Корей діни қайраткері Сон Бён Хи және Корея тәуелсіздігі күресі

Кіріспе

Корей діни жетекшісі (1861–1922)

Сон Бён Хи (хангул=손병희; 8 сәуір 1861 – 19 мамыр 1922) – корей діни қайраткері және тәуелсіздік үшін күрескен белсенді. Оның діни есімі Уям. Ол 1860–1864 жылдары құрылған, корей халқының өзіндік діни қозғалысы – Донхақтың үшінші жетекшісі болды. Донхақтың негізін қалаушы Чхё Чжу (діни есімі Су Ун) және екінші жетекшісі Чхё Сихён (діни есімі Хаевол) екеуі де өлім жазасына кесілді. Сонның ұстазы және ізбасары Хаевол 1894 жылғы шаруалар көтерілісіне (Донхак шаруалар төңкерісі) қатысы бар болды және 1898 жылы осы көтеріліспен байланысты жазаланды. Содан кейін Сон Донхақтың жетекшілігін қабылдады, бірақ 1901 жылғы наурыз айында Жапонияға қашуға мәжбүр болды. Оған інісі және бас лейтенанты И Ён Гу еріп жүрді. Жапонияда Сон Мэйдзи реставрациясынан кейін жапондықтар қабылдаған қазіргі заманғы батыс үлгілерін зерттеді. Осыған дейін Донхак Кореядағы жаңғыруға және шетелдік араласуға қарсы болған. Сон бұл көзқарастан бас тартып, жаңғыруды қабылдады және осы мақсатқа жету үшін Жапониядан көмек алуға тырысты. 1902 жылы ол Иді Кореяға байланысшы ретінде жіберді. Сонның басшылығымен И «Цзюньнифоэ» (Чуннифоэ – «бейтараптық қоғамы») саяси ұйымын құрды, кейін ол «Цзиньбохоэ» (Чинбохоэ – «жаңару қоғамы») деп қайта құрылды. «Цзиньбохоэ» ұйымының ең маңызды ісі – корей ерлерінің дәстүрлі өрімдерін қырқу рәсімдерін ұйымдастыру болды. Білім беру арқылы жаңғырту олардың басты мақсаты еді. Сонымен қатар, олардың паназиялық көзқарасы «Цзиньбохоэ» еріктілерін орыс-жапон соғысында жапондықтарға көмектесуге, әсіресе әскерлерді жеткізу үшін теміржол салуға шақырды. И тіпті Жапониядан Корея істерін өз қолына алуын сұрады, себебі бұл шара уақытша және Кореяға пайдалы болады деп ойлады. Бірақ, Жапония Кореяны өзінің протектораты ретінде мойындағаннан кейін, Сон Донхақтың жапондық тәуелділіктен алыстатуын бастады. 1905 жылдың 1 желтоқсанында Сон Донхақты «Чэондогё» (Ch'ŏndogyo – «Аспан жолының діні») деп атады. Ол оны жаңғырту және Аспанның/Құдайдың адамзаттағы ұлықтығы туралы діни ұғымдарды кеңейту үшін нақты қадамдар жасады. 1906 жылдың қыркүйегінде ол Иді діннен шығарды, ол «Сичжонгё» (Сич'онгё – «Аспанға қызмет ету діні») деп аталатын Донхақтың тағы бір тармағын құрды. 1910 жылы Жапония Кореяны аннексиялады. Жапон үкімшілігі қаталдаған сайын корейлердің жағдайды көтере алмайтыны сезілді. Соңында 1919 жылы корей тәуелсіздігін талап ететін жаппай демонстрация ұйымдастырылды, оның алдында «Чэондогё», христиан және будда дін өкілдері тұрды. Тәуелсіздік декларациясы жазылды және Сон оған бірінші болып қол қойды. Демонстрацияда декларацияны оқығаннан кейін ол өз еркімен тұтқындалды. Наразылықтың алғашқы кезеңі бейбіт болғанымен, ол қанаушылыққа ұшырады және жапондықтар тарапынан қатыгездікпен басылды. Сон түрмеде ауырып, босатылды. Ол 1922 жылы өз үйінде қайтыс болды.

Son Byong hi (hangul=손병희; 8 April 1861 – 19 May 1922) was a Korean religious leader and independence activist. His religious name was Uiam. He was the third leader of Donghak, an indigenous religious movement founded from 1860 to 1864. The founder of Donghak, Choe Je u (religious name Su un), and the second leader, Choe Sihyeong (religious name Haewol), had both been executed. Haewol, Son’s mentor and predecessor, was involved in a peasant revolt in 1894 (referred to as the Donghak Peasant Revolution) and he was executed in connection with that in 1898. Thereafter, Son assumed leadership of Donghak but was forced to flee to Japan in March 1901. He was accompanied with his brother and chief lieutenant Yi Yong gu. In Japan, Son studied modern western ways which had been adopted by the Japanese after the Meiji Restoration. Up to that point Donghak was highly traditional, opposed to modernization and foreign intervention in Korea. Son pivoted from that world view by embracing modernization and accepting help from Japan to achieve that goal. In 1902, He sent Yi back to Korea to act as his liaison. At Son’s direction, Yi founded a political organization known as Jungniphoe (Chungniphoe “neutrality society”) which was later reorganized as the Jinbohoe (Chinbohoe "progressive society"). One of the most notable of Jinbohoe activities was the organization of mass hair cutting ceremonies in which Korean men cut off their traditional topknots. Modernization through education was its top priority. It also had a pan Asian outlook which encouraged Jinbohoe volunteers to aid the Japanese in the Russo Japanese War particularly in construction of a railroad to aid troop deployment. Yi eventually went so far as to call for Japan to take over Korea’s affairs ostensibly because he thought the arrangement would be temporary and beneficial to Korea. In any event, after Japan forced Korea to become its protectorate, Son began to distance Donghak from Japanese affiliation. Son renamed Donghak as Cheondogyo (Ch'ŏndogyo, Religion of the Heavenly Way) on 1 December 1905. He took concrete steps to modernize it and to extend its doctrinal concepts of Heaven's/God’s eminence in humankind. In September1906, he excommunicated Yi, who went on to form another branch of Donghak known as Sijeongyo (Sich'ŏn'gyo, Religion of Serving Heaven). In 1910 Japan annexed Korea. As Japanese rule became more harsh Koreans began to feel that the situation was intolerable. Finally in 1919, a mass demonstration was organized calling for Korean independence, with Cheondogyo, Christian and Buddhist religious leaders at the forefront of the movement. A Declaration of Independence was drafted and Son was the first to sign it. After reading the declaration at the protest, he was voluntarily arrested. Although the first phase of the protest was peaceful, it became violent and was brutally suppressed by the Japanese. Son became ill in prison and was released. He died at home in 1922.

Ерте өмір

Сон 1861 жылдың 8 сәуірінде Чосон провинциясының Чунчхон провинциясының Чунчжу қаласында дүниеге келді. Ол кіші лауазымды адамның кәнизағының ұлы болғандықтан, мемлекеттік қызметке үміткер бола алмады. Дегенмен, білім алу мүмкіндігіне ие болды. Оны Донгхақпен туысы, уағыздаушы таныстырды, ол 1881 немесе 1882 жылы оған қосылды. Жаңа дінге адал қызмет етіп, 21 таңбадан тұратын Джумун сиқырлы сөздерін жиі қайталап оқыды. Ол Хаеволмен танысып, онымен 49 күндік рухани сапарға шықты. Хаевол Сонның әпкесіне үйленгенімен, оның байланысы күшті болды, себебі Хаеволдың бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін олар үйленді. Cheondogyo сайтында Сонның адалдығы туралы былай делінген: "Донгхаққа қосылғаннан кейін, ESon Sungsa күніне отыз мың рет 'Елу бір' өлеңін оқып, жаттап үйренді. Осылайша сиқырды оқығаннан бөлек, бос уақытында күн сайын сабаннан сандал тоқыды. Ол Чеонгжудағы бес күндік базарға барып, осы сандалдарды сатты. Ол осылайша үш жыл өмір сүрді". Осы кезеңнен кейін Сон Хаеволдың шәкірті болып, зерттеумен айналысатын өмірге енді. Жоғарыда айтылғандай, "Джинбохэ" ұйымының негізгі принциптерінің бірі Жапонияға көмек көрсету болды. 1903 жылы Корея үкіметінен Ресей жақтастарын ығыстыру жоспары жасалды. Донгхақ мүшелері саудагерлер кейпінде Кореяға кіретін жапон сарбаздарын бастап жүретін. Содан кейін Донгхақ пен жапондықтар Сеулге бірлесіп шабуыл жасайтын. Сонның ағасы жапон генералымен, штаб бастығының орынбасарымен кездесіп, идеяны ынтамен қолдады. Алайда, ағасы мен генералдың күтпеген жерден қайтыс болуына байланысты жоспар орындалмады. Карл Янг осы оқиғаға қатысты былай деді: "[Бұл] Сон және оның корей реформатор достары корей үкіметін құлату үшін жапондықтармен сөз байласып, жоспар құруға келіскені таңқаларлық көрінуі мүмкін. Алайда, корей үкіметінде өзгерістерді қалайтындар көбінесе Корея үшін үлгі ретінде Жапонияның Мейдзи реформасын қарастырды және бұл реформаторларды өздерінің көзқарастарын іске асыру үшін жапондық көмекке жүгінуге итермеледі". 1903 жылы Сон өзінің жаңа реформалық идеяларын "Үш соғыстың теориясы" (Samjonnon) және "Дінаятты түсіндіру есесі" (Myongnijon) деп аталатын екі мақаласында жинақтады. Бұл еңбектер Донгхак/Чеондогё канонына енгізілді. "Мённиджонда" Донгхақтың "саяси және рухани екі майданда күресуі керек" деген тұжырым келтірілген. Бұл күрес Донгхақ ілімінде халықтың рухани жағынан ағартуымен басталуы керек. Ол сондай-ақ ұлттық діннің маңыздылығын атап өтті: "Әлемдегі әрбір ел діни ағартушылықты қорғайды, халқын қорғайды және оларға кәсіп үйретеді, елдерін Тай таулары сияқты қауіпсіз етеді [Қытайда]". Юми Мунның қорытындысында: "Егер халық Батыс елдерінің әскери күшін бірден жеңе алмаса да, олар рухани үстемдікке ұмтылу арқылы және индустрияландыру арқылы экономикалық күш жинақтау арқылы Батыспен бәсекелесе алады". Сон бұл күресті "Біз, азиялықтар" және "Біздің азиялық жеріміз" деген терминдер арқылы білдірілген жалпыазиялық күш ретінде қарастырды. 1904-1905 жылдары орыс-жапон соғысы басталғанда, Сон жапон үкіметінің соғыс күш-жігеріне көмектесу үшін 10 000 вон берді. Cheondogyo тарихында: "Бұл ақша ақ нәсілді қуып шығу үшін күрескен сары нәсілді қолдаудың белгісі болды". Джинбохое құрылған кезде жапондықтар Ильджинхое (Алдығу қоғамы немесе Біртұтас қоғамда алға басу) деп аталатын басқа реформа ұйымын қолдады. Екі қоғамның да мақсаттары ұқсас болды, бірақ соңғысы жапондықтар үшін көбірек жұмыс істеді және жапон билігінің қорғауында болды. Ілчинхое негізінен элитадан құралған және Сеулде орналасқан. Джинбохое негізінен төменгі санаттағы адамдардан құралған және провинцияларда орналасқан. Әр ұйымның басшылары өзара ынтымақтастық жасаудың тиімді екенін түсінді, ал бұл ынтымақтастық олардың 1904 жылдың желтоқсан айының басында бірігуіне әкелді. И провинциялық ассамблеяның төрағасы болды. Бұл әрекеттесудің нәтижесінде Ильчинхое елдегі ең ірі халықтық ұйымға айналды. Оның негізгі қызметі білім беруді, экономикалық дамуды, халық құқықтарын қорғауды және орыс-жапон соғысында жапондықтарға көмек көрсетуді қамтиды. Соңғылардың ең жақсы мысалы - үш мың еріктілердің әскерилердің қозғалысын жеңілдету үшін темір жол салу кезінде қосқан үлесі. Алайда, Ильчинхоедің жапондықтармен ынтымақтастығы арта түсуі оның Кореядағы жапондықтардың болуына қарсылық білдіргендердің, әсіресе Уйбёнг немесе Әділ әскерлерінің мүшелерінің нысанасына айналуына себеп болды. Әділ әскерлері сарбаздардан, шаруалардан және неоконфуциандық көзқарасы бар консервативті ғалымдардан құралған. Олар 1904 және 1905 жылдары Ильчинхоеге шабуылдар жасады. Жауап ретінде Ильчинхое өздігінен қорғану жасақтарын құрды және жапондықтардан қорғану үшін оларға жақындады. Сон сол кезде Жапонияда болды, бірақ Джинбохое мен Ильчинхоедің бірігуіне оның келісімі болған болуы керек, кемінде бастапқыда.

Son was born on 8 April 1861 in Cheongju, Chungcheong Province, Joseon. He was of the Son was the son of the concubine of a minor official, and as such he was ineligible for government office. However, he was able to attain an education. He was introduced to Donghak by his nephew who was a preacher and he joined in 1881 or 1882. He devoted himself to the new religion and was said to engage in long recitations of the Donghak incantation, the 21 character Jumun. He met Haewol and accompanied him on a 49 day retreat. His ties to Haewol were strengthened when Haewol married Son’s sister after his first wife died. The Cheondogyo website includes a history with this description of Son’s dedication: "After joining Donghak, ESon Sungsa . trained [extensively] reading [reciting] the Twenty One [Character] Incantation thirty thousand times a day. In addition to reading the incantation in this way he made . straw sandals every day in his spare time. He went to the five day periodic market in Cheongju and sold these sandals. He continued this life for three years." After this period, Son became the student of Haewol and entered a life of devoted study. As noted above one of the founding principles of Jinbohoe was to aid Japan. In 1903, a plan was devised for driving the pro Russian faction from the Korean government. Donghak members would lead Japanese soldiers who would enter Korea disguised as merchants. Donghak and Japanese elements would then make a coordinated attack on Seoul. Son’s brother met with a Japanese general, the deputy chief of staff, and received enthusiastic support for the idea. However, the plan was abandoned before it could be carried out when the brother and general died unexpectedly. Carl Young made the following comment about this episode: “[It] might seem strange that he [Son] and his Korean reformist friends actually agreed to plot with the Japanese to overthrow the Korean government. It is important to note, however, that those desiring change in Korean government often looked to Japan's Meiji Restoration as an example that Korea could follow, and this often led reformists to seek Japanese help to implement their vision”. In 1903, Son synthesized his new reform ideas in two essays called Samjonnon (The theory of the three wars), and Myongnijon (The essay for explaining the doctrine). These were incorporated into the Donghak/Cheondogyo canon. Myongnijon includes the concept that Donghak "should fight on two frontiers, the political and the moral. This struggle should begin with moral enlightenment of the people in Donghak doctrine. He also stressed the importance of a national religion: "Each country in the world safeguards religious enlightenment, protects its people and teaches them an occupation, making their countries as safe as the Tai Mountains [in China]"

Samjonnon proposed three means for attaining a stronger nation: religion, the military and industrialization. As summarized by Yumi Moon: "Even if the people could not immediately overcome the military strength of the West, they could compete with the West by pursuing moral superiority and by accumulating economic power by industrialization." Son viewed this struggle as a pan Asian effort that was expressed through the use of terms such as “We Asians” and “Our Asian Land”. When the Russo Japanese War (1904–1905) broke out, Son contributed 10,000 won to the Japanese government to aid its war efforts. A Cheondogyo history notes: "that this money was a token of “his support for the yellow race fighting to expel the white race.”

Around the time that Jinbohoe was formed, the Japanese sponsored another reform organization called the Iljinhoe (Advancement Society, or Advance in Unity Society). Both societies had similar objectives, but the latter was more pro Japanese and had the protection of the Japanese authorities. The Ilchinhoe was composed primarily of elites and was centered in Seoul. The Jinbohoe was composed primarily of people of lower status and was centered in the provinces. Leaders in each organization realized that it would be advantageous to collaborate, and the collaboration eventually led to their merger in early December 1904. Yi became president of the provincial assemblies. The synergies led to Ilchinhoe becoming the largest popular organization in the country. Its main activities included promotion of education, economic development, defense of people’s rights and aid to the Japanese in the Russo Japanese War. A prime example of the latter was the contribution of three thousand volunteers during the construction of a railway to facilitate troop movements. However, Ilchinhoe’s increasing cooperation with the Japanese caused it to become a target of those opposed to Japanese presence in Korea, most notably by members of the Uibyeong or Righteous Armies. The righteous armies were composed of soldiers, peasants and conservative scholars with a neo Confucian worldview. They staged attacks on Ilchinhoe in 1904 and 1905. In response, Ilchinhoe organized self defense units and became more attached to the Japanese for protection. Son was still in Japan at the time but the union of Jinbohoe and Ilchinhoe must have had his tacit approval at least in the beginning.

