоқ әріптердің формалары ㅡㆍㅣ инь (жалпақ жер), ян (көктегі күн) және аралық (тік тұрған адам) ұғымдарын бейнелеу үшін таңдалғаны айтылған. (Қазіргі кезде ㆍ ə әрпі қолданылмайды.) Дауысты әріптерді жобалауда үшінші параметр – ㅡ әрпін ㅜ және ㅗ әріптерінің графикалық негізі ретінде, ал ㅣ әрпін ㅓ және ㅏ әріптерінің негізі ретінде таңдау болды. Бұл көлденең және тік топтардың ортақ қасиеттерін толық түсіну үшін осы дауыстылардың 15 ғасырдағы нақты дыбыстық мәнін білу қажет. Біздің күмәніміз негізінен ㆍㅓㅏ әріптерімен байланысты. Кейбір тіл білімі мамандары оларды сәйкесінше , , ретінде қайта жасайды, ал басқалары көлденең әріптер ㅡㅜㅗ барлығы орташа және жоғары артқы дауыстыларды білдіргенін көрсетеді, .
The seven basic vowel letters were not taken from Phagspa, but rather seem to have been invented by Sejong or his ministers to represent the phonological principles of Korean. Two methods were used to organize and classify these vowels, vowel harmony and iotation. Of the seven vowels, four could be preceded by a y sound ("iotized"). These four were written as a dot next to a line: ㅓㅏㅜㅗ. (Through the influence of Chinese calligraphy, the dots soon became connected to the line, as seen here.) Iotation was then indicated by doubling this dot: ㅕㅑㅠㅛ. The three vowels which could not be yotized were written with a single stroke: ㅡㆍㅣ. The Korean language of this period had vowel harmony to a greater extent than it does today. Vowels alternated according to their environment, and fell into "harmonic" groups. This affected the morphology of the language, and Korean phonology described it in terms of yin and yang: If a word had yang ('bright') vowels, then most suffixes also had to have a yang vowel; and conversely, if the root had yin ('dark') vowels, the suffixes needed to be yin as well. There was a third group called "mediating" ('neutral' in Western terminology) that could coexist with either yin or yang vowels. The Korean neutral vowel was ㅣ i. The yin vowels were ㅡㅜㅓ eu, u, eo; the dots are in the yin directions of 'down' and 'left'. The yang vowels were ㆍㅗㅏ, ə, o, a, with the dots in the yang directions of 'up' and 'right'. The Hunmin Jeong eum states that the shapes of the non dotted letters ㅡㆍㅣ were also chosen to represent the concepts of yin (flat earth), yang (sun in heaven), and mediation (upright man). (The letter ㆍ ə is now obsolete.) There was a third parameter in designing the vowel letters, namely, choosing ㅡ as the graphic base of ㅜ and ㅗ, and ㅣ as the base of ㅓ and ㅏ. A full understanding of what these horizontal and vertical groups had in common would require knowing the exact sound values these vowels had in the 15th century. Our uncertainty is primarily with the letters ㆍㅓㅏ. Some linguists reconstruct these as , respectively; others as However, the horizontal letters ㅡㅜㅗ do appear to have all represented mid to high back vowels, .