Британ әскерінің генералы Гарри Буррардтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британ армиясының генералы, 1-ші баронет сэр Гарри Бэррард (1 маусым 1755 – 17 қазан 1813) – Америка Тәуелсіздік соғысы, Француз революциялық соғыстары және Пиреней соғысында шайқасқан британдық әскери қызметкер.

Өмірбаян

Бэррард 1755 жылдың 1 маусымында Уолхамптон қаласында туды, ол Гэмпширдің Уолхамптонынан Джордж Бэррардтың үлкен ұлы, ал ол 1706 жылдан 1736 жылға дейін Лимингтон үшін парламент депутаты болған Пол Бэррардтың үшінші ұлы және 1741 жылдан 1784 жылға дейін Лимингтон үшін М.П. болған, сондай-ақ 1769 жылы барондыққа ие болған сэр Гарри Бэррардтың кіші інісі еді. 1772 жылы Бэррард Колдстрим гвардиясының прапорщигі болды. Ол 1773 жылы лейтенант және капитан болды, ал 1777 жылы Америка Тәуелсіздік соғысында қызмет ету үшін 60-шы пехота полкіне ауысты. 1778 және 1779 жылдары ол полкімен бірге сэр Уильям Хоудың қол астында қызмет етті. 1798 жылы Брюгге каналына жасалған шабуыл кезінде тұтқындалды. 1799 жылы Голландияға жасалған ағылшын-орыс шабуылы кезінде ол 2-ші бригаданы басқарды және Берген, Эгмонт және Кастрикум шайқастарында шайқасты. 1780 жылы өзінің ағасы сэр Гарридің ықпалымен Англияға оралды және Лимингтоннан парламент депутаты болып сайланды. 1781 және 1782 жылдары Америкада лорд Корнуоллиспен бірге қызмет етті. Бейбітшілік жарияланғаннан кейін 1786 жылы гвардияға лейтенант және капитан ретінде қайта оралды, ал 1789 жылы капитан және подполковник болып жоғарылатты. Гвардиямен бірге ол 1793 жылдан 1795 жылға дейін Фландрияда қызмет етті, 1795 жылы полковник, ал 1798 жылы генерал-майор болды. 1804 жылы 1-ші гвардиялық пехота полкінің подполковнигі болды, ал 1805 жылы генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1807 жылы ол лорд Кэткарттың Копенгагенге жасаған экспедициясында алғашқы командасын алды, онда 1-ші дивизияға қолбасшылық етті және Кэткарттың аға генералы ретінде екінші болып қызмет етті. Экспедицияда ол көп жұмыс істемеді, бірақ отанына оралғаннан кейін барондыққа ие болды, сондай-ақ Калшот қамалының губернаторы болды. 1808 жылы сэр Артур Уэлслинің орнын басуға тағайындалды. 19 тамызда Португалия жағалауына келді және сэр Артур Уэлслинің жоспарларына араласпауға дұрыс шешім қабылдады. 21 тамызда Джунот сэр Артурдың Вимейродағы позициясына шабуыл жасады және жеңіліске ұшырады. Ағылшын генералы Фергюсонға жеңілген жауды қууға бұйрық берген кезде Бэррард бас қолбасшылықты өз мойнына алды және француздардың әлі қолданылмаған резервтері бар деп сеніп, Фергюсонға алға жылжуға тыйым салды. Келесі күні сэр Хью Далримпл бас қолбасшылыққа өтті және Бэррардтың толық келісімімен Синтра келісімін жасады, ал Уэлслиге келісімге қарсы болғандықтан бұйрық берілді. Үш генерал да шақырылып, олардың іс-әрекеттерін тексеру үшін тергеу комиссиясы құрылды. Бэррард 21 тамыздағы әрекеттерінің себептерін қысқаша түсіндірді. Тергеу барысында барлығы үш генерал да ақталды, бірақ ресми емес айып Бэррард пен Далримплге таңылды. Уэлсли көп ұзамай Португалиядағы белсенді қызметке оралды, ал Бэррард пен Далримпл бірқатар маңызсыз әкімшілік лауазымдарға ие болды және ешқашан белсенді қолбасшылық лауазымда болмады. Бэррард басқа қолбасшылыққа үміткер болған жоқ, бірақ 1810 жылы аға подполковник ретінде Лондондағы гвардия бригадасына қолбасшылық етті. Ол 17 қазан 1813 жылы Фоули, Гэмпшир маңындағы Калшот қамалында қайтыс болды. Ол Лимингтон шіркеуінің маңына жерленді. Оның орнын Корольдік теңіз күштерінің адмиралы дәрежесіне жеткен үлкен ұлы Чарльз (1793-1870) иеленді, ал ол 1870 жылы қайтыс болғаннан кейін барондық атағы жойылды.