Ресей-жапон соғысы

Жапония орыс-жапон соғысында жеңіске жеткеннен кейін Ресей Кореядағы жапондық үстемдікті мойындады. Басқа елдер, соның ішінде АҚШ та, кем дегенде, жасырын түрде соған еліктеді. Сол кезде И мен Ильчинхо Кореяны Жапонияның протектораты болуға шақырды. И Ильчинхо мен өзінің билігі мен ықпалын сақтап қалу үшін және Ильчинхо күн тәртібін жүзеге асыруға көмектесу үшін осылай істеген болуы мүмкін. Идің бұл әрекеті Сонды қатты таң қалдырды және ол оны Жапонияға түсіндіріп беру үшін шақырды. И өз әрекетінен бас тартпады және протекторат мәртебесі корей ұлтына пайда әкелетінін айтты. Протекторат мәртебесінің тартымдылығы – Жапония Кореяны жаңғыртуға көмектесіп, кейін тәуелсіздік беруі еді. 1905 жылдың 17 қарашасында Жапония Кореяны Жапон протектораты етіп алған 1905 жылғы Жапония-Корея келісімшартына қол қоюға мәжбүр етті. Оның заңдылығы күмәнді. Карл Янгтың айтуынша, [Сонның] саясаты Корея істерін жапондық бақылауға емес, Жапониямен одақтасуға бағытталған. Ол өзін сатқын сезінген шығар, сондықтан осы уақыттан бастап олардан бірте-бірте алыстап кетті. Өзінің басшылығын қайтару және Донгхақты Ильчинхо мен оның жапондық байланысынан алыстату үшін Сон оны 1905 жылдың 1 желтоқсанында Чхондогё (Аспан жолының діні) деп атады. Жаңа атау оның діни мәртебесін күшейтіп, бұрынғы саяси белсенділігін азайта түсті. Бұл өзгеріс Жапонияның дін бостандығы саясаты бойынша заңмен қорғауға мүмкіндік берді. Алайда, ол сол сәтте И мен оның ізбасарларынан толығымен бөліне алмады. Идің көптеген ізбасарлары Донгхак басшылары болғандықтан, тікелей үзіліс олардың дезертирлеуіне әкелуі мүмкін еді. 1906 жылдың ақпанында Чхондогё конституциясы жарияланғанда, Иге орталық штаб-пәтерде басшылық лауазым берілді. 1906 жылдың қаңтарында Сон Чхондогёны жеке бақылау үшін Кореяға оралды. Ол Пусанға жетіп, 40 мың адаммен қарсы алынды. Сеулде оны 80 мың адам қарсы алды. Кореяға келген соң, ол Чхондогё әкімшілік құрылымын қайта ұйымдастырды. Конституция немесе жарғы ақпан айында міндетті деп жарияланды. Бұл 41 беттік құжат «Чхондогё Дэхён» (Чхондогё Тэхон, Аспан жолы дінінің жарғысы) деп аталды. Карл Янг жарғыда қамтылған басқару мен жауапкершілікті ұйымдық кестеде түйіндеді. Ең жоғары орнында Тэдоджу (Ұлы жолдың жетекшісі) тұрды, бұл лауазымды Сон атқарды. Әкімшілік және доктриналық кеңсеге Хэйвольдің Самамның бұрынғы мүшесі және сол кезде түрмеден босатылған Ким Ён Гук төрағалық етті. И Ён Гуге төрт мүшелі кеңесшілер бюросының мүшесі болып тағайындалды. Жарғыда штаб-пәтер Сеулде орналасатыны, яғни ұлттық билік орталығына жақын болатыны көрсетілген. Джордж Калландер былай деп жазды: "[Сонның] басшылығымен шіркеу басшылары енді таулардың терең жерлеріне немесе будда ғибадатханаларына жасырынбайды, мемлекетке қиындық туғызбайды немесе шетелдік қауымдарды немесе үкіметтерді алаңдатпайды. Керісінше, олар әлеуметтік және саяси өмірге тартылды". Сон Иге Чхондогё басшылығында маңызды орын бергенімен, Идің Ильчинхомен байланысы үлкен мәселеге айналды. Ильчинхо өзінің жаңғырту саясатымен келіспегендерді мазалап, оған толық келіспеген саясаткерлерге қарсы жағымсыз үгіт-насихат жүргізді. Чхондогёның онымен байланысты деп саналуы қоғамдық қарым-қатынастардағы апатқа айналды және тіпті Әділ әскерлердің оған қарсы зорлық шабуылдарына әкелді. Сон Чхондогёдағы Идің ықпалын азайтатын бірқатар шаралар қабылдады және 1906 жылдың қыркүйегінде оны шіркеуден шығарды. Сол кездегі Сонның жазбалары негізін қалаушы Су Ун, таңдалған екінші басшы Хаевол және өзінен бастап нақты ұрпақ бар екенін атап көрсетті. Бұл кезеңдегі Чхондогё ілімінің мәтіні: "Ұлы Ұстаз Су Ун – Чхондогёның негізін қалаушы". Дегенмен, ол бұрынғы басшылар әзірлеген кейбір діни ұғымдарға баса назар аударды. Мысалы, аспан мен Құдай арасындағы шекара нашарлады. Ол: "Аспан – құдайлық" сияқты мәлімдемелерді қолданып, аспанға руханилық сыйлады. "Жалғыз рух болғандықтан, ол – жолдың бастауы". Аспан жолы – ең таза және адал". Оның аспан туралы түсінігі неоконфуциандықтан христиандыққа қарай өтті, бірақ мәтіндер "бұлыңғыр" айырмашылықтарды баса көрсетуге тырысты. Корейлер құдайлық тәртіпте ерекше орын алды; ол Жоғары Раб барлық адамдардың әкесі болғанымен, ол "біздің елімізді" жақсы көретінін айтты. Ол Су Унды "Жоғары Құдайдың баласы" деп сипаттады. Оның жазуы да теңгерімдік сипатқа ие болды. Су Унның жазбаларында шәкірттері жиі "әміршілер" деп аталатын болса, Сон "адамдар" деген жалпылама термин қолданды. Ол жоғары және төмен сыныптардың теңдігі бар екенін де айтты, бірақ олардың арасындағы айырмашылықты жоюды жақтамады. Христиандық қызметтерге ұқсас рәсімдер де қабылданды. Қызметтер сенбі күндері апта сайын өткізілді. Бұрын Донгхакқа қатысу рәсімдері әдетте айдың бірінші және он бесінші күндері тауларда өткізілетін, содан кейін ән салу мен билеу болып өтетін. Жаңа рәсімдер стандартизацияланды және шамандық элементтер алынып тасталды. Негізгі элементтерге Донгхак талисманының оқылуы, аспанның тазалығын көрсететін таза су толы ыдыс ұсыну және құрбан шалу кірді. Дұға сыртқы Құдайға бағытталмады, бірақ адам жүрегіндегі Құдайға/Аспанға жақындау үшін медитация болды.

After Japan emerged victorious in the Russo Japanese war, Russia acknowledged Japanese dominance in Korea. Other nations including the United States followed suit, at least implicitly. At that point Yi and Ilchinhoe called for Korea to become a protectorate of Japan. Yi was perhaps motivated to do so in order to maintain Ilchinhoe and his own power and influence and to help implement the Ilchinhoe agenda. This action by Yi shocked Son and he summoned him to Japan to explain. Yi did not back away from his action and argued that the protectorate status would be a benefit to the Korean nation. The lure of the protectorate status was that Japan would help modernize Korea and then grant it independence at some future time. On 17 November 1905, Japan forced the signing of the Japan–Korea Treaty of 1905, also known as the Eulsa Treaty, that made Korea a Japanese protectorate. Its legality has been disputed. According to Carl Young “[Son’s] policy had been alliance with Japan not Japanese control over Korean affairs. [He] probably felt betrayed and from this time on he began to increasingly distance himself from them.”

In order to regain his leadership roll and to distance Donghak from the Ilchinhoe and its Japanese connection, Son renamed it Cheondogyo (Religion of the Heavenly Way) on 1 December 1905. The new name emphasized its religious status and de emphasized its previous political activism. That shift qualified it for legal protection under Japan’s freedom of religion policy. However, he was not in a position to simply break away from Yi and his followers at that point. Many of Yi’s followers were Donghak leaders and an outright break would have likely led them to defect. When the Cheondogyo constitution was announced in February 1906, Yi was given a leadership position in its central headquarters. In January 1906, Son returned to Korea to personally supervise Cheondogyo. He arrived in Pusan where he was greeted by 40,000 followers. In Seoul, he was greeted by 80,000 followers. Once in Korea, he reorganized the Cheondogyo administrative structure. The constitution or charter was proclaimed as binding in February. This 41 page document is referred to as the Cheondogyo Daeheon (Ch'ŏndogyo Taehŏn, Charter of the Heavenly Way Religion). Carl Young summarized the governance and responsibilities contained in the charter in an organizational chart. At the top was the Taedoju (Leader of the Great Way), the position filled by Son. The office of Administration and Doctrine was presided over by Kim Yon guk, one of the previous members of Haewol’s Samam and who had been released from prison by that time. Yi Yong gu was assigned a position in the four member Bureau of Advisors. The charter specified that the headquarters would be in Seoul, which placed it closer to the national center of power. As noted by George Kallander: "Under [Son’s] leadership, church leaders no longer hid deep in the mountains or at Buddhist temples, creating problems for the state or alarming the foreign community or governments. Instead, they were drawn into the social and political fold." Although Son had given Yi a prominent position in the Cheondogyo leadership, Yi’s association with Ilchinhoe became increasingly problematic. Ilchinhoe had begun to harass those who did not agree with its modernization policies and to carryout negative publicity campaigns against politicians that were not in full agreement with it. Cheondogyo’s perceived association with it became a public relations disaster and even led to violent attacks on it by the Righteous Armies. Son initiated a series of actions that diminished Yi’s influence in Cheondogyo and ultimately excommunicated him in September 1906. Son’s writings at that time emphasized that there was a clear lineage from the founder Su un, Haewol the chosen second leader and himself. A Cheondogyo doctrinal text from the period states: “The Great Teacher Su un is the founder of Cheondogyo.” Nevertheless, he shifted the focus of some religious concepts developed by these previous leaders. For example, the division between heaven and God became less distinct. He instilled heaven with spirituality by using declarations such as: “Heaven is divine. “As there is only one spirit, it is the source of the Way”. The Heavenly Way is the utmost pure and sincere.” His concept of heaven diverged from the Neo Confucian toward the Christian concept, although the texts took pains to emphasize the “blurry” differences. Koreans held a special place in the divine order; he stated that although the Lord on High is the father of all people he loves “our country”. He also described Su un as the “child of the Lord High God”. His writing also adopted a more egalitarian tone. While Su un’s writing often referred to his disciples as “gentlemen”; Son used a more generic term connoting “people”. He also stated that there was equality between high and low classes, although he did not advocate the elimination of the distinction. Rituals similar to mainstream Christian services were also adopted. Services were held once a week on Sundays, a day of rest. Previously, Donghak initiation rituals were held usually on mountaintops on the first and fifteenth days of the month, followed by singing and dancing. The new rituals were standardized, and the more shamanistic elements were eliminated. Key elements included recitation of the Donghak talisman, presentation of a bowl of pure water to represent the clarity of heaven and an offering. Prayer was not directed to an external God but was a meditation to draw closer to God/Heaven immanent in the human heart.

1 наурыз қозғалысы

Протекторат кезеңінің бес жылында және тіпті 1910 жылы аннексиядан кейін де көптеген корейлер Жапонияның бақылауын қажетсіз деп қабылдады және Кореяның жаңғыруына мүмкіндік беретін уақытша жағдай ретінде қарастырды. Бірақ, Жапон үкімдігі қаталдап, икемсіздік танытқанда, корейлер наразылық білдіре бастады. Жапонияның дін бостандығы саясатымен қорғалған діни ұйымдар, Ilchinhoe сияқты саяси партияларға тыйым салынғандықтан, ұлтшылдық сезімдерді білдірудің маңызды арнасына айналды. Осы бағытта Чондогё және протестанттық топтар (пресвитериандар мен методистер) ерекше белсенділік танытты. Сон басшылығындағы Чондогё, билік оны жапондық деп есептегендіктен, жапондықтардың күдігін тудырмай, ұлттық позицияны қабылдай алды. Шетелдік миссионерлердің ынталандыруымен протестанттар батыстағы демократиялық идеалдарға ұқсас идеяларды таратуда болды. Олар шетелдік құлдықтағы Израиль балаларының бейнесін де пайдаланды. Буддистер де жапондықтардың оларды жапондық саясаттың құралы ретінде пайдалануға жасаған әрекеттеріне наразылық білдіргендіктен, ұлттық сезімдерге бой алдырды. Сол кездегі Бірінші дүниежүзілік соғыс зұлымдыққа қарсы дұрыс жорылға шабыт берген болуы мүмкін. Соғыстан кейін Париж бейбіт келісімдері мен Вудро Вильсонның «халықтардың өзін-өзі анықтау құқығы» философиясы маңызды ынталандырушы күштерге айналды. Сонның Чондогёсы қозғалысқа қаржылық көмек көрсетті және тәуелсіздік қозғалысы халықтық сипатта болуы және зорлық-зомбылықсыз өтуі керек деп талап етті. Тәуелсіздік декларациясына 33 діни лидер қол қойды, олардың 15-і Чондогё мүшелері болды. Сон олардың арасында ең танымал болды және бірінші болып қол қойды. 1919 жылдың 1 наурызында, жақында қайтыс болған император Годжонға аза тұту кезінде, Сеулдегі Пагода паркінде Тәуелсіздік декларациясы жарияланды – бұл 1 наурыз қозғалысы немесе Самил қозғалысы деп аталды. Сон декларацияны басқа қол қойғандардың алдында парктің жанындағы белгілі бір мейрамханада оқыды. Бұл орын зорлық-зомбылықтың алдын алу үшін таңдалды. Олар декларацияның бір данасын Жапонияның генерал-губернаторына жіберіп, полицияға телефон соғып, өздерінің не істегендерін және тұтқындалуды күтіп отырғанын хабарлады. Паркте бес-алты мың студентті қоса алғанда, көптеген адам жиналды. Бастапқыда наразылық бейбіт болды, бірақ кейін зорлық-зомбылыққа ұласты. Халық көшеге шығып, Кореяның тәуелсіздігін талап етіп демонстрация жасады. Бұл бүкіл елде тараған қозғалыстың бастауы болды, онда жергілікті жерлер мен әлеуметтік жағдайына қарамастан көптеген адамдар қатысты. Бірақ жапондықтар дереу полиция мен армиясын жұмылдырып, демонстрацияларды қатыгездікпен басып тастады. 7500-ден астам корейлер қаза тапты, 17000-ға жуық адам жарақат алды және 47000-ға жуық адам, Соны қоса алғанда, тұтқындалды. Түрмеде Сон ауырып, ақырында ауруына байланысты босатылды. Бірақ денсаулығы нашарлап, 1922 жылы Дундэмун қақпасының сыртындағы 상춘원 үйінде қайтыс болды.