Burrard was born at Walhampton on 1 June 1755, the elder son of George Burrard of Walhampton, Hampshire, who was the third son of Paul Burrard, M. P. for Lymington from 1706 to 1736, and younger brother of Sir Harry Burrard, M. P. for Lymington from 1741 to 1784 and created a baronet in 1769. Burrard became an ensign in the Coldstream Guards in 1772. He was promoted lieutenant and captain in 1773, and in 1777 exchanged into the 60th Foot, in order to see service in the American War of Independence. With his regiment he served under Sir William Howe in 1778 and 1779—He was captured during a raid on the Bruges canal in 1798. He led the 2nd Brigade during the 1799 Anglo Russian invasion of Holland, fighting at the battles of Bergen, Egmont and Castricum. In 1780 returned to England on being elected M. P. for Lymington through the influence of his uncle Sir Harry. He served under Lord Cornwallis in America in 1781 and 1782. After peace had been declared he returned to the guards in 1786 as lieutenant and captain in the grenadier guards, and was promoted captain and lieutenant colonel in 1789. With the guards he served in Flanders from 1793 to 1795, and was promoted colonel in 1795, and major general in 1798. In 1804 he became lieutenant colonel commanding the 1st Foot Guards, and in 1805 he was promoted lieutenant general. In 1807 he received his first command in the expedition to Copenhagen under Lord Cathcart, when he commanded the 1st Division, and as senior general under Cathcart acted as second in command. He had very little to do in the expedition; yet on his return he was created a baronet, and also made governor of Calshot Castle. In 1808 he was selected to supersede Sir Arthur Wellesley. He arrived on the coast of Portugal on 19 August, and wisely decided not to interfere with Sir Arthur Wellesley's arrangements. On 21 August Junot attacked Sir Arthur's position at Vimeiro, and was successfully beaten off, and the English general had just ordered Ferguson to pursue the beaten enemy, when Burrard assumed the chief command, and, believing the French had a reserve as yet untouched, forbade Ferguson to advance. The very next day Sir Hew Dalrymple assumed the chief command, and made the Convention of Cintra, with the full concurrence of Burrard, while Wellesley was ordered to do so due to his opposition to the convention. All three generals were recalled, and a court of inquiry was appointed to examine their conduct. Burrard succinctly declared the reasons for his course of action on 21 August. While the inquiry officially absolved all three, unofficially the blame fell on Burrard and Dalrymple. Wellesley soon returned to active duty in Portugal, while Burrard and Dalrymple were pushed into a series of obscure administrative posts and never again held an active command. Burrard never applied for another command, but in 1810 as senior lieutenant colonel he assumed the command of the Brigade of Guards in London. He died at Calshot Castle near Fawley, Hampshire, on 17 October 1813. He was buried in Lymington churchyard. He was succeeded by his eldest surviving son, Charles (1793–1870), an officer who rose to the rank of admiral in the Royal Navy and on whose death in 1870 the baronetcy became extinct.

Отбасы

1789 жылғы 20 ақпанда ол Лондон саудагері Гарри Дарбидің қызы Ханнаға үйленді; олардың бес ұлы мен екі қызы болды. Барлық ұлдары әскерде немесе теңіз күштерінде қызмет етті. 1809 жылы екі ұлы қаза тапты, олардың бірі Корунна шайқасында сэр Джон Мурдың көмекшісі болған. Ол Сан-Себастьян қоршауында үшінші ұлын жоғалтты, осыдан кейін жүрегі сынып қайтыс болды делінеді. Оның әйелі одан кейін тірі қалды.

Көркем шығармаларда

Ол Наоми Новиктің бесінші "Темерэре" романы "Бүркіттер жеңісінде" және Дьюи Ламбдиннің Алан Леври сериясының 21-ші кітабы "Патшалар мен императорлар" романында пайда болады.