During the five years of the protectorate period and even after annexation in 1910, many Koreans had accepted Japan’s control as unavoidable and a temporary state of affairs which would allow Korea to modernize. However as Japanese rule became increasingly harsh and inflexible, Koreans became restive. Religious organizations, which were protected under Japan’s freedom of religion policy, became an important channel for expression of nationalistic sentiments because political parties like Ilchinhoe had been banned. Cheondogyo and Protestant groups (Presbyterians and Methodists) were particularly active in this respect. Cheondogyo under the leadership of Son was able to adopt a more nationalistic stance without arousing Japanese suspicion in part because the authorities still considered it pro Japanese. Protestants under encouragement from foreign missionaries were promoting Democratic ideals similar to those espoused in the West. They also invoked images of the Children of Israel under foreign bondage. Buddhist also became more nationalistic in part because they were resentful of Japanese attempts to pressure them to be instruments of Japanese policy. World War I, then underway, may have given inspiration for a righteous crusade against tyranny. After the war, the Paris Peace accords and Woodrow Wilson’s philosophy of “self determination of peoples” became important motivations. Son's Cheondogyo gave financial support to the movement, and he insisted that the independence movement must be popular in nature and non violent. A Declaration of Independence was prepared which was signed by 33 religious leaders, 15 of which were members of Cheondogyo. Son was the most prominent of these, and he was the first to sign. The climax came on 1 March 1919 when, during a period of public mourning for the recently deceased Emperor Gojong, the Declaration of Independence was publicly proclaimed at Pagoda Park in Seoul—this was known as the March 1st Movement, or Samil Movement. Son read the declaration in the presence of the other signers at a well known restaurant near the park. The indoor location was chosen to avoid violence. They sent a complimentary copy to the Japanese governor general and telephoned the police to report what they had done and that they were waiting for arrest. A large crowd gathered at the park including five or six thousand students. The protest was initially peaceful but turned violent. The public took to the streets and demonstrated, calling for Korean independence. This initiated a nationwide movement in which many people took part, regardless of locality and social status, but the Japanese immediately mobilized their police and army and brutally put down the demonstrations. More than 7,500 Koreans were killed, nearly 17,000 wounded, and around 47,000 arrested, including Son. While in prison, Son became ill and was eventually released from custody on sick bail. His illness worsened, however, and in 1922 he died at home in 상춘원, just outside the Dongdaemun gate.

Мұра

Сон Бьён Хи корей ұлтшылдығының символына айналды. Ол Тәуелсіздік паркінің кіреберісіндегі үлкен мүсінде бейнеленген (бұрынғы Сеулдің орталығындағы, Тәуелсіздік декларациясы жарияланған Пагода паркі). Дегенмен, Чондогёның ұлтшылдық жақтарына баса назар аудару оның дін ретіндегі ерекшелігін азайтып жібергендей. Оңтүстік кореялықтардың 1 пайызынан да аз Чондогёмен байланысты. 1998 жылғы үкіметтік деректерге сәйкес, осы қауымда шамамен 26 000 адам мүше болған. Тхэквондоның Эуи Ам нысаны Сон Бьён Хидің құрметіне, оның Эуи ам Сонг са деген құрметті лақабымен аталған